Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018

Βαλεντίνα, γητεύτρα των Αθηνών-Δήμητρα Ιωάννου

   Η Βαλεντίνα, η ηρωίδα της Δήμητρας Ιωάννου, είναι μια σπουδαία ηθοποιός του Μεγάλου Θεάτρου των Αθηνών. Ο κόσμος την αναγνωρίζει, θαυμάζει την ομορφιά της, υποκλίνεται στο ταλέντο της ενώ κάθε βράδυ το φιλοθεάμον κοινό γεμίζει ασφυκτικά το θέατρο όπου και μαγεύεται απ’ την ερμηνεία του εκάστοτε ρόλου.
     Η ζωή αυτής της γυναίκας θα μας μεταφέρει επιτυχώς στην Αθήνα της Μπελ Επόκ, μιας εποχής σαγηνευτικής, γεμάτη κοινωνικές ανισότητες και αντιφατικούς χαρακτήρες που διδάσκουν όμως ήθος και αξιοπρέπεια, μιας εποχής που, αν και δεν την έχω συναντήσει πολλές φορές στα μυθιστορήματα που έχω διαβάσει έως τώρα, με γοήτευσε με την ατμόσφαιρα που απέπνεε.


'' Εκεί θα γίνει η «Βαλεντίνα, η γητεύτρα των Αθηνών» που θα κατορθώσει να γητέψει, μεταξύ άλλων, τα κουτσαβάκια της Πλάκας μα και τον Έρωτα... άραγε και το τραγικό παρελθόν της;''


      Πριν όμως μεταφερθούμε στην Αθήνα της Μπελ Εποκ θα μεταβούμε στην ύπαιθρο του 19ου αιώνα καθώς η αφήγηση ξεκινά με την παιδική ηλικία της ηρωίδας, η οποία μεγαλώνει με το στίγμα του νόθου και προκειμένου να επιβιώσει μπαίνει μικρό παιδί στη δούλεψη του μεγαλοτσιφλικά του τόπου, στο σπίτι του οποίου θα βιώσει τον εξευτελισμό και την βία. Κυνηγημένη από την Μοίρα και έχοντας στις πλάτες της την κατηγορία της δολοφονίας θα αφήσει το χωριό της και θα βρει καταφύγιο στην πρωτεύουσα όπου και θα διεκδικήσει τα όνειρά της. 
      Εκεί θα γίνει η «Βαλεντίνα, η γητεύτρα των Αθηνών» που θα κατορθώσει να γητέψει, μεταξύ άλλων, τα κουτσαβάκια της Πλάκας μα και τον Έρωτα... άραγε και το τραγικό παρελθόν της;

     Η «Βαλεντίνα, η γητεύτρα των Αθηνών» είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα και που σε μεταφέρει όπως προείπα επιτυχώς στην ατμοσφαιρική Αθήνα της Μπελ Εποκ. Οι περιγραφές της πόλης αποδίδουν με τέτοιο τρόπο το κλίμα που ένιωσα πολλές φορές πως αποτελούσα μέρος της. Ξεχώρισα τον Λουκίλη και την ιστορία του αφού συμπόνεσα και κατανόησα τον άρτια δομημένο χαρακτήρα του. Το μόνο μείον είναι πως βρήκα κάποιες υπερβολές στην θεματολογία... (γενικά: δεν μ'αρέσει να τα παθαίνουν όλα οι ήρωες)
        Διαβάστε το!

Βαθμολογία 4/5

Στοιχεία Βιβλίου:
Τίυτλος: Βαλεντίνα, η γητεύτρα των Αθηνών
Συγγραφέας: Δήμητρα Ιωάννου
Εκδ.: Ψυχογιός
Ημερ.Εκδ.: 17/03/2016
Σελ.: 464





Δήμητρα Κωλέτη

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Ο δερματοστίκτης του Άουσβιτς-Heather Morris

     Μ’ αρέσει να διαβάζω μυθιστορήματα που οι ήρωες και οι ιστορίες τους τοποθετούνται στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και λίγο πιο συγκεκριμένα στο Ολοκαύτωμα. Είναι από τις εποχές που τα γεγονότα και το κλίμα της μου κεντρίζει το ενδιαφέρον και που όσα κείμενα κι αν διαβάσω γι’ αυτή νιώσω πάντα τα ίδια συναισθήματα: θλίψη για τις ζοφερές, παρανοϊκές συνθήκες που επέβαλλε ο άνθρωπος στον άνθρωπο μα και δύναμη ψυχής για όσους κατόρθωσαν να επιβιώσουν μέσα σ’ αυτή την λαίλαπα της Ιστορίας. Έτσι όταν έπεσε στην αντίληψη μου η κυκλοφορία του βιβλίου «Ο δερματοστίκτης του Άουσβιτς» το επέλεξα με κλειστά μάτια για ανάγνωση, ούτε την υπόθεση του οπισθόφυλλου δεν μπήκα στον κόπο να διαβάσω, ο τίτλος αρκούσε...

      Η συγγραφέας Heather Morris καλείται να γράψει την αληθινή ιστορία του Λάλε, του δερματοστίκτη του Άουσβιτς. Για τρία ολόκληρα χρόνια ο Λάλε Σοκολόφ διηγείται την ιστορία του στην συγγραφέα και μέσα από τις περιγραφές του κατορθώνει να μεταφέρει τις συνθήκες που επικρατούσαν για τους εκατοντάδες χιλιάδες αιχμαλώτους του διαβόητου στρατοπέδου συγκέντρωσης, του Άουσβιτς. Ο λόγος του αποτελεί ένα ιστορικό ντοκουμέντο μιας και όπως αναφέρει στο τέλος η συγγραφέας είναι απόλυτα εμπεριστατωμένος και διασταυρωμένος.

     Απρίλιος του 1942... Ο Λάλε, Εβραίος και Σλοβάκος, υπακούει στις διαταγές της σλοβάκικης κυβέρνησης, η οποία υποχρεώνει κάθε οικογένεια να παραδώσει έναν γιο από 18 χρονών και πάνω στο γερμανικό κράτος ώστε να δουλέψει για την μηχανή του Γ’ Ράιχ, και μεταφέρεται στοιβαγμένος, όπως τόσοι και τόσοι Εβραίοι, Τσιγγάνοι και πολιτικοί αντιφρονούντες, με βαγόνια ζώων στο Άουσβιτς. Από την πρώτη στιγμή που πατά το πόδι του στο διαβόητο στρατόπεδο ορκίζεται στον εαυτό του ότι «Θα ζήσει και θα φύγει από τούτο το μέρος. Θα φύγει ελεύθερος...»(σελ.31) και αυτομάτως το ένστικτο της επιβίωσης ενεργοποιείται προκειμένου να αντιμετωπίσει την πείνα, τις αρρώστιες, την παράνοια των κρεματορίων, την εξαθλίωση, τον σαδισμό και την κτηνωδία των Ες-Ες.

‘’ Ο Λάλε με κατεβασμένο κεφάλι και με όσο γίνεται πιο απαλές κινήσεις στιγματίζει τους μελλοθάνατους... στιγματίζει την ανθρωπότητα... ‘’

     Ένας στρατιώτης των Ες-Ες μαθαίνοντας πως είναι γνώστης ξένων γλωσσών τον επιλέγει και του δίνει το πόστο του δερματοστίκτη, του ανθρώπου που χαράζει στο χέρι των νεοφερμένων το νούμερο που τους στερεί την ατομικότητά τους, το όνομα τους, την προσωπική τους ζωή, την ανθρώπινη τους οντότητα, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία τους. Ο Λάλε με κατεβασμένο κεφάλι, λες κι είναι επιλογή του όλη αυτή η παράνοια..., και με όσο γίνεται πιο απαλές κινήσεις στιγματίζει τους μελλοθάνατους... στιγματίζει την ανθρωπότητα...
     Στις ουρές μπροστά από το τραπέζι του Εβραίοι, Τσιγγάνοι, άνδρες, γυναίκες, νέοι, γέροι και παιδιά τείνουν τρομοκρατημένοι, κάτω από τα άγρυπνα μάτια των Ναζί, το χέρι τους όπου και χαράσσεται σ’αυτό το νούμερο που σαν άλλα πρόβατα επί σφαγή τους οδηγεί στην επίγεια κόλαση, στο Άουσιτς. Σε μια τέτοια ουρά ο Λάλε θα αντικρίσει την Γκίτα και μαζί της παρά τις φρικαλεότητες που αντικρίζουν καθημερινά θα ζήσει μια ιστορία αγάπης που θα έχει όμως για αντίζηλο τον θάνατο...

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Ο σελιδοδείκτης μου σταματά...

...στη σελίδα 187 του Δερματοστίκτη του Άουσβιτς.
(Ο Λάλε, ο δερματοστίκτης του Άουσβιτς, αυτός δηλαδή που χαράζει το νούμερο στον καρπό των αιχμαλώτων που φτάνουν στο στρατόπεδο, μπαίνει στο θάλαμο αερίων για να λύσει το μυστήριο καθώς δυο νεκρή έχουν το ίδιο νούμερο στο χέρι τους)

     Το κτίριο με τα κόκκινα τούβλα ορθώνεται μπροστά τους. Μεγάλα παράθυρα το κάνουν να μην δείχνει τι είναι, το μεταμφιέζουν. Οι τεράστιες καμινάδες του όμως, αποκαλύπτουν τη φρικτή πραγματικότητα.Στην είσοδό του συναντούν δυο Ες-Ες που αστειεύονται με τον Μπαρέτσκι (στρατιώτης) αγνοώντας το Λάλε. Τους δείχνουν κάτι κλειστές πόρτες κι εκείνοι πηγαίνουν προς τα κει. Ο Λάλε κοιτάζει εξεταστικά το τελευταίο κομμάτι που οδηγεί προς τον θάνατο. Βλέπει κάτι άντρες των ηττημένων ειδικών δυνάμεων που είχαν συνεργαστεί με τους Ναζί να στέκουν πιο κει, έτοιμοι να κάνουν μια δουλειά που δεν την αναλαμβάνει κανείς:Να μαζεύουν τα πτώματα από τους θαλάμους αερίων και να τα πηγαίνουν στους φούρνους...
Τους οδηγεί σε μια μεγάλη χαλύβδινη πόρτα. Μπροστά της στέκει ένας φρουρός. 
    «Μη φοβάστε τα αέρια έχουν εξατμιστεί. Πρέπει να τους στείλουμε στους φούρνους, αλλά πρώτα πρέπει να ταυτοποιηθούν με τα σωστά νούμερα»
      Ο φρουρός τους ανοίγει την πόρτα. Ο Λάλε ισιώνει το κορμί του, κοιτάζει κατάματα τον Μπαρέτσκι και κάνει μια πλατιά χειρονομία.
«Μετά από σένα» του λέει.
«Όχι ,παρακαλώ, πέρασε πρώτος».
«Όχι, προηγείσαι», αποκρίνεται ο Λάλε.
«Επιμένω στιγματιστή». 
     Ο Ες-Ες ανοίγει διάπλατα την πόρτα και μπαίνουν σε ένα τεράστιο θάλαμο.  Είναι γεμάτος με κορμιά, εκατοντάδες γυμνά κορμιά. Πεσμένα το ένα πάνω στο άλλο με παραμορφωμένα μέλη. Νεκρά μάτια. Άντρες, νέοι και γέροι. Παιδιά. Αίμα, εμετοί, ούρα και κόπρανα. Η μυρωδιά του θανάτου απλώνεται παντού. Ο Λάλε προσπαθεί να κρατήσει την αναπνοή του. Καίνε τα πνευμόνια του.Τα πόδια του δεν τον κρατάνε. «Σκατά...» λέει πίσω του  ο Μπαρέτσκι.
    Αυτή η μία λέξη, βγαλμένη από τα χείλη ενός σαδιστή, κάνει ακόμα πιο βαθύ το βάραθρο της απανθρωπιάς που μέσα του πνίγεται ο Λάλε...


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*Συνολικά εκτοπίστηκαν στο Άουσβιτς περισσότεροι από 1,3 εκατομμύρια άνθρωποι, από τους οποίους τουλάχιστον 1,1 εκατομμύρια εξοντώθηκαν. Περίπου 900.000 πέθαναν μετά την επιλογή που έγινε άμεσα κατά την άφιξή τους. Άλλοι 200.000 άνθρωποι πέθαναν από ασθένειες, υποσιτισμό, βαρύτατη κακοποίηση, συνέπειες ιατρικών πειραμάτων ή δολοφονήθηκαν. Οι συνηθέστεροι τρόποι εκτέλεσης ήταν: Δηλητηρίαση με το αέριο Κυκλώνας Β σε ειδικούς θαλάμους (θάλαμοι αερίων), πυρά πυροβόλου όπλου, θανατηφόρα ένεση, απαγχονισμός, θάνατος από ασιτία.

Πηγή: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2018

Μυρωδιά από σανίδι-Κώστας Κρομμύδας

     Ατμοσφαιρικό, συγκινητικό, γεμάτο έρωτα και πάθη είναι το νέο βιβλίο του Κώστα Κρομμύδα, το «Μυρωδιά από σανίδι», στο οποίο οι ήρωες του ξετυλίγουν ιστορίες εμπνευσμένες από τους μεγάλους έρωτες σπουδαίων θεατρανθρώπων διηγώντας μας μια ιστορία λυρική με φόντο το θεατρικό σανίδι, τα καμαρίνια, τις κουίντες, τα παρασκήνια του μα και την Αθήνα μιας άλλης νοσταλγικής εποχής.

     Ο συγγραφέας επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία σε τρεις χρονικές περιόδους:
1940...
     Ο Νικόλας Δούκας και η Λυδία Ρανιέρη συναντιούνται τυχαία την μέρα που οι Γερμανοί πατούν την Αθήνα. Εκείνη κρατώντας μια ελληνική σημαία τρέχει οργισμένη με το ποδήλατό της στους δρόμους της πόλης για να συναντήσει τους κατακτητές και να διαμαρτυρηθεί με τον δικό της τρόπο στους Βάρβαρους που ήρθαν. Ο Νικόλας που βρίσκεται στην ταράτσα και παρακολουθεί την είσοδο των εισβολέων όταν αντικρίζει το ποδήλατο με την νεαρή να κινείται προς τον θάνατο σπεύδει ώστε να το σταματήσει. Η Μοίρα θα τους φέρει σε επαφή για πρώτη φορά! 

‘’Κάθε νύχτα στο σανίδι οι ρόλοι παίρνουν σάρκα και οστά. Κάθε νύχτα στα παρασκήνια ο Έρωτας συναντά τους δυο νέους και Τους αποκαλύπτεται...’’

     Ο καιρός κυλά και οι δύο, πλέον ηθοποιοί, θα συναντηθούν για δεύτερη φορά, πάνω στην σκηνή με τους ίδιους να πρωταγωνιστούν στο σεξπηρικό έργο «Δωδέκατη νύχτα»». Η σχέση τους είναι γεγονός! Κάθε νύχτα στο σανίδι οι ρόλοι παίρνουν σάρκα και οστά. Κάθε νύχτα στα παρασκήνια ο Έρωτας συναντά τους δυο νέους και Τους αποκαλύπτεται...
       Η Λυδία και ο Νικόλας γίνονται ζευγάρι στην ζωή και στο σανίδι, τραβούν τα φώτα της δημοσιότητας με την σπουδαία δουλειά τους μα και με την παραμυθένια ζωή τους. Ο κόσμος αποθεώνει το ταλέντο τους και γεμίζει κάθε βράδυ το θέατρο όπου πρωταγωνιστούν. Όταν κλείνει η αυλαία ο θυελλώδης έρωτάς τους φέρνει άλλοτε γαλήνιες στιγμές, άλλοτε παθιασμένες κι άλλοτε στιγμές που ο εγωισμός παίρνει το πάνω χέρι. Μια τέτοια στιγμή θα φέρει και την λήξη του γάμου τους κάποια χρόνια αργότερα... 

1990...
     Για τα πραγματικά αίτια του χωρισμού μαζί με άλλες άγνωστες στο ευρύ κοινό λεπτομέρειες για την ζωή του ζευγαριού όπως και για την τρυφερή ένωση τους λίγο πριν ο θάνατος αρπάξει τη Λυδία, θα μιλήσει ο Νικόλας δεκαετίες αργότερα στην δημοσιογράφο Μάρω Δούκα...

2018...
 ...η οποία και θα τις φέρει στο φως της δημοσιότητας ολοκληρώνοντας το μωσαϊκό της τρυφερής, παθιασμένης και γεμάτης αγάπη σχέσης, μιας σχέσης που η «Μυρωδιά (της) από σανίδι» σαγηνεύει τον αναγνώστη...

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

Η μάγισσα-Camilla Lackberg

     Μετά την ανάγνωση του βιβλίου «Το παιδί από την Γερμανία» της Camilla Lackberg έπεσε στα χέρια μου τυχαία, μιας και η επιλογή του εκείνη την περίοδο ήταν από αυτές «Ε, ας το διαβάσω...», «Η μάγισσα», το δέκατο βιβλίο της συγγραφέως με ήρωες τον αστυνόμο Πάτρικ και την συγγραφέα Έρικ. Αυθόρμητα λοιπόν βρέθηκε στα χέρια μου καθώς από ότι φαίνεται με διάλεξε δε το διάλεξα εγώ. και πολύ καλά έκανε μιας και διάβασα ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που, παρά τον όγκο, ο οποίος θα μπορούσε να ήταν κατάτι μικρότερος αν έλειπαν κάποιες φλυαρίες από την οικογενειακή ζωή των ηρώων, με καθήλωσε με την πλοκή και τις ανατροπές της αστυνομικής έρευνας για την εξιχνίαση της εξαφάνισης και δολοφονίας ενός τετράχρονου κοριτσιού.
   
     Η ιστορία τοποθετείτε στην Φιελμπάκα της Σουηδίας και στις γύρω περιοχές της εκεί όπου η ομάδα του Πάτρικ με αφορμή την εξαφάνιση της τετράχρονης Νία θα κληθεί να λύσει το μυστήριο που κρύβεται πίσω απ’ την εξαφάνιση της με τα στοιχεία και τις ομοιότητες όμως να συσχετίζουν τελικά την εξαφάνιση μ’αυτή της τετράχρονης επίσης Στέλλας η οποία χάθηκε από το ίδιο αγρόκτημα τριάντα χρόνια πριν. 

''Δυο τετράχρονες με απόσταση τριάντα χρόνια η μία από την άλλη εξαφανίζονται από το ίδιο αγρόκτημα... το κοντινό δάσος και η ιστορία της Μάγισσας κρύβουν καλά την λύση του αινίγματος... ''

     Η Έρικα απ’ την άλλη που εκείνη την περίοδο κάνει ερευνά για την συγγραφή του νέου της βιβλίου που θα έχει θέμα την δολοφονία της τετράχρονης Στέλλας εστιάζοντας στις δυο δεκατριάχρονες τότε καθ’ ομολογία κατηγορούμενες, την πρωταγωνίστρια του σινεμά Μαρί και την Χέλεν που ζει ακόμα στο χωριό, βοηθά με τον τρόπο της να ‘ρθουν στο φως άγνωστες πτυχές της υπόθεσης και να ενωθούν τα κομμάτια ώστε να λυθούν και οι δύο υποθέσεις που όλα δείχνουν πως εκτός από τα εμφανή στοιχεία υπάρχουν κι άλλα που τις συνδέουν...
     Δυο τετράχρονες με απόσταση τριάντα χρόνια η μία από την άλλη εξαφανίζονται από το ίδιο αγρόκτημα... το κοντινό δάσος και η ιστορία της Μάγισσας κρύβουν καλά την λύση του αινίγματος... 

    Ο κόσμος των εφήβων που επηρεάστηκε από τα απόνερα των δύο αυτών υποθέσεων θα κινήσει τα νήματα και θα δώσει τελικά το δικό του τραγικό φινάλε... 

Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

Συζητώντας με την συγγραφέα Μάρθα Πατλάκουτζα!

        Η συγγραφέας  Μάρθα Πατλάκουτζα απαντά στο ερωτηματολόγιο των ΒιβλιοΑναφορών και μας μιλά, μεταξύ άλλων, για τα συγγραφικά της βήματα. Η παρούσα συνέντευξη αποτελεί τιμή για τις ΒιβλιοΑναφορές και οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην συγγραφέα για το χρόνο  που διέθεσε ώστε να πραγματοποιηθεί.
        Διαβάστε λοιπόν την συνέντευξη και ελάτε λίγο πιο κοντά στην συγγραφέα Μάρθα Πατλάκουτζα!

1. Τα βήματά σας στην συγγραφή μας έχουν χαρίσει ήδη δύο μυθιστορήματα! Όπως αναγράφεται στα εξώφυλλο των:  «Μερτζανή-Το δάκρυ της Θράκης» και «Το μερτικό των αγγέλων» οι υποθέσεις τους βασίζονται σε αληθινά γεγονότα. Πιστεύετε πως η ζωή ξεπερνά την φαντασία; Πως η ζωή είναι τελικά ένα καλογραμμένο ή ό,τι άλλο επίθετο θέλετε εσείς να χρησιμοποιήσετε βιβλίο;

Η ζωή πάντα κλέβει τις εντυπώσεις! Είναι απρόβλεπτη. Είναι μία μούσα απαιτητική, άλλες φορές χαρούμενη κι άλλες λυπημένη. Συχνά τα αληθινά γεγονότα κάνουν τη μυθοπλασία να μοιάζει ασήμαντη και ανούσια, αυτός είναι κι ο λόγος που έως τώρα με συναρπάζει η συγγραφή αληθινών ιστοριών.

2. Ας εστιάσουμε «Στο μερτικό των αγγέλων», το πρόσφατο βιβλίο σας που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΞΗ. Ποιο στοιχείο αυτής της πραγματικής ιστορίας έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο να ασχοληθείτε τελικά μ’ αυτή και να αποτελέσει βάση για την μυθοπλασία του βιβλίου σας;

Στο ψαροχώρι όπου πέρασα όλα τα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας είχα την ευλογία να γνωρίσω τον Κωσταντή, τον πρωταγωνιστή του βιβλίου. Τα αφηγήματά του αποτέλεσαν τον καταλύτη για να γράψω «Το μερτικό των αγγέλων» το οποίο αγκαλιάστηκε με αγάπη τόσο από τις Εκδόσεις Έξη, αλλά και από το αναγνωστικό κοινό και γι’ αυτό τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.

3. Ποιος από τους ήρωες αυτού του βιβλίου είναι ο αγαπημένος σας; Ποιος σας ταλαιπώρησε να τον αποτυπώσετε στο χαρτί; Και ποιος σας έκανε να κλάψετε μαζί του; 

Αγαπημένη μου ηρωίδα είναι η κυρά Καλλιόπη, η γιάτρισσα της κάθε πονεμένης ψυχής, ακλόνητο στήριγμα της οικογένειάς της σε κάθε τερτίπι της ζωής. Το δύσκολο στη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου ήταν η αποτύπωση του ανδρικού χαρακτήρα, του Κωσταντή.  Η ταύτισή μου με τον τρόπο σκέψης του, ο οποίος ήταν απαραίτητος για την κατανόηση και αποτύπωση του στο χαρτί, έγινε για μένα ένα ταξίδι αυτογνωσίας. 

4. Διαβάζοντας ένα βιβλίο ψάχνω πάντα κάτω από τις λέξεις τα μηνύματα που ίσως θέλει ο συγγραφέας να μεταφέρει στους αναγνώστες του. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που οι κεντρικοί ήρωες του βιβλίου σας, θέλουν οπωσδήποτε εμείς οι αναγνώστες να το ''παραλάβουμε'';

Ο καθένας μας επιλέγει τον τρόπο που θα ζήσει ή που θα κρυφτεί σε κάθε του στιγμή. Κάθε άνθρωπος οφείλει στον εαυτό του να διεκδικήσει το μερτικό του από τη ζωή, προσπαθώντας να μην πληγώσει τους άλλους.

5. Εσείς κατευθύνετε τους ήρωες ή οι ήρωες σας από ένα σημείο και μετά αυτομολούν και κατευθύνουν το χέρι σας κατά την διάρκεια της συγγραφής;

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

Η Αγαπητικιά-Σόφη Θεοδωρίδου

     Η Ρόσα, «Η Αγαπητικιά» της Σόφης Θεοδωρίδου, οδηγεί τον αναγνώστη στα δύσκολα μονοπάτια του Α’ Παγκόσμιου πολέμου και του Εθνικού Διχασμού κάνοντας μάλιστα τον τελευταίο βίωμα του, αφού μέσα από τις περιγραφές της συγγραφέως κατορθώνει αυτή η έκφραση, όπως εύστοχα παρατηρεί στις τελευταίες σελίδες του μία από τις ηρωίδες, να μην λειτουργεί απλώς ως έκφραση αλλά να αποκτήσει την διάσταση στην οποία τα γεγονότα και το κλίμα κάνουν κατανοητή μια από τις πιο μαύρες σελίδες της Ιστορίας μας αυτή του Διχασμού, οι συνέπειες του οποίου έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για πολλές δεκαετίες στην μοίρα του λαού μας. 

     Η σφιχτοδεμένη αφήγηση ξεκινά με την νεαρή φίλη της ενενηντάχρονης Ρόσας, την Μέλι, να διαβάζει το χειρόγραφο με την αυτοβιογραφία της υπερήλικης φίλη της. Η Μέλι γυρίζει τις σελίδες και ταυτόχρονα γυρίζει δεκαετίες πίσω στην Ιστορία... εκεί που ο έρωτας της για τον φοιτητή ιατρικής Χάρη βρίσκει τροχοπέδη τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες του Εθνικού Διχασμού...


''ανάμεσα στο πλήθος που υποδέχεται τον Βασιλιά έχουν τρυπώσει ο Έρωτας μα και η Διχόνοια, τα δυο στοιχεία ή και στοιχειά που θα την πάρουν στο κατόπι...'' 

      Η Ρόσα είναι κόρη μιας αστικής φιλοβασιλικής οικογένειας. Η μητέρα της εγκαταλείπει την ανατροφή της στο προσωπικό του αρχοντικού και στον μποέμ πατέρα της μικρής. Έτσι η Ρόσα μεγαλώνει απολαμβάνοντας ελευθερία κινήσεων που κοπέλες της εποχής δεν διανοούνταν. Τα καλοκαίρια της τα περνά στην Κηφισιά όπου απολαμβάνει την φύση και την ιππασία με το αγαπημένο της άλογο. Διαφέρει λοιπόν πολύ από τις νεαρές της εποχής της αφού ενώ θα έπρεπε να ασχολούταν μόνο με τον καλλωπισμό και την ανεύρεση συζύγου εκείνη έχει άποψη για την πολιτική ζωή, κοινωνικές ευαισθησίες και ενδιαφέροντα που πολλές φορές σοκάρουν.
      Η ίδια ως αφετηρία για την συγγραφή της αυτοβιογραφίας της χρησιμοποιεί την μέρα που ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και η κυβέρνηση Βενιζέλου αποβιβάζονται στο Φάληρο μετά την νικηφόρα για την Ελλάδα λήξη του Β’Βαλκανικού πολέμου και την κατάκτηση της Σαλονίκης και της Μακεδονίας. Αυτή είναι για την Ρόσα η απαρχή όλων καθώς ανάμεσα στο πλήθος που υποδέχεται τον βασιλιά έχουν τρυπώσει ο Έρωτας μα και η Διχόνοια, τα δυο στοιχεία ή και στοιχειά που θα την πάρουν στο κατόπι...
       Ο Χάρης με καταγωγή από την Μακεδονία σπεύδει να υποδεχθεί τους δύο άντρες που απελευθέρωσαν τα πατρώα εδάφη. Ανάμεσα στον κόσμο που ακολουθεί τους άντρες που θα παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ιστορία της Ελλάδος είναι και ο επιχειρηματίας Λευτέρης Καλογερόπουλος με την κόρη του Ρόσα. Για μια απειροελάχιστη στιγμή η ματιά του Χάρη θα πέσει επάνω στην κοκκινομάλλα κοπέλα αιχμαλωτίζοντας υποσυνείδητα την ξεχωριστή της όψη, γεγονός που στο νέο τους αντάμωμα, κάμποσους μήνες αργότερα στην Κηφισιά, θα αναδυθεί απ’ αυτό και θα βοηθήσει στο να καταπολεμήσει τους όποιους ενδοιασμούς λόγω της διαφορετικής κοινωνικής τάξης όπου ανήκει και να ‘ρθει ο ένας όλο και πιο κοντά στον άλλο. Η Ρόσα τότε θα ανταποκριθεί ή καλύτερα με τις ενέργειες της θα ανοίξει το έδαφος για τον Έρωτα ο οποίος όλο και ανθίσει. Οι συναντήσεις θα πυκνώσουν σε μια χώρα που ο Α’ Παγκόσμιος πόλεμος και η ουδετερότητα που θέλει να κρατήσει ο Βασιλιάς θα διχάσει την κοινωνία και θα χωρίσει ακόμα και τα μέλη οικογενειών σε δύο στρατόπεδα: στους βενιζελκούς και τους κωνσταντινικούς. Η οικογένεια της Ρόσας όμως όταν θα μάθει την σχέση της με τον Χάρη, τον Τουρκομερίτη, όπως τον αποκαλούν, που έχει επιλέξει μάλιστα και το στρατόπεδο του Βενιζέλου, θα επέμβη αποφασιστηκα με τον πατέρα της να την φυλακίζει στην Κηφισιά...

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018

Μετά από σένα-Jojo Moyes

   Στη συνέχεια του παγκόσμιου best seller «Πριν έρθεις εσύ» η συγγραφέας του Jojo Moyes μας παρουσιάζει τα βήματα της Λου μετά την φυγή του τετραπληγικού Γουιλ, του ανθρώπου που ερωτεύτηκε και σημάδεψε την ζωή της. 

Ο Γουιλ, λίγο πριν φύγει εκούσια από την ζωή, συμβούλεψε την Λου να ζήσει την ζωή της, να γνωρίσει τον κόσμο, να αποκτήσει εμπειρίες όμως η Λου δεν μπορεί να κάνει πράξη τα λόγια του.... πενθεί, πονά για τον χαμό του και δεν έχει την δύναμη να κάνει το βήμα που θα την πάει παρακάτω. 
Η ζωή της είναι στάσιμη. Δουλεύει ως σερβιτόρα, έχει χώσει στη ντουλάπα της τα ζωηρά της ρούχα, ενώ παρακολουθεί συνεδριάσεις διαχείρισης ανθρώπινου πόνου...  Όλα αυτά βέβαια μέχρι το ατύχημα της Λου, που κάποιοι το θεώρησαν ως απόπειρα αυτοκτονίας, με την πτώση της από την ταράτσα του σπιτιού της να αποτελεί την απαρχή της αλλαγής της μέχρι τότε ζωής της... 
Η Λου που  θα σωθεί ως εκ θαύματος θα αποκτήσει ένα νέο σκοπό καθώς ένα απρόσμενο πρόσωπο το οποίο συνδέεται με το περιβάλλον του Γουιλ θα μπει στη ζωή της και θα της δώσει άλλο νόημα...  Η υποχρέωση που νιώθει ότι έχει για την νεαρή γεννά την επιθυμία να της σταθεί στα προβλήματά της και να βρει λύσεις σ’ αυτά ενώ ο έρωτας που θα φωλιάσει τελικά στην καρδιά της για τον τραυματιοφορέα Σαμ θα αποτελέσει κι αυτός με την σειρά του τις βάσεις για να ιαθεί, εκτός από το σώμα, και η πονεμένη, από την απώλεια του αγαπημένου της Γουιλ, ψυχή...

Το «Μετά από σένα» είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται γρήγορα καθώς η ροή είναι γρήγορη, κινηματογραφική και χωρίς κάπου να κάνει την λεγόμενη κοιλιά. Διαβάζοντας το όμως δυστυχώς δεν μου έβγαλε κανένα συναίσθημα. Το «Πριν έρθεις εσύ» με είχε συγκλονίσει με τα ουσιώδη μηνύματα του ενώ οι συγκινητικές και ανθρώπινες πράξεις των ηρώων με είχαν κάνει να νιώσω την κάθε λέξη που η συγγραφέας χρησιμοποιούσε για να περιγράψει την υπόθεσή του. Ίσως δεν θα έπρεπε να τα συγκρίνω,  όμως επειδή είναι η συνέχειά του μπαίνω στην διαδικασία θέλοντας και μη, με το «Μετά από σένα» να το χαρακτηρίζω άνευρο, ανούσιο, κατώτερο των προσδοκιών που μου είχε καλλιεργήσει η συγγραφέας μετά την ανάγνωση του πρώτου της βιβλίου...



Βαθμολογία 2/5


Η ΒιβλιοΑναφορά μου για το:
Πριν έρθεις εσύ
Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Μετά από σένα
Συγγραφέας:Jojo Moyes
Μετάφραση: Χρύσα Μπανιά
Εκδ.: Ψυχογιός
Ημερ.Εκδ.: 07/04/2016
Σελ.: 448


Δήμητρα Κωλέτη

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Μνήμες χαμένες στην άμμο-Ιφιγένεια Τέκου

     Μνήμες χαμένες στην άμμο... για τους ήρωες του πρώτου βιβλίου της Ιφιγένειας Τέκου που με φόντο τα Σεπτεμβριανά του ’55 μας μεταφέρει στην Πόλη και στα θλιβερά γεγονότα της εποχής που καθόρησαν τα μυθιστορηματικά βήματα της Άννας, της Μαρίκας και των υπόλοιπων ηρώων του.

     Στις 6 Σεπτεμβρίου το πογκρόμ που εξαπέλυσε ο τουρκικός όχλος λεηλατώντας, πυρπολώντας και καταστρέφοντας τις περιουσίες των Ρωμιών της Πόλης θα βρει τα μέλη της οικογένειας Φωτεινού εκτεθειμένα στην βαρβαρότητα. Η Άννα Φωτεινού, η μια από τις δύο αγαπημένες  αδερφές της οικογένειας, την ώρα που τα επεισόδια ξεσπούν φεύγει από το μάθημα φωνητικής που κάνει, μιας κι η αγγελική φωνή της είναι πολλά υποσχόμενη για το μέλλον της, και κατευθύνεται στο σπίτι της. Στο δρόμο της θα συναντήσει μια ομάδα ανδρών να κακοποιεί μια έγκυο γυναίκα, χωρίς να το σκεφτεί θα τους εμποδίσει και σε μια στιγμή οι θήτες θα βρουν νέο θύμα... Η Άννα θα τρέξει για να σωθεί και τελικά θα βουτήξει στα νερά του Βοσπόρου, τα οποία και θα την προστατέψουν από τους διώκτες της μα και θα την απομακρύνουν από την οικογένεια της και τις μνήμες της...
     Κι ενώ ο Στέλιος και η Σοφία, οι γονείς της ιστορίας, αγωνιούν για την απουσία των παιδιών τους μια τέτοια βίαιη βραδιά, σε ένα άλλο σημείο της Πόλης η Μαρίκα, η δεύτερη κόρη τους, ακούει, μέσα από το ντουλάπι όπου κρύβεται , τον όχλο να σπάει την σοκολατερί, την οικογενειακή επιχείρηση, να την λεηλατεί και να καπηλεύεται τους κόπους του πατέρα της. Ένας κουκουλοφόρος μπαίνει και λίγο πριν πυρπολήσει το μαγαζί θα βιάσει την άτυχη Μαρίκα αφήνοντας στο σώμα και στη ψυχή της σημάδια που θα την συνοδεύουν σ’όλη της τη ζωή... 
     Τα Σεπτεμβριανά θα χωρίσουν την Άννα από την οικογένειά της και θα εγκλωβίσουν τελικά την Μαρίνα σε ένα γάμο που το μόνο που της προσφέρει είναι την οικονομική βοήθεια που τόσο ανάγκη είχε η οικογένεια μετά την καταστροφή της περιουσίας της... Οι μνήμες είναι εκεί! Και ενώνουν πάντα ανθρώπους μα και λαούς. πόσο μάλλον τις οικογένειες...

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

Ουίσκι μπλε-Τέσυ Μπάιλα

     Το «Ουίσκι μπλε» της Τέσυ Μπάιλα είναι ένα βιβλίο που σε ταξιδεύει στις φουρτουνιασμένες θάλασσες της μεταπολεμικής Ελλάδας, της μετανάστευσης, της φτώχειας και της ανέχειας της, με τον Μιχάλη, τον κεντρικό ήρωά του, να ξεκινά το ταξίδι του σ’αυτές και σαν άλλος Οδυσσέας να αναζητά την δική του Ιθάκη, την Ιθάκη που θα τον οδηγήσει στην προσωπική του ευτυχία.


'' Ουίσκι Μπλε: μπλε όπως η θάλασσα μα και το χρώμα του φορέματος της αγαπημένης του την μέρα που την πρωτοαντίκρισε. και μεθυστική, κάποιες φορές, ίσως και λυτρωτική όπως το δυνατό ποτό...''

     Ο ήρωας μας παρορμητικός μα και στωικός, ρεαλιστής μα και ευαίσθητος μα πάνω από όλα περήφανος και αλληλέγγυος ανοίγει κύκλους ζωής, καθώς όπως αναφωνεί πολύ συχνά αυτό είναι η ζωή, καλοσχηματισμένοι κύκλοι, και ζει ό,τι αυτοί περικλείουν. 
   Ο πρώτος κύκλος ζωής του ανοίγει στην Αλεξάνδρεια και στην ελληνική παροικία του Πορτ Σάιντ εκεί δηλαδή όπου γεννιέται και ζει την παιδική του ηλικία με τον πατέρα του, τον καπετάν Βαγγέλη, να του εμφυσεί την αγάπη του για την θάλασσα, έναν κύκλο ζωής που είναι βέβαιος πως θα τον ανοίξει στο μέλλον... καθώς όπως του έλεγε ο πατέρας του «... ό,τι και να γίνει, ό,τι και να χάσεις στη ζωή σου, όσο και να πονέσεις, αυτή βρίσκεται πάντα εκεί. Και ξέρει να σου μιλά με τα κύματά της, να ακούει το παράπονό σου, να το παίρνει με τους αφρούς της μακριά, να σ’ αλαφρώνει την ψυχή από τα βάρη της». Ο κύκλος του Πορτ Σάιντ θα του δώσει, εκτός από την επαφή με την θάλασσα, την ανεμελιά της παιδικής ηλικίας, την ασφάλεια της οικογένειας μα και την υπευθυνότητα, στοιχείο που θα το αποκτήσει μετά τον αιφνήδιο χαμό του πατέρα του, η απώλεια του οποίου θα κλείσει αυτό τον κύκλο για να ανοίξει αυτομάτως εκείνον που θα μεταφέρει την οικογένεια στην Ελλάδα και στην Σαντορίνη...
     Η Βιργινία λοιπόν μη μπορώντας να ζήσει τα παιδιά της αφήνει την Αλεξάνδρεια και φτάνει στο νησί των προγόνων της για να τα μεγαλώσει. Σ’αυτόν τον κύκλο ζωής η συγγραφέας θα μας χαρίσει υπέροχες περιγραφές της Σαντορίνης της δεκαετίας του ’50, περιγραφές στις οποίες η άγρια ομορφιά του νησιού και η ατμόσφαιρα που απέπνεε η εποχή θα μας μαγέψουν...  με με τον Μιχάλη, την Βιργινία και την Μαίρη να παίρνουν το κομμάτι τους στην αφήγηση με την μοίρα να τους οδηγεί σε νέους κύκλους... 
   Κύκλους γεμάτους κύματα, βιοπάλη... Κύκλους που οδηγούν στον Πειραιά και στην παρακμιακή Τρούμπα... Κύκλους που ακολουθούν το μεταναστευτικό ρεύμα με το Βέλγιο και τα σκοτεινά και επικίνδυνα ορυχεία του να υποδέχονται τον Μιχάλη και τα όνειρά του... Κύκλους που χαρίζουν στον ήρωά μας τον έρωτα... Άραγε αυτός ο κύκλος θα είναι κι ο τελευταίος που θα ανοίξει ο Μιχάλης;

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

Ο δράκος Μπουρμπουλήθρας-Σπύρος Πετρουλάκης

     Ο δράκος Μπουρμπουλήθρας είναι ένας δράκος που όταν ανοίγει το στόμα του βγάζει...
-Ναι, ναι ξέρουμε τι βγάζει! Σαν δράκος που είναι τι άλλο μπορεί να βγάζει εκτός από φωτιά!  
...και συνεχίζω(!) 
...βγάζει... ΜΠΟΡΜΠΟΥΛΗΘΡΕΣ!
-Τ Ι Ι Ι Ι Ι;
-Ναι, βγάζει πολύχρωμες και παιχνιδιάρικες μπουρμπουλήθρες! 
-Πώς το κάνει αυτό; 
-Κι όμως μπορεί και το κάνει μιας και είναι ένας δράκος διαφορετικός από τους άλλους. Ένας δράκος ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΣ και ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ! Όπως ΟΛΑ τα πλάσματα αυτού του κόσμου.  
(...και συνεχίζω απτόητη!)
      Ο δράκος της ιστορίας μας γεννιέται μ’ αυτό το σπάνιο για δράκο χαρακτηριστικό.  Οι υπόλοιποι δράκοι της δρακολίμνης όπου ζουν δεν μπορούν να αποδεχθούν την ιδιαίτερη φύση του και τον καταδικάζουν σε απομόνωση αφού τον διώχνουν μακριά από την κοινωνία τους. Ο Μπουρμπουλήθρας θα αποτραβηχτεί στο βουνό και θα βιώσει τη  μοναξιά...
     Μια μέρα που δεν θα ‘χει τίποτα να κάνει για να γεμίσει τις μοναχικές του ώρες θα πετάξει ψηλά στον ουρανό με την αύρα του να τον παρασύρει στην ελευθερία, στην αισιοδοξία, στην ομορφιά της φύσης...  Χωρίς να το καταλάβει, τα φτερά του θα τον οδηγήσουν στο κοντινό χωριό, οι άνθρωποι του οποίου θα τρομοκρατηθούν με την παρουσία του. Μόλις είδαν ένα δράκο... Τι κι αν αυτός ο δράκος βγάζει μπουρμπουλήθρες; Γι’ αυτούς είναι ένας δράκος... ένα πλάσμα ασυνήθιστο, που τους προκαλεί φόβο η άγρια-άγνωστη μορφή του... 
     Ο Μπουρμπουλήθρας μας φεύγει να κρυφτεί. Όλοι τον διώχνουν, τον απομονώνουν:  απ’την μία η οικογένειά του κι απ’ την άλλη οι άνθρωποι, η κοινωνία.... Απογοητευμένος τρέχει στο κοντινό δάσος. Εκεί θα γνωρίσει έναν μικρό ξυλοκόπο, τον Σωτήρη, που θα αποδειχτεί ο δικός του σωτήρας καθώς θα κατορθώσει να τον βγάλει από την μοναξιά και να του γνωρίσει την ανεμελιά και την διασκέδαση. Θα του γνωρίσει τον κόσμο! Θα τον γνωρίσει στον κόσμο!

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

Ψάχνοντας για κοχύλια-Rosamunde Pilcher

         Η ηρωίδα του «Ψάχνοντας για κοχύλια», η Πενέλοπε, είναι 64 χρονών και μόλις έχει φύγει με την δική της έγκριση από το νοσοκομείο μετά την καρδιακή προσβολή που την είχε οδηγήσει σ’ αυτό.  Μπαίνοντας στο σπίτι της αντικρίζει τον αγαπημένο της πίνακα, τον πίνακα που φιλοτέχνησε ο πατέρας της και που απεικονίζει την ίδια ως παιδί με ένα κουβαδάκι στο χέρι, να ψάχνει κοχύλια σε μια από τις αμμουδερές παραλίες της Κορνουάλης. Κοιτάζοντάς τον δίνεται η πρώτη αφορμή στην συγγραφέα για να μας γυρίζει σιγά σιγά πίσω και να μας συστήσει την οικογενειακή και την προσωπική ιστορία της Πενέλοπε καθώς και αυτή που κρύβεται πίσω απ’ τον  πίνακα ο οποίος παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην αφήγηση, μιας και αποτελεί τον συνδετικό κρίκο που ενώνει το συγγραφικό παρόν με το παρελθόν, τις δύο δηλαδή χρονικές περιόδους που χωρίζει η Πίλτσερ το κείμενό της. 
     Η Πηνέλοπε μεγάλωσε σε ένα μποέμικο περιβάλλον στο οποίο κυριαρχούσε η αγάπη, ο σεβασμός και η ανεμελιά. Κατοικούσαν στο Λονδίνο, τα συχνά ταξίδια όμως του ζωγράφου πατέρα της και της γλυκιάς μητέρα της της γνωρίζουν τον τότε  γνωστό κόσμο. Η Κορνουάλη θα γίνει για την τριμελή οικογένεια ο καλοκαιρινός της προορισμός και κατά την διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου ο τόπος που θα την κρατήσει μακριά από της φλόγες του. 
       Η Πενέλοπε έφηβη πλέον και συγκινημένη από το δράμα των προσφύγων της Ναζιστικής Γερμανίας θα καταταχθεί στο Βασιλικό Ναυτικό συμβάλλοντας έτσι στον αγώνα κατά του Γ’ Ράιχ.  Όσο και να θέλει όμως να εγκλιματιστεί στο νέο περιβάλλον δεν το κατορθώνει. Το Βασιλικό Ναυτικό είναι αυστηρό, με κανόνες και ρυθμούς που δεν της ταιριάζουν... και τότε συναντά τον Αμπροουζ ο οποίος θα της χαρίσει όμορφες στιγμές και την ψευδαίσθηση πως γνώρισε τον έρωτα στο πρόσωπό του. Όταν διαπιστώσει πως είναι έγκυος θα παντρευτεί μαζί του και θα αποσυρθεί στην Κορνουαλη... Εκεί θα γίνει μητέρα, θα καταλάβει πως ο γάμος της είναι μια καταστροφή, θα βιώσει την απώλεια μα και θα γευτεί τον έρωτα στο πρόσωπο του στρατιώτη Ρίτσαρτ...
       40 χρόνια μετά θα θυμηθεί την ιστορία της και θα μας την πει ... με νέα πρόσωπα να βοηθούν με τις πράξεις τους στην εξιστόρηση...

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Αμαλία-Σπύρος Πετρουλάκης

      Καθηλωτικό, ανατρεπτικό, συναισθηματικά φορτισμένο με σκηνές σκληρές μα και τρυφερές κυρίως όμως βιωματικές τόσο που κάνουν τον αναγνώστη κοινωνό μιας ιστορίας εμπνευσμένης, στην οποία οι κοινωνικές προεκτάσεις της τον προβληματίζουν ενώ η αστυνομική χροιά της εντείνει σελίδα τη σελίδα την αγωνία του για την εξέλιξη της υπόθεσης του βιβλίου. Ποιου βιβλίου; Μα φυσικά του νέου μυθιστορήματος του αγαπημένου συγγραφέα Σπύρου Πετρουλάκη, «Αμαλία»!

      Ο συγγραφέας επιλέγει να τοποθετήσει  τους ήρωες του σε δύο χρονικές περιόδους: στο τώρα με τον αστυνόμο Αριστείδη Καππαρό να αφήνει στην άκρη την προσωπική του ζωή και να προσπαθεί να εξιχνιάσει μια σειρά δολοφονιών και στο παρελθόν, τότε που η βία, η κακοποίηση και η σιωπή διαμόρφωσε τον ψυχικό κόσμο των ηρώων.  Η Αθήνα και ένα χωριό της ορεινής Κορινθίας θα αποτελέσουν το σκηνικό στο οποίο η σύγκρουση του καλού και του κακού, της λογικής και της παράνοιας, της αγάπης και του σκότους θα φέρει την Αμαλία, τη Σταματία, τον Μιχάλη, την Μαρίετα και τους υπόλοιπους χάρτινους ήρωες αντιμέτωπους με καταστάσεις που αφήσουν πίσω τους κακοποιημένες ψυχές και σώματα, νεκρούς, μα και ανθρώπους που ξέρουν να αγαπούν και να προστατεύουν τελικά το πολυτιμότερο αγαθό όλων, την ίδια τη ζωή...

35 χρόνια πριν...
     Η κλειστή κοινωνία του χωριού, αν και ξέρει τι γίνεται στην οικογένεια της  Αμαλίας, της Σταματίας και του μικρού Μιχάλη σιωπά. Η βία, η κακοποίηση και οι θάνατοι μαζί με την μυστηριώδη εξαφάνιση της γιαγιάς Αμαλίας, που οι ικανότητες της της έχουν αποδώσει το προσωνύμιο μάγισσα, είναι η αφετηρία για να σκορπιστούν τα τρία αδέρφια και να ακολουθήσουν δρόμους στους οποίους η μαντεία, οι υπερφυσικές δυνάμεις, οι τελετές, το μίσος και η αλαζονεία θα παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο και θα αποτελέσουν τον συνθετικό κρίκο με το τώρα και το ανθρωποκυνηγητό που έχει εξαπολύσει ο αστυνόμος Καππαρός ώστε να σταματήσει τον serial killer που έχει βάλει στο στόχαστρο ανήλικα κορίτσια... Η Αμαλια θα είναι εκεί και θα κινεί τα νήματα... Το συναίσθημα ή η λογική θα κάνουν άραγε αυτόν τον κρίκο να σπάσει κάτω από την δύναμη του Φωτός και της Αγάπη...; 

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Συζητώντας με την συγγραφέα Γιώτα Γουβέλη!

      Σήμερα 23 Μαΐου, το νέο βιβλίο της κυρίας Γιώτας Γουβέλη με τίτλο «Το δάκρυ της Μάντισσας» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα και οι ΒιλιοΑναφορές έχουν την τιμή να το υποδέχονται με μία συνέντευξη της συγγραφέως στην οποία μας μίλα, μεταξύ άλλων για το βιβλίο και την συγγραφή του. Εγώ την ευχαριστώ θερμά γι’ αυτή την συνέντευξη και της εύχομαι ολόψυχα το νέο της πόνημα να είναι καλοτάξιδο! 
        Διαβάστε λοιπόν την συνέντευξη!    

1. Από τις 23 Μαΐου το νέο σας βιβλίο, «Το δάκρυ της Μάντισσας» θα αποκτήσει μια θέση στις προθήκες των βιβλιοπωλείων! Αφού σας ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο, θα σας ζητήσω να μας το παρουσιάσετε με τον δικό σας μοναδικό τρόπο.

Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σας.  Είμαι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη μ’ αυτό το βιβλίο, είναι ένα βιβλίο καρδιάς. Το έγραψα με την ίδια συγκίνηση που ένιωθα όταν άκουγα αυτή την ιστορία παιδί στα μέρη μου. Η υπόθεση είχε εκδικαστεί περί τα μέσα του 19ου αιώνα στο Κακουργιοδικείο Μεσολογγίου και ο θρύλος της περνάει από γενιά σε γενιά. 

2. Στο εξώφυλλο του βιβλίου αναφέρει πως η υπόθεση του βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Ποιο στοιχείο αυτής της πραγματικής ιστορίας έπαιξε καταλυτικό ρόλο στο να ασχοληθείτε τελικά μ’ αυτή και να αποτελέσει βάση για την μυθοπλασία του νέου σας βιβλίο; 

Πρόκειται για μια θρυλική υπόθεση πάθους και φονικού, στοιχεία από μόνα τους συναρπαστικά για έναν συγγραφέα. Επιπλέον, διαδραματίζεται σε μια εποχή εξίσου συναρπαστική, τη στιγμή που η Ελλάδα αρχίζει να διαμορφώνει το ευρωπαϊκό της πρόσωπο με τον ερχομό του Όθωνα και της Αμαλίας. Ο ταλανισμένος Έλληνας,  που επί αιώνες υποτασσόταν στην οθωμανική αντίληψη ζωής, έρχεται τώρα σε επαφή με τον δυτικό τρόπο και καλείται να προσαρμοστεί, να αλλάξει. Αυτή η σύγκρουση του παλιού με το καινούργιο λοιπόν είναι πολύ ενδιαφέρουσα.   

3. Ποιος από τους ήρωες του νέου σας βιβλίου είναι ο αγαπημένος σας; Ποιος σας ταλαιπώρησε να τον αποτυπώσετε στο χαρτί; Και ποιος σας έκανε να κλάψετε μαζί του; 

Οι αντρικές μορφές του βιβλίου, ο Νάσος και ο Γιώργης ενσαρκώνουν αυτή η σύγκρουση που ανέφερα πριν. Ο Νάσος, αν και βαθύτατα συντηρητικός λόγω των επικρατούντων ηθών και της νοοτροπίας με την οποία γαλουχήθηκε, έχει ανοιχτό μυαλό και πιο πολιτισμένη συμπεριφορά. Ό αναγνώστης τον παρακολουθεί να επηρεάζεται και αργά-αργά να αλλάζει. Το ψυχογράφημα του Γιώργη όμως δίνεται πολύ αχνά, για την προσωπικότητά του μιλούν καλύτερα οι πράξεις του. Όσο για τις γυναίκες ηρωίδες, την Άννα και τη Μαρίτσα, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και οι δυο. Η πρώτη πολιτισμένη, ευρωπαία, η δεύτερη μια χωριατοπούλα με πάθος για ζωή. Και όμως, οι αντιδράσεις τους είναι αναπάντεχες και πολλές φορές ανατρέπουν το λογικά αναμενόμενο από αυτές. Όσο για την ερώτησή σας, θα έλεγα πως η ψυχοσύνθεση της Μαρίτσας ήταν πιο απαιτητική για να τυπωθεί στο χαρτί, ενώ με την Άννα έζησα συγκλονιστικά τον έρωτά της και το σπαραγμό της. 

4. Διαβάζοντας ένα βιβλίο ψάχνω πάντα κάτω από τις λέξεις τα μηνύματα που ίσως θέλει ο συγγραφέας να μεταφέρει στους αναγνώστες του. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που η ιστορία των ηρώων σας και οι ίδιοι σας οι ήρωες θέλουν οπωσδήποτε εμείς οι αναγνώστες να το ''παραλάβουμε'';

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Γινάτι. Ο σοφός της λίμνης-Γιάννης Καλπούζος

     Με φόντο την επιβλητική λίμνη των Ιωαννίνων, το γινάτι του πάθους, του έρωτα, της ζήλιας, το κακό μα και το καλό γινάτι, όπως εύστοχα διαχωρίζει και προσδιορίζει ο σιορ Δονάτος, ο ένας εκ των βασικών ηρώων του Γιάννη Καλπούζου, παίρνει το πάνω χέρι στις ζωές των ηρώων σεργιανίζοντάς μας έτσι σε μια μυθοπλασία γεμάτη έρωτα, ποιητική χροιά, χιούμορ –αυτό το ιδιαίτερο χιούμορ που συναντάμε στην πένα του συγγραφέα! Ένα χιούμορ που κρύβει μια φιλοσοφημένη στάση για την ζωή- μίσος, ραδιουργίες, ενέργειες που το θυμικό κυριαρχεί, όπως η εκδίκηση, μα κυρίως μας σεργιανά στην Ιστορία και στα ηθογραφικά στοιχεία των Ιωαννίνων του 20ου αιώνα. 

     Ο Ζώτος το 1917 μετά από ένα φονικό, μια αυτοχειρία, την σπίλωση του ονόματος της μητέρας του καθώς και υπό τον φόβο βεντέτας φεύγει από το χωριό του και μετακομίζει στην πόλη των Ιωαννίνων, όπου εκείνη την εποχή βρίσκεται υπό ιταλική κατοχή. Στα Γιάννενα θα γνωρίσει την φιλία στα πρόσωπα του Βιργίλη, του Γκίνη και του σιορ Δονάτου, οι ορμήνιες του οποίου θα γίνουν για τον Ζώτο μα κι για εμάς μαθήματα ζωής, την μοχθηρία του εμπειρικού γιατρού Μάργαζη και του πανούργου παπα-Λέρα καθώς και την εκδικητικότητα της εμμονικής (αν και στο τέλος δικαιολογείται ο χαρακτήρας και κάποιες από τις πράξεις της) Σαραλίν.  Το μεγαλύτερο όμως συναπάντημά του θα είναι με τον έρωτα, ένα συναίσθημα που κατακλύζει το είναι του όταν αντικρίζει την Τουρκογιαννιώτισσα Χαβαή. 
     Όσο τα χρόνια θα περνούν, η κρυφή αλληλογραφία που θα αναπτύξουν, οι καντάδες και τα τυχαία, για τους τρίτους συναπαντήματα, όλο και θα θεριεύουν τον έρωτα του για εκείνη. Μαζί μ’αυτόν όμως θεριεύουν και τα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα των Ιωαννίνων και της Ελλάδας: η ληστοκρατία στην Ήπείρο όπου οι λήσταρχοι και οι συμμορίες που οργάνωναν έχοντας κίνητρο τα λύτρα και τον πλουτισμό, μεταξύ των άλλων παρανομιών τους, απήγαγαν εύπορους, η απαγωγή των οποίων δε είχε πάντα αίσιο τέλος, η προσπάθεια δημιουργίας Βλάχικου Πριγκιπάτου, ο Διχασμός, η Μικρασιατική εκστρατεία και η Ανταλλαγή των πληθυσμών. 

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Γυναίκες της μικρής πατρίδας-Θοδωρής Παπαθεοδώρου

     Αρετή και Φωτεινη, γυναίκες της Μακεδονίας, γυναίκες για την Μακεδονία, γυναίκες που μας μιλούν με θάρρος, τόλμη, ήθος και ψυχή για την σκλάβα Μακεδονία και τον Αγώνα της για την λευτεριά, έναν αγώνα που οι χειρισμοί των πολιτικών φοβούμαι πως θυσιάζεται στον βωμό της εξουσίας και της ψηφοθηρίας της...

  Ο αγαπημένος συγγραφέας Θοδωρής Παπαθεοδώρου, μετά από την εξιστόρηση του Εμφυλίου με τις Κόρες και τις Μάνες της λησμονιάς και της άδειας αγκαλιάς αντίστοιχα καθώς και των πέτρινων χρόνων της Χούντας των Συνταγματαρχών μέσα από τις σελίδες της εξαιρετικής διλογίας «Ζωές του Φθινοπώρου», στο νέο του πόνημα, στις «Γυναίκες της μικρής πατρίδας» μας ταξιδεύει με την βοήθεια των ηρώων του στη Μακεδονική γη και στον Αγώνα της, με τα καμένα χωριά, τις βιαιοπραγίες και τις αιματηρές προσπάθειες προσάρτησης τους στην Εξαρχία να πρωταγωνιστούν και να στέκουν τροχοπέδη στην ζωή των ηρώων και του Ελληνισμού.

     Μετά τα όμορφα λόγια της εισαγωγής: ...αγαπώ απλώς την πατρίδα και... περηφάνια νιώθω γι' αυτή και βαθύ σεβασμό για τη λαμπρή Ιστορία της. Γιατί τούτα τα σύνορα, όπου δεκάδες χιλιάδες πρόγονοί μας έχασαν το αίμα τους για να τα υπερασπιστούν, τούτο το κομμάτι γης που ονομάζουμε πατρίδα δεν είναι μια λέξη χωρίς ουσία, δεν είναι κούφιος λόγος. Αν αμφιβάλλετε, ρωτήστε έναν άνθρωπο που δεν έχει..., η ιστορία ξεκινά με το πρώτο κεφάλαιο να μας συστήνει τους ήρωες τοποθετώντας τους στο λυκαυγές του 19ου αιώνα και να φτάνει σιγά σιγά έως και τα αιματηρά γεγονότα του 1903...

     Με την Αρετή να έρχεται στη ζωή και να εγκαταλείπεται στο βρεφοκομείο Αθηνών, να ζει τα πρώτα τέσσερα χρόνια της ζωής της στο ψυχρό περιβάλλον του ορφανοτροφείου και να υιοθετείται εν τέλει από την Καλλιόπη Λάσκαρη, την θεία του Ίωνα Δραγούμη, του ανθρώπου που της εμφυσεί την αγάπη για την πατρίδα, τα ιδανικά, τις αξίες καθώς και την λευτεριά των αλύτρωτων εδαφών της. Η γαλούχηση του ξαδέρφου της θα την κάνει λοιπόν να γίνει κι εκείνη ενεργό μέλος του Μακεδονικού Αγώνα, μιας κι όταν ο φιλόπατρις και διορατικός Ίων Δραγούμης θα την καλέσει να ανέβει στη πολύπαθη μακεδονική γη και να διδάξει, ούσα διδασκάλισσα, την ελληνική γλώσσα σε σχολεία και χωριά που η Εξαρχία πνίγει στο αίμα, η Αρετή θα αφήσει χωρίς δεύτερη σκέψη τις ανέσεις που της παρέχει η οικογένειά της και η Αθήνα των περιπάτων και των κοσμικών και φιλανθρωπικών εκδηλώσεων και θα αναλάβει τον σπουδαίο ρόλο να μεταλαμπαδεύσει στα φοβισμένα μα διψασμένα για μάθηση Μακεδονόπουλα, την γνώση της ελληνικής παιδείας...
     Με την Φωτεινή να μεγαλώνει στην Ανατολική Ρωμυλία, να παίρνει τα ηνία του νοικοκυριού μετά τον θάνατο της μητέρας της, να μεγαλώνει με αγάπη τον μικρό της αδερφό μαζί με τον γιατρό πατέρα της που της παραδίδει τις γνώσεις και την αγάπη για την ιατρική και την φροντίδα όσων υποφέρουν. Οι βιαιοπραγίες όμως των Βούλγαρων θα αναγκάσει την τριμελή οικογένεια να εγκαταλείψει την Φιλιππούπολη το 1897 και να εγκατασταθεί στην Θεσσαλονίκη. Στο δρόμο του ξεριζωμού η νεαρή Φωτεινή θα χάσει τον αδερφό της και μαζί του την όποια αθωότητα της ηλικίας της. Κι όσο τα χρόνια θα περνούν η Φωτεινή θα μεγαλώνει και θα αποκτά ιδεώδη και ιδανικά, τα οποία θα την εντάσσουν κι αυτή στον αγώνα για την λευτεριά της Μακεδονίας...

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Συζητώντας με τον συγγραφέα Θάνο Κονδύλη

      Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου ο συγγραφέας Θάνος Κονδύλης απαντά στο ερωτηματολόγιο των ΒιβλιοΑναφορών και μας μιλά, μεταξύ άλλων, για το «Τρεις φορές νύφη» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
     Θα ήθελα να τον ευχαριστήσω θερμά που διέθεσε τον πολύτιμο χρόνο του ώστε να πραγματοποιηθεί η παρούσα συνέντευξη.
     Διαβάστε την κι εσείς και ελάτε λίγο πιο κοντά στο συγγραφέα κι άνθρωπο Θάνο Κονδύλη!



1. Από τις 8 Μαρτίου το νέο σας πόνημα, το  «Τρεις φορές νύφη», απέκτησε μια θέση στις προθήκες των βιβλιοπωλείων! Αφού σας ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο, θα σας ζητήσω να μας το παρουσιάσετε με τον δικό σας μοναδικό τρόπο. 

Το καινούργιο μου βιβλίο είναι η ιστορία ενός νυφικού και μιας γυναίκας. Η ηρωίδα μου η Βίβιαν θα παντρευτεί τρεις φορές με αυτό. Μέσα από τα μάτια της ο αναγνώστης θα δει την ιστορία του νυφικού και της ίδιας, την ιστορία της Αθήνας και του Πειραιά στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα λίγο πριν ξεκινήσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, αλλά και το Λονδίνο στις αρχές του 20ου αιώνα. Είναι μια διαρκής περιπέτεια τόσο της Βίβιαν όσο και του νυφικού της, ειδικά από τη στιγμή που οι δυο τους θα αποχωριστούν. Τότε θα ξεκινήσει ένας αγώνας για να ξανασμίξουν οι δυο τους. Είναι μία μοναδική ιστορία αγάπης κι έρωτα όχι μόνο ανάμεσα σε ανθρώπους αλλά και ανάμεσα στη Βίβιαν και στο νυφικό της που αποτελεί το Alter Ego της.

2. Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό σας την υπόθεση του νέου σας βιβλίου;

Είχα επισκεφτεί στην Κύπρο μία έκθεση νυφικών 19ου και αρχών του 20ου αιώνα. Όταν είδα ένα συγκεκριμένο νυφικό, ένιωσα κάτι να με συνταράσσει. Γύρω μου υπήρχαν δεκάδες άλλα νυφικά, αλλά αυτό ειδικά ήταν κάτι το πολύ ιδιαίτερο και το ξεχωριστό. Την ώρα που παρατηρούσα όλες τις λεπτομέρειες που είχε απάνω του νόμιζα ότι αυτό το νυφικό θα μου μιλούσε. Κι όταν αργότερα επέστρεψα στο σπίτι μου, κατάλαβα ότι κάτι έπρεπε να γράψω για αυτό το όμορφο έκθεμα. Έτσι σιγά-σιγά στους επόμενους μήνες γεννήθηκε η ιδέα.

3. Ποιος από τους ήρωες του νέου σας βιβλίου είναι ο αγαπημένος σας; Ποιος σας ταλαιπώρησε να τον αποτυπώσετε στο χαρτί; Και ποιος σας έκανε να κλάψετε μαζί του; 

Θα έλεγα ότι και στις τρεις υπό ερωτήσεις υπάρχει μόνο μία απάντηση. Είναι η κεντρική ηρωίδα μου η Βίβιαν, της οποίας η ζωή περιστρέφεται γύρω από το όμορφο νυφικό της. Ομολογώ ότι με ταλαιπώρησε και την ταλαιπώρησα εξίσου, για να καταγράψω όσο μπορούσα καλύτερα τον εσωτερικό της κόσμο. Αναπόφευκτα και τα δάκρυα στα μάτια μας δεν άργησαν να εμφανιστούν.

4. Διαβάζοντας ένα βιβλίο ψάχνω πάντα κάτω από τις λέξεις τα μηνύματα που ίσως θέλει ο συγγραφέας να μεταφέρει στους αναγνώστες του. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που οι κεντρικοί σας ήρωες θέλουν οπωσδήποτε εμείς οι αναγνώστες να το ''παραλάβουμε'';

Το βιβλίο που θα διαβάσετε είναι μεστό από νοήματα. Αλλά νομίζω ότι το κεντρικό νόημα που θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας είναι ότι δεν θα πρέπει ως άνθρωποι να θεωρούμε τίποτα δεδομένο. Ούτε τους άλλους ανθρώπους, αλλά ούτε και τα αντικείμενα που έχουμε γύρω μας. Τα πάντα σε αυτή τη ζωή μεταβάλλονται, τα πάντα σε αυτή τη ζωή αλλάζουν και τίποτα δεν μένει ίδιο.

5. Ως αναγνώστης ποια επίθετα θα χρησιμοποιούσατε για να προσδιορίσετε το βιβλίο σας;

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Οι δρόμοι της βροχής-Ελευθερία Χατζοπούλου


     Συγκινητικό και ανατρεπτικό σε κάποια σημεία το βιβλίο της Ελευθερίας Χατζοπούλου «Οι δρόμοι της βροχής» που ταξιδεύει τους αναγνώστες σε δρόμους γεμάτους πάθη, βάσανα, έρωτες, σφάλματα και ιστορικές στιγμές που με την ανεμπόδιστη δύναμή τους έπαιξαν ρόλο καταλυτικό στις ζωές των ηρώων. 

     Τον Οκτώβρη του ’22 η Γιασεμή και η γιαγιά Ασημίνα, η μόνη από την οικογένεια της νεαρής κοπέλας που βρίσκεται κοντά της καθώς οι γονείς της έχουν πεθάνει και ο μικρός της αδερφός βρίσκεται στο μέτωπο της Μικρά Ασίας, ετοιμάζονται, όπως όλος ο ελληνισμός της Θράκης, να εγκαταλείψουν οριστικά τις πατρώες εστίες. Η Μικρασιατική Καταστροφή και η συνθήκη των Μουδανιών έχουν τελεσίδικα ορίσει την απομάκρυνσή τους από την Ανατολική Ρωμυλία και την Ανδριανούπολη.
     Στον πυρετό των προετοιμασιών η Γιασεμή γυρίζει την σκέψη της πίσω και μας αφηγείται αναδρομικά τα βάσανά της ως Θρακιώτισσα: τον πρώτο ξεριζωμό των Θρακιωτών το 1913-1914 με την ίδια και την οικογένειά της να ζητούν προστασία από την φωτιά του Α’ Παγκόσμιου πολέμου στην Θεσσαλονίκη, τις βιαιοπραγίες των Βούλγαρων κομιτατζήδων και των Νεότουρκων. Θυμάται τον θάνατο της μητέρας της στην Σαλονίκη, την επιστροφή της εναπομείνασα οικογένειας το 1920 στην Ανδριανούπολη, την ύπουλη οικειοποίηση του μαγαζιού του πατέρα της από τον Τούρκο που του το είχε εμπιστευτεί το ‘13 κάτι που στοίχισε πολύ στον Κωνσταντή ο οποίος και πέθανε από τον καημό του αφήνοντας μόνες τις δυο γυναίκες να βιώνουν τα σκαμπανεβάσματα που τους επιφύλαξε η Ιστορία...
      Φεύγουν λοιπόν μα πριν φύγουν η βία που θα ασκήσει την ημέρα της αναχώρησης ο Ομέρ στην Γιασεμή θα την στοιχειώσει, θα την γεμίσει ντροπή και θα βαρύνει κι άλλο τα βήματά της που την βάζουν στην στράτα, στο διάβα της οποίας θα της ‘’αρπάξει’’ τελικά την γιαγιά της και θα της φέρει τον Ιούλιο του ’23 τον καρπό του βιασμού του Ομέρ...
     Η Γιασεμή μπαίνει λοιπόν στο διάβα δρόμων βροχερών... δρόμων που η ντροπή, η μοναξιά και οι αναστολές την περιμένουν και την αγγίζουν...

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

Ο ραφτάκος των λέξεων-Αντώνης Παπαθεοδούλου


‘’Απ’ότι κάλλη έχει ο άνθρωπος, τα λόγια έχουν τη χάρη να κάμουσι κάθε καρδιάν παρηγοριά να πάρει’’ 

    Μ’ αυτούς τους στίχους από τον Ερωτόκριτο του Β. Κορνάρου ο συγγραφέας Αντώνης Παπαθεοδούλου στολίζει την πρώτη σελίδα του υπέροχου βιβλίου «Ο ραφτάκος των λέξεων», προϊδεάζοντάς μας πως στις επόμενες σελίδες οι λέξεις και η ομορφιά τους θα πρωταγωνιστήσουν μαζί με τον ήρωά του.
     Και έτσι γίνεται καθώς ο ραφτάκος, ο ήρωας δηλαδή του κειμένου, και οι λέξεις υφαίνουν ένα μοναδικό, νοσταλγικό και τρυφερό παραμύθι που κάνει τον αναγνώστη να αγαπήσει και να παίξει με τις λέξεις και την ουσία τους.

     Ο ραφτάκος που ζει σε μια μικρή πόλη, τόσο μικρή που μοιάζει σαν χωριό, είναι ο μοναδικός που ασκεί σ’ αυτή το επάγγελμα του ράφτη. Όλοι μικροί και μεγάλοι ράβονται σε εκείνον. Είναι λοιπόν μοναδικός. Δεν τον κάνει όμως μόνο αυτό μοναδικό αλλά κυρίως ο τρόπος που ράβει τα ρούχα των πελατών του και πιο συγκεκριμένα το υλικό που χρησιμοποιεί για να ενώνει τα υφάσματα κατά την ραφή τους: η συνηθισμένη κλωστή απουσιάζει, στην θέση της χρησιμοποιεί λέξεις! Λέξεις επιλεγμένες από τον ίδιο από παραμύθια, ποιήματα, τραγούδια, εγκυκλοπαίδειες και λογοτεχνικά βιβλία που έχουν κατακλύσει το ραφταδικό του. Λέξεις που τις βάζει στην σειρά και δημιουργούν μοναδικά και πολύτιμα ρούχα.
     Έτσι όταν ράβει καλοκαιρινά ρούχα διαλέγει λέξεις που ανακουφίζουν την κάψα του καλοκαιριού: ίσκιος, κρύσταλλο, γάργαρο νερό. Ενώ για τα χειμωνιάτικα: λιακάδα, φλόγα, θράκα. Οι πελάτες του όταν φορούν τα ρούχα του νιώθουν δροσιά και ζέστη αντίστοιχα, νιώθουν την δύναμη των λέξεων... 
     Τα χρόνια όμως περνούν. Το χωριό γίνεται πόλη. Το επάγγελμα του ράφτη περνά στη λήθη. Η βιομηχανία και η μόδα παίρνουν το πάνω χέρι. Ο κόσμος πλέον επιλέγει για ρουχισμό τα τυποποιημένα που επιβάλει η μόδα και το στυλ της εποχής. Και ο ραφτάκος παύει να ράβει... Και ξεχνιέται απ’όλους.
     Ώσπου έναν βαρύ χειμώνα, που το κρύο και ο χιονιάς έπεσε πάνω από την πόλη και τους κατοίκους της και κανένα από τα ρούχα τους δεν μπορούσε να τους ζεστάνει, βγήκαν από τα μπαούλα τα ρούχα τα ραμμένα από τον ξεχασμένο ράφτη. Η θαλπωρή αυτών των ρούχων φέρνει στην μνήμη τους τον ραφτάκο που από εκείνη την στιγμή κι ύστερα πιάνει τα ραφτικά του κι αρχίζει να ράβει πάλι τα μοναδικά του ρούχα μαθαίνοντάς μας πως οι λέξεις έχουν την δική τους μοναδική δύναμη, μια δύναμη που μπορεί να ζεστάνει την ψυχή του ανθρώπου... να τον κάνει να νιώσει όμορφα... να τον κάνει να σταθεί στα πόδια του!