Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

Ο βιολονίστας-Κώστας Κρακάσης

     Τρεις άντρες, τρεις γενιές που μας παίρνουν από το χέρι και μας μεταφέρουν σε εποχές γεμάτες ανατροπές, πάθη, έρωτες και νοσταλγία... μας μεταφέρουν σε εποχές και συναισθήματα κεκαλυμμένα από την τέχνη της μούσας Ευτέρπης, την Μουσική.  

     Ο Ίων Δαγκλής, ένας καταξιωμένος βιολονίστας επισκέπτεται μετά από πολλά χρόνια την Αθήνα προκειμένου να παίξει στο Μέγαρο Μουσικής. Είναι μέρες Χριστουγέννων και βγαίνει μια βόλτα στους στολισμένους δρόμους της πρωτεύουσας. Όλα έχουν αλλάξει, τίποτα δεν θυμίζει την Αθήνα της παιδικής και εφηβικής του ηλικίας. τα κτήρια, οι δρόμοι και οι άνθρωποι ακολουθούν πλέον άλλους ρυθμούς, ρυθμούς που δυστυχώς έχουν παρασύρει στο διάβα τους την φυσιογνωμία της πόλης. Σε μια γωνιά της οδού Βουκουρεστίου μια ομάδα τριών παιδιών που παίζει μουσική θα γίνει η αφετηρία για να γυρίσει νοητά ο ήρωας στο παρελθόν, τότε που κι ο ίδιος έπαιζε μουσική στο δρόμο και που μέρες γιορτινές σαν κι αυτή γνώρισε τον έρωτα της ζωής του στο πρόσωπο της Αλκυνόης. 
     Γίνεται όμως και αφετηρία για να αρχίσει ο συγγραφέας τις εγκιβωτισμένες αφηγήσεις του στις οποίες οι ιστορίες του Ζέφη, του παππού του Ίωανα, και του Μιχαήλ, του πατέρα του, θα μας σεργιανίσουν στην Κωνσταντινούπολη των χαρεμιών και του Σουλτάνου, στην πολυπολιτισμική Αλεξάνδρεια, στην Βιέννη των τεχνών, στη ναζιστική Γερμανία του ’36, στην εμφυλιακή και μετεμφυλιακή Αθήνα. Και οι τρεις άντρες θα ζήσουν πάθη, ιστορικές στιγμές και γεγονότα που θα διαμορφώσουν με πρωτεργάτη το μουσικό όργανο που εκφράζει την ψυχή τους, το βιολί, την ψυχοσύνθεσή τους και θα βαδίσουν σε μονοπάτια που θα οδηγήσουν τον αναγνώστη σε μια λυρική, ευαίσθητη και τρυφερή ιστορία.

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

Ο Γλεντζοφλέβαρος-Γιολάντα Τσορώνη-Γεωργιάδη

     Οι άνθρωποι από παλιά προσπαθούσαν να ορίσουν τον χρόνο ώστε να γνωρίζουν πότε και ως πότε πρέπει να κάνουν τις εργασίες τους. Όσο περνούν τα χρόνια τα μέσα που χρησιμοποιούν για να μετρούν το χρόνο διαδέχεται το ένα τ’ άλλο... Ώσπου φτάνουμε τελικά στην κατασκευή του τροχού του χρόνου! Για να περιστρέφεται αυτός ο μεγάλος και βαρύς τροχός βάζουν να τον γυρνούν 12 παλικάρια και δεν είναι άλλοι από τους Μήνες! Παλικάρια δυνατά, όμορφα, άλλα από αυτά ψηλά κι αδύνατα, κι άλλα κοντά και γεματούτσικα γύριζαν το καθένα τον τροχό του χρόνου για 30 ή 31 ημέρες. Και το έκαναν με μεγάλη χαρά γιατί αγαπούσαν πολύ τους ανθρώπους και τους ικανοποιούσε το γεγονός πως τους βοηθούσαν να κάνουν τις δουλείες τους όταν έπρεπε!
      Υπήρχε όμως κι ένας μήνας που δεν συμπαθούσε καθόλου τους ανθρώπους. Δεν είναι άλλος από τον Φλεβάρη που η επιλογή των ανθρώπων να τον κουτσουρέψουν και να του δώσουν μόνο 28 μέρες από τον χρόνο τον θύμωνε και τον έκανε να νιώθει μειονεκτικά. Μειονεκτεί λοιπόν ο Φλεβάρης γιατί είναι κοντούλης, αδύναμος και κουτσός και γιατί οι άνθρωποι δεν τον υπολογίζουν και τον χλευάζουν αποκαλώντας τον Κουτσοφλέβαρο... 
     Λίγες μέρες πριν πάρει την θέση του στον τροχό του χρόνου φεύγει στεναχωρημένος και θυμωμένος μ’ όλη αυτή την αδικία και αρνείται πλέον να τον γυρίσει... Οι άλλοι Μήνες τον ψάχνουν με αγωνία, αν φύγει ο Φλεβάρης ο χρόνος θα σκαλώσει... Τον ψάχνουν κι όταν τον εντοπίζουν ακούν το παράπονό του: «Μια σταλιά μήνας είμαι... Λειψό μ’ αποκαλούν... Κοροϊδεύουν το μπόι και το κουτσό μου πόδι...».

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018

Ο Μέγας ΜελοΜακάρων που μελοΚαμάρωνε-Γιολάντα Τσορώνη-Γεωργιάδη

     Τα φύλλα στο ημερολόγιο όλο και γυρνούν... οι μήνες διαδέχονται  ο ένας τον άλλο μέσα στον χρόνο, με τον Δεκέμβρη να καρτερά περισσότερο από όλους την σειρά του! Κι εκείνος σαν να θέλει να μας δείξει την αξία του, σαν να θέλει να μας δελεάσει, μας χαρίζει την ομορφότερη γιορτή του χρόνου! Μας χαρίζει τα Χριστούγεννα και την ζεστή ατμόσφαιρά που αυτά αποπνέουν... Μας χαρίζει φως, μυρωδιές, στιγμές συντροφικότητας, μας χαρίζει την χρυσόσκονη του παραμυθιού που μας γυρίζει, εμάς τους μεγαλύτερους, πίσω στα χρόνια της παιδικής μας αθωότητας...

    Το ημερολόγιο αλλάζει μήνες, αλλάζει εποχές... Η Άνοιξη δίνει την σκυτάλη στο Καλοκαίρι κι αυτό με την σειρά του στο ανεμοδαρμένο Φθινόπωρο, στην εποχή που τα αποδημητικά πουλιά αφήνουν τις χώρες που Αυτός επισκέπτεται ενώ εκείνα κυριευμένα από το ένστικτο της επιβίωσης αρχίζουν το ταξίδι της αναζήτησης θερμότερων περιοχών. Τα χελιδόνια φεύγουν και το φευγιό τους αυτό γίνεται για την Γιολάντα Τσορώνη-Γεωργιάδη αφετηρία για να ξεκινήσει την αφήγηση του νέου της βιβλίο, του «Ο Μέγας ΜελοΜακάρων που μελοΚαμάρωνε», στις σελίδες του οποίο το κεντρικό μήνυμα ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΙΡΑΣΜΑ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ αγγίζει τις ψυχές των μικρών αναγνωστών, και όχι μόνο!, ενώ παράλληλα δίνει στα Χριστούγεννα την ουσιώδη διάστασή τους.

     Τα χελιδόνια φεύγουν, λίγο πριν φύγουν όμως οι φίλοι τους τα σπουργίτια τα παρακαλούν λυπημένα να  μείνουν  για να περάσουν  μαζί τα Χριστούγεννα και να μοιράσουν Αγάπη. Τα χελιδόνια απ'την μια τους εξηγούν πως είναι αδύνατον να μείνουν: δεν μπορούν να ζήσουν στο κρύο, δεν θα καταφέρουν να βρουν την τροφή που θα τους κρατήσει στην ζωή, ενώ απ'την άλλη τα λόγια των φίλων τους των σπουργιτιών τους γεννούν πολλά ερωτήματα: «Μα τι τέλος πάντων είναι αυτά τα Χριστούγεννα...;», και «Πώς γίνεται να μοιράσουμε Αγάπη;», αλήθεια «Μοιράζεται τάχα η Αγάπη...;¨», ερωτήματα που θα μείνουν αναπάντητα καθώς ο αρχηγός του σμήνους τα καλεί να φύγουν. Και τα χελιδόνια... φεύγουν.

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

Μέσα απ' τις ζωές των άλλων - Κώστια Κοντολέων

      Στο βιβλίο της Κώστιας Κοντολέων, στο «Μέσα απ’ τις ζωές των άλλων» παρακολουθούμε μια οικογενειακή σάγκα που μας παρασύρει στην Ελλάδα του Β’ Παγκόσμιου πολέμου, του Αλβανικού Μετώπου, του Εμφύλιου, της Χούντας και της Μεταπολίτευσης, μας παρασύρει δηλαδή σε εποχές που τα γεγονότα και η ατμόσφαιρα χτίζουν τους χαρακτήρες των ηρώων, οι αποφάσεις και οι ενέργειές των οποίων μας οδηγούν εν τέλει σε μονοπάτια στρωμένα με όλων των λογιών τα συναισθήματα.

     Ροδάνθη, Φωτεινή, Δέσπω και Πέτρα...Τέσσερις γυναίκες, τέσσερις γενιές, τέσσερις ζωές, η μία μέσα στην άλλη... 

     Η Ραδάνθη η μητέρα της Φωτεινής και της Δέσπως θα είναι αυτή που με την νοοτροπία και την στάση ζωής θα ανοίξει τον κύκλο που θα αγκαλιάσει τις ζωές των κοριτσιών της. Η Φωτεινή ως η μεγαλύτερη από τα παιδιά της οικογένειας, θα στερηθεί το χάδι από την μητέρα της, και θα χρηστεί από την Ροδάνθη ως η συνέχειά της. Έτσι όταν η Ροδάνθη θα φύγει απ’ την ζωή, η Φωτεινή θ’ αναλάβει τα βάρη του νοικοκυριού και θα ασχοληθεί με το μεγάλωμα των δύο αδερφών της. Τότε τα όνειρα για σπουδές μείνουν στο περιθώριο... Ο Πόλεμος που πλησιάζει συντελεί κι αυτός σε μεγάλο βαθμό...

      ...Δέσπω και Πέτρα... γυναίκες, ... γενιές, ...ζωές, η μία μέσα στην άλλη...

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

Αγώνες Κυριών - Λία Ζώτου & Θοδωρής Καραγεωργίου

      Λία Ζώτου και Θοδωρής Καραγεωργίου, ένα συγγραφικό δίδυμο που μ’ αρέσει να ακολουθώ τα συγγραφικά του βήματα μιας και βρίσκω την γραφή του εκλεπτυσμένη, βιωματική και καλοδουλεμένη με τις θεματολογίες που διαπραγματεύεται στα κείμενα του να μου προκαλεί πάντα το ενδιαφέρον και να μου χαρίζει τελικά  ξεχωριστά αναγνωστικά ταξίδια.

     Στους «Αγώνες κυριών» η πένα των δύο συγγραφέων ασχολείται όπως προϊδεάζει ο εύστοχος τίτλος του με τους αγώνες κυριών, αγώνες που οι ηρωίδες κάνουν για να αλλάξουν την σκληρή μοίρα τους, αγώνες που δεν μένουν μόνο στο προσωπικό επίπεδο αλλά γίνονται στάση ζωής και βάζουν το λιθαράκι τους στους αγώνες που δόθηκαν τον 20ο αιώνα για την ισότητα των δύο φύλλων.

      Η Μυρτώ και η φίλη της η Καλλιόπη ζουν στην Κρήτη την εποχή που το νησί τους παλεύει για την ανεξαρτησία του και την ένωση του με την Ελλάδα. Η Μυρτώ, ορφανή από μητέρα, μεγαλώνει κάτω από τις προστατευτικές φτερούγες του άρχοντα πατέρα της. Εκείνος παρά τις διαμαρτυρίες της αδερφής του παρέχει στην κόρη του ανέσεις προχωρημένες για την εποχή και κυρίως για το φύλλο της. Έτσι η Μυρτώ μαθαίνει να ιππεύει, μαθαίνει ανάγνωση και γραφή, μαθαίνει Γαλλικά και γίνεται ένα εκλεπτυσμένο και ευαίσθητο παιδί . Σε μια στροφή όμως του χρόνου η ζωή της θα αλλάξει άρδην... Ο πατέρας πιεσμένος από τα οικονομικά του αδιέξοδα θα φύγει από την ζωή αφήνοντας την εφτάχρονη κόρη του ανυπεράσπιστη. Λίγο πριν φύγει θα την συμβουλέψει να εμπιστεύεται τους ανθρώπους... Μ’ αυτές τις λέξεις στα αυτιά της θα ζήσει ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της...

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018

Βαλεντίνα, γητεύτρα των Αθηνών-Δήμητρα Ιωάννου

   Η Βαλεντίνα, η ηρωίδα της Δήμητρας Ιωάννου, είναι μια σπουδαία ηθοποιός του Μεγάλου Θεάτρου των Αθηνών. Ο κόσμος την αναγνωρίζει, θαυμάζει την ομορφιά της, υποκλίνεται στο ταλέντο της ενώ κάθε βράδυ το φιλοθεάμον κοινό γεμίζει ασφυκτικά το θέατρο όπου και μαγεύεται απ’ την ερμηνεία του εκάστοτε ρόλου.
     Η ζωή αυτής της γυναίκας θα μας μεταφέρει επιτυχώς στην Αθήνα της Μπελ Επόκ, μιας εποχής σαγηνευτικής, γεμάτη κοινωνικές ανισότητες και αντιφατικούς χαρακτήρες που διδάσκουν όμως ήθος και αξιοπρέπεια, μιας εποχής που, αν και δεν την έχω συναντήσει πολλές φορές στα μυθιστορήματα που έχω διαβάσει έως τώρα, με γοήτευσε με την ατμόσφαιρα που απέπνεε.


'' Εκεί θα γίνει η «Βαλεντίνα, η γητεύτρα των Αθηνών» που θα κατορθώσει να γητέψει, μεταξύ άλλων, τα κουτσαβάκια της Πλάκας μα και τον Έρωτα... άραγε και το τραγικό παρελθόν της;''


      Πριν όμως μεταφερθούμε στην Αθήνα της Μπελ Εποκ θα μεταβούμε στην ύπαιθρο του 19ου αιώνα καθώς η αφήγηση ξεκινά με την παιδική ηλικία της ηρωίδας, η οποία μεγαλώνει με το στίγμα του νόθου και προκειμένου να επιβιώσει μπαίνει μικρό παιδί στη δούλεψη του μεγαλοτσιφλικά του τόπου, στο σπίτι του οποίου θα βιώσει τον εξευτελισμό και την βία. Κυνηγημένη από την Μοίρα και έχοντας στις πλάτες της την κατηγορία της δολοφονίας θα αφήσει το χωριό της και θα βρει καταφύγιο στην πρωτεύουσα όπου και θα διεκδικήσει τα όνειρά της. 
      Εκεί θα γίνει η «Βαλεντίνα, η γητεύτρα των Αθηνών» που θα κατορθώσει να γητέψει, μεταξύ άλλων, τα κουτσαβάκια της Πλάκας μα και τον Έρωτα... άραγε και το τραγικό παρελθόν της;

     Η «Βαλεντίνα, η γητεύτρα των Αθηνών» είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα και που σε μεταφέρει όπως προείπα επιτυχώς στην ατμοσφαιρική Αθήνα της Μπελ Εποκ. Οι περιγραφές της πόλης αποδίδουν με τέτοιο τρόπο το κλίμα που ένιωσα πολλές φορές πως αποτελούσα μέρος της. Ξεχώρισα τον Λουκίλη και την ιστορία του αφού συμπόνεσα και κατανόησα τον άρτια δομημένο χαρακτήρα του. Το μόνο μείον είναι πως βρήκα κάποιες υπερβολές στην θεματολογία... (γενικά: δεν μ'αρέσει να τα παθαίνουν όλα οι ήρωες)
        Διαβάστε το!

Βαθμολογία 4/5

Στοιχεία Βιβλίου:
Τίυτλος: Βαλεντίνα, η γητεύτρα των Αθηνών
Συγγραφέας: Δήμητρα Ιωάννου
Εκδ.: Ψυχογιός
Ημερ.Εκδ.: 17/03/2016
Σελ.: 464





Δήμητρα Κωλέτη

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Ο δερματοστίκτης του Άουσβιτς-Heather Morris

     Μ’ αρέσει να διαβάζω μυθιστορήματα που οι ήρωες και οι ιστορίες τους τοποθετούνται στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και λίγο πιο συγκεκριμένα στο Ολοκαύτωμα. Είναι από τις εποχές που τα γεγονότα και το κλίμα της μου κεντρίζει το ενδιαφέρον και που όσα κείμενα κι αν διαβάσω γι’ αυτή νιώσω πάντα τα ίδια συναισθήματα: θλίψη για τις ζοφερές, παρανοϊκές συνθήκες που επέβαλλε ο άνθρωπος στον άνθρωπο μα και δύναμη ψυχής για όσους κατόρθωσαν να επιβιώσουν μέσα σ’ αυτή την λαίλαπα της Ιστορίας. Έτσι όταν έπεσε στην αντίληψη μου η κυκλοφορία του βιβλίου «Ο δερματοστίκτης του Άουσβιτς» το επέλεξα με κλειστά μάτια για ανάγνωση, ούτε την υπόθεση του οπισθόφυλλου δεν μπήκα στον κόπο να διαβάσω, ο τίτλος αρκούσε...

      Η συγγραφέας Heather Morris καλείται να γράψει την αληθινή ιστορία του Λάλε, του δερματοστίκτη του Άουσβιτς. Για τρία ολόκληρα χρόνια ο Λάλε Σοκολόφ διηγείται την ιστορία του στην συγγραφέα και μέσα από τις περιγραφές του κατορθώνει να μεταφέρει τις συνθήκες που επικρατούσαν για τους εκατοντάδες χιλιάδες αιχμαλώτους του διαβόητου στρατοπέδου συγκέντρωσης, του Άουσβιτς. Ο λόγος του αποτελεί ένα ιστορικό ντοκουμέντο μιας και όπως αναφέρει στο τέλος η συγγραφέας είναι απόλυτα εμπεριστατωμένος και διασταυρωμένος.

     Απρίλιος του 1942... Ο Λάλε, Εβραίος και Σλοβάκος, υπακούει στις διαταγές της σλοβάκικης κυβέρνησης, η οποία υποχρεώνει κάθε οικογένεια να παραδώσει έναν γιο από 18 χρονών και πάνω στο γερμανικό κράτος ώστε να δουλέψει για την μηχανή του Γ’ Ράιχ, και μεταφέρεται στοιβαγμένος, όπως τόσοι και τόσοι Εβραίοι, Τσιγγάνοι και πολιτικοί αντιφρονούντες, με βαγόνια ζώων στο Άουσβιτς. Από την πρώτη στιγμή που πατά το πόδι του στο διαβόητο στρατόπεδο ορκίζεται στον εαυτό του ότι «Θα ζήσει και θα φύγει από τούτο το μέρος. Θα φύγει ελεύθερος...»(σελ.31) και αυτομάτως το ένστικτο της επιβίωσης ενεργοποιείται προκειμένου να αντιμετωπίσει την πείνα, τις αρρώστιες, την παράνοια των κρεματορίων, την εξαθλίωση, τον σαδισμό και την κτηνωδία των Ες-Ες.

‘’ Ο Λάλε με κατεβασμένο κεφάλι και με όσο γίνεται πιο απαλές κινήσεις στιγματίζει τους μελλοθάνατους... στιγματίζει την ανθρωπότητα... ‘’

     Ένας στρατιώτης των Ες-Ες μαθαίνοντας πως είναι γνώστης ξένων γλωσσών τον επιλέγει και του δίνει το πόστο του δερματοστίκτη, του ανθρώπου που χαράζει στο χέρι των νεοφερμένων το νούμερο που τους στερεί την ατομικότητά τους, το όνομα τους, την προσωπική τους ζωή, την ανθρώπινη τους οντότητα, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία τους. Ο Λάλε με κατεβασμένο κεφάλι, λες κι είναι επιλογή του όλη αυτή η παράνοια..., και με όσο γίνεται πιο απαλές κινήσεις στιγματίζει τους μελλοθάνατους... στιγματίζει την ανθρωπότητα...
     Στις ουρές μπροστά από το τραπέζι του Εβραίοι, Τσιγγάνοι, άνδρες, γυναίκες, νέοι, γέροι και παιδιά τείνουν τρομοκρατημένοι, κάτω από τα άγρυπνα μάτια των Ναζί, το χέρι τους όπου και χαράσσεται σ’αυτό το νούμερο που σαν άλλα πρόβατα επί σφαγή τους οδηγεί στην επίγεια κόλαση, στο Άουσιτς. Σε μια τέτοια ουρά ο Λάλε θα αντικρίσει την Γκίτα και μαζί της παρά τις φρικαλεότητες που αντικρίζουν καθημερινά θα ζήσει μια ιστορία αγάπης που θα έχει όμως για αντίζηλο τον θάνατο...