Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2020

Η ραπτομηχανή-Natalie Fergia

     Ραπτομηχανή: για κάποιους, ανάμνηση των παιδικών τους χρόνων...
     Μαύρη, σιδερένια με χρυσά γράμματα να τη στολίζουν και με έναν μοχλό στα δεξιά, που χέρια επιδέξια έστριβαν δίνοντας στα μασούρια με όλων των λογιών τα χρώματα και στις μυτερές βελόνες κίνηση πάνω σε άμορφα υφάσματα με τα γαζιά να δίνουν εν τέλει σχήμα δημιουργώντας ρούχα για πρόσωπα αγαπημένα, ρούχα που φτιάχτηκαν με αγάπη και ζέσταναν σώμα και ψυχή. 
     Ποιος δεν έχει για ανάμνηση μια γιαγιά, μια θεία που, με μια τέτοια ραπτομηχανή, πάνω σε ένα τραπέζι, γέμιζε το χώρο με το μεταλλικό γουργουρητό της όταν τα χέρια της εκάστοτε αγαπημένης ράφτρας έδιναν ζωή στη σιδερένια αυτή συσκευή; Εγώ έχω! 
     Βλέποντας λοιπόν το εξώφυλλο της «Ραπτομηχανής» της Natalie Fergia πήγα πίσω νοερά και θυμήθηκα εκείνο το γουργουρητό που συνόδευε κάποια απογεύματα της παιδικής μου ηλικίας καθώς και εκείνες τις γυναίκες (τις δυο γιαγιάδες μου) που η μηχανή κατείχε περίοπτη θέση στο νοικοκυριό και στην ζωή τους. 

     Η ραπτομηχανή της Natalie Fergia κατασκευάστηκε το 1911 στη Σκωτία εν μέσω μιας μεγάλης απεργίας στο εργοστάσιο της Singer. Στον τελευταίο έλεγχο της, η Τζιν, η ηρωίδα του κειμένου, τοποθετεί με επιδέξιο τρόπο στη μασουρίστρα ένα αποχαιρετιστήριο μήνυμα. Είναι η τελευταία της μέρα στη δουλειά καθώς η συμμετοχή της στην απεργία έχει σαν συνέπεια την απόλυσή της. Μ’ αυτό το μήνυμα αποχαιρετά τη μέχρι τώρα ζωή της και φεύγει με το μνηστήρα της, τον Ντόναλτ όπου και εγκαθίστανται στο Εδιμβούργο. Η κοινή τους ζωή μόλις ξεκινά.
     Η ραπτομηχανή και το μήνυμά της ξεκινούν, κι αυτά, το ταξίδι τους. Αλλάζουν χέρια και εποχές με τον πόλεμο, τον έρωτα, τις απώλειες, τα πάθη, την προσφορά, την άδολη αγάπη καθώς και τα οικογενειακά μυστικά να συντροφεύουν τους κατόχους της για έναν και πλέον αιώνα. Ο Φρέντυ, ο απόγονος της πρώτης ιδιοκτήτριας της μηχανής, κληρονομεί το 2016 το διαμέρισμα του παππού του και αποφασίζει να πουλήσει όλη την οικοσκευή. Για εκείνον όλα έχουν μια τιμή και όλα πουλιούνται.

Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2019

Το δικό μου top βιβλιων για το 2019!

     Λίγο πριν η νέα χρονιά έρθει βάζοντας μας στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα είπα να θυμηθώ, όπως συνηθίζω άλλωστε, τα αγαπημένα μου αναγνώσματα για το 2019 και να τα τοποθετήσω στη λίστα με τα top αναγνώσματα μου για τη χρονιά που αφήνουμε πίσω μας! 
     Και φέτος το Βιβλίο ήταν Αναφορά στη ζωή μου καθώς συντρόφευε τις στιγμές της καθημερινότητας μου προσφέροντας μου κόσμους γεμάτους συναισθήματα, πληροφορίες, ψυχική ανακούφιση, ξεγνοιασιά καθώς και χαλάρωση.
     Αν και κάθε βιβλίο άφησε και από ένα κομμάτι, άλλοτε μικρό άλλοτε μεγαλύτερο - τι σημασία έχει; -, στο νου και στην ψυχή μου ανεξίτηλο, θα βάλω κάποια από αυτά στη λίστα των top αναγνωσμάτων για το 2019. Και είναι τα εξής :




6. Από την Ξένη Λογοτεχνία: Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου της Hiro Arikawa



5. Δυο κοινωνικά-αισθηματικά: ΣΑΣΜόΣ του Σπύρου Πετρουλάκη και Η κληρονόμος του ποταμού της Δήμητρας Ιωάννου


4. Δυο βιβλία για το Ολοκαύτωμα: Κασετίνα της Θάλειας Κουνούνη και Για την Ελίζα της Τζένης Μανάκη

3. Το δεύτερο βιβλίο της σειράς Οι κόρες της Ελλάδας της αγαπημένης Φιλομήλας Λαπατα, Ο διχασμός. Υπέροχο! Περιμένω με ανυπομονησία την συνέχεια!

2. Ο Γερμανός γιατρός της αγαπημένης μου Σόφης Θεοδωρίδου και Το κορίτσι της ντροπής  της Σοφίας Βόικου, δύο βιβλία που προσεγγίζουν το Β'Παγκόσμιο πόλεμο από μια άλλη, πρωτότυπη και ανθρώπινη οπτική γωνιά....! 

1. Η ανάγνωση της τριλογίας για τον Μακεδονικό Αγώνα Θοδωρή Παπαθεοδώρου ολοκληρώθηκε με τα Λιανοκέρια της Μικρής Πατρίδας και Συναξάρια της Μικρής Πατρίδας! Εξαιρετική, καθηλωτική!


      Διάβασα πολλά βιβλία κι από την Παιδική Λογοτεχνία! Ξεχωρίζω με πολύ προσπάθεια, γιατί πραγματικά μ'άρεσε το καθένα για τους δικούς του λόγους πάρα πολύ, τα εξής: 

4. Το καπλάνι της βιτρίνας της Άλκης Ζέη
1. Τα βράδια ονειρεύομαι ότι είμαι σπίτι μου του υπέροχου και πολυβραβευμένου Βαγγέλη Ηλιόπουλου


*Πατώντας διπλό κλικ πάνω στους τίτλους μπορείτε να διαβάσετε την άποψή μου για το κάθε βιβλίο!

Καλή Χρονιαααααααα


Με υγεία! 
Όμορφες στιγμές! 
Και πολλά βιβλία! 






Δήμητρα Κωλέτη 

Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2019

Ο γάτος των Χριστουγέννων- Lucy Rowland



      Ο Αϊ-Βασίλης στο σπίτι του στο Βόρειο Πόλο έχει για κατοικίδιο ένα γάτο, ένα γάτο τριχωτό, φουντωτό, παιχνιδιάρη και χαδιάρη. Είναι όμως και... τεμπέλης και μέγας υπναράς. Το όνομά του Αφράτος! 
        Η μεγαλύτερή επιθυμία του Αφράτου δεν είναι άλλη απ’ το να κάτσει στο έλκηθρο, δίπλα στον Αϊ-Βασίλη, και να βοηθήσει τον αγαπημένο όλων των παιδιών να μοιράσει τα δώρα. Έτσι λίγο πριν κοιμηθεί κοιτά το ημερολόγιο και διαπιστώνοντας πως αύριο είναι παραμονή Χριστουγέννων υπόσχεται στον εαυτό του πως θα ξυπνήσει έγκαιρα για να βοηθήσει τα ξωτικά στο πακετάρισμα και τον Αϊ-Βασίλη στο μοίρασμα των δώρων των παιδιών όλου του κόσμου. 
     Ξυπνά! Σαν υπναράς όμως που είναι, ξυπνά πολύ αργά... Και τότε τρέχει με φόρα στο εργαστήρι, με τέτοια όμως φόρα που προκαλεί πολλές ζημιές... 
    Ο Αφράτος πολύ στεναχωρημένος επιδίδεται στην αγαπημένη του συνήθεια: στον ύπνο. Μόνο που αυτή τη φορά επέλεξε να κοιμηθεί σε ένα κουτί δώρου. Όταν θα ξυπνήσει θα διαπιστώσει πως έχει πακεταριστεί και πως βρίσκεται μέσα στον κόκκινο σάκο μαζί με τα υπόλοιπα δώρα που εκείνη τη στιγμή ο Αϊ-Βασίλης μοιράζει. Όσο κι αν νιαουρίζει κι αν γδέρνει με τα νύχια του το κουτί κανείς δεν τον ακούει: οι τάρανδοι οδηγούν το έλκηθρο προσηλωμένοι και ο Αϊ-Βασίλης έχει πολλή δουλειά, σταματά σε χώρες και χωριά, κατεβαίνει και ανεβαίνει καμινάδες...
    Κάποια στιγμή που ο Αϊ-Βασίλης έχει αφήσει αφύλακτο το έλκηθρο σε μια στέγη, δυο κλέφτες πονηροί πλησιάζουν με σκοπό να αρπάξουν όλα τα δώρα αγνοώντας όμως πως ο Αφράτος στέκει εκεί φρουρός και προστάτης των Χριστουγέννων και της χαράς των παιδιών... ! Ο γάτος λοιπόν χαλάει τα σχέδια των λωποδυτών και σώζει τελικά τα Χριστούγεννα! Ο Αϊ-Βασίλης για να του δείξει την ευγνωμοσύνη του πραγματοποιεί την μεγαλύτερη όλων επιθυμία του ήρωά μας: τον βάζει δίπλα του στο έλκηθρο και συνεχίζουν μαζί το ταξίδι και το μοίρασμα των δώρων! Κι έτσι ο Αφράτος γίνεται «Ο γάτος των Χριστουγέννων»

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2019

Το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο στολίδι-Αγγελική Δαρλάση


    «Το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο στολίδι» της Αγγελικής Δαρλάση είναι το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο βιβλίο που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια καθώς στις εικονογραφημένες από την Αλεξία Οθωναίου σελίδες του, η ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων, ένα άγνωστο στο ευρύ κοινό ιστορικό γεγονός που έλαβε χώρα στα χαρακώματα του Δυτικού Μετώπου τα Χριστούγεννα του 1914 καθώς και το πανανθρώπινο μήνυμα της Αδελφοσύνης και της Ειρήνης επί Γης με μάγεψαν, με συγκίνησαν και με καθήλωσαν προσφέροντας μου μοναδικές αναγνωστικές στιγμές. 
      Η συγγραφέας μέσω των ηρώων της παρουσιάζει μια ιστορία Χριστουγέννων που όμως απέχει παρασάγγας από τις κοινότυπες χριστουγεννιάτικες ιστορίες, ιστορίες που ίσως και να μένουν στην επιφάνεια των γιορτών, με τα λαμπιόνια και το έντονο φως τους να επισκιάζουν την ουσία τους.

     Είναι παραμονή Χριστουγέννων, στα σπίτια έχουν τοποθετηθεί από τους νοικοκυραίους δέντρα στολισμένα με εκτυφλωτικά λαμπάκια και χρωματιστά στολίδια. Σε ένα τέτοιο σπίτι, σε κάποιο σημείο της Γης, η συγγραφέας καλεί τον αναγνώστη να στρέψει το βλέμμα του και να δει από το παράθυρο στο ψηλότερο κλαρί του χριστουγεννιάτικου δέντρου «Το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο στολίδι». Και το στρέφει... και βλέπει ένα στολίδι παραφωνία μες στα πολύχρωμα στολίδια που υπάρχουν πάνω του. βλέπει ένα καφέ τσαλακωμένο σακουλάκι με το μόνο που να το εγκλιματίζει με την λάμψη των Χριστουγέννων να είναι η κόκκινη κορδέλα με την οποία κρέμεται από το κλαρί. Το βλέπει... και η αφήγηση μόλις ξεκινά. 

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2019

Ο χιονάνθρωπος και το κορίτσι-Ευγένιος Τριβιζάς



     Είναι χειμώνας. Έξω χιονίζει! Στην πλατεία της πολιτείας με τους Χίλιους Κόκορες Ανεμοδείχτες τα παιδιά παίζουν χιονοπόλεμο και φτιάχνουν χιονάνθρωπους. 
      Η Μαριάννα μαζί με τα δίδυμα αδελφάκια της φτιάχνει κι εκείνη έναν όμορφο κι αφράτο χιονάνθρωπο. Του βάζει φουντούκια για κουμπιά, φασόλια μαυρομάτικα για μάτια, στο στόμα την ξύλινη πίπα του πατέρα της και τον ονομάζει Τουρτούρι. Του δίνει ένα τρυφερό φιλί και του ζητά να μην λιώσει ΠΟΤΕ. Ο Τουρτούρι ζωντανεύει -όλα ζωντανεύουν στον κόσμο του Τριβιζά!- και της υπόσχεται πως για χάρη της δε θα λιώσει ΠΟΤΕ, θα ζήσει για ΠΑΝΤΑ! 
     Για να κρατήσει την υπόσχεσή του ένας μόνο τρόπος υπάρχει: να πάει στο Βόρειο Πόλο! Κι έτσι ο Τουρτούρι ξεκινά το μεγάλο ταξίδι για το τόπο που θα του διασφαλίσει την αιωνιότητα. Στο δρόμο για το Βόριο Πόλο συναντά κινδύνους, ξεκαρδίστηκες ανατροπές και εμπόδια που όμως δε θα τον κάνουν ΠΟΤΕ να τα παρατήσει και να ξεχάσει τον σκοπό του... Προχωρά! Και...

‘’ Aν καμιά χειμωνιάτικη νύχτα, την ώρα που κοιτάς απ’ το θαμπό τζάμι του παράθυρου, δεις ένα χιονάνθρωπο να στρίβει τη γωνιά του δρόμου, μπορεί να κάνεις λάθος, μπορεί να μην είδες καλά, αλλά πάλι – ποιος ξέρει – μπορεί να είδες... ‘’ τον Τουρτούρι!

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2019

Ο Γερμανός γιατρός-Σόφη Θεοδωρίδου

    Στο «Γερμανό γιατρό» η αγαπημένη συγγραφέας Σόφη Θεοδωρίδου εμπνέεται, όπως αναφέρει στο εισαγωγικό σημείωμα της, από την ζωή και το έργο του Γερμανού γιατρού Χάνς Λέμπερ και γράφει ένα ιστορικό μυθιστόρημα το οποίο όμως απέχει κατά πολύ από τα κλισέ ιστορικά μυθιστορήματα καθώς στις σελίδες του επιλέγει να εστιάσει, όχι μόνο στα ιστορικά γεγονότα και στις συνθήκες που επικρατούσαν στην κατεχόμενη Ελλάδα, αλλά στο φως που, μέσα στο ζόφο του πολέμου, εκπέμπει ο ανθρωπισμός, η προσφορά και η ανιδιοτέλεια που φέρει ο άνθρωπος, χαρακτηριστικά που εδώ εντείνονται, συγκινούν και αγγίζουν καθώς πρεσβεύονται και εφαρμόζονται από εναν άνθρωπο που βρισκόταν από την πλευρά των κατακτητών. 


     Ο Χανς Λέμπερ, πρόσωπο υπαρκτό -πόσο παρήγορο!- ήταν επίατρος του γερμανικού ναυτικού και οι ανάγκες του πολέμου τον έστειλαν στην κατεχόμενη Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Μήλο. Στο νησί ακόμα και σήμερα μιλούν για αυτόν χαρακτηρίζοντάς τον «ο καλός γιατρός» καθώς τα χρόνια που βρισκόταν στη Μήλο, αν και ερχόμενος ως ‘’κατακτητής’’, εφάρμοσε τον όρκο του Ιπποκράτη ακόμα και στους ντόπιους σώζοντας τις ζωές τους με τις ιατρικές του ικανότητες και την αμέριστη φροντίδα που τους προσέφερε.

    Ο Κρίστιαν Μίλερ, ο ήρωας της συγγραφέως, επίατρος του γερμανικού ναυτικού, φτάνει σε ένα νησί της κατεχόμενης Ελλάδας έχοντας αφήσει πίσω του την αρραβωνιαστικιά του Μάρεν σε ένα Βερολίνο που οι βόμβες των Συμμάχων το ξεκοιλιάζουν σωρηδόν. Το γαλάζιο του ουρανού και η άγρια ομορφιά του τόπου τον μαγεύουν με την πρώτη ματιά. Γρήγορα αναλαμβάνει το στρατιωτικό νοσοκομείο που στεγάζεται στο σχολείο του νησιού, εξασφαλίζει φαρμακευτικό υλικό και στήνει στο υπόγειο χειρουργείο. Οι ασθενείς του βρίσκουν ίαση. Όλοι οι ασθενείς. Και οι Γερμανοί στρατιώτες και οι ντόπιοι, γιατί ο Κρίστιαν Μίλερ είναι απ’ τους γιατρούς που τιμά τον ιατρικό του όρκο και εφαρμόζει τις γνώσεις του σε όποιον ασθενή έχει απέναντί του. Είναι ανθρωπιστής κι ο μόνος πόλεμος που τον αφορά πραγματικά είναι αυτός ενάντια στο Θάνατο και στον ανθρώπινο πόνο. 
     Φτάνει σε ένα νησί που τα κοινωνικά στερεότυπα έχουν στήσει πόλεμο στη Λήδα, την νεαρή χήρα και την κόρη της Αφροδίτη που η κοινωνία τις έχει στιγματίσει και αποξενώσει. Η Λήδα είναι, για τον μικρό τόπο καθώς και για την ίδια την οικογένειά της, η πρόστυχη που έκανε παιδί ενώ ήταν χήρα και η Αφροδίτη το μπαστάρδι της. Όλοι τις περιφρονούν.
     Μόνο στήριγμα ο Παππούς που τις αγκαλιάζει, τις κάνει μέλη της δικής του οικογένεια και τις προσφέρει ασφάλεια, μα και η Ρίτα με τον γιο της τον Μάριο που μετακομίζουν στο απέναντι σπίτι κουβαλώντας τα δικά τους μυστικά. Κοντά τους με τον δικό του στωικό τρόπο και ο χειροδύναμος και ευαίσθητος συνάμα Μάρκος...
     Στα μέρες του πολέμου η Λήδα, η Αφροδίτη, η Ρίτα, ο Μάριος, ο Πάππους, ο Μάρκος, ο Κρίστιαν, η Μάρεν κι όλοι οι κάτοικοι  του νησιού, κατακτημένοι και κατακτητές, θα βιώσουν πάθη, έρωτες, φόβους, απώλειες, ενέργειες που θα τους κάνουν, θα μας κάνουν!, να αναθεωρήσουν την άποψή τους για τον κόσμο διαπιστώνοντας πως μέσα στις μαύρες μέρες ενός πολέμου, μιας παρακμιακής εποχής, ο ανθρωπισμός, η ανιδιοτέλεια και η προσφορά που φέρει ο άνθρωπος είναι προνόμιο όλων των ευαίσθητων ανθρώπων ακόμα κι όσων θεωρούμε εχθρούς...  

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2019

Όταν παίζαμε για τη νίκη, Καραγκιόζη μου-Γιώτα Αλεξάνδρου


    «Διαβατάρικες σκιές στο σεντόνι της ζωής είμαστε» έλεγε ο πατέρας του Λευτέρη, του 12χρονου ήρωα της Γιώτας Αλεξάνδρου που στο «Όταν παίζαμε για τη νίκη, Καραγκιόζη μου» η Ιστορία τον συναντά κι εκείνος μαζί με τις φιγούρες του Θεάτρου Σκιών επιλέγει να μας την αφηγηθεί χρησιμοποιώντας εικόνες, ήχους, ρεαλισμό και λυρισμό κάτι που, αυθόρμητα, με κάνει να χαρακτηρίσω το κείμενο ως ένα Λογοτεχνικό διαμαντάκι που επιβάλλεται τελικά να κατέχει μια θέση στο ράφι της βιβλιοθήκης των παιδιών σας.

      Καραγκιοζοπαίχτης ο πατέρας του Λευτέρη, χαρίζει γέλιο και ξέγνοιαστες στιγμές στην Ελλάδα του 1940 έχοντας δίπλα του πολύτιμο βοηθό τον γιο του. Οι φιγούρες χορεύουν στο ρυθμό του, οι σκιές ζωντανεύουν στο μπερντέ με τον Καραγκιόζη, τα Κολλητηράκια του και την υπόλοιπη παρέα του να αποτελούν την λαϊκή διασκέδαση της εποχής. 
     Το σκοτάδι της Ιστορίας όμως πλησιάζει. Όταν τον Οκτώβρη του 1940 άγνωστες κι απειλητικές σκιές κάνουν την εμφάνισή τους, η ζωή του Λευτέρη θα αλλάξει. Η ζωή στην Ελλάδα θα αλλάξει.  
     Ο πατέρας αρπάζει τον Καραγκιόζη και μαζί ανεβαίνουν στα βουνά, θα ζήσουν το Έπος του ’40. Ο Λευτέρης και τα Κολλητηράκια, οι γιοι των εκάστοτε οικογενειών, θα μείνουν πίσω και θα βιώσουν την χαρά των νικών του ελληνοϊταλικού πολέμου, την πίκρα της ήττας, και την μεταστροφή του κλίματος ύστερα από την εισβολή των Γερμανών το 1941 στην έρημη Αθήνα. 
     Στις επόμενες σελίδες η Κατοχή, η πείνα, τα συσσίτια, οι σαλταδόροι,  η αντίσταση καθώς και ο ρόλος της Τέχνης κατά την διάρκεια του πολέμου και της Κατοχής θα τοποθετούν από την συγγραφέα στο χαρτί με τέτοιο τρόπο που να προσφέρουν στον μικρό αναγνώστη πληροφορίες, συναισθήματα, εικόνες και ατμόσφαιρα της ιστορικής αυτής περιόδου καθώς και την επίγνωση πως η ιστορική μνήμη είναι παιδευτική και χρήσιμη (Αγγελική Βαρελά, από την εισαγωγή του βιβλίου).
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...