Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2019

Το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο στολίδι-Αγγελική Δαρλάση


    «Το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο στολίδι» της Αγγελικής Δαρλάση είναι το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο βιβλίο που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια καθώς στις εικονογραφημένες από την Αλεξία Οθωναίου σελίδες του, η ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων, ένα άγνωστο στο ευρύ κοινό ιστορικό γεγονός που έλαβε χώρα στα χαρακώματα του Δυτικού Μετώπου τα Χριστούγεννα του 1914 καθώς και το πανανθρώπινο μήνυμα της Αδελφοσύνης και της Ειρήνης επί Γης με μάγεψαν, με συγκίνησαν και με καθήλωσαν προσφέροντας μου μοναδικές αναγνωστικές στιγμές. 
      Η συγγραφέας μέσω των ηρώων της παρουσιάζει μια ιστορία Χριστουγέννων που όμως απέχει παρασάγγας από τις κοινότυπες χριστουγεννιάτικες ιστορίες, ιστορίες που ίσως και να μένουν στην επιφάνεια των γιορτών, με τα λαμπιόνια και το έντονο φως τους να επισκιάζουν την ουσία τους.

     Είναι παραμονή Χριστουγέννων, στα σπίτια έχουν τοποθετηθεί από τους νοικοκυραίους δέντρα στολισμένα με εκτυφλωτικά λαμπάκια και χρωματιστά στολίδια. Σε ένα τέτοιο σπίτι, σε κάποιο σημείο της Γης, η συγγραφέας καλεί τον αναγνώστη να στρέψει το βλέμμα του και να δει από το παράθυρο στο ψηλότερο κλαρί του χριστουγεννιάτικου δέντρου «Το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο στολίδι». Και το στρέφει... και βλέπει ένα στολίδι παραφωνία μες στα πολύχρωμα στολίδια που υπάρχουν πάνω του. βλέπει ένα καφέ τσαλακωμένο σακουλάκι με το μόνο που να το εγκλιματίζει με την λάμψη των Χριστουγέννων να είναι η κόκκινη κορδέλα με την οποία κρέμεται από το κλαρί. Το βλέπει... και η αφήγηση μόλις ξεκινά. 

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2019

Ο χιονάνθρωπος και το κορίτσι-Ευγένιος Τριβιζάς



     Είναι χειμώνας. Έξω χιονίζει! Στην πλατεία της πολιτείας με τους Χίλιους Κόκορες Ανεμοδείχτες τα παιδιά παίζουν χιονοπόλεμο και φτιάχνουν χιονάνθρωπους. 
      Η Μαριάννα μαζί με τα δίδυμα αδελφάκια της φτιάχνει κι εκείνη έναν όμορφο κι αφράτο χιονάνθρωπο. Του βάζει φουντούκια για κουμπιά, φασόλια μαυρομάτικα για μάτια, στο στόμα την ξύλινη πίπα του πατέρα της και τον ονομάζει Τουρτούρι. Του δίνει ένα τρυφερό φιλί και του ζητά να μην λιώσει ΠΟΤΕ. Ο Τουρτούρι ζωντανεύει -όλα ζωντανεύουν στον κόσμο του Τριβιζά!- και της υπόσχεται πως για χάρη της δε θα λιώσει ΠΟΤΕ, θα ζήσει για ΠΑΝΤΑ! 
     Για να κρατήσει την υπόσχεσή του ένας μόνο τρόπος υπάρχει: να πάει στο Βόρειο Πόλο! Κι έτσι ο Τουρτούρι ξεκινά το μεγάλο ταξίδι για το τόπο που θα του διασφαλίσει την αιωνιότητα. Στο δρόμο για το Βόριο Πόλο συναντά κινδύνους, ξεκαρδίστηκες ανατροπές και εμπόδια που όμως δε θα τον κάνουν ΠΟΤΕ να τα παρατήσει και να ξεχάσει τον σκοπό του... Προχωρά! Και...

‘’ Aν καμιά χειμωνιάτικη νύχτα, την ώρα που κοιτάς απ’ το θαμπό τζάμι του παράθυρου, δεις ένα χιονάνθρωπο να στρίβει τη γωνιά του δρόμου, μπορεί να κάνεις λάθος, μπορεί να μην είδες καλά, αλλά πάλι – ποιος ξέρει – μπορεί να είδες... ‘’ τον Τουρτούρι!

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2019

Ο Γερμανός γιατρός-Σόφη Θεοδωρίδου

    Στο «Γερμανό γιατρό» η αγαπημένη συγγραφέας Σόφη Θεοδωρίδου εμπνέεται, όπως αναφέρει στο εισαγωγικό σημείωμα της, από την ζωή και το έργο του Γερμανού γιατρού Χάνς Λέμπερ και γράφει ένα ιστορικό μυθιστόρημα το οποίο όμως απέχει κατά πολύ από τα κλισέ ιστορικά μυθιστορήματα καθώς στις σελίδες του επιλέγει να εστιάσει, όχι μόνο στα ιστορικά γεγονότα και στις συνθήκες που επικρατούσαν στην κατεχόμενη Ελλάδα, αλλά στο φως που, μέσα στο ζόφο του πολέμου, εκπέμπει ο ανθρωπισμός, η προσφορά και η ανιδιοτέλεια που φέρει ο άνθρωπος, χαρακτηριστικά που εδώ εντείνονται, συγκινούν και αγγίζουν καθώς πρεσβεύονται και εφαρμόζονται από εναν άνθρωπο που βρισκόταν από την πλευρά των κατακτητών. 


     Ο Χανς Λέμπερ, πρόσωπο υπαρκτό -πόσο παρήγορο!- ήταν επίατρος του γερμανικού ναυτικού και οι ανάγκες του πολέμου τον έστειλαν στην κατεχόμενη Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Μήλο. Στο νησί ακόμα και σήμερα μιλούν για αυτόν χαρακτηρίζοντάς τον «ο καλός γιατρός» καθώς τα χρόνια που βρισκόταν στη Μήλο, αν και ερχόμενος ως ‘’κατακτητής’’, εφάρμοσε τον όρκο του Ιπποκράτη ακόμα και στους ντόπιους σώζοντας τις ζωές τους με τις ιατρικές του ικανότητες και την αμέριστη φροντίδα που τους προσέφερε.

    Ο Κρίστιαν Μίλερ, ο ήρωας της συγγραφέως, επίατρος του γερμανικού ναυτικού, φτάνει σε ένα νησί της κατεχόμενης Ελλάδας έχοντας αφήσει πίσω του την αρραβωνιαστικιά του Μάρεν σε ένα Βερολίνο που οι βόμβες των Συμμάχων το ξεκοιλιάζουν σωρηδόν. Το γαλάζιο του ουρανού και η άγρια ομορφιά του τόπου τον μαγεύουν με την πρώτη ματιά. Γρήγορα αναλαμβάνει το στρατιωτικό νοσοκομείο που στεγάζεται στο σχολείο του νησιού, εξασφαλίζει φαρμακευτικό υλικό και στήνει στο υπόγειο χειρουργείο. Οι ασθενείς του βρίσκουν ίαση. Όλοι οι ασθενείς. Και οι Γερμανοί στρατιώτες και οι ντόπιοι, γιατί ο Κρίστιαν Μίλερ είναι απ’ τους γιατρούς που τιμά τον ιατρικό του όρκο και εφαρμόζει τις γνώσεις του σε όποιον ασθενή έχει απέναντί του. Είναι ανθρωπιστής κι ο μόνος πόλεμος που τον αφορά πραγματικά είναι αυτός ενάντια στο Θάνατο και στον ανθρώπινο πόνο. 
     Φτάνει σε ένα νησί που τα κοινωνικά στερεότυπα έχουν στήσει πόλεμο στη Λήδα, την νεαρή χήρα και την κόρη της Αφροδίτη που η κοινωνία τις έχει στιγματίσει και αποξενώσει. Η Λήδα είναι, για τον μικρό τόπο καθώς και για την ίδια την οικογένειά της, η πρόστυχη που έκανε παιδί ενώ ήταν χήρα και η Αφροδίτη το μπαστάρδι της. Όλοι τις περιφρονούν.
     Μόνο στήριγμα ο Παππούς που τις αγκαλιάζει, τις κάνει μέλη της δικής του οικογένεια και τις προσφέρει ασφάλεια, μα και η Ρίτα με τον γιο της τον Μάριο που μετακομίζουν στο απέναντι σπίτι κουβαλώντας τα δικά τους μυστικά. Κοντά τους με τον δικό του στωικό τρόπο και ο χειροδύναμος και ευαίσθητος συνάμα Μάρκος...
     Στα μέρες του πολέμου η Λήδα, η Αφροδίτη, η Ρίτα, ο Μάριος, ο Πάππους, ο Μάρκος, ο Κρίστιαν, η Μάρεν κι όλοι οι κάτοικοι  του νησιού, κατακτημένοι και κατακτητές, θα βιώσουν πάθη, έρωτες, φόβους, απώλειες, ενέργειες που θα τους κάνουν, θα μας κάνουν!, να αναθεωρήσουν την άποψή τους για τον κόσμο διαπιστώνοντας πως μέσα στις μαύρες μέρες ενός πολέμου, μιας παρακμιακής εποχής, ο ανθρωπισμός, η ανιδιοτέλεια και η προσφορά που φέρει ο άνθρωπος είναι προνόμιο όλων των ευαίσθητων ανθρώπων ακόμα κι όσων θεωρούμε εχθρούς...  

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2019

Όταν παίζαμε για τη νίκη Καραγκιόζη μου-Γιώτα Αλεξάνδρου


    «Διαβατάρικες σκιές στο σεντόνι της ζωής είμαστε» έλεγε ο πατέρας του Λευτέρη, του 12χρονου ήρωα της Γιώτας Αλεξάνδρου που στο «Όταν παίζαμε για τη νίκη, Καραγκιόζη μου» η Ιστορία τον συναντά κι εκείνος μαζί με τις φιγούρες του Θεάτρου Σκιών επιλέγει να μας την αφηγηθεί χρησιμοποιώντας εικόνες, ήχους, ρεαλισμό και λυρισμό κάτι που, αυθόρμητα, με κάνει να χαρακτηρίσω το κείμενο ως ένα Λογοτεχνικό διαμαντάκι που επιβάλλεται τελικά να κατέχει μια θέση στο ράφι της βιβλιοθήκης των παιδιών σας.

      Καραγκιοζοπαίχτης ο πατέρας του Λευτέρη, χαρίζει γέλιο και ξέγνοιαστες στιγμές στην Ελλάδα του 1940 έχοντας δίπλα του πολύτιμο βοηθό τον γιο του. Οι φιγούρες χορεύουν στο ρυθμό του, οι σκιές ζωντανεύουν στο μπερντέ με τον Καραγκιόζη, τα Κολλητηράκια του και την υπόλοιπη παρέα του να αποτελούν την λαϊκή διασκέδαση της εποχής. 
     Το σκοτάδι της Ιστορίας όμως πλησιάζει. Όταν τον Οκτώβρη του 1940 άγνωστες κι απειλητικές σκιές κάνουν την εμφάνισή τους, η ζωή του Λευτέρη θα αλλάξει. Η ζωή στην Ελλάδα θα αλλάξει.  
     Ο πατέρας αρπάζει τον Καραγκιόζη και μαζί ανεβαίνουν στα βουνά, θα ζήσουν το Έπος του ’40. Ο Λευτέρης και τα Κολλητηράκια, οι γιοι των εκάστοτε οικογενειών, θα μείνουν πίσω και θα βιώσουν την χαρά των νικών του ελληνοϊταλικού πολέμου, την πίκρα της ήττας, και την μεταστροφή του κλίματος ύστερα από την εισβολή των Γερμανών το 1941 στην έρημη Αθήνα. 
     Στις επόμενες σελίδες η Κατοχή, η πείνα, τα συσσίτια, οι σαλταδόροι,  η αντίσταση καθώς και ο ρόλος της Τέχνης κατά την διάρκεια του πολέμου και της Κατοχής θα τοποθετούν από την συγγραφέα στο χαρτί με τέτοιο τρόπο που να προσφέρουν στον μικρό αναγνώστη πληροφορίες, συναισθήματα, εικόνες και ατμόσφαιρα της ιστορικής αυτής περιόδου καθώς και την επίγνωση πως η ιστορική μνήμη είναι παιδευτική και χρήσιμη (Αγγελική Βαρελά, από την εισαγωγή του βιβλίου).

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2019

Συζητώντας με τη συγγραφέα Δέσποινα Χατζή!

     Η συγγραφέας Δέσποινα Χατζή απαντά στο ερωτηματολόγιο των ΒιβλιοΑναφορών και μας παρουσιάζει με τον δικό της μοναδικό τρόπο το νέο της βιβλίο, «Οι Αλεξανδρινές-Η ζωή στη Νειλοχώρα», το οποίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.
     Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να συναντήσω τη συγγραφέα και να παρακολουθήσω την υπέροχη παρουσίαση του βιβλίου της στη Δανειστική Βιβλιοθήκη του Π.Σ. Εξαμιλίων. Στη συνάντηση αυτή μπόρεσα να έρθω λίγο πιο κοντά στον άνθρωπο και δημιουργό Δέσποινα Χατζή, όποτε  όπως καταλαβαίνετε η παραχώρηση αυτής της συνέντευξης μόνο ως τιμή και απέραντη χαρά, τόσο για εμένα όσο και για το blog, μπορεί να χαρακτηριστεί!
    Διαβάστε την παρούσα συνέντευξη και ελάτε και εσείς λίγο πιο κοντά στη προσωπικότητα και στο σπουδαίο έργο της συγγραφέως Δέσποινας Χατζή.

1. Το νέο σας πόνημα, «Οι Αλεξανδρινές»,  πρόσφατα, απέκτησε μια θέση στις προθήκες των βιβλιοπωλείων! Αφού σας ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο, θα σας ζητήσω να μας το παρουσιάσετε με τον δικό σας μοναδικό τρόπο.

Απ.: Το μυθιστόρημα «Οι Αλεξανδρινές» δημιουργήθηκε μέσα από  ένα αρχειακό υλικό και αφορά  την ιστορία της ελληνικής κοινότητας της Αλεξανδρείας στην Αίγυπτο από το 1905 μέχρι τις μέρες μας, καθώς και την ιστορία  άλλων πόλεων  της Αιγύπτου όπου υπήρχε ή υπάρχει ελληνισμός. 

2. Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό σας την υπόθεση του νέου σας βιβλίου;

Απ.: Η ιδέα του βιβλίου γεννήθηκε κατά τη διάρκεια μιας προσωπικής έρευνας γύρω από   την παροικία της Αλεξάνδρειας  με αφορμή τις ρίζες μου. 

3. Ποιος από τους ήρωες του νέου σας βιβλίου είναι ο αγαπημένος σας; Ποιος σας ταλαιπώρησε να τον αποτυπώσετε στο χαρτί; Και ποιος σας έκανε να κλάψετε μαζί του;

Απ.: Δεν  θα μπορούσα να  χαρακτηρίσω κάποιον ήρωα ως «αγαπημένο»  γιατί όπως συμβαίνει και στη ζωή ο κάθε άνθρωπος επιτελεί κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, κατά συνέπεια είναι χρήσιμος. Έτσι και στη μυθιστορία κάποιοι ήρωες είναι περισσότερο χρήσιμοι από κάποιους άλλους. 
Μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας ως προς την αποτύπωση τους στο χαρτί  έχουν οι ήρωες με σύνθετη  ιδιοσυγκρασία, εσωτερικές συγκρούσεις και αδιευκρίνιστα κίνητρα, όπως για παράδειγμα η Κλειώ Αντύπα
Ένιωσα κάμποσες  θλίψη με  την εξέλιξη των ιστορικών γεγονότων,  όχι με τους ήρωες. 

4. Διαβάζοντας ένα βιβλίο ψάχνω πάντα κάτω από τις λέξεις τα μηνύματα που ίσως θέλει ο συγγραφέας να μεταφέρει στους αναγνώστες του. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που οι κεντρικοί ήρωες του νέου βιβλίου σας, θέλουν οπωσδήποτε εμείς οι αναγνώστες να το ''παραλάβουμε'';

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2019

Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου-Hiro Arikawa

      «Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου» της Hiro Arikawa είναι, όπως προϊδεάζει και ο τίτλος του, ένα πρωτότυπο μυθιστόρημα στις σελίδες του οποίου φιλοξενείται μια ιδιαίτερη ιστορία με την αφήγηση να οδηγεί τον αναγνώστη σε μονοπάτια συγκινητικά, τρυφερά, ανθρώπιναμονοπάτια στρωμένα με αξίες διαχρονικές όπως η συντροφικότητα, η φιλία κι η αφοσίωση.

    Το κείμενο χωρίζεται σε δύο χρόνους, στο συγγραφικό παρόν και, με τη χρήση των αναδρομών, στο παρελθόν, ενώ η αφήγηση εναλλάσσεται, κι αυτή, από τριτοπρόσωπη σε πρωτοπρόσωπη με τον Νάνα τον πανέμορφο, χνουδωτό και έξυπνο γάτο να μας μιλά για τα γεγονότα της ζωής του. 
    Ο Νάνα, πέντε χρόνια πριν, ήταν ένας αδέσποτος γάτος στους πολυσύχναστους δρόμους του Τόκυο. Ήταν ανεξάρτητος, κυνηγός και περήφανος. Για τίποτα δε θα χαλάλιζε την ανεξαρτησία αυτή ούτε καν για την ασφάλεια και την ζεστασιά ενός σπιτιού. Ο δρόμος και οι περιπέτειές του ήταν ότι πιο πρέπον για τον ανεξάρτητο χαρακτήρα του.  Μόνο μια αδυναμία είχε, το ασημί βαν του Σατόρο όπου και κούρνιαζε στις ρόδες του και τις κροκέτες κοτόπουλου που του σέρβιρε στην πιλοτή της πολυκατοικίας του ο τριανταπεντάχρονος άντρας. Για χάρη αυτών των εδεσμάτων μάλιστα άφηνε, πού και πού, τον Σατόρο να τον χαϊδεύει.
     Ένα ατύχημα όμως θα δώσει στον Σατόρο το ρόλου του αφεντικού για τον γάτο της ιστορίας μας. Το ποδαράκι του χνουδωτού φίλου μας τραυματίζεται σοβαρά από ένα αυτοκίνητο κι ο Σατόρο αναλαμβάνει την περίθαλψη του, τον πηγαίνει στο κτηνίατρο και τον κρατά στο σπίτι του για να τον φροντίσει. Η κοινή τους ζωή ξεκινά. Ο αδέσποτος γάτος δέχτηκε λόγω της κατάστασής του τις φροντίδες του Σατόρο, δέχτηκε και τον ίδιο τον Σατόρο, δέχτηκε και το σπιτικό και το νέο του όνομα, αφού πλέον έγινε ο Νάνα, ο Νάνα του Σατόρου.

Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2019

Τα βράδια ονειρεύομαι ότι είμαι σπίτι μου-Βαγγέλης Ηλιόπουλος

     Ένα μάρμαρο σμιλεύεται. Στα χέρια του δημιουργού του παίρνει μορφή. Το καλέμι χτυπά και κάθε χτύπος δίνει μορφή στο άμορφο μέχρι τότε υλικό. Μόνο μορφή; Ποιος είπε πώς τα γλυπτά, τα αγάλματα και γενικότερα τα έργα τέχνης έχουν μόνο μορφή; Το καλέμι χτυπά... τακ, τακ, τακ, κι είναι ο κάθε χτύπος μια νέα βελονιά στο κεντίδι της ψυχής του δημιουργήματος. Γιατί, ΝΑΙ !, κάθε έργο τέχνης έχει ψυχή! Και μια τέτοια ψυχή μάς μιλά στο βιβλίο του Βαγγέλη Ηλιόπουλου «Τα βράδια ονειρεύομαι ότι είμαι σπίτι μου».

     Η ψυχή της αρπαγμένης Καρυάτιδας μάς μιλά και, με πρωτοπρόσωπη αφήγηση, μας διηγείται την ιστορία της. Μας μιλά και θυμάται!
     Θυμάται τον τόπο καταγωγής, το σπιτικό, την οικογένειά της, τον αττικό ουρανό και το φως του. Θυμάται την βίαιη αρπαγή της απ’ το ζεστό σπιτικό της, την πώληση της -αλήθεια, πώς πουλάς κάτι που έχει ψυχή;- και την ξενιτιά που βιώνει ‘’φιλοξενούμενη’’ στο Βρετανικό Μουσείο.  Κι είναι οι θύμησές της γεμάτες καημό, παράπονο, μελαγχολία μα και ελπίδα. Ελπίδα... Ελπίδα πως κάποτε θα γυρίσει και θα γεμίσει την κενή θέση του σπιτιού της. Μέχρι να γίνει αυτό, όπως η ίδια εξομολογείται: «Τα βράδια ονειρεύομαι ότι είμαι σπίτι μου»...

     Ένα υπέροχο κείμενο στο οποίο ο συγγραφέας κοινωνεί την ιστορία της κλεμμένης Καρυάτιδας με σκοπό να αποκτήσει ο μικρός αναγνώστης γνώση και σεβασμό της πολιτιστικής ταυτότητας του τόπου μας. Ο μονόλογος της Καρυάτιδας γίνεται με λόγια απλά και προτάσεις κοφτές που δηλώνουν τα γεγονότα (Με άρπαξαν. Με πούλησαν.) και τα συναισθήματα (Μοναξιά κι υπομονή. Ελπίζω.) που βιώνει με τρόπο που τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει και να μη τα νιώσει αντίστοιχα.  
     Το κείμενο συνοδεύεται από μια εξαιρετική εικονογράφηση! Κάθε σελίδα του αποτελεί έναν μοναδικό πίνακα ζωγραφικής! Ο εικαστικός Χαρίτων Μπεκιάρης παρουσιάζει στις πρώτες σελίδες την ψυχή του δημιουργήματος ως πουλί, το οποίο είναι φυλακισμένο σε ένα σιδερένιο γκρίζο κλουβί. Όσο η αφήγηση προχωρά το πουλί-ψυχή βιώνει την αρπαγή και τον πόνο με την αποκάλυψη της ταυτότητας της Καρυάτιδας να γίνεται σταδιακά. Συγκλονιστικό στοιχείο είναι η κόκκινη κλωστή που κρατά το πουλί-ψυχή από την στιγμή της αρπαγής του έως και το τέλος της αφήγησης, η οποία και κόκκινη κλωστή συνδέει το ακρωτηριασμένο μνημείο με την αρπαγμένη-ξενιτεμένη Καρυάτιδα. 
     Την τελευταία σελίδα θέλω -πραγματικά!- να την κάνω κάδρο! Μ' άγγιξε... Είναι συγκλονιστική! 
      Συγχαρητήρια στους δημιουργούς!
      Διαβάστε το βιβλίο! Επιβάλλεται να κατέχει μια θέση στα ράφια της βιβλιοθήκης των παιδιών σας!

Βαθμολογία 5/5

Στοιχεία Βιβλίου:
Συγγραφέας: Βαγγέλης Ηλιόπουλος
Εικονογράφηση: Χαρίτων Μπεκιάρης
Εκδ.: Παιδική Νομική Βιβλιοθήκη
Σειρά: Μικρά Βήματα-Μεγάλοι Δρόμοι
Ημερ.Εκδ.: Φεβρουάριος του 2019 
Σελ.; 32

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...