Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2014

Ο φτωχούλης του Θεού-Νίκος Καζαντζάκης

        Στον Φτωχούλη του Θεού του Νίκου Καζαντζάκη, ο φράτε Λεόνε, ο συνοδοιπόρος του Φραγκίσκου της Ασίζης, μάς παρουσιάζει την πορεία του Ιταλού αγίου, ο οποίος μέσα από την πείνα, την ταπεινότητα και την ασκήτευση κατόρθωσε να απαρνηθεί την θνητή του φύση και να ενωθεί με το Θεό. Ο Φραγκίσκος όταν τον έκραξε ο Θεός εγκατέλειψε την μέχρι τότε ζωή του, αυτή του γιου πλούσιου έμπορα, και μπήκε στην σκληροτράχηλη στράτα που οδηγούσε στην πάλη του σώματος με το Πνεύμα και στην κατάκτηση εν τέλει αυτού. Κηρύσσει το λόγο του Θεού,δεχόμενος αμέτρητες φορές τον χλευασμό και το ξύλο από τον λαό,  και ιδρύει τάγμα στο οποίο οι ακόλουθοι του έχουν για συντροφιά την τέλεια Φτώχεια, την τέλεια Αγάπη και Ταπεινότητα…..

        Είναι το έκτο βιβλίο του Κρητικού συγγραφέα που διαβάζω και το πρώτο του, που δεν με ενθουσίασε. Στο συγκεκριμένο βιβλίο δυστυχώς δεν βρήκα αυτά που αναζητώ και που μου έδινε πάντα απλόχερα η πένα του Καζαντζάκη σε όσα βιβλία του έχω διαβάσει μέχρι τώρα. Στο "Ο Φτωχούλης του Θεού" λοιπόν έλειπε η γραφή, η γεμάτη λέξεις ποιημένες από τον συγγραφέα που όταν τις διάβαζα μου προκαλούσαν θαυμασμό με την δύναμή τους, καθώς και η κατάλληλη πλοκή που θα μου προκαλούσε το ενδιαφέρον της ανάγνωσης. Αυτό που δεν απουσίαζε ήταν οι αλήθειες, όπως λόγου χάρη αυτή που αναφέρει για την εκμετάλλευση των αγίων από τους ανθρώπους καθώς και αυτή για τα εγκλήματα των Σταυροφόρων. Εκείνο δε που απόλαυσα και που αποκόμισα είναι τα όμορφα αποφθέγματα του και είναι τα εξής:
  • Τι ‘ναι αγάπη; δεν είναι μονάχα συμπόνια μήτε καλοσύνη, στη συμπόνια είναι δυο, αυτός που πονάει κι αυτός που συμπονεί, στην καλοσύνη είναι δυο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται, μα στην αγάπη είναι ένας, σμίγουν οι δυο και γίνονται ένα, δεν ξεχωρίζουν, το εγώ κι εσύ αφανίζονται. Αγαπώ θα πει χάνομαι.
  • δεν υπάρχει βαρύτερη τιμωρία από τούτη: να απαντάς στην κάκητα με καλοσύνη
  • Τότε κατάλαβα πως η ψυχή του ανθρώπου είναι παντοδύναμη
    πως μέσα στον άνθρωπο κάθεται ο Θεός, αλάκερος ο Θεός, και δεν είναι ανάγκη να τρέχουμε ως την άκρα του κόσμου να Τον κυνηγήσουμε, δεν έχουμε παρά να σκύψουμε στην καρδιά μας.
  • Άνθρωπος πάει να πει πολεμιστής, εργάτης, αντάρτης.
  • –Αγάπη! Αγάπη! είπε. Όχι πόλεμο, όχι βία μα κι η προσευκή δε φτάνει χρειάζεται κι η πράξη. δύσκολο, επικίνδυνο να ζεις με τους ανθρώπους, μα πρέπει. πολύ βολικό να αποτραβιέσαι στην έρημο και να προσεύχεσαι. αργεί η προσευχή να κάνει το θάμα της, πιο γρήγορη, πιο σίγουρη, πιο δύσκολη η πράξη.
  • –Ακούς; Ακούς; διώξε το νου, άσε την καρδιά σου ελεύθερη ν’ακούσει! Όταν πιστεύει κανείς στο Θεό, δεν υπάρχουν ξύλα βουβά και πόνοι χωρίς αναγαλιά και καθημερινή ζωή χωρίς θάματα!
  • Κάνω το θέλημα του Θεού θα πει: κάνω το πιο βαθύτατα κρυμμένο θέλημά μου
Διαβάστε το, σίγουρα θα βρείτε σημεία που εμένα μου διέφυγαν....! 

Βαθμολογία 3/5
Βιογραφία Συγγραφέως
Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Ο φτωχούλης του Θεού
Συγγραφέας:Νίκος Καζαντζάκης
Εκδ.: Καζαντζάκη
Ημερ.Εκδ.:2008
Σελ.:366

Μια μικρή Βιβλιοαναφορά για τα 
(πατώντας στον τίτλο μεταφέρεστε στον αντίστοιχο σχολιασμό):

Δήμητρα Κωλέτη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου