Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2019

Συναξάρια της μικρής Πατρίδας-Θοδωρής Παπαθεοδώρου

     «Συναξάρια της μικρής πατρίδας» μ’ αυτό τον τίτλο κλείνει ο κύκλος των ιστορικών μυθιστορημάτων του Θοδωρή Παπαθεοδώρου για τον Μακεδονικό Αγώνα. Ένας τίτλος απόλυτα εμπνευσμένος κι εύστοχος καθώς η λέξη συναξάρια συνδέεται άμεσα με τον βίο των αγίων, λέξη που ταιριάζει, κατά την γνώμη μου, και στους ανθρώπους που τα ιδανικά για την πατρίδα και οι πράξεις οι παρακινούμενες από την ίδια τους τη ψυχή αγγίζουν αυτές των μεγαλομάρτυρων αγίων.
     Συναξάρια Αγίων! Συναξάρια Ηρώων! Συναξάρια ανθρώπων που έβαλαν πάνω από όλα την πίστη τους για την Πατρίδα, την μικρή Πατρίδα, με την τεράστια όμως Ιστορία, και που θυσίασαν για χάρη της μια ήσυχη και ασφαλή ίσως ζωή εναποθέτοντας στο βωμό της ελευθερίας της την ίδια την ύπαρξή τους.
     Συναξάρια λοιπόν κι όχι ένας απλός βίος για τους ήρωες της τριλογίας, χάρτινους ή μη, που ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου τους βάζει στη ρότα της Ιστορίας με τέτοιο τρόπο που να μας πληροφορεί για τα γεγονότα αμερόληπτα μα κυρίως να αποδίδει το κλίμα της εποχής αποκρυπτογραφώντας την ψυχή ανθρώπων που κινήθηκαν στα κακοτράχαλα μονοπάτια του Μακεδονικού Αγώνα.
     
     Συναξάρι κι η ζωή της Αρετής, συναξάρι κι η ζωή της Φωτεινής, συναξάρια οι ζωές των δύο γυναικών που πρωτογνωρίσαμε στις «Γυναίκες της μικρής Πατρίδας»!

Συναξάρια...

....ένα απ’ αυτά κι η ζωή της Αρετής που γαλουχημένη από τον λόγο του ξαδέλφου της Ίωνα Δραγούμη: «...Να θίγεσαι όταν σε κυριεύει ο φόβος, ν' αρνήσε τον αγώνα είναι δειλία. Να μη σε γονατίζουν, να μη σε δαμάζουν. Τότε είσαι ελεύθερος. Αυτό είχε κατά νου ο Λεωνίδας, αυτό κι ο Αλέξανδρος. Αυτό πρέπει να σκεφτόμαστε πάντα. Εμείς. Οι Έλληνες...»  έσπευσε στη Μακεδονία να διδάξει υπό την απειλή των κομιτατζήδων τα παιδιά της σκλάβας γης την ελληνική γλώσσα: « Μαζί με τα όπλα και τ’ άρματα πρέπει να προσέξουμε και τα γράμματα, να μη τα αμελήσουμε. Οποιονδήποτε σπόρο κι αν φυτέψουμε, δε θα καρπίσει αν το χωράφι είναι χέρσο. Κι ο σπόρος της ελευθερίας που θέλουμε να βλαστήσει σε τούτο τον ευλογημένο και πονεμένο τόπο, μόνο με την παιδεία μπορεί να καρπίσει, μόνο αυτή μπορεί να κάνει το χώμα γόνιμο...»,  βίωσε την αιματηρή σλαβική εξέγερση του Ίλιντεν το 1903, το κυνήγι στα μακεδονίτικα βουνά με την αναγκαστική της τελικά επιστροφή στη νωθρή Αθήνα να γιγαντώνει την επιθυμία της να επιστρέψει στη Μακεδονική γη και στον Αγώνα της.  Κι επιστρέφει, και μας βάζει στο Βάλτο, εκεί που ήρωες όπως ο καπετάν Άγρας γράφουν τα δικά τους Συναξάρια...

Άλλο ένα...

... κι η ζωή της Φωτεινής που μετά τον ξεριζωμό της από την Φιλλιπούπολη και με την απώλεια του αδερφού της να επηρεάζει τις κινήσεις της βοηθάει στον Αγώνα μεταφέροντας μηνύματα κι αναλαμβάνοντας αποστολές στην Θεσσαλονίκη όπου και ζει με τον πατέρα της. Τι κι αν οι Βούλγαροι την βάζουν στο στόχαστρο; Τι κι αν ο Θάνατος στέκεται δίπλα της έτοιμος να την αγκαλιάσει; Εκείνη συνεχίζει να βοηθά... Συνεχίζει. Κι ως νοσοκόμα που είναι βοηθάει κι απ’ αυτό το μετερίζι περιθάλποντας αγωνιστές στα κρυφά θεραπευτήρια της πόλης, ένα από αυτά και η εκκλησία του Αγίου Μηνά, οι Άγιοι του οποίου στρέφουν το βλέμμα τους πάνω της με θαυμασμό καλύπτοντας τη δυσοίωνη λύπη που αχνοφαίνεται... 
    Συναξάρια και οι ζωές των μικρών παιδιών της ιστορίας. Συναξάρια και για τα «Λιανοκέρια της μικρής Πατρίδας». Συναξάρια κι όχι ένας κοινός βίος για την Βάσιλκα. Την Ανθή. Και τον Μήλιο. Τα Λιανοκέρια  που η θύελλα του Αγώνα τσάκισε τα λεπτά κορμάκια τους, τρεμόπαιξε την ισχνή φλόγα της μικρής και κακόμοιρης ζωής τους...

Σάββατο, 29 Ιουνίου 2019

Συζητώντας με τη συγγραφέα Δήμητρα Ιωάννου!


     Στην Δανειστική Βιβλιοθήκη του Π.Σ. Εξαμιλίων είχαμε την χαρά να φιλοξενήσουμε την Δήμητρα Ιωάννου και την Κληρονόμο του ποταμού σε μια παρουσίαση βιβλίου που οι απαντήσεις της συγγραφέως στις ερωτήσεις που έθεσαν η βιβλιοκριτικός Λίτσα Κοντογιάννη και το κοινό μάς έφεραν πιο κοντά στους ήρωες, στην υπόθεση και στα μυστικά της συγγραφής του βιβλίου.
     Κάποιες από τις ερωτήσεις που ακούστηκαν στην εν λόγω παρουσίαση βιβλίου είχαν την χροιά αυτών που ακολουθούν κάποιες πάλι όχι, για τις πρώτες σας παροτρύνω να διαβάσετε την ακόλουθη συνέντευξη, για την οποία οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Δήμητρα Ιωάννου που με χαρά μου τη παραχώρησε, όσο για τις δεύτερες σας συμβουλεύω αν τυχόν πέσει στην αντίληψή σας κάποια παρουσίαση βιβλίου της συγγραφέως στη περιοχή σας να σπεύσετε να την παρακολουθήσετε! Θα συναντήσετε έναν άνθρωπο που η θετική του ενέργεια, η ευγένεια και η γλυκύτητα που την διακατέχουν μαγνητίζουν.
      Μέχρι τότε διαβάστε την συνέντευξη της Δήμητρας Ιωάννου στις ΒιβλιοΑναφορές κι ελάτε πιο κοντά στο έργο και στην προσωπικότητα της συγγραφέως!         

1.Μιλήστε μας για την Κληρονόμο του ποταμού. Συστήστε μας τους ήρωες!

H Φιλίτσα, η κεντρική ηρωίδα της ιστορίας, μεγαλώνει δύσκολα σε ένα χωριό στις όχθες του Αχέροντα, χωρίς την αγάπη της μητέρας, ενώ υφίσταται την τραχιά συμπεριφορά του βίαιου και μέθυσου πατέρα της. Πέρα από τη γιαγιά της τη Φιλιώ, μόνο οι φίλοι της,  η Ειρήνη, ο Φώτης και ο Βάσος, ρίχνουν λίγο φως στα σκοτάδια της. Από την άλλη, πολύ σημαντική για εκείνη είναι η γνωριμία της με τη Λευκοθέα, μια μυστηριώδη γυναίκα που ζει δίπλα στο ποτάμι, η οποία τη βάζει κάτω από τις φτερούγες της και τη διδάσκει τις ιαματικές ιδιότητες των δέντρων και των φυτών. Φοβερά γεγονότα ακολουθούν και η νεαρή κοπέλα αναγκάζεται να μεταβεί στην Αθήνα, όπου περνά δια πυρός και σιδήρου και τελικά χτίζει από το μηδέν μια αυτοκρατορία. Τρεις άντρες παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή της, ενώ στην πορεία της προς τη δόξα δημιουργεί ένα γαϊτανάκι φίλων αλλά και εχθρών που στυλώνουν το μάτι τους πάνω της. Κάποια στιγμή η μεγάλης ηλικίας πλέον Ρόζα βρίσκεται δολοφονημένη και η εγγονή της Λευκή μαζί με τον ιδιωτικό ερευνητή Χρήστο Βαράγκη καλούνται να λύσουν το μυστήριο.

2. Ποια ήταν η αφορμή της συγγραφής της;

Ένα ταξίδι μου στον ποταμό Αχέροντα πριν μερικά καλοκαίρια. Μαγεύτηκα από την απίστευτη ομορφιά του, την απόκοσμη ενέργεια που εκπέμπει, την έντονη προσωπικότητα του τοπίου που αφήνει το χνάρι της στην ψυχή του επισκέπτη, την πλούσια χλωρίδα και πανίδα του, την ιστορία και τη μυθολογία που πλέκεται γύρω του και τους μύθους και θρύλους που κολυμπούν στα κρυστάλλινα νερά του.

3. Μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που φιλοξενείτε στην ιστορία της Κληρονόμου.

Ένα από τα πολλαπλά μηνύματα είναι ο βαθύς σεβασμός που οφείλουμε να δείχνουμε στην έννοια της φιλίας και το πόσο μπορεί να καταρρακώσει τις σχέσεις και τις ζωές των ανθρώπων η προδοσία!

4. Διαβάζοντας την Κληρονόμο κοντοστεκόμουν στις περιγραφές του Αχέροντα! Ήταν επιβλητικές, μεταδοτικές! Για εσάς ποια είναι η αγαπημένη σκηνή του βιβλίου;

Αγαπώ πολύ τη σκηνή στην οποία η Λευκοθέα κάνει τη Φιλίτσα κοινωνό του μεγάλου μυστικού που βρίσκεται κρυμμένο στον Αχέροντα. Όταν έγραφα τη συγκεκριμένη σκηνή κυριολεκτικά έβλεπα με τα μάτια της φαντασίας μου τη βάρκα της Λευκοθέας να αργοπλέει στο κρυστάλλινο ποτάμι. Αντίκριζα τις αχνόπλεκτες ομίχλες να χορεύουν τριγύρω, άκουγα τα κρωξίματα των πουλιών και τα ουρλιαχτά των ζώων, ένιωθα τα κρύα νερά στις άκρες των δαχτύλων μου. Λες κι ήμουν κι εγώ εκεί και βίωνα την αποκάλυψη του μυστικού της Λευκοθέας!

5. Ψάχνοντας στοιχεία για τον Αχέροντα, τον ποταμό όπου διαδραματίζεται το μεγαλύτερο κομμάτι της πλοκής, ποιο από αυτό σας σαγήνευσε; 


Με γοήτευσε η σπουδαιότητα του στην αρχαιότητα ως το όριο ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Επίσης, οι μύθοι και οι θρύλοι που τον περιβάλλουν αλλά και η αναφορά του στα κείμενα σπουδαίων αρχαίων ελλήνων και λατίνων συγγραφέων. Πράγματι, πολλοί είναι εκείνοι που τίμησαν τον μεγαλειώδη ποταμό και αυτό το γεγονός μου έδωσε την ιδέα για τους γρίφους που υπάρχουν στο βιβλίο. Έτσι λοιπόν, τμήματα τέτοιων έργων έχουν επιλεγεί και λειτουργούν ως μέρος μιας σειράς γρίφων που έχει αφήσει πίσω της η Ρόζα Παλαιολόγου και που φέρνουν το Χρήστο και τη Λευκή ολοένα και πιο κοντά στη λύση του μυστηρίου.

→Και μιας και μιλάμε για τον Αχέροντα πριν συνεχίσουμε τις ερωτήσεις δείτε στο βιντεάκι την στιγμή που η Αφροδίτη Δρίτσουλα διαβάζει υπό τις μελωδίες του βιολιού που τόσο επιδέξια έπαιξε ο Δημήτρης Αναργύρου αποσπάσματα του βιβλίου με κύριο πρωταγωνιστή τον μυθικό ποταμό! 



Ας συνεχίσουμε...!

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

Στην θάλασσα μια μέρα και Έκπληξηηηη της Γιολάντας Τσορώνη-Γεωργιάδη


 Καλοκαίρι   

Θάλασσα   

Και βουτιές

   Πάμε να γνωρίσουμε δυο βιβλία της Γιολάντας Τσορώνη-Γεωργιάδη στα οποία το καλοκαίρι, η θάλασσα και οι βουτιές κουβαλούν στην αύρα τους μηνύματα που μιλούν στους μικρούς αναγνώστες για την φιλία, την προσπάθειατην ανάγκη να μοιραζόμαστε στιγμές με τους φίλους μας καθώς και για το σεβασμό που πρέπει να επιδεικνύουμε σε κάθε ύπαρξη.

Καλοκαίρι και «Στη θάλασσα μια μέρα» «Έκπληξηηηη» μεγάλη για την Ζωή που αν και μικρή σέβεται τη ζωή...

     Η Ζωή, η ηρωίδα του Στη θάλασσα μια μέρα, είναι ένα μικρό κορίτσι που δεν ξέρει να κολυμπάει χωρίς τα μπρατσάκια της και δεν μπορεί να κάνει βουτιές όπως ο μεγάλος της αδερφός και οι φίλοι του. Αυτό τη στεναχωρεί και την κάνει λίγο να ζηλεύει. Η μαμά της την παρηγορεί λέγοντάς της πως του χρόνου που θα ‘ναι πιο μεγάλη θα κολυμπάει κι αυτή σαν δελφίνι... 
    Η Ζωή ησυχασμένη παίρνει την μάσκα του αδερφού της και αρχίζει να πλατσουρίζει στα ρηχά και να θαυμάζει το βυθό! Όταν βγάζει το κεφαλάκι της στην επιφάνεια βλέπει ξαφνικά μπροστά της μια μέλισσα να επιπλέει με τα φτερά της βρεγμένα και να παλεύει να κρατηθεί ζωντανή. Η Ζωή με ψυχραιμία, ευφυΐα κι ευαισθησία θα πράξει αυτό που πρέπει... κάνοντας την πλάση να τραγουδά: 

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2019

Το κορίτσι της ντροπής-Σοφία Βόικου

     «Το κορίτσι της ντροπής» της Σοφίας Βόικου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός είναι ένα καθηλωτικό ανάγνωσμα γεμάτο τρυφερές μα και σκληρές περιγραφές, συναισθήματα και γεγονότα που με ταξίδεψαν σε μια ιστορία όπου τα πρόσωπά της άγγιξαν την λογική-σκέψη μου μιας και πολλές φορές κοντοστάθηκα προβληματισμένη με τα διλήμματα ζωής και τα σπαρακτικά γεγονότα  που ορθώθηκαν μπρος στους ήρωες μα κυρίως άγγιξαν βαθιά την ψυχή μου. όλοι οι ήρωες μίλησαν στο είναι μου κι αυτό σημαίνει κάτι: πως ήταν αριστοτεχνικά πλασμένοι από την πένα της συγγραφέως, πως ήταν άρτιοι!
     «Το κορίτσι της ντροπής» είναι ένα βιβλίο ιστορικού περιεχομένου, τοποθετείτε στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όμως διαφέρει κατά πολύ από τα κλισέ ιστορικά μυθιστορήματα καθώς στις σελίδες του η συγγραφέας δε μένει στο ιστορικό κομμάτι με τον ηρωισμό, τις μάχες και την Αντίσταση, αλλά μας παρουσιάζει μια αθέατη οπτική του πολέμου, μας παρουσιάζει κάποια άλλα θύματα που έως τώρα ίσως και να μην τα συγκαταλέγαμε στα θύματα πολέμου καθώς όταν ακούμε αυτό τον ορισμό το μυαλό των περισσοτέρων πάει στους νεκρούς, στους αιχμαλώτους και γενικότερα σε όσους ταλαιπωρήθηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου. Μας μιλά λοιπόν για εκείνα τα θύματα που με την λήξη του πολέμου έμειναν να πληρώνουν τις ντροπές άλλων, μας μιλά για...

... την Βιολέτα που όταν έρχεται η Κατοχή είναι ένα δεκαεννιάχρονο δροσερό κορίτσι. 
Που ο αρραβωνιαστικός της ο Νικηφόρος γύρισε με λειψό μυαλό από το Αλβανικό Μέτωπο. 
Που ερωτεύεται τον δεκανέα του Γ’Ράιχ, Γκούσταβ.
Ή μήπως όχι; Τι σημασία έχει; Είναι ένα δεκαεννιάχρονο δροσερό κορίτσι και θέλει να ζήσει τα νιάτα της, θέλει:  «η αναπνοή της να μυρίσει ξανά ανεμελιά»(σελ.49). Δεν θέλει να συμμετέχει σ’ αυτόν τον πόλεμο. Θέλει να αφήσει πίσω το σκοτάδι του, την αβεβαιότητά του και την πείνα που έχουν πέσει σαν αρπακτικά πάνω απ’ την Ευρώπη. Κι ο  Γκούσταβ, ο ερωτευμένος Γκούσταβ, της δίνει ζωή μέσα από τον έρωτα του, μέσα από το χάδι του. Λίγο καιρό μετά η Βιολέτα θα μείνει έγκυος, θα κλειστεί στο σπίτι και θα φέρει μόνη της στον κόσμο το κορίτσι της ντροπής. Ένα ακόμα «παιδί της Βέρμαχτ» θα γεννηθεί. Η κοινωνία θα σιωπήσει. Πίσω από την πλάτη θα χλευάσει το κορίτσι της ντροπής και την Βιολέτα.
Που όταν λήξει ο πόλεμος άνθρωποι κριτές, άνθρωποι που θέλουν να κουκουλώσουν τα δικά τους κρίματα, που εν μία νυκτί από μαυραγορίτες έγιναν σωτήρες του έθνους θα την διαπομπεύσουν και με πυρωμένο σίδερο θα χαράξουν στο κορμί της το Π του προδότη. 
...μας μιλά...

Τρίτη, 23 Απριλίου 2019

ΣΑΣΜόΣ - Σπύρος Πετρουλάκης


     Ο «ΣΑΣΜόΣ», το 6ο βιβλίο του Σπύρου Πετρουλάκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ, είναι ένα βιβλίο που αποτυπώνει την Κρήτη των ηθών και των εθίμων με την Βεντέτα , τα θύματα, τους θύτες και τις κοινωνικές προεκτάσεις του φαινομένου να κυριαρχούν, να συγκλονίζουν και να καθηλώνουν τον αναγνώστη σε ένα κείμενο γεμάτο με λυρικές μα και σκληρές περιγραφές, ήρωες άρτια σκιαγραφημένους που σου δημιουργούν πολλά και εναλλασσόμενα συναισθήματα και σε κάνουν να αφουγκραστείς την ψυχή τους καθώς και γραφή που βοηθά στο να γίνεις αποδέχτης πολλών μηνυμάτων με αυτό της συγχώρεσης των τελευταίων σελίδων να σε αγγίζει βαθιά. 

     Κρήτη ένα νόμισμα με δυο όψεις... στη μια μεριά το φως. η λεβεντιά, το φυσικό κάλλος, η φιλοξενία, η μουσική με την λύρα και τις μαντινάδες να ζεσταίνουν τα ανήλιαγα τμήματα της ψυχής, η βαθιά μεταμέλεια, η συγχώρεση και ο Σασμός... κι απ’ την άλλη το σκοτάδι. το αιματοκύλισμα, ο θάνατος, οι κάνες στραμμένες ειρωνικά μπρος σε νιους, ο στιγματισμός, ο ξεριζωμός οικογενειών υπό τον φόβο αντιποίνων, το πένθος και η Βεντέτα...
     Όταν αυτό το νόμισμα βρεθεί σε λάθος χέρια, χέρια ανθρώπου που τον κυριεύουν ο Εγωισμός και τα Πάθη, τότε η όψη που χαράσσει την Βεντέτα στρέφεται προς το πρόσωπό του με το αιματοκύλισμα να ξεκινά, τον Άδη να ανοίγει τις πύλες του βασιλείου του και την Κρήτη να θρηνεί τους λεβέντες της.
     Ένας από αυτούς και ο Στεφανής Σταματάκης που πυροβολείτε πισώπλατα με εφτά σφαίρες ο κρότος των οποίων αντιλαλεί στα βουνά της Κρήτης στέλνοντας το μήνυμα πως ο κύκλος αίματος άνοιξε γι’ άλλη μια φορά. Δυο μέρες αργότερα η γυναίκα του Στεφανή σφάζεται πάνω από τον φρεσκοσκαμμένο τάφο του άντρα της κι όλη η κοινή γνώμη σοκάρεται από την ανανδρία του θύτη καθώς στις βεντέτες τα γυναικόπαιδα δεν μπαίνουν στο στόχαστρο. Και τότε το ερώτημα αν μιλάμε για βεντέτα ή για κάτι άλλο που λούφαξε πίσω της εκμεταλλευόμενο την δύναμή της, ξεπηδά.

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2019

Η κληρονόμος του ποταμού-Δήμητρα Ιωάννου

     Στην ΚΛΗΡΟΝΟΜΟ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ της Δήμητρας Ιωάννου, η συγγραφέας χειρίζεται με αρμονία και τρόπο αριστοτεχνικό την Μυθολογία που αναφέρεται σχετικά με τον ποταμό Αχέροντα και την εντάσσει εντέχνως στην μυθοπλασία της υφαίνοντας έτσι ένα υφάδι αφήγησης στο οποίο τα νήματα του μύθου κι αυτά των ζωών των ηρώων της μπλέκονται το ένα με το άλλο δημιουργώντας στο τέλος ένα μοτίβο απόλυτης ισορροπίας και αναγνωστικής απόλαυσης.
   
     Με όπλο την πένα της η Δήμητρα Ιωάννου ξετυλίγει το κουβάρι της μυθολογίας και μας μιλά για τις δοξασίες του αρχαίου ποταμού του θανάτου με τις έντονες περιγραφές της να μας μεταφέρουν στις υδάτινες φιδογυριστές διαδρομές του και να μας κάνουν να νιώθουμε δέος για το φυσικό τοπίο και τους μύθους που έπλασαν οι άνθρωποι για  χάρη του. 
    Ο Αχέροντας ήταν ο Άρχων των ποταμών για τους αρχαίους Έλληνες και επέβαλλε τον φόβο στους ανθρώπους καθώς εκεί βρίσκονταν το βασίλειο του Άδη, του βασιλιά του Κάτω Κόσμου, μα και τον σεβασμό καθώς ύμνησαν τα νερά του όσο κανενός άλλου ποταμού, με τον Όμηρο να στέλνει τον Οδυσσέα ζωντανό στον κόσμο των νεκρών, προκειμένου να συμβουλευτεί τον μάντη Τειρεσία για το πώς θα επιστρέψει στην Ιθάκη, και να χαρίζει, κατά την άποψή μου, μια από τις συγκλονιστικότερες σκηνές του έπους, αυτή της συνάντησης του πολυμήχανου βασιλιά με την νεκρή μητέρα του. Σύμφωνα με τον μύθο όταν ο Οδυσσέας έφυγε από τον Κάτω Κόσμο πήρε μαζί του το σκήπτρο του Άδη ώστε να νικήσει τον θάνατο και να γυρίσει στους δικούς του...
     Πάνω στην εκδοχή της αρπαγής του σκήπτρου, το νήμα της μυθοπλασίας και των ηρώων αρχίζει να ξετυλίγεται... 
Κι έτσι συναντάμε την Φιλίτσα, την κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματος, που μεγαλώνει δίπλα στον Αχέροντα, με τις δοξασίες και τους μύθους για τον ποταμό να  κυριαρχούν στη ζωή της. Μεγαλώνει κάτω από τις στοργικές φτερούγες της γιαγιάς της, με μια μητέρα απούσα και έναν πατέρα εθισμένο στο αλκοόλ και στην βία... Στήριγμα μεγάλο οι φίλοι της... Στήριγμα μεγάλο μέχρι να ‘ρθει η Προδοσία... και να ανατραπεί η ζωή της... Κάπου εκεί συναντήσεις απρόσμενες θα την διδάξουν τα μυστικά της φύσης, της ζωής... 

Σάββατο, 6 Απριλίου 2019

Ο Γιγαντοκυνηγός-Δημήτρης Μελικέρτης

       Διαβάζοντας τον ΓΙΓΑΝΤΟΚΥΝΗΓΟ του Δημήτρη Μελικέρτη η αστείρευτη φαντασία, η έξυπνη και με χιούμορ γραφή  -έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να γελά με ατάκες! Οι δε ονομασίες των γιγάντων με έκαναν να ξεκαρδιστώ!-, οι ήρωες και οι συγκινητικές ανατροπές που συναντούν στο διάβα τους με έκαναν να μείνω προσηλωμένη στην ανάγνωση, να απολαύσω το κείμενο και να αφουγκραστώ τα μηνύματα του σεβασμού της διαφορετικότητας που οδηγεί στην ομαλή και ειρηνική συνύπαρξη, της ανθρωπιάς και της εμπιστοσύνης που μεταξύ άλλων μετέφερε η πένα του συγγραφέα.

       Ποιος είναι ο Γιγαντοκηνυγός;
     Είναι ο Τζέιμ Καρούν ένας μικρόσωμος άντρας που ζει μαζί με την γυναίκα του, την βασίλισσα Μελοντί, και που με το μαγικό δίχτυ που κληρονόμησε απ’ τον προπάππου του αιχμαλωτίζει γίγαντες.
Πώς το κάνει;
Το σχέδιο είναι απλό!
     Φτιάχνει γλυκά από μούρα, την αγαπημένη λιχουδιά των γιγαντόσωμων θηραμάτων του, τους δελεάζει μ’αυτά κι όταν εκείνοι πέφτουν με τα μούτρα στο νόστιμο γλυκό ο Τζέιμ πετά το δίχτυ και τους ακινητοποιεί. Στη συνέχεια τους μεταφέρει με τις φτερωτές λεοπαρδάλεις του στην αυλή του σπιτιού του και στην ιδιότυπη φυλακή, ένα τεράστιο πηγάδι, που έχει φτιάξει για να τους φυλακίζει.
     Οι συγχωριανοί του του στήνουν αγάλματα! Είναι ο ήρωάς τους καθώς έχει κατορθώσει μέχρι τώρα να αιχμαλωτίσει 174 γίγαντες, γίγαντες που οι άγαρμπες κινήσεις τους έχουν χαλάσει τις καλλιέργειες με αποτέλεσμα όλοι να τους μισούν και να τους φοβούνται. Όπως καταλαβαίνετε μοναδικό τους κριτήριο για αυτά τα αισθήματα δεν είναι άλλο από την γιγαντιαία εξωτερική εμφάνιση και τον πανικό που προκαλεί ο όγκος τους... η διαφορετικότητά τους...
     Κι έτσι όλοι θαυμάζουν τον Γιγαντοκυνηγό! Τον θαυμάζουν γιατί τους απαλλάσσει από τους επικινδύνους γίγαντες!
Όλοι;
Όχι, φυσικά!
      Η Μελοντί, όνομα απόλυτα αντιπροσωπευτικό για μια ευαίσθητη φυσιογνωμία σαν κι αυτή, αντιδρά με τον δικό της τρόπο: παίζει μουσική κοντά στο παράθυρο της αυλής κι είναι η μουσική της βάλσαμο για τους φυλακισμένους, ταλαιπωρημένους γίγαντες...
     Όταν μια μέρα η Μελοντί θα εξαφανιστεί,  ο Γιγαντοκυνηγός και οι χωρικοί θα βγουν στο δάσος και στο γιγαντοχωριό για να την αναζητήσουν... μια αναζήτηση που θα βγάλει τελικά ΌΛΟΥΥΥΣ τους ήρωες από το πηγάδι της ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗΣ και του ΦΟΒΟΥ για το ΆΓΝΩΣΤΟ και το ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ.

     Διαβάστε το!! Χαρίστε το στα παιδιά σας! Πρόκειται για ένα χιουμοριστικό μα και συναισθηματικό βιβλίο με πολλά μυνήματα!
       Συγχαρητήρια στον συγγραφέα! 

Βαθμολογία 5/5
Βιογραφία Συγγραφέως

Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Ο Γιγαντοκυνηγός
Συγγραφέας: Δημήτρης Μελικέρτης
Εικονογράφηση: Πέτρος Χριστούλιας
Εκ.: Πατάκη
Συλλογή: Χελιδόνια (8-12)
Ημερ.Εκδ.: Μάιος του 2017
Σελ.: 63

Δήμητρα Κωλέτη