Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2019

Συζητώντας με τη συγγραφέα Δέσποινα Χατζή!

     Η συγγραφέας Δέσποινα Χατζή απαντά στο ερωτηματολόγιο των ΒιβλιοΑναφορών και μας παρουσιάζει με τον δικό της μοναδικό τρόπο το νέο της βιβλίο, «Οι Αλεξανδρινές-Η ζωή στη Νειλοχώρα», το οποίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.
     Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να συναντήσω τη συγγραφέα και να παρακολουθήσω την υπέροχη παρουσίαση του βιβλίου της στη Δανειστική Βιβλιοθήκη του Π.Σ. Εξαμιλίων. Στη συνάντηση αυτή μπόρεσα να έρθω λίγο πιο κοντά στον άνθρωπο και δημιουργό Δέσποινα Χατζή, όποτε  όπως καταλαβαίνετε η παραχώρηση αυτής της συνέντευξης μόνο ως τιμή και απέραντη χαρά, τόσο για εμένα όσο και για το blog, μπορεί να χαρακτηριστεί!
    Διαβάστε την παρούσα συνέντευξη και ελάτε και εσείς λίγο πιο κοντά στη προσωπικότητα και στο σπουδαίο έργο της συγγραφέως Δέσποινας Χατζή.

1. Το νέο σας πόνημα, «Οι Αλεξανδρινές»,  πρόσφατα, απέκτησε μια θέση στις προθήκες των βιβλιοπωλείων! Αφού σας ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο, θα σας ζητήσω να μας το παρουσιάσετε με τον δικό σας μοναδικό τρόπο.

Απ.: Το μυθιστόρημα «Οι Αλεξανδρινές» δημιουργήθηκε μέσα από  ένα αρχειακό υλικό και αφορά  την ιστορία της ελληνικής κοινότητας της Αλεξανδρείας στην Αίγυπτο από το 1905 μέχρι τις μέρες μας, καθώς και την ιστορία  άλλων πόλεων  της Αιγύπτου όπου υπήρχε ή υπάρχει ελληνισμός. 

2. Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό σας την υπόθεση του νέου σας βιβλίου;

Απ.: Η ιδέα του βιβλίου γεννήθηκε κατά τη διάρκεια μιας προσωπικής έρευνας γύρω από   την παροικία της Αλεξάνδρειας  με αφορμή τις ρίζες μου. 

3. Ποιος από τους ήρωες του νέου σας βιβλίου είναι ο αγαπημένος σας; Ποιος σας ταλαιπώρησε να τον αποτυπώσετε στο χαρτί; Και ποιος σας έκανε να κλάψετε μαζί του;

Απ.: Δεν  θα μπορούσα να  χαρακτηρίσω κάποιον ήρωα ως «αγαπημένο»  γιατί όπως συμβαίνει και στη ζωή ο κάθε άνθρωπος επιτελεί κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, κατά συνέπεια είναι χρήσιμος. Έτσι και στη μυθιστορία κάποιοι ήρωες είναι περισσότερο χρήσιμοι από κάποιους άλλους. 
Μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας ως προς την αποτύπωση τους στο χαρτί  έχουν οι ήρωες με σύνθετη  ιδιοσυγκρασία, εσωτερικές συγκρούσεις και αδιευκρίνιστα κίνητρα, όπως για παράδειγμα η Κλειώ Αντύπα
Ένιωσα κάμποσες  θλίψη με  την εξέλιξη των ιστορικών γεγονότων,  όχι με τους ήρωες. 

4. Διαβάζοντας ένα βιβλίο ψάχνω πάντα κάτω από τις λέξεις τα μηνύματα που ίσως θέλει ο συγγραφέας να μεταφέρει στους αναγνώστες του. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που οι κεντρικοί ήρωες του νέου βιβλίου σας, θέλουν οπωσδήποτε εμείς οι αναγνώστες να το ''παραλάβουμε'';

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2019

Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου-Hiro Arikawa

      «Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου» της Hiro Arikawa είναι, όπως προϊδεάζει και ο τίτλος του, ένα πρωτότυπο μυθιστόρημα στις σελίδες του οποίου φιλοξενείται μια ιδιαίτερη ιστορία με την αφήγηση να οδηγεί τον αναγνώστη σε μονοπάτια συγκινητικά, τρυφερά, ανθρώπιναμονοπάτια στρωμένα με αξίες διαχρονικές όπως η συντροφικότητα, η φιλία κι η αφοσίωση.

    Το κείμενο χωρίζεται σε δύο χρόνους, στο συγγραφικό παρόν και, με τη χρήση των αναδρομών, στο παρελθόν, ενώ η αφήγηση εναλλάσσεται, κι αυτή, από τριτοπρόσωπη σε πρωτοπρόσωπη με τον Νάνα τον πανέμορφο, χνουδωτό και έξυπνο γάτο να μας μιλά για τα γεγονότα της ζωής του. 
    Ο Νάνα, πέντε χρόνια πριν, ήταν ένας αδέσποτος γάτος στους πολυσύχναστους δρόμους του Τόκυο. Ήταν ανεξάρτητος, κυνηγός και περήφανος. Για τίποτα δε θα χαλάλιζε την ανεξαρτησία αυτή ούτε καν για την ασφάλεια και την ζεστασιά ενός σπιτιού. Ο δρόμος και οι περιπέτειές του ήταν ότι πιο πρέπον για τον ανεξάρτητο χαρακτήρα του.  Μόνο μια αδυναμία είχε, το ασημί βαν του Σατόρο όπου και κούρνιαζε στις ρόδες του και τις κροκέτες κοτόπουλου που του σέρβιρε στην πιλοτή της πολυκατοικίας του ο τριανταπεντάχρονος άντρας. Για χάρη αυτών των εδεσμάτων μάλιστα άφηνε, πού και πού, τον Σατόρο να τον χαϊδεύει.
     Ένα ατύχημα όμως θα δώσει στον Σατόρο το ρόλου του αφεντικού για τον γάτο της ιστορίας μας. Το ποδαράκι του χνουδωτού φίλου μας τραυματίζεται σοβαρά από ένα αυτοκίνητο κι ο Σατόρο αναλαμβάνει την περίθαλψη του, τον πηγαίνει στο κτηνίατρο και τον κρατά στο σπίτι του για να τον φροντίσει. Η κοινή τους ζωή ξεκινά. Ο αδέσποτος γάτος δέχτηκε λόγω της κατάστασής του τις φροντίδες του Σατόρο, δέχτηκε και τον ίδιο τον Σατόρο, δέχτηκε και το σπιτικό και το νέο του όνομα, αφού πλέον έγινε ο Νάνα, ο Νάνα του Σατόρου.

Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2019

Τα βράδια ονειρεύομαι ότι είμαι σπίτι μου-Βαγγέλης Ηλιόπουλος

     Ένα μάρμαρο σμιλεύεται. Στα χέρια του δημιουργού του παίρνει μορφή. Το καλέμι χτυπά και κάθε χτύπος δίνει μορφή στο άμορφο μέχρι τότε υλικό. Μόνο μορφή; Ποιος είπε πώς τα γλυπτά, τα αγάλματα και γενικότερα τα έργα τέχνης έχουν μόνο μορφή; Το καλέμι χτυπά... τακ, τακ, τακ, κι είναι ο κάθε χτύπος μια νέα βελονιά στο κεντίδι της ψυχής του δημιουργήματος. Γιατί, ΝΑΙ !, κάθε έργο τέχνης έχει ψυχή! Και μια τέτοια ψυχή μάς μιλά στο βιβλίο του Βαγγέλη Ηλιόπουλου «Τα βράδια ονειρεύομαι ότι είμαι σπίτι μου».

     Η ψυχή της αρπαγμένης Καρυάτιδας μάς μιλά και, με πρωτοπρόσωπη αφήγηση, μας διηγείται την ιστορία της. Μας μιλά και θυμάται!
     Θυμάται τον τόπο καταγωγής, το σπιτικό, την οικογένειά της, τον αττικό ουρανό και το φως του. Θυμάται την βίαιη αρπαγή της απ’ το ζεστό σπιτικό της, την πώληση της -αλήθεια, πώς πουλάς κάτι που έχει ψυχή;- και την ξενιτιά που βιώνει ‘’φιλοξενούμενη’’ στο Βρετανικό Μουσείο.  Κι είναι οι θύμησές της γεμάτες καημό, παράπονο, μελαγχολία μα και ελπίδα. Ελπίδα... Ελπίδα πως κάποτε θα γυρίσει και θα γεμίσει την κενή θέση του σπιτιού της. Μέχρι να γίνει αυτό, όπως η ίδια εξομολογείται: «Τα βράδια ονειρεύομαι ότι είμαι σπίτι μου»...

     Ένα υπέροχο κείμενο στο οποίο ο συγγραφέας κοινωνεί την ιστορία της κλεμμένης Καρυάτιδας με σκοπό να αποκτήσει ο μικρός αναγνώστης γνώση και σεβασμό της πολιτιστικής ταυτότητας του τόπου μας. Ο μονόλογος της Καρυάτιδας γίνεται με λόγια απλά και προτάσεις κοφτές που δηλώνουν τα γεγονότα (Με άρπαξαν. Με πούλησαν.) και τα συναισθήματα (Μοναξιά κι υπομονή. Ελπίζω.) που βιώνει με τρόπο που τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει και να μη τα νιώσει αντίστοιχα.  
     Το κείμενο συνοδεύεται από μια εξαιρετική εικονογράφηση! Κάθε σελίδα του αποτελεί έναν μοναδικό πίνακα ζωγραφικής! Ο εικαστικός Χαρίτων Μπεκιάρης παρουσιάζει στις πρώτες σελίδες την ψυχή του δημιουργήματος ως πουλί, το οποίο είναι φυλακισμένο σε ένα σιδερένιο γκρίζο κλουβί. Όσο η αφήγηση προχωρά το πουλί-ψυχή βιώνει την αρπαγή και τον πόνο με την αποκάλυψη της ταυτότητας της Καρυάτιδας να γίνεται σταδιακά. Συγκλονιστικό στοιχείο είναι η κόκκινη κλωστή που κρατά το πουλί-ψυχή από την στιγμή της αρπαγής του έως και το τέλος της αφήγησης, η οποία και κόκκινη κλωστή συνδέει το ακρωτηριασμένο μνημείο με την αρπαγμένη-ξενιτεμένη Καρυάτιδα. 
     Την τελευταία σελίδα θέλω -πραγματικά!- να την κάνω κάδρο! Μ' άγγιξε... Είναι συγκλονιστική! 
      Συγχαρητήρια στους δημιουργούς!
      Διαβάστε το βιβλίο! Επιβάλλεται να κατέχει μια θέση στα ράφια της βιβλιοθήκης των παιδιών σας!

Βαθμολογία 5/5

Στοιχεία Βιβλίου:
Συγγραφέας: Βαγγέλης Ηλιόπουλος
Εικονογράφηση: Χαρίτων Μπεκιάρης
Εκδ.: Παιδική Νομική Βιβλιοθήκη
Σειρά: Μικρά Βήματα-Μεγάλοι Δρόμοι
Ημερ.Εκδ.: Φεβρουάριος του 2019 
Σελ.; 32

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2019

Μια βδομάδα το χειμώνα-Marcia Willet

     Κάποιες φορές χρειάζεσαι ένα βιβλίο για να χαλαρώσεις, να αφήσεις στην άκρη τις σκέψεις και να χαθείς στον ήρεμο και χωρίς πολλούς προβληματισμούς κόσμο του, ένα τέτοιο βιβλίο είναι και το «Μια βδομάδα το χειμώνα» της Marcia Willet που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Βιβλίο τρυφερό, ατμοσφαιρικό, ευχάριστο μα και ρομαντικό με τις περιγραφές της φύσης να αποτελούν το πιο δυνατό κομμάτι της αφήγησης καθώς η συγγραφέας μεταφέρει τον αναγνώστη μέσω αυτών στη Κορνουάλη και στους ρεικότοπους της περιοχής με απόλυτη επιτυχία.



"Η Μελίσσα έκανε το γύρω του σπιτιού κι όταν έστριψε τη γωνιά, απόμεινε να κοιτάζει άφωνη. Ως εκεί που έφτανε το μάτι, ο ρεικότοπος έζωνε το σπίτι σαν απέραντος ωκεανός. Το δρομάκι κατέληγε σ' ένα σκαμμένο, περιφραγμένο χώρο. Λίγο παρακάτω, σ' ένα ξέφωτο, μερικά πόνι. Μέσα απ' τα ρείκια ξεπηδούσαν γρανίτινες κορφούλες, ενώ κάπου στο βάθος κελάρυζαν νερά. (205-6)''

    Με λόγο απλό η συγγραφέας μάς οδηγεί στην Κορνουάλη και σ’ ένα λόφο απόμερο στην κορυφή του οποίου δεσπόζει ένα έρημο αρχοντικό. Η πώληση του αγροτόσπιτου θα αποτελέσει την αρχή της αφήγησης της μυθοπλασίας μιας και γύρω από αυτό οι ήρωες θα ξεδιπλώσουν την γεμάτη πάθη, έρωτες, προδοσία και μυστικά ιστορία των ιδιοκτητών του. 
      Η Μόντι λοιπόν, η χήρα του Έκτωρ, αποφασίζει να πουλήσει το σπίτι στο λόφο, το Μουργκέιτ όπως το ονομάζουν, καθώς δε μπορεί να το συντηρήσει. Η κόρη του άντρα της, η Σελίνα, αντιδρά, είναι το σπίτι των παιδικών καλοκαιρινών διακοπών της οικογένειάς της. Το σπίτι τής θυμίζει την μητέρα της που πέθανε όταν ήταν δώδεκα χρονών και έτσι δε δέχεται να πουληθεί και μάλιστα από την μητριά της που ανέκαθεν είχαν μια σχέση μίσους. Η μόνη σύμμαχος της Μόντι είναι η εγγονή του Έκτωρ, η Πόζι, που  αγαπά τη Μόντι σα γιαγιά της και έχει αναπτύξει μαζί της μια σχέση βασισμένη στην εμπιστοσύνη και την αγάπη, καθώς και ο Πάτρικ, ο σύζυγος της Σελίνας, που η ουδέτερη στάση του ίσως και να οδηγήσει την σχέση του με την εγωκεντρική και απόλυτη Σελίνα σε ρήξη.
     Πριν πουληθεί όμως το Μουργκέιτ πρέπει πρώτα να ανακαινιστεί. Ο Ρομπ αναλαμβάνει τις επισκευές και... ερωτεύεται το σπίτι. Μέσα σ’ αυτό το σπίτι ο Ρομπ και η Μελίσσα, που φτάνει για να δει το Μουργκέιτ με σκοπό την αγορά του, θα ζήσουν μια βδομάδα το χειμώνα, μια βδομάδα μαζί με τον έρωτα, το πάθος, τη μοίρα. Μια βδομάδα που μυστικά και ανατροπές θα αλλάξουν τη ζωή του Ρομπ, της Μελίσσσας, της Πόζι και της Μόντι. Μια βδομάδα! Μια βδομάδα το χειμώνα...

     Διαβάστε το! Είναι ένα ρομαντικό βιβλίο που στις σελίδες του κυριαρχεί ο έρωτας, η φιλία και η συγχώρηση.  Οι περιγραφές της Κορνουάλης ήταν μαγευτικές!

Βαθμολογία 5/5
Βιογραφία συγγραφέως

Στοιχεία Βιβλιου:
Τίτλος: Μια βδομάδα το χειμώνα
Συγγραφέας: Willet Marcia
Μετάφραση: Πόλυ Μοσχοπούλου
Εκδ.: Ωκεανίδα
Ημερ.Εκδ.: Φεβρουάριος 2002
Σελ.: 476

Δήμητρα Κωλέτη

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2019

Κλεμμένες λιακάδες-Μαρία Παναγοπούλου

     Οι «Κλεμμένες λιακάδες» της Μαρίας Παναγοπούλου κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ωκεανός, είναι βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα και όπως διαπίστωσα στις σημειώσεις τις συγγραφέως αποτελούν την συνέχεια του βιβλίου «Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου». Για όσους δεν έχουν διαβάσει το πρώτο βιβλίο, όπως εγώ, οι Λιακάδες διαβάζονται αυτοτελώς καθώς στις σελίδες του συναντάμε τα εξάχρονα τότε κορίτσια, την Αέλια και τη Νεκταρία, δεκαέξι χρόνια μετά να συνεχίζουν την ζωή τους με τα γεγονότα της παιδικής τους ηλικίας να έχουν διαμορφώσει την ψυχοσύνθεσή τους και να καθοδηγούν τα βήματά τους.

     Η αφήγηση ξεκινά με την ταυτόχρονη αποστολή μιας ανώνυμης επιστολής στην Αέλια και στην Νεκταρία, μια επιστολή που ξυπνά τα αναπάντητα ερωτήματα που σμίλεψαν το είναι τους και που τις οδηγεί στο Φισκάρδο εκεί όπου το παρελθόν θα ξαναζωντανέψει και θα εγκλωβίσει τις δυο κοπέλες στο σκοτεινό και μυστηριώδες σχέδιο του αποστολέα της. 
     Αέλια και Νεκταρία. Δύο τόσο αντίθετες κοπέλες που όμως τις ενώνει τόσο σφικτά το αόρατο νήμα του παρελθόντος. Η Αέλια, που στα έξι της αποκόβεται βίαια από την αγκαλιά της μητέρα της, της Μάικα, και οδηγείται από τον πατέρα της τον Νικήτα στον Καναδά όπου και μεγαλώνει με το αίσθημα της εγκατάλειψης να σκιάζει την αθωότητα των παιδικών της χρόνων, φτάνει στο νησί την ίδια μέρα με την πολυτάραχη Νεκταρία για να λύσει η καθεμιά τα αινίγματα της ζωής της αγνοώντας όμως και οι δυο πως η μοίρα,  η αρρωστημένη εμμονή, το μυστήριο μα και ο έρωτας τις καιροφυλακτούν προκειμένου να παίξουν το δικό τους ρόλο στην ιστορία...

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2019

Τα δάκρυα του Καραγκιόζη-Ναννίκα Σακκά-Νικολακοπούλου

     «Τα δάκρυα του Καραγκιόζη» της Ναννίκα Σακκά-Νικολακοπούλου κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πατάκη, ανήκουν στη Συλλογή Χελιδόνια(9+) και το Μάρτιο του 2019 κατέλαβαν βραβείο IBBY στην κατηγορία Παιδικό Βιβλίο Γνώσεων(εκδόσεις 2018).

     Η συγγραφέας χρησιμοποιεί πρωτοπρόσωπη αφήγηση και μ’ αυτό το συγγραφικό μέσο δίνει ζωή στη φιγούρα του αγαπημένου λαϊκού ήρωα Καραγκιόζη. Ο Καραγκιόζης ζωντανεύει αυτή τη φορά όχι στον φωτεινό μπερντέ του αλλά στις λευκές σελίδες της συγγραφέως που με την συγκινητική, νοσταλγική και αστεία κάποιες φορές πένα της βάζει στον ήρωα λόγια που μας εξιστορούν την πορεία του Θεάτρου Σκιών.   
     Ο αγαπημένος παιδικός ήρωας τόσων και τόσων γενεών μάς μιλά με νοσταλγικό τρόπο για την καταγωγή του που χάνεται στα βάθη των αιώνων, για τον δημιουργό του, γι’ αυτόν που όπως χαρακτηριστικά αναφέρει του χάρισε το «ζην», τον Σωτήρη Σπαθάρη (1892 - 14 Απριλίου 1974), για το ανάγλυφο της εποχής, την βιοπάλη, την φτώχεια, τις γειτονιές: Έχω νοσταλγία για τα φτωχικά εκείνα χρόνια που
είχαν ανθρωπιά. Η γειτονιά ήταν ένας σφικτός κρίκος. Τα σπίτια ξεκλείδωτα, οι αυλόπορτες ολάνοιχτες. Τα γειτονόπουλα μπαινόβγαιναν απ’ το ένα σπίτι στ’ άλλο κι όπου ξαπόσταιναν οι μάνες τα τάιζαν σαν δικά τους μ’ ό,τι βρισκούμενο. Τα παιδία άφοβα περιφέρονταν από γειτονιά σε γειτονιά κι έπαιζαν μ’ ό,τι έβρισκαν, ξύλα, τενεκεδάκια, πέτρες. (σελ.20), για τις δυσκολίες της Κατοχής και πως ο μπερντές ‘’συντήρησε’’ την οικογένεια Σπαθάρη και τους γείτονές τους, για τις νέες τεχνικές (ρεκλάμα, αποθέωση,κλπ) που εισήγαγε ο πατέρας του καθώς και για τα έργα που έγραψε και βοήθησαν στην ψυχαγωγία μα και στην διαμόρφωση της παιδικής ψυχής και της εθνικής συνείδησης.
     Μας μιλά και για τον μικρό αδερφό του όπως τον αποκαλεί, τον Ευγένιο Σπαθάρη, αυτόν που του χάρισε το «ευ ζην», που τον ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου, που ίδρυσε το «Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών» και που η περιγραφή του χαμού του έφερε Τα δάκρυα στα χάρτινα μάγουλα του Καραγκιόζη, στα μάγουλα κάθε παιδιού κάθε ηλικίας κάθε γενιάς... 

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2019

Κασετίνα-Θάλεια Κουνούνη

     Η «Κασετίνα» της Θάλειας Κουνούνη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη είναι ένα βιβλίο που μόνο ως γροθιά στο στομάχι μπορώ να το χαρακτηρίσω καθώς η ωμή και χωρίς λογοτεχνικά φτιασίδια παράθεση των ιστορικών γεγονότων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και των όσων φρικαλέων διαδραματίστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης καθηλώνει, συγκλονίζει, σοκάρει, μουδιάζει το νου και την ψυχή του αναγνώστη και τον κάνει να αναφωνήσει μαζί με τους ήρωες στο τέλος του βιβλίου: «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!».
     ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ναζισμός, παράνοια, σαδισμός, φρικιαστικά πειράματα... ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!
    Πώς θα επέλθει όμως το ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ αν αγνοούμε το ιστορικό παρελθόν; Αν δεν γνωρίζουμε τις συνθήκες και τον ζόφο της εποχής; Αν δεν συναισθανόμαστε τον πόνο των θυμάτων;  
    Η Θάλεια Κουνούνη ανοίγοντας την «Κασετίνα» θα βγάλει, με την βοήθεια των ηρώων της, από το εσωτερικό της όλες εκείνες της ψηφίδες που θα αποτυπώσουν το μωσαϊκό της εποχής, με την τελική μορφή του οποίου εύχεσαι να αποκτήσει ο αναγνώστης ιστορική μνήμη και συνείδηση για αποφυγή παρόμοιων καταστάσεων. Το εύχεσαι με όλη σου την καρδιά ειδικά στην εποχή μας μιας και, δυστυχώς!, υπάρχουν ουκ ολίγοι νοσταλγοί τέτοιων καθεστώτων. 

     Οι πολυπληθείς ήρωες του βιβλίου θα μας μιλήσουν για την απαρχή και την επικράτηση του Ναζισμού, την ευγονική, το πρόγραμμα ευθανασίας Τ4 που πρωτοεφαρμόστηκε στο άσυλο ψυχικά νοσούντων Ζόνεσταϊν καθώς και για τα παρανοϊκά πειράματα του Μένγκελε, γεγονότα και τακτικές που ο Ναζισμός εφηύρε και εφάρμοσε μεθοδευμένα βυθίζοντας την ανθρωπότητα στον φόβο, στην βία, στον εξευτελισμό, στον θάνατο.
     Μέσα σ’ όλο αυτό το κακό υπάρχουν πολλών λογιών άνθρωποι. Υπάρχουν οι εγκληματίες, αυτοί που ασπάζονται  τον Ναζισμό και αποτελούν τη μηχανή του, υπάρχουν οι παρατηρητές, η ουδέτερη στάση των οποίων παίζει κι αυτή τον καταστροφικό της ρόλο: ... μπορεί τα θεμέλια για να χτιστεί η Ιστορία να τα βάζουν οι υπαίτιοι του κακού, αλλά οι παρατηρητές του είναι αυτοί που την πλάθουν και τη σχηματίζουν..., υπάρχουν όμως και οι φωτεινές εξαιρέσεις όπως ο Θίοντορ που αν και επιστήμονας φαίνεται πως έχει ηθικούς φραγμούς, όπως ο Φρίντιχ που, αν και υπηρετεί το Γ’ Ράιχ, μαζί με την Άιλι, την σύζυγο του Θίοντορ, κάνουν τα πάντα για να σώσουν όσο περισσότερους ανθρώπους που η κρεατομηχανή του Χίτλερ τους οδηγεί στο θάνατο αφού τους θεωρεί παράσιτα. 
     Μέσα σ’όλο αυτό το σκηνικό υπάρχουν θύματα. Πολλά θύματα. Ασθενείς, αντιφρονούντες, Εβραίοι, άνθρωποι που δεν ανήκουν στην άρια φυλή. Θύματα, όπως οι κόρες του Θίοντορ και της Άιλι, η Χελένα και η δίδυμη αδερφή της η Ραχήλ, που η εβραϊκή καταγωγή του πατέρα τους τις στέλνει στο Άουσβιτς, εκεί που ο Μένγκελε χρησιμοποιεί την Ραχήλ και τις ικανότητες της στα εξωφρενικά πειράματά του... Εκεί που και ο Θάνατος θρηνεί την κατάντια της ανθρωπότητας.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...