Η αγαπημένη συγγραφέας Μαίρη Μαγουλά απαντά στο ερωτηματολόγιο των ΒιβλιοΑναφορών και, μέσα από τις απαντήσεις της, μας παρουσιάζει, μεταξύ άλλων, «Το πιο μακρύ ταξίδι», το νέο της βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.
Την ευχαριστώ θερμά που ξέκλεψε κάποιες στιγμές από τον πολύτιμο χρόνο της ώστε να πραγματοποιηθεί η παρούσα συνέντευξη, η οποία φυσικά για το blog και για εμένα προσωπικά είναι μέγιστη τιμή!
Διαβάστε λοιπόν την συνέντευξη κι ελάτε λίγο πιο κοντά στο έργο και στην προσωπικότητα της συγγραφέως Μαίρης Μαγουλά!
1. Από τις 19 Οκτωβρίου το δεύτερο βιβλίο σας, «Το πιο μακρύ ταξίδι» απέκτησε μια θέση στις προθήκες των βιβλιοπωλείων! Αφού σας ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο, θα σας ζητήσω να μας το παρουσιάσετε με τον δικό σας μοναδικό τρόπο.
Σας ευχαριστώ για τις ευχές κι εύχομαι σε όλους υγεία, δύναμη και υπομονή. Είμαστε στην Αθήνα τη δεκαετία του ΄50, στα δαιδαλώδη στενά της Πλάκας και των Αναφιώτικων και πιστεύω ότι η τελευταία παράγραφος από το οπισθόφυλλο θα σας δώσει μια χαρακτηριστική εικόνα του περιεχομένου αυτού του μυθιστορήματος. Υπό τους ήχους της λατέρνας που σκορπά τις μελαγχολικές μελωδίες της, νοσταλγοί κι ονειροπόλοι, τελευταίοι προσκυνητές μιας παλιάς πόλης που δεν υπάρχει πια και μιας εποχής που χάθηκε ανεπιστρεπτί, οι ήρωες συναντιούνται, ακουμπούν ο ένας τον άλλον και με οδηγό το όνειρο κάνουν το πιο μακρύ ταξίδι τους στην αγάπη.
2. Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό σας την υπόθεση του νέου σας βιβλίου;
Κατά τη διάρκεια ενός ανοιξιάτικου περίπατου στην Πλάκα παρατηρούσα γοητευμένη τους δρόμους- ο καθένας με τη δική του ιστορία- τις ιστορικές εκκλησιές, τις ανοιχτόκαρδες ταβέρνες και τα σπίτια. Ένιωσα τη μηχανή του χρόνου να με μεταφέρει σε μια άλλη εποχή. Περπατώντας στα λιθόστρωτα στενά με θέα τα μνημεία ήταν σα να περνούσα ανάμεσα στους αιώνες και σκέφτηκα πως αυτή η περιοχή, στους διάφορους κύκλους της ιστορίας ήταν πάντα μια ζωντανή γειτονιά. Η ματιά μου καρφώθηκε σ’ ένα εγκαταλειμμένο τριώροφο της Τριπόδων, σ’ ένα γκρεμισμένο δίπατο της Ραγκαβά σ’ ένα αρχοντικό της Θουκιδίδου και αναρωτήθηκα ποιους ανθρώπους να στέγαζαν κάποτε αυτά τα σπίτια. Αυτό ήταν και το πρώτο ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό μου την υπόθεση αυτού του βιβλίου.
3. Ποιος από τους ήρωες του νέου σας βιβλίου είναι ο αγαπημένος σας; Ποιος σας ταλαιπώρησε να τον αποτυπώσετε στο χαρτί; Και ποιος σας έκανε να κλάψετε μαζί του;
Ήμουν ολότελα δοσμένη στον κάθε ήρωα όταν η σκέψη και η καρδιά οδηγούσε το χέρι μου να αποτυπώσει στο χαρτί τη διαδρομή του μέσα στην πλοκή. Όλοι αγαπημένοι μου, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιον θα έλεγα τον Ανέστη που πέρασε ολόκληρη τη ζωή του προσκολλημένος σε μια εμμονή. Αυτός που με ταλαιπώρησε και συγχρόνως με έκανε να κλάψω ήταν ο επαίτης και η τραγική ιστορία του.
4. Διαβάζοντας ένα βιβλίο ψάχνω πάντα κάτω από τις λέξεις τα μηνύματα που ίσως θέλει ο συγγραφέας να μεταφέρει στους αναγνώστες του. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που οι κεντρικοί ήρωες του νέου βιβλίου σας, θέλουν οπωσδήποτε εμείς οι αναγνώστες να το ''παραλάβουμε'';