Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

Η γέφυρα των μυστικών-Jennifer Donnelly

     «Η γέφυρα των μυστικών» της Jennifer Donnelly είναι ένα απολαυστικό βιβλίο εποχής  γεμάτο ανατροπές, μυστήριο και ήρωες που οδηγούν τον αναγνώστη εντέχνως και με τρόπο άκρως ενδιαφέρον στη λύση της αστυνομικής υπόθεσης που φιλοξενείται στις 560 σελίδες του.        Η συγγραφέας της αγαπημένης τριλογίας ΤΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΙ, με τις λιτές και όμορφες περιγραφές της μας μεταφέρει στη Νέα Υόρκη του 19ου αιώνα, με τις ανισότητες στο κοινωνικό και οικονομικό πεδίο να πρωταγωνιστούν και να διαμορφώνουν την εξέλιξη της υπόθεσης που διακατέχεται, μεταξύ άλλων, από ατμόσφαιρα μα και ρομαντισμό.

     Η Τζο, κόρη αριστοκρατικής οικογένειας, είναι δεκαεφτά χρονών και μέσα στον επόμενο χρόνο θα παντρευτεί έναν πλούσιο αριστοκράτη που της έχουν επιλέξει και που αρμόζει στην τάξη της να έχει για σύζυγο. Τι κι αν η επιθυμία της είναι άλλη; Τι κι αν θέλει να γίνει δημοσιογράφος; Το πρωτότοκο της κοινωνικής της τάξης άλλα ορίζει κι εκείνη οφείλει να το τηρήσει. 
      Όμως η ζωή της δέχεται την πρώτη ανατροπή, ο πατέρας της, Τσάρλς Μόντφορτ, ένας από τους πλουσιοτέρους άντρες της  Νέας Υόρκης, βρίσκεται στο γραφείο του σπιτιού του νεκρός, με το όπλο του να εκπυρσοκροτείται την στιγμή που το καθάριζε. Συναντήσεις και λόγια που τυχαία φτάνουν στα αυτιά της της γεννούν ερωτήματα. Ήταν όντως ατύχημα ο θάνατος του πατέρα της; Τα ερωτήματα θέλουν απαντήσεις. Κι έτσι η Τζο αρχίζει να ερευνά τα αίτια του θανάτου του Τσαρλς. 
     Κατά την διάρκεια της έρευνας θα συναντήσει τον Έντι, ένα νεαρό δημοσιογράφο, όπου θα γίνουν δίδυμο και θα αντιμετωπίσουν όλες τις προκλήσεις. Στοιχείο το στοιχείο θα ‘ρθει κοντά σε μια ιστορία που αγαπημένα πρόσωπα θα χάσουν την θέση στην καρδιά της καθώς αμαρτίες του παρελθόντος και του παρόντος θα την σοκάρουν. Όσο η έρευνα θα προχωρά η Τζο θα ανακαλύπτει και την άλλη όψη της Νέας Υόρκης: φτώχεια, εγκληματικότητα, πορτοφολάδες, πορνεία.
      Κι όσο τα βλέπει και τα  βιώνει όλα αυτά τόσο θα απομακρύνεται απ’ την παλιά ασφαλή ζωή της, τόσο θα έρχεται πιο κοντά στη λύση του μυστηρίου,  στον έρωτα και στην ελευθερία...

      Ένα βιβλίο που, αν και αντιλήφθηκα σχετικά γρήγορα για το ποιος ήταν ο εγκέφαλος όλων, μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον με την εξαιρετική πλοκή του. Η ροή του είναι γρήγορη, οι διάλογοι πιστικοί, οι ήρωες απτοί με αγαπημένες για εμένα την Τζο και την Φέι. η ιστορία της δεύτερης είναι εξίσου δυνατή και παίζει καταλυτικό ρόλο στην πλοκή. Στα πρόσωπά των δύο κοριτσιών συγκεντρώνονται οι κοινωνικές αντιθέσεις της Νέας Υόρκης του 19ου αιώνα με την επιθυμία του ατόμου για ελευθερία να είναι παρούσα, μια αντίθεση που μ' άρεσε πάρα πολύ...
      «Η γέφυρα των μυστικών» της Jennifer Donnelly κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα
       Διαβάστε το! Θα σας κρατήσει υπέροχη συντροφιά!

Βαθμολογία 5/5


Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: «Η γέφυρα των μυστικών» 
Συγγραφέας: Jennifer Donnelly
Μετάφραση: Μαρία Ρόζα Τραϊκόγλου
Εκδ.:  Διόπρα
Ημερ.Εκδ.: 20/022019
Σελ.: 560



Δήμητρα Κωλέτη

Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2019

Για την Ελίζα-Τζένη Μανάκη

     «Για την Ελίζα» γράφει η Τζένη Μανάκη και, μέσα από την οικογενειακή σάγκα της Ελίζας και της Λούνας, των δύο κεντρικών ηρωίδων, μας μιλά, με τρόπο απλό και με την βοήθεια των βαθειά αναλυμένων ηρώων της σε σημείο μάλιστα που να γίνεσαι ένα μαζί τους, για τις πληγές του πολέμου και της Ιστορίας και πως αυτές περνούν από γενιά σε γενιά και επηρεάζουν τις ζωές των επιγόνων. 

    Η Ελίζα  εβραϊκής καταγωγής ζει τον φασισμό των Ναζί. Μαζί με τους ομόθρησκούς της στέλνεται από την Θεσσαλονίκη, στοιβαγμένη στα βαγόνια της ντροπής, σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εκεί θα βιώσει την εξαθλίωση, την βία, την παράνοια του Γ’Ράιχ ενώ ο Θάνατος θα αρπάξει στα αιμοσταγή χέρια Του τα μέλη της οικογένειάς της. Εκείνη θα επιζήσει με τις φρικτές μνήμες του στρατοπέδου να κατέχουν, όπως είναι φυσικό, μέρος του νου της και να επηρεάζουν τις μελλοντικές της ενέργειες. 
     Η Ελίζα θα επιστρέψει στην Θεσσαλονίκη και θα ζήσει στο λεηλατημένο πατρικό της, που η θεία της Ραχήλ, η μόνη από τους επιζήσαντες συγγενής της, κατόρθωσε με νύχια και με δόντια να το γλιτώσει απ’την καταπάτηση. Στο δρόμο της επιστροφής θα γνωρίσει τον Τζέραλντ στην αγκαλιά του οποίου θα νιώσει μετά από πολύ καιρό ελεύθερη. Σύντομα, και παρά τα εμπόδια λόγω θρησκευτικών διαφορών, θα παντρευτούν και θα φέρουν στον κόσμο την Λούνα. 
     Το παρελθόν όμως στήνει καρτέρει. Οι μνήμες, ο αγιάτρευτος πόνος και ίσως οι εμμονές παίρνουν το πάνω χέρι. Ο γάμος τους καταρρέει και η Λούνα γίνεται μάρτυρας μιας σκηνής που θα την συγκλονίσει. Τα επόμενα χρόνια θα ζήσει χωρίς την παρουσία του πατέρα της και μέσα στις σιωπές και την μελαγχολία της μάνας της: «Ο φασισμός διέλυσε την οικογένεια μου, μου κληροδότησε όλο αυτό το αφύσικο βάρος των συνεπειών του κι εγώ προσπαθούσα να ξεφύγω με όχημα την τέχνη και τη λογοτεχνία. Να ζω μέσα από τις ζωές των χάρτινων ηρώων, για να αντέχω»».
     Όταν η Ελίζα πεθάνει η Λούνα θα ‘ρθει μέσω των γραπτών της μητέρας της πιο κοντά στον ψυχισμό της και στις συνθήκες που η Ιστορία επέβαλε. Η διείσδυση αυτή θα την κάνει να κατανοήσει την μάνα της, να απαγκιστρωθεί από τον πόνο του παρελθόντος και να χτίσει το μέλλον της με αισιοδοξία;

     Ένα καλογραμμένο βιβλίο με ανατροπές, ροή, εναλλασσόμενες αφηγήσεις μα κυρίως με ήρωες που μιλούν για την Ιστορία από τα βάθη της ψυχής τους κάνοντας τους αναγνώστες κοινωνούς των πόνων, των προβληματισμών και των παθών τους. 
     Διαβάστε το! Θα το χαρακτήριζα επίκαιρο -ή μήπως διαχρονικό!- καθώς στις σελίδες του πραγματεύεται η έννοια της Μνήμης που οφείλουμε να έχουμε ως προς την Ιστορία με απώτερο σκοπό, φυσικά, την αποφύγει παρόμοιων καταστροφικών λαθών στο μέλλον!
     Συγχαρητήρια στη συγγραφέα!

Βαθμολογία 5/5

Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Για την Ελιζα
Συγγραφέας: Τζένη Μανάκη
Εκδ.: Ωκεανίδα
Ημερ.Εκδ,: 17/05/2019
Σελ.: 320

Δήμητρα Κωλέτη

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2019

Χαριστική Βιβλιοθήκη-Αντώνης Παπαθεοδούλου & Δικαίος Χατζηπλής



     Η «Χαριστική Βιβλιοθήκη» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη και στις σελίδες της οι συγγραφείς, Αντώνης Παπαθεοδούλου και Δικαίος Χατζηπλής, καθώς και η εικονογράφος, Μυρτώ Δεληβοριά, κατορθώνουν να αποτυπώσουν με τρόπο απλό και τρυφερό τον δοτικό κόσμο του βιβλίου, την δύναμή του κι όλα όσα περικλείονται σ’ αυτό και μας ΧΑΡΙΖΟΝΤΑΙ απλόχερα κατά την ανάγνωσή του. 

    Ο ήρωάς της, ο μικρός Σοφοκλής, πηγαίνει με τον μπαμπά του για πρώτη φορά στη Δανειστική Βιβλιοθήκη της περιοχής του. Εκεί, αφού κατεβάσει όλα τα βιβλία από τα ράφια, διαβάζει προσεκτικά όλες τις περιλήψεις και επιλέγει τελικά ένα βιβλίο μικρό στο μέγεθος με πολλές όμως ιστορίες, με την βιβλιοθηκάριο να του υπενθυμίζει: «Μην ξεχάσεις πως, μόλις το διαβάσεις, θα πρέπει να μας το επιτρέψεις!».
     Ο Σοφοκλής γεμάτος ανυπομονησία φεύγει με τον μπαμπά του για το σπίτι, στο δρόμο της επιστροφής διαβάζει ήδη την πρώτη ιστορία, ο ήρωας της οποίας θα γίνει φίλος του και θα τον συντροφεύσει...
     Μόλις φτάνουν στο σπίτι κλείνεται στο δωμάτιο του και βυθίζεται στον κόσμο του βιβλίου, εκεί που του γεννιούνται πολλά πολλά ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ, εκεί που η ΦΑΝΤΑΣΙΑ του όλο και μεγαλώνει, εκεί που οι νέες ΛΕΞΕΙΣ που μαθαίνει αγγίζουν την ψυχή του και παίρνουν σχήμα μπρος στα μάτια του, εκεί που οι ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΕΚΜΗΔΕΝΙΖΟΝΤΑΙ και ο κάθε αναγνώστης επισκέπτεται νοερά μέρη που ίσως και να μην επισκεφτεί ποτέ στη ζωή του...
    Όταν τελειώνει την ανάγνωση του βιβλίου και φτάνει η μέρα της επιστροφής του στη Δανειστική Βιβλιοθήκη, ο μικρός Σοφοκλής κυριεύεται από θλίψη καθώς δεν θέλει να το αποχωριστεί: «Πρέπει να το επιστρέψω ΌΛΟ;», ρωτά τη μαμά του και μπαίνει στο αυτοκίνητο του μπαμπά με τη θλίψη του όλο να γιγαντώνεται. Μόλις φτάνει στη βιβλιοθήκη η βιβλιοθηκάριος του ζητά ΜΟΝΟ το βιβλίο!
          Μόνο το βιβλίο;
     «Τους φίλους, τις γνώσει, τα ταξίδια, τις λέξεις... δε τα θέλετε πίσω:», ρωτά ο Σοφοκλής κι η απάντηση που του δίνει η βιβλιοθηκάριος τον κάνει να αναφωνήσει πως δεν είστε Δανειστική Βιβλιοθήκη, είστε ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ!

    Ένα υπέροχο, έξυπνο και ζωηρό βιβλίο που θα αποκαλύψει στα παιδιά τον κόσμο του Βιβλίου! Διαβάζοντας το οι μικροί αναγνώστες θα αντιληφθούν όλα όσα μπορεί να τους προσφέρει ένα λογοτεχνικό ανάγνωσμα και ίσως -τι ίσως; ΣΙΓΟΥΡΑ!- η «Χαριστική Βιβλιοθήκη» να αποτελέσει την αφετηρία για την φιλαναγνωσία και το μπάσιμο σε ένα κόσμο που μαγνητίζει, τον κόσμο της Λογοτεχνίας.
     Κοιτάζοντας το εξώφυλλο με τους ήρωες των βιβλίων που φιλοξενούνται στα ράφια της βιβλιοθήκης να στέκουν στα παράθυρα της περιμένοντας με προσμονή τους μελλοντικούς αναγνώστες, μου γεννιέται η επιθυμία να σας παροτρύνω να επισκεφθείτε μαζί με τα παιδιά σας την Δανειστική Βιβλιοθήκη της περιοχής σας! Υπάρχουν τόσα βιβλία, τόσες ιστορίες, τόσοι ήρωες που προσμένουν τους μικρούς βιβλιόφιλους για να τους χαρίσουν όλα όσα οι δημιουργοί τους τούς εναπόθεσαν κατά τη συγγραφή! 
      Συγχαρητήρια στους δημιουργούς!  
   

Και μην ξεχνάτε: 
     Επισκεφθείτε μια Δανειστική Βιβλιοθήκη!
     Διαβάστε ένα Βιβλίο!

Βαθμολογία 5/5

Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Χαριστική Βιβλιοθήκη
Συγγραφείς: Αντώνης Παπαθεοδούλου & Δικαίος Χατζηπλής
Εικονογράφος: Μυρτώ Δεληβοριά
Ηλικία: +5
Εκδ.: Πατάκη
Ημερ.Εκδ.: Φεβρουάριος 2019
Σελ.: 44


Δήμητρα Κωλέτη

Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2019

Συναξάρια της μικρής Πατρίδας-Θοδωρής Παπαθεοδώρου

     «Συναξάρια της μικρής πατρίδας» μ’ αυτό τον τίτλο κλείνει ο κύκλος των ιστορικών μυθιστορημάτων του Θοδωρή Παπαθεοδώρου για τον Μακεδονικό Αγώνα. Ένας τίτλος απόλυτα εμπνευσμένος κι εύστοχος καθώς η λέξη συναξάρια συνδέεται άμεσα με τον βίο των αγίων, λέξη που ταιριάζει, κατά την γνώμη μου, και στους ανθρώπους που τα ιδανικά για την πατρίδα και οι πράξεις οι παρακινούμενες από την ίδια τους τη ψυχή αγγίζουν αυτές των μεγαλομάρτυρων αγίων.
     Συναξάρια Αγίων! Συναξάρια Ηρώων! Συναξάρια ανθρώπων που έβαλαν πάνω από όλα την πίστη τους για την Πατρίδα, την μικρή Πατρίδα, με την τεράστια όμως Ιστορία, και που θυσίασαν για χάρη της μια ήσυχη και ασφαλή ίσως ζωή εναποθέτοντας στο βωμό της ελευθερίας της την ίδια την ύπαρξή τους.
     Συναξάρια λοιπόν κι όχι ένας απλός βίος για τους ήρωες της τριλογίας, χάρτινους ή μη, που ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου τους βάζει στη ρότα της Ιστορίας με τέτοιο τρόπο που να μας πληροφορεί για τα γεγονότα αμερόληπτα μα κυρίως να αποδίδει το κλίμα της εποχής αποκρυπτογραφώντας την ψυχή ανθρώπων που κινήθηκαν στα κακοτράχαλα μονοπάτια του Μακεδονικού Αγώνα.
     
     Συναξάρι κι η ζωή της Αρετής, συναξάρι κι η ζωή της Φωτεινής, συναξάρια οι ζωές των δύο γυναικών που πρωτογνωρίσαμε στις «Γυναίκες της μικρής Πατρίδας»!

Συναξάρια...

....ένα απ’ αυτά κι η ζωή της Αρετής που γαλουχημένη από τον λόγο του ξαδέλφου της Ίωνα Δραγούμη: «...Να θίγεσαι όταν σε κυριεύει ο φόβος, ν' αρνήσε τον αγώνα είναι δειλία. Να μη σε γονατίζουν, να μη σε δαμάζουν. Τότε είσαι ελεύθερος. Αυτό είχε κατά νου ο Λεωνίδας, αυτό κι ο Αλέξανδρος. Αυτό πρέπει να σκεφτόμαστε πάντα. Εμείς. Οι Έλληνες...»  έσπευσε στη Μακεδονία να διδάξει υπό την απειλή των κομιτατζήδων τα παιδιά της σκλάβας γης την ελληνική γλώσσα: « Μαζί με τα όπλα και τ’ άρματα πρέπει να προσέξουμε και τα γράμματα, να μη τα αμελήσουμε. Οποιονδήποτε σπόρο κι αν φυτέψουμε, δε θα καρπίσει αν το χωράφι είναι χέρσο. Κι ο σπόρος της ελευθερίας που θέλουμε να βλαστήσει σε τούτο τον ευλογημένο και πονεμένο τόπο, μόνο με την παιδεία μπορεί να καρπίσει, μόνο αυτή μπορεί να κάνει το χώμα γόνιμο...»,  βίωσε την αιματηρή σλαβική εξέγερση του Ίλιντεν το 1903, το κυνήγι στα μακεδονίτικα βουνά με την αναγκαστική της τελικά επιστροφή στη νωθρή Αθήνα να γιγαντώνει την επιθυμία της να επιστρέψει στη Μακεδονική γη και στον Αγώνα της.  Κι επιστρέφει, και μας βάζει στο Βάλτο, εκεί που ήρωες όπως ο καπετάν Άγρας γράφουν τα δικά τους Συναξάρια...

Άλλο ένα...

... κι η ζωή της Φωτεινής που μετά τον ξεριζωμό της από την Φιλλιπούπολη και με την απώλεια του αδερφού της να επηρεάζει τις κινήσεις της βοηθάει στον Αγώνα μεταφέροντας μηνύματα κι αναλαμβάνοντας αποστολές στην Θεσσαλονίκη όπου και ζει με τον πατέρα της. Τι κι αν οι Βούλγαροι την βάζουν στο στόχαστρο; Τι κι αν ο Θάνατος στέκεται δίπλα της έτοιμος να την αγκαλιάσει; Εκείνη συνεχίζει να βοηθά... Συνεχίζει. Κι ως νοσοκόμα που είναι βοηθάει κι απ’ αυτό το μετερίζι περιθάλποντας αγωνιστές στα κρυφά θεραπευτήρια της πόλης, ένα από αυτά και η εκκλησία του Αγίου Μηνά, οι Άγιοι του οποίου στρέφουν το βλέμμα τους πάνω της με θαυμασμό καλύπτοντας τη δυσοίωνη λύπη που αχνοφαίνεται... 
    Συναξάρια και οι ζωές των μικρών παιδιών της ιστορίας. Συναξάρια και για τα «Λιανοκέρια της μικρής Πατρίδας». Συναξάρια κι όχι ένας κοινός βίος για την Βάσιλκα. Την Ανθή. Και τον Μήλιο. Τα Λιανοκέρια  που η θύελλα του Αγώνα τσάκισε τα λεπτά κορμάκια τους, τρεμόπαιξε την ισχνή φλόγα της μικρής και κακόμοιρης ζωής τους...

Σάββατο, 29 Ιουνίου 2019

Συζητώντας με τη συγγραφέα Δήμητρα Ιωάννου!


     Στην Δανειστική Βιβλιοθήκη του Π.Σ. Εξαμιλίων είχαμε την χαρά να φιλοξενήσουμε την Δήμητρα Ιωάννου και την Κληρονόμο του ποταμού σε μια παρουσίαση βιβλίου που οι απαντήσεις της συγγραφέως στις ερωτήσεις που έθεσαν η βιβλιοκριτικός Λίτσα Κοντογιάννη και το κοινό μάς έφεραν πιο κοντά στους ήρωες, στην υπόθεση και στα μυστικά της συγγραφής του βιβλίου.
     Κάποιες από τις ερωτήσεις που ακούστηκαν στην εν λόγω παρουσίαση βιβλίου είχαν την χροιά αυτών που ακολουθούν κάποιες πάλι όχι, για τις πρώτες σας παροτρύνω να διαβάσετε την ακόλουθη συνέντευξη, για την οποία οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Δήμητρα Ιωάννου που με χαρά μου τη παραχώρησε, όσο για τις δεύτερες σας συμβουλεύω αν τυχόν πέσει στην αντίληψή σας κάποια παρουσίαση βιβλίου της συγγραφέως στη περιοχή σας να σπεύσετε να την παρακολουθήσετε! Θα συναντήσετε έναν άνθρωπο που η θετική του ενέργεια, η ευγένεια και η γλυκύτητα που την διακατέχουν μαγνητίζουν.
      Μέχρι τότε διαβάστε την συνέντευξη της Δήμητρας Ιωάννου στις ΒιβλιοΑναφορές κι ελάτε πιο κοντά στο έργο και στην προσωπικότητα της συγγραφέως!         

1.Μιλήστε μας για την Κληρονόμο του ποταμού. Συστήστε μας τους ήρωες!

H Φιλίτσα, η κεντρική ηρωίδα της ιστορίας, μεγαλώνει δύσκολα σε ένα χωριό στις όχθες του Αχέροντα, χωρίς την αγάπη της μητέρας, ενώ υφίσταται την τραχιά συμπεριφορά του βίαιου και μέθυσου πατέρα της. Πέρα από τη γιαγιά της τη Φιλιώ, μόνο οι φίλοι της,  η Ειρήνη, ο Φώτης και ο Βάσος, ρίχνουν λίγο φως στα σκοτάδια της. Από την άλλη, πολύ σημαντική για εκείνη είναι η γνωριμία της με τη Λευκοθέα, μια μυστηριώδη γυναίκα που ζει δίπλα στο ποτάμι, η οποία τη βάζει κάτω από τις φτερούγες της και τη διδάσκει τις ιαματικές ιδιότητες των δέντρων και των φυτών. Φοβερά γεγονότα ακολουθούν και η νεαρή κοπέλα αναγκάζεται να μεταβεί στην Αθήνα, όπου περνά δια πυρός και σιδήρου και τελικά χτίζει από το μηδέν μια αυτοκρατορία. Τρεις άντρες παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή της, ενώ στην πορεία της προς τη δόξα δημιουργεί ένα γαϊτανάκι φίλων αλλά και εχθρών που στυλώνουν το μάτι τους πάνω της. Κάποια στιγμή η μεγάλης ηλικίας πλέον Ρόζα βρίσκεται δολοφονημένη και η εγγονή της Λευκή μαζί με τον ιδιωτικό ερευνητή Χρήστο Βαράγκη καλούνται να λύσουν το μυστήριο.

2. Ποια ήταν η αφορμή της συγγραφής της;

Ένα ταξίδι μου στον ποταμό Αχέροντα πριν μερικά καλοκαίρια. Μαγεύτηκα από την απίστευτη ομορφιά του, την απόκοσμη ενέργεια που εκπέμπει, την έντονη προσωπικότητα του τοπίου που αφήνει το χνάρι της στην ψυχή του επισκέπτη, την πλούσια χλωρίδα και πανίδα του, την ιστορία και τη μυθολογία που πλέκεται γύρω του και τους μύθους και θρύλους που κολυμπούν στα κρυστάλλινα νερά του.

3. Μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που φιλοξενείτε στην ιστορία της Κληρονόμου.

Ένα από τα πολλαπλά μηνύματα είναι ο βαθύς σεβασμός που οφείλουμε να δείχνουμε στην έννοια της φιλίας και το πόσο μπορεί να καταρρακώσει τις σχέσεις και τις ζωές των ανθρώπων η προδοσία!

4. Διαβάζοντας την Κληρονόμο κοντοστεκόμουν στις περιγραφές του Αχέροντα! Ήταν επιβλητικές, μεταδοτικές! Για εσάς ποια είναι η αγαπημένη σκηνή του βιβλίου;

Αγαπώ πολύ τη σκηνή στην οποία η Λευκοθέα κάνει τη Φιλίτσα κοινωνό του μεγάλου μυστικού που βρίσκεται κρυμμένο στον Αχέροντα. Όταν έγραφα τη συγκεκριμένη σκηνή κυριολεκτικά έβλεπα με τα μάτια της φαντασίας μου τη βάρκα της Λευκοθέας να αργοπλέει στο κρυστάλλινο ποτάμι. Αντίκριζα τις αχνόπλεκτες ομίχλες να χορεύουν τριγύρω, άκουγα τα κρωξίματα των πουλιών και τα ουρλιαχτά των ζώων, ένιωθα τα κρύα νερά στις άκρες των δαχτύλων μου. Λες κι ήμουν κι εγώ εκεί και βίωνα την αποκάλυψη του μυστικού της Λευκοθέας!

5. Ψάχνοντας στοιχεία για τον Αχέροντα, τον ποταμό όπου διαδραματίζεται το μεγαλύτερο κομμάτι της πλοκής, ποιο από αυτό σας σαγήνευσε; 


Με γοήτευσε η σπουδαιότητα του στην αρχαιότητα ως το όριο ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Επίσης, οι μύθοι και οι θρύλοι που τον περιβάλλουν αλλά και η αναφορά του στα κείμενα σπουδαίων αρχαίων ελλήνων και λατίνων συγγραφέων. Πράγματι, πολλοί είναι εκείνοι που τίμησαν τον μεγαλειώδη ποταμό και αυτό το γεγονός μου έδωσε την ιδέα για τους γρίφους που υπάρχουν στο βιβλίο. Έτσι λοιπόν, τμήματα τέτοιων έργων έχουν επιλεγεί και λειτουργούν ως μέρος μιας σειράς γρίφων που έχει αφήσει πίσω της η Ρόζα Παλαιολόγου και που φέρνουν το Χρήστο και τη Λευκή ολοένα και πιο κοντά στη λύση του μυστηρίου.

→Και μιας και μιλάμε για τον Αχέροντα πριν συνεχίσουμε τις ερωτήσεις δείτε στο βιντεάκι την στιγμή που η Αφροδίτη Δρίτσουλα διαβάζει υπό τις μελωδίες του βιολιού που τόσο επιδέξια έπαιξε ο Δημήτρης Αναργύρου αποσπάσματα του βιβλίου με κύριο πρωταγωνιστή τον μυθικό ποταμό! 



Ας συνεχίσουμε...!

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

Στην θάλασσα μια μέρα και Έκπληξηηηη της Γιολάντας Τσορώνη-Γεωργιάδη


 Καλοκαίρι   

Θάλασσα   

Και βουτιές

   Πάμε να γνωρίσουμε δυο βιβλία της Γιολάντας Τσορώνη-Γεωργιάδη στα οποία το καλοκαίρι, η θάλασσα και οι βουτιές κουβαλούν στην αύρα τους μηνύματα που μιλούν στους μικρούς αναγνώστες για την φιλία, την προσπάθειατην ανάγκη να μοιραζόμαστε στιγμές με τους φίλους μας καθώς και για το σεβασμό που πρέπει να επιδεικνύουμε σε κάθε ύπαρξη.

Καλοκαίρι και «Στη θάλασσα μια μέρα» «Έκπληξηηηη» μεγάλη για την Ζωή που αν και μικρή σέβεται τη ζωή...

     Η Ζωή, η ηρωίδα του Στη θάλασσα μια μέρα, είναι ένα μικρό κορίτσι που δεν ξέρει να κολυμπάει χωρίς τα μπρατσάκια της και δεν μπορεί να κάνει βουτιές όπως ο μεγάλος της αδερφός και οι φίλοι του. Αυτό τη στεναχωρεί και την κάνει λίγο να ζηλεύει. Η μαμά της την παρηγορεί λέγοντάς της πως του χρόνου που θα ‘ναι πιο μεγάλη θα κολυμπάει κι αυτή σαν δελφίνι... 
    Η Ζωή ησυχασμένη παίρνει την μάσκα του αδερφού της και αρχίζει να πλατσουρίζει στα ρηχά και να θαυμάζει το βυθό! Όταν βγάζει το κεφαλάκι της στην επιφάνεια βλέπει ξαφνικά μπροστά της μια μέλισσα να επιπλέει με τα φτερά της βρεγμένα και να παλεύει να κρατηθεί ζωντανή. Η Ζωή με ψυχραιμία, ευφυΐα κι ευαισθησία θα πράξει αυτό που πρέπει... κάνοντας την πλάση να τραγουδά: 

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2019

Το κορίτσι της ντροπής-Σοφία Βόικου

     «Το κορίτσι της ντροπής» της Σοφίας Βόικου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός είναι ένα καθηλωτικό ανάγνωσμα γεμάτο τρυφερές μα και σκληρές περιγραφές, συναισθήματα και γεγονότα που με ταξίδεψαν σε μια ιστορία όπου τα πρόσωπά της άγγιξαν την λογική-σκέψη μου μιας και πολλές φορές κοντοστάθηκα προβληματισμένη με τα διλήμματα ζωής και τα σπαρακτικά γεγονότα  που ορθώθηκαν μπρος στους ήρωες μα κυρίως άγγιξαν βαθιά την ψυχή μου. όλοι οι ήρωες μίλησαν στο είναι μου κι αυτό σημαίνει κάτι: πως ήταν αριστοτεχνικά πλασμένοι από την πένα της συγγραφέως, πως ήταν άρτιοι!
     «Το κορίτσι της ντροπής» είναι ένα βιβλίο ιστορικού περιεχομένου, τοποθετείτε στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όμως διαφέρει κατά πολύ από τα κλισέ ιστορικά μυθιστορήματα καθώς στις σελίδες του η συγγραφέας δε μένει στο ιστορικό κομμάτι με τον ηρωισμό, τις μάχες και την Αντίσταση, αλλά μας παρουσιάζει μια αθέατη οπτική του πολέμου, μας παρουσιάζει κάποια άλλα θύματα που έως τώρα ίσως και να μην τα συγκαταλέγαμε στα θύματα πολέμου καθώς όταν ακούμε αυτό τον ορισμό το μυαλό των περισσοτέρων πάει στους νεκρούς, στους αιχμαλώτους και γενικότερα σε όσους ταλαιπωρήθηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου. Μας μιλά λοιπόν για εκείνα τα θύματα που με την λήξη του πολέμου έμειναν να πληρώνουν τις ντροπές άλλων, μας μιλά για...

... την Βιολέτα που όταν έρχεται η Κατοχή είναι ένα δεκαεννιάχρονο δροσερό κορίτσι. 
Που ο αρραβωνιαστικός της ο Νικηφόρος γύρισε με λειψό μυαλό από το Αλβανικό Μέτωπο. 
Που ερωτεύεται τον δεκανέα του Γ’Ράιχ, Γκούσταβ.
Ή μήπως όχι; Τι σημασία έχει; Είναι ένα δεκαεννιάχρονο δροσερό κορίτσι και θέλει να ζήσει τα νιάτα της, θέλει:  «η αναπνοή της να μυρίσει ξανά ανεμελιά»(σελ.49). Δεν θέλει να συμμετέχει σ’ αυτόν τον πόλεμο. Θέλει να αφήσει πίσω το σκοτάδι του, την αβεβαιότητά του και την πείνα που έχουν πέσει σαν αρπακτικά πάνω απ’ την Ευρώπη. Κι ο  Γκούσταβ, ο ερωτευμένος Γκούσταβ, της δίνει ζωή μέσα από τον έρωτα του, μέσα από το χάδι του. Λίγο καιρό μετά η Βιολέτα θα μείνει έγκυος, θα κλειστεί στο σπίτι και θα φέρει μόνη της στον κόσμο το κορίτσι της ντροπής. Ένα ακόμα «παιδί της Βέρμαχτ» θα γεννηθεί. Η κοινωνία θα σιωπήσει. Πίσω από την πλάτη θα χλευάσει το κορίτσι της ντροπής και την Βιολέτα.
Που όταν λήξει ο πόλεμος άνθρωποι κριτές, άνθρωποι που θέλουν να κουκουλώσουν τα δικά τους κρίματα, που εν μία νυκτί από μαυραγορίτες έγιναν σωτήρες του έθνους θα την διαπομπεύσουν και με πυρωμένο σίδερο θα χαράξουν στο κορμί της το Π του προδότη. 
...μας μιλά...

Τρίτη, 23 Απριλίου 2019

ΣΑΣΜόΣ - Σπύρος Πετρουλάκης


     Ο «ΣΑΣΜόΣ», το 6ο βιβλίο του Σπύρου Πετρουλάκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ, είναι ένα βιβλίο που αποτυπώνει την Κρήτη των ηθών και των εθίμων με την Βεντέτα , τα θύματα, τους θύτες και τις κοινωνικές προεκτάσεις του φαινομένου να κυριαρχούν, να συγκλονίζουν και να καθηλώνουν τον αναγνώστη σε ένα κείμενο γεμάτο με λυρικές μα και σκληρές περιγραφές, ήρωες άρτια σκιαγραφημένους που σου δημιουργούν πολλά και εναλλασσόμενα συναισθήματα και σε κάνουν να αφουγκραστείς την ψυχή τους καθώς και γραφή που βοηθά στο να γίνεις αποδέχτης πολλών μηνυμάτων με αυτό της συγχώρεσης των τελευταίων σελίδων να σε αγγίζει βαθιά. 

     Κρήτη ένα νόμισμα με δυο όψεις... στη μια μεριά το φως. η λεβεντιά, το φυσικό κάλλος, η φιλοξενία, η μουσική με την λύρα και τις μαντινάδες να ζεσταίνουν τα ανήλιαγα τμήματα της ψυχής, η βαθιά μεταμέλεια, η συγχώρεση και ο Σασμός... κι απ’ την άλλη το σκοτάδι. το αιματοκύλισμα, ο θάνατος, οι κάνες στραμμένες ειρωνικά μπρος σε νιους, ο στιγματισμός, ο ξεριζωμός οικογενειών υπό τον φόβο αντιποίνων, το πένθος και η Βεντέτα...
     Όταν αυτό το νόμισμα βρεθεί σε λάθος χέρια, χέρια ανθρώπου που τον κυριεύουν ο Εγωισμός και τα Πάθη, τότε η όψη που χαράσσει την Βεντέτα στρέφεται προς το πρόσωπό του με το αιματοκύλισμα να ξεκινά, τον Άδη να ανοίγει τις πύλες του βασιλείου του και την Κρήτη να θρηνεί τους λεβέντες της.
     Ένας από αυτούς και ο Στεφανής Σταματάκης που πυροβολείτε πισώπλατα με εφτά σφαίρες ο κρότος των οποίων αντιλαλεί στα βουνά της Κρήτης στέλνοντας το μήνυμα πως ο κύκλος αίματος άνοιξε γι’ άλλη μια φορά. Δυο μέρες αργότερα η γυναίκα του Στεφανή σφάζεται πάνω από τον φρεσκοσκαμμένο τάφο του άντρα της κι όλη η κοινή γνώμη σοκάρεται από την ανανδρία του θύτη καθώς στις βεντέτες τα γυναικόπαιδα δεν μπαίνουν στο στόχαστρο. Και τότε το ερώτημα αν μιλάμε για βεντέτα ή για κάτι άλλο που λούφαξε πίσω της εκμεταλλευόμενο την δύναμή της, ξεπηδά.

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2019

Η κληρονόμος του ποταμού-Δήμητρα Ιωάννου

     Στην ΚΛΗΡΟΝΟΜΟ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ της Δήμητρας Ιωάννου, η συγγραφέας χειρίζεται με αρμονία και τρόπο αριστοτεχνικό την Μυθολογία που αναφέρεται σχετικά με τον ποταμό Αχέροντα και την εντάσσει εντέχνως στην μυθοπλασία της υφαίνοντας έτσι ένα υφάδι αφήγησης στο οποίο τα νήματα του μύθου κι αυτά των ζωών των ηρώων της μπλέκονται το ένα με το άλλο δημιουργώντας στο τέλος ένα μοτίβο απόλυτης ισορροπίας και αναγνωστικής απόλαυσης.
   
     Με όπλο την πένα της η Δήμητρα Ιωάννου ξετυλίγει το κουβάρι της μυθολογίας και μας μιλά για τις δοξασίες του αρχαίου ποταμού του θανάτου με τις έντονες περιγραφές της να μας μεταφέρουν στις υδάτινες φιδογυριστές διαδρομές του και να μας κάνουν να νιώθουμε δέος για το φυσικό τοπίο και τους μύθους που έπλασαν οι άνθρωποι για  χάρη του. 
    Ο Αχέροντας ήταν ο Άρχων των ποταμών για τους αρχαίους Έλληνες και επέβαλλε τον φόβο στους ανθρώπους καθώς εκεί βρίσκονταν το βασίλειο του Άδη, του βασιλιά του Κάτω Κόσμου, μα και τον σεβασμό καθώς ύμνησαν τα νερά του όσο κανενός άλλου ποταμού, με τον Όμηρο να στέλνει τον Οδυσσέα ζωντανό στον κόσμο των νεκρών, προκειμένου να συμβουλευτεί τον μάντη Τειρεσία για το πώς θα επιστρέψει στην Ιθάκη, και να χαρίζει, κατά την άποψή μου, μια από τις συγκλονιστικότερες σκηνές του έπους, αυτή της συνάντησης του πολυμήχανου βασιλιά με την νεκρή μητέρα του. Σύμφωνα με τον μύθο όταν ο Οδυσσέας έφυγε από τον Κάτω Κόσμο πήρε μαζί του το σκήπτρο του Άδη ώστε να νικήσει τον θάνατο και να γυρίσει στους δικούς του...
     Πάνω στην εκδοχή της αρπαγής του σκήπτρου, το νήμα της μυθοπλασίας και των ηρώων αρχίζει να ξετυλίγεται... 
Κι έτσι συναντάμε την Φιλίτσα, την κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματος, που μεγαλώνει δίπλα στον Αχέροντα, με τις δοξασίες και τους μύθους για τον ποταμό να  κυριαρχούν στη ζωή της. Μεγαλώνει κάτω από τις στοργικές φτερούγες της γιαγιάς της, με μια μητέρα απούσα και έναν πατέρα εθισμένο στο αλκοόλ και στην βία... Στήριγμα μεγάλο οι φίλοι της... Στήριγμα μεγάλο μέχρι να ‘ρθει η Προδοσία... και να ανατραπεί η ζωή της... Κάπου εκεί συναντήσεις απρόσμενες θα την διδάξουν τα μυστικά της φύσης, της ζωής... 

Σάββατο, 6 Απριλίου 2019

Ο Γιγαντοκυνηγός-Δημήτρης Μελικέρτης

       Διαβάζοντας τον ΓΙΓΑΝΤΟΚΥΝΗΓΟ του Δημήτρη Μελικέρτη η αστείρευτη φαντασία, η έξυπνη και με χιούμορ γραφή  -έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να γελά με ατάκες! Οι δε ονομασίες των γιγάντων με έκαναν να ξεκαρδιστώ!-, οι ήρωες και οι συγκινητικές ανατροπές που συναντούν στο διάβα τους με έκαναν να μείνω προσηλωμένη στην ανάγνωση, να απολαύσω το κείμενο και να αφουγκραστώ τα μηνύματα του σεβασμού της διαφορετικότητας που οδηγεί στην ομαλή και ειρηνική συνύπαρξη, της ανθρωπιάς και της εμπιστοσύνης που μεταξύ άλλων μετέφερε η πένα του συγγραφέα.

       Ποιος είναι ο Γιγαντοκηνυγός;
     Είναι ο Τζέιμ Καρούν ένας μικρόσωμος άντρας που ζει μαζί με την γυναίκα του, την βασίλισσα Μελοντί, και που με το μαγικό δίχτυ που κληρονόμησε απ’ τον προπάππου του αιχμαλωτίζει γίγαντες.
Πώς το κάνει;
Το σχέδιο είναι απλό!
     Φτιάχνει γλυκά από μούρα, την αγαπημένη λιχουδιά των γιγαντόσωμων θηραμάτων του, τους δελεάζει μ’αυτά κι όταν εκείνοι πέφτουν με τα μούτρα στο νόστιμο γλυκό ο Τζέιμ πετά το δίχτυ και τους ακινητοποιεί. Στη συνέχεια τους μεταφέρει με τις φτερωτές λεοπαρδάλεις του στην αυλή του σπιτιού του και στην ιδιότυπη φυλακή, ένα τεράστιο πηγάδι, που έχει φτιάξει για να τους φυλακίζει.
     Οι συγχωριανοί του του στήνουν αγάλματα! Είναι ο ήρωάς τους καθώς έχει κατορθώσει μέχρι τώρα να αιχμαλωτίσει 174 γίγαντες, γίγαντες που οι άγαρμπες κινήσεις τους έχουν χαλάσει τις καλλιέργειες με αποτέλεσμα όλοι να τους μισούν και να τους φοβούνται. Όπως καταλαβαίνετε μοναδικό τους κριτήριο για αυτά τα αισθήματα δεν είναι άλλο από την γιγαντιαία εξωτερική εμφάνιση και τον πανικό που προκαλεί ο όγκος τους... η διαφορετικότητά τους...
     Κι έτσι όλοι θαυμάζουν τον Γιγαντοκυνηγό! Τον θαυμάζουν γιατί τους απαλλάσσει από τους επικινδύνους γίγαντες!
Όλοι;
Όχι, φυσικά!
      Η Μελοντί, όνομα απόλυτα αντιπροσωπευτικό για μια ευαίσθητη φυσιογνωμία σαν κι αυτή, αντιδρά με τον δικό της τρόπο: παίζει μουσική κοντά στο παράθυρο της αυλής κι είναι η μουσική της βάλσαμο για τους φυλακισμένους, ταλαιπωρημένους γίγαντες...
     Όταν μια μέρα η Μελοντί θα εξαφανιστεί,  ο Γιγαντοκυνηγός και οι χωρικοί θα βγουν στο δάσος και στο γιγαντοχωριό για να την αναζητήσουν... μια αναζήτηση που θα βγάλει τελικά ΌΛΟΥΥΥΣ τους ήρωες από το πηγάδι της ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗΣ και του ΦΟΒΟΥ για το ΆΓΝΩΣΤΟ και το ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ.

     Διαβάστε το!! Χαρίστε το στα παιδιά σας! Πρόκειται για ένα χιουμοριστικό μα και συναισθηματικό βιβλίο με πολλά μυνήματα!
       Συγχαρητήρια στον συγγραφέα! 

Βαθμολογία 5/5
Βιογραφία Συγγραφέως

Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Ο Γιγαντοκυνηγός
Συγγραφέας: Δημήτρης Μελικέρτης
Εικονογράφηση: Πέτρος Χριστούλιας
Εκ.: Πατάκη
Συλλογή: Χελιδόνια (8-12)
Ημερ.Εκδ.: Μάιος του 2017
Σελ.: 63

Δήμητρα Κωλέτη

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2019

Το παράθυρο της Νεφέλης-Σπύρος Πετρουλάκης

     «Το παράθυρο της Νεφέλης» του Σπύρου Πετρουλάκη είναι ένα κοινωνικό δράμα, βασισμένο όπως αναφέρεται στο εξώφυλλο σε πραγματικά γεγονότα, που καθηλώνει και σοκάρει τον αναγνώστη με τη σκληρή θεματολόγια που συναντά στις σελίδες του. 
      Ο συγγραφέας με γλώσσα απλή, χωρίς να χρησιμοποιεί βαρύγδουπες εκφράσεις, και εναλλασσόμενη αφήγηση (αναδρομική-πραγματικός χρόνος) μας μιλά για την αρπαγή της κεντρικής του ηρωίδας, της δίχρονης Ιωάννας, από το Νυδρί της Λευκάδας τον Αύγουστο του 1996, ένα γεγονός γροθιά στο στομάχι που ομολογώ πως μ’ έκανε να κοντοσταθώ και να σκεφτώ αν μπορώ -όχι αν θέλω!-να συνεχίσω την ανάγνωση καθώς το θέμα του βιβλίου ήταν ψυχοφθόρο και στενάχωρο για εμένα. Τελικά πήρα ανάσα, το άφησα για μια μέρα στην άκρη κι έπειτα συνέχισα την ανάγνωσή του καθώς η απορία για το τι έγινε μ’αυτό το παιδί όλο και κέρδιζε χώρο στη σκέψη μου. 
     Τα χρόνια που ακολούθησαν για την μικρή Ιωάννα που πλέον θα την αποκαλώ Νεφέλη, όπως εξάλλου την ονόμασαν ο Γιάννης και η Ματίνα, οι άνθρωποι που την άρπαξαν από την οικογένεια της ώστε να καλύψουν το κενό της άτεκνης κοινής ζωής τους, είναι ήρεμα γεμάτα φροντίδα και τρυφερές αγκαλιές. Όλα αυτά όμως μέχρι την απρόσμενη εγκυμοσύνη της Ματίνας, τότε που η Νεφέλη χάνει το ενδιαφέρον της μαμά της, τότε που αφήνεται σε μια γωνιά σαν περιττό-παρίσακτο αντικείμενο, τότε που η μικρούλα θα ‘ρθει αντιμέτωπη με την κακοποίηση, την αδιαφορία και την ωμότητα... τότε που τα δάκρυα θα υγράνουν τα φωτεινά της μάτια: «...από το σκυμμένο κεφάλι τα δάκρυα έσταζαν κάτω στη γη, στο προαύλιο του σχολείου... Δάκρυα που γύρευαν να εισδύσουν στο σκληρό τσιμέντο και να το διαλύσουν μεμιάς. Κι έπειτα να περάσουν στο χώμα, να το μουσκέψουν, να το ποτίσουν, ώσπου να φυτρώσει ένα δέντρο τόσο μεγάλο, που θα μπορούσε να σκεπάσει όλο τον κόσμο. Και τον ουρανό με τ’ αστέρια του. Κι από τα κλαδιά του δε θα έβγαιναν άνθη και φύλλα παρά μόνο παιδικοί αναστεναγμοί. Αναστεναγμοί και θλίψη. Θλίψη και πόνος. Όλος ο πόνος που έκρυβε μέσα της αυτή η τοσηδά ψυχούλα» (σελ. 116).  
     Το ταλέντο της στη ζωγραφική θα αποτελέσει διέξοδο σ’ όλη αυτή την σκληρή κατάσταση που βιώνει. Με όπλο τα πινέλα και τα χρώματά της θα φτιάξει παράθυρα, παράθυρα που η θέασή τους θα της χαρίσει ανθρώπους στηρίγματα ζωής, αποχρώσεις αισιοδοξίας μα και σκιές ανατροπής, βίας και σκληρότητας... κάπου στο βάθος θα αχνοφαίνονται η τύχη, η Μοίρα, η λύτρωση... και η επανένωση; 

     Ένα βιβλίο που καθηλώνει, συγκινεί και κάνει τον αναγνώστη να βιώσει έντονα τα συναισθήματα των ηρώων. Το χιούμορ που υπήρχε σε αρκετά σημεία ήταν ευπρόσδεχτο καθώς αποφόρτιζε την σκληρή αυτή ιστορία. Αγαπημένη ηρωίδα η Αντιγόνη: με τέτοια ψυχή, τέτοια δύναμη οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά, κι όταν γίνεται αντιληπτή η όποια μορφή κακοποίησης που μπορεί να υφίστανται να αντιδρούμε με τον τρόπο που αντέδρασε και εκείνη. 
     Διαβάστε το...!

Βαθμολογία 5/5

Βιογραφία συγγραφέως

Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Το παράθυρο της Νεφέλης
Συγγραφέας: Σπύρος Πετρουλάκης
Εκδ.: ΜΙΝΩΑΣ
Ημερ.Επανεκδ.: Σεπτέμβρης του 2018
(1η εκδ. Σεπτέμβρης του 2014) 

Σελ.: 496





Δήμητρα Κωλέτη

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

Το αγόρι της Φλάνδρας-Gilbert Sinoue

     «Το αγόρι της Φλάνδρας» του Sinoue είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα εποχής που το διάβασα με αμείωτο ενδιαφέρον καθώς η πλοκή του ήταν ανατρεπτική με τους ήρωες να με μεταφέρουν στην Φλάνδρα του Μεσαίωνα.

      Το αγόρι της Φλάνδρας, ο Γιαν, μαθητεύει δίπλα στον σπουδαίο ζωγράφο Βαν Άικ. Ο Γιαν είναι ορφανός κι ο ζωγράφος που τον έχει αναλάβει από τότε που τον εγκατέλειψαν στην εξώπορτά του του διδάσκει τα μυστικά της τέχνης του. Τα χρώματα, τα λάδια και τα πινέλα μαζί με τα καράβια που εκείνη την εποχή ρίχνονται στη θάλασσα για να ανακαλυφθούν νέες χώρες  είναι για τον Γιαν όλος του ο κόσμος. Ξαφνικά όμως αυτός ο κόσμος θα διασαλευτεί καθώς η μια δολοφονία μετά την άλλη θα προκαλέσει αναστάτωση και ερωτήματα μιας κι όλοι οι δολοφονηθέντες είναι πρώην μαθητές του Βαν Άικ. Μήπως κινδυνεύει και ο Γιαν;
       Ένας φαύλος κύκλος μόλις έχει ανοίξει.
     Όταν θα βρεθεί νεκρός κι ο Βαν Αικ τότε η ζωή του παιδιού θα πάρει νέα τροπή. Ανοιχτά πλέον θα μπει κι ο ίδιος στο στόχαστρο των δολοφόνων που θέλουν να εξαφανίσουν ό,τι είναι προοδευτικό και απειλεί την δική τους κοσμοθεωρία. Γιατί έχουν μπει στο στόχαστρο οι ζωγράφοι και οι προοδευτικοί της Φλάνδρας και της Ιταλίας; Ο σκοταδισμός της εποχής τι ρόλο θα παίξει; 
     Ερωτήματα που μαζί με τον Ίντελσμπατ, τον άνθρωπο που εκείνη την περίοδο στάλθηκε για να πάρει πίσω τον χάρτη που απεικόνιζε τους θαλάσσιους δρόμους των ποντοπόρων Πορτογάλων τον οποίο είχε κλέψει ο Βαν Αικ για λογαριασμό του Δούκα του, θα προσπαθήσουν να τα απαντήσουν και να αποκαλύψουν τους συνωμότες που ο σκοταδισμός τους βάζει σε κίνδυνο ζωές ανθρώπων του φωτός και της Αναγέννησης...
  
     Διαβάστε το...! Πρόκειται για ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ εποχής που θα σας καθηλώσει!

Βαθμολογία 5/5

Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Το αγόρι της Φλάνδρας
Συγγραφέας: Gilbert Sinoue 
Μετάφραση: Βασιλική Κοκκίνου
Εκδ.: Ψυχογιός
Ημερ.Εκδ.: Οκτώβρης 2000
Σελ.: 363

Δήμητρα Κωλέτη

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019

Το Παλιόπαιδο-Αγγελική Δαρλάση

     «Φτώχεια δεν είναι μόνο η έλλειψη τροφής και στέγης. Φτώχεια είναι το να αισθάνεσαι Κανένας, το να στερείσαι ταυτότητας»: με αυτά τα λόγια η Αγγελική Δαρλάση ξεκινά την ιστορία του ‘’Παλιόπαιδιου’’, ενός παιδιού που μεγαλώνει με έναν απόντα πατέρα, με τα λιγοστά τραγούδια της άρρωστης μητέρας να του ομορφαίνουν κάπου κάπου την μοναχική και θλιμμένη ζωή του, με λίγα χάδια και ακόμα λιγότερα φιλιά, ενός παιδιού που στερείται το συναίσθημα.
     Το παλιόπαιδο είναι ένα παιδί φτωχό, με ρούχα ξένα πάνω του, ένα κοντό παντελόνι, ένα φαρδύ παλτό που το σκούρο χρώμα του ενίσχυε το θλιμμένο είναι του, και που όταν ακούει τη μητέρα του να του λέει πως «Όταν αυτό το παλτό θα σου κάνει, θα πει πως ήρθε η ώρα να γίνεις κι εσύ... Κάποιος. Κι ευτυχισμένος!» στρέφει το βλέμμα του στα αστέρια και αναρωτιέται: Πώς θα μπορούσε να γίνει κάποιος... κι ευτυχισμένος; Και πού όντας φτωχός;
     Είναι ένα παιδί που ξεχάστηκε το όνομά του και που όλοι πλέον το φωνάζουν παλιόπαιδοένα προσωνύμιο που το απέκτησε γιατί κάποτε έκλεψε λίγο ψωμί για να χορτάσει την πείνα του και ένα ζευγάρι κάλτσες για να ξεγελάσει τις κρύες νύχτες. Όλοι το φωνάζουν παλιόπαιδο γιατί είναι το πιο φτωχό, το πιο θλιμμένο από τα υπόλοιπα φτωχά, παραγκωνισμένα και θλιμμένα παιδιά της φτωχογειτονιάς του, μιας φτωχογειτονιάς στην οποία τα παιδιά συγκροτούν συμμορίες με ορισμένες από αυτές να μην είναι και τόσο αθώες αφού τα μέλη της που βρίσκονται υπό την προστασία και τις διαταγές του αρχηγού ληστεύουν ανθρώπους στους δρόμους. Σε μια τέτοια συμμορία θα μπει και το Παλιόπαιδο, άλλωστε θέλει να ανήκει κι εκείνος σε μια ομάδα, θέλει να ξεφύγει από την μοναξιά... 

''Το παιδί, ο άνθρωπος το μόνο που χρειάζεται, το μόνο που του οφείλουμε είναι χείρα βοηθείας και αισθήματα, αυτά θα το τραβήξουν από το σκοτάδι της μοναξιά, της θλίψης, του παραγκωνισμού... θα του δείξουν το δρόμο για τον αυτοσεβασμό και την ευτυχία. ''

      Όταν ο αρχηγός θα του θέσει μια αποστολή δίνοντάς του ένα όπλο, αυτό με την βοήθεια ενός φωτισμένου ανθρώπου που συναντά στο δρόμο θα γίνει στα χέρια του βιολί, μουσική, ελπίδα... και τότε τα αστέρια στον ουρανό περήφανα και υπέρλαμπρα θα δείξουν στον Φελίξ -αυτό είναι το όνομά του!- μια νέα ομάδα που θα τον βγάλει από την θλίψη, την μοναξιά και θα τον κάνει Κάποιο! Κι ευτυχισμένο!

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

Το αγόρι στο θεωρείο-Αγγελική Δαρλαση

     Το πόνημα της Αγελικής Δραλάση «Το αγόρι στο θεωρείο» είναι ένα εφηβικό -κι όχι μόνο!- ανάγνωσμα στο οποίο η συγγραφέας πραγματεύεται τον πόνο της απώλειας προσώπων μα και πατρίδων, την προσπάθεια να διαχειριστεί το άτομο τις οδυνηρές ανατροπές που φέρει στην ψυχοσύνθεσή του η Προσφυγιά ενώ παράλληλα υμνεί την δύναμη της Μνήμης καθώς και το βάλσαμο και την απελευθέρωση που προσφέρει η Τέχνη
     Μιλώντας για ένα πραγματικό γεγονός, αυτό της εγκατάστασης των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών, η συγγραφέας με ατμοσφαιρική και ρεαλιστική γραφή, πλάθει ήρωες που αγγίζουν την ψυχή του αναγνώστη παρασύροντάς τον σε μια ιστορία που πρωταγωνιστεί η ανθρωπιά, το συναίσθημα και η ελπίδα. 

      Η ιστορία ξεκινά με τον Δρόσο να μας αφηγείται την άφιξη του μαζί με την αδερφή του, την Αρετή, και την Δόμνα που τα αγκάλιασε σαν δικά της παιδιά να φτάνουν στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών. "Θα µας οδηγήσει πίσω το άρωµα από τις τριανταφυλλιές µας. Δε θα χαθούµε" λέει ο Δρόσος στην Αρετή η οποία αρνείται να μπει στο θέατρο καθώς φοβάται πως όλο και πιο πολύ απομακρύνονται από τους γονείς και την πρότερη ζωή τους, την αληθινή ζωή, την ζωή μακριά από την ορφάνια, την φτώχεια και την ανασφάλεια της προσφυγιάς.  
    Όπως και οι άλλοι πρόσφυγες έτσι κι αυτοί θα εγκατασταθούν τελικά σε ένα από τα 81 θεωρεία του θεάτρου που το 1922 προκειμένου να αντιμετωπιστεί το προσφυγικό ζήτημα χρησιμοποιήθηκε ώστε να στεγάσει τις κατατρεγμένες από την Ιστορία ψυχές με την Αρετή να το χαρακτηρίζει τόσο σπαρακτικά εύστοχα για τον αναγνώστη ως κουκλόσπιτο αφού στα μάτια της μοιάζει σαν το κοριτσίστικο παιχνίδι με τα πολλά δωματιάκια παραταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, στα οποία λείπει ο ένας τοίχος κάνοντας έτσι την ζωή των ενοίκων ορατή στους πάντες. 

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

Συζητώντας με την συγγραφέα Τέσυ Μπάιλα!


    Η Τέσυ Μπάιλα απαντά στο ερωτηματολόγιο των ΒιβλιοΑναφορών και μας παρουσιάζει με τον δικό της μοναδικό τρόπο το νέο της βιβλίο, το «Τις νύχτες έπαιζε με τις σκιές», το οποίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
     Η παραχώρηση της παρούσας συνέντευξης αποτελεί για το blog και για εμένα προσωπικά ιδιαίτερη τιμή καθώς «Το μυστικό ήταν η ζάχαρη», το πρώτο δηλαδή βιβλίο που με έφερε σε επαφή με την γραφή της, οι «Άγιες θάλασσες» και το «Ουίσκι μπλε», που ακολούθησαν, με έκαναν να αγαπήσω την πένα της συγγραφέως και να την συγκαταλέξω στους αγαπημένους μου συγγραφείς μιας κι αυτή με το πλούσιο λεξιλόγιο και τα καλολογικά στοιχεία που χρησιμοποιεί μου προσφέρει νοερά ταξίδια, στα οποία όλες μου οι αισθήσεις ενεργοποιούνται και παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο να κάνω βίωμα την κάθε λέξη. 
     Σας παροτρύνω λοιπόν όσοι δεν έχετε ακόμα διαβάσει κάποιο από τα βιβλία της συγγραφέως να το κάνετε σύντομα! Μέχρι τότε όμως διαβάστε την συνέντευξη κι ελάτε λίγο πιο κοντά στο έργο της Τέσυ Μπάιλα


1. Από τις 7 Φεβρουαρίου το νέο σας πόνημα, το «Τις νύχτες έπαιζε με τις σκιές», απέκτησε μια θέση στις προθήκες των βιβλιοπωλείων! Αφού σας ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο, θα σας ζητήσω να μας το παρουσιάσετε με τον δικό σας μοναδικό τρόπο. 

Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές. Το μυθιστόρημα «Τις νύχτες έπαιζε με τις σκιές» είναι ένα ιστορικό και κοινωνικό μυθιστόρημα ενταγμένο πλήρως στο ιστορικό πλαίσιο που εκτείνεται από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα μέχρι και το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Περιγράφει έναν άνθρωπο που βρέθηκε στη δίνη των εξελίξεων και πέρασε όλη του τη ζωή, αναζητώντας έναν τρόπο να εκφράσει την καλλιτεχνική του ανησυχία, να βρει δρόμους στους οποίους θα διοχετεύσει τη μοναχική του φύση, σε μια εποχή δύσκολη και ακραία, κατά την οποία η τέχνη μοιάζει να μην έχει καμιά απολύτως αξία.
Έτσι λοιπόν από την τελευταία μεγάλη σφαγή των χριστιανών από τους Τουρκοκρητικούς, το 1898, μια ημερομηνία ορόσημο καθώς την ημέρα της σφαγής, στις 25 Αυγούστου, γεννιέται ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου και σηματοδοτείται η αρχή της Κρητικής Πολιτείας περνά στην Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα μερικά χρόνια αργότερα, κι από εκεί στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Εθνικό Διχασμό, και από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο φτάνει στον Β΄. Σε όλη του την πορεία το μυθιστόρημα πραγματεύεται την ανθρώπινη περιπέτεια της προσωπικής αναζήτησης στην πάροδο ενός αιώνα διάστικτου από τα αποτελέσματα των  ιστορικών συγκυριών που σφράγισαν την εξέλιξη του κόσμου.
Ο κεντρικός ήρωας αυτού του βιβλίου θα γεννηθεί πάνω σε ένα καΐκι και από την πρώτη στιγμή θα νιώσει την ορφάνια, την απόρριψη αλλά και το ταλέντο του, καθώς μεγαλώνοντας δίπλα στον παππού του θα μάθει να αγαπάει το ξύλο και το χρώμα και να βάφει μικρά καραβάκια. Ύστερα από ένα ακόμη βίαιο περιστατικό με τον πατέρα του θα αποφασίσει να φύγει για να βρει μόνος του τον δρόμο του και η μεγάλη του περιπέτεια στη ζωή θα αρχίσει.
Από την αγκαλιά της θείας Λουλουδιάς, του παππού και της Μυρσίνης που μεγαλώνει στο σπίτι τους σαν αδελφή του, έχοντας χάσει τη μιλιά της μετά τα γεγονότα στο Ηράκλειο, στη ζωή του  θα μπουν νέοι άνθρωποι. Ο Μικέλε, ο επιστήθιος φίλος, που θα τον μάθει τι πάει να πει η χαρά της ζωής και θα τον οδηγήσει στη δημιουργία του πιο μεγάλου του ζωγραφικού έργου, η Ισιδώρα, ο ανεκπλήρωτος και ιδεατός έρωτας που θα τον βασανίζει πάντα, η κυρά Ευτέρπη, η Χριστίνα. Αλλά και οι τόποι εναλλάσσονται. Από το Ηράκλειο στα Χανιά και από εκεί στον Πειραιά και την Αθήνα. Κι ύστερα στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στη Μακεδονία. Για να καταλήξει ξανά στο πατρικό του σπίτι και να απομονωθεί έχοντας πρώτα μάθει ότι πολύ συχνά ο άνθρωπος χάνεται στα γρανάζια της μεγάλης Ιστορίας και πως ο πόνος μπορεί να γίνει η αφορμή για τη μεγάλη τέχνη.

2. Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό σας την υπόθεση του νέου σας βιβλίου;

«Η ζωή, ο θάνατος κι αναμεσίς η Τέχνη». Είναι μια φράση του Νίκου Εγγονόπουλου. Θα μπορούσα να πω πως αυτή η φράση έδωσε το πρώτο ερέθισμα για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις εκείνες που θα έδιναν μορφή στον κύριο ήρωα του βιβλίου, έναν ήρωα που η ιστορία του στροβιλίζεται πάνω σ’ αυτούς τους τρεις άξονες και γύρω από τις επιταγές της μεγάλης Ιστορίας. 

3. Διαβάζοντας ένα βιβλίο ψάχνω πάντα κάτω από τις λέξεις τα μηνύματα που ίσως θέλει ο συγγραφέας να μεταφέρει στους αναγνώστες του. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που οι κεντρικοί ήρωες του νέου βιβλίου σας, θέλουν οπωσδήποτε εμείς οι αναγνώστες να το ''παραλάβουμε'';

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019

Ο ανεπιθύμητος νεκρός-Γιώργος Πράτανος

 Ο δημοσιογράφος Γιώργος Πράτανος στον Ανεπιθύμητο νεκρό σκιαγραφεί τις στιγμές από το θάνατο του σπουδαίου λογοτέχνη Νίκου Καζαντζάκη στο Φράμπουργκ της Γερμανίας έως και τον συγκινητικό αποχαιρετισμό των Κρητών στον προμαχώνα Μαρτινέγκο, με το παρασκήνιο της ταφής να προσυπογράφει τον τίτλο του βιβλίου καθώς ο Νίκος Καζαντζάκης θεωρήθηκε ‘’ανεπιθύμητος’’ ακόμα κι ως νεκρός για την Εκκλησία, το κράτος και για κάποιες ακραίες θρησκευτικές ομάδες που τον πολέμησαν έως και την ύστατη στιγμή.

     Η αφήγηση ξεκινά το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου του 1957 όταν ο σπουδαίος Νίκος Καζαντζάκης μετά από επιπλοκές στην υγεία του αφήνει την τελευταία του πνοή έχοντας στο πλευρό του την σύζυγό του Ελένη Καζαντζάκη. Ένας νέος ανήφορος μόλις ξεκινά. Η χήρα του Καζαντζάκη και οι φίλοι του έκτος από τον πόνο της απώλειας καλούνται να διαχειριστούν και να ξεπεράσουν τα εμπόδια που οι πολέμιοι του Καζαντζάκη ακόμα και τώρα όντας νεκρός συνεχίζουν να στήνουν. 
     Η σορός μεταφέρεται οδικώς στην Ελλάδα και έχει τελικό προορισμό τον τόπο ταφής της, το Ηράκλειο της Κρήτης, κι ενώ συνοριοφύλακες αφήνουν να περάσει η νεκροφόρα χωρίς έλεγχο αποδίδοντας μ’ αυτή την κίνηση φόρο τιμής στον σπουδαίο λογοτέχνη, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Θεόφιλος φοβούμενος τις αντιδράσεις φανατικών θρησκόληπτων καθώς και ακροδεξιών στοιχείων κρατά κλειστές τις πόρτες των ναών της πρωτεύουσας εμποδίζοντας να τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα και απαγορεύει στους ιερείς να ψάλουν την εξόδιο ακολουθία. Το φέρετρο διανυχτερεύει στο νεκροθάλαμο του Α’ Νεκροταφείου Αθηνών και το πρωί με πτήση που ναυλώνει ο Ωνάσης πετά για το Ηράκλειο, τον τόπο που γεννήθηκε ο Καζαντζάκης και που τα χώματα του περιμένουν την επιστροφή του...
     Σ’ αυτό το αεροπλάνο θα επιβιβαστεί και ο δημοσιογράφος Φρέντυ Γερμανός που παρά το νεαρό της ηλικίας του ο εκδότης της του, του ανέθεσε την δημοσιογραφική κάλυψη της κηδείας. Έτσι μέσα από την δημοσιογραφική ματιά του και την επιτόπια έρευνα του οι αναγνώστες θα βιώσουν τις τελευταίες στιγμές του Καζαντζάκη, του μεγάλου λογοτέχνη που οι μηχανορραφίες των πολέμιών του του στέρησαν το Νόμπελ Λογοτεχνίας κατηγορώντας τον για αθεΐα και διαφθορέα των νέων με την Εκκλησία να φτάνει πολύ κοντά στον αφορισμό του χωρίς ωστόσο να τα καταφέρνει.