Σαντέ και λικέρ τριαντάφυλλο- Πασχαλία Τραυλού

     Σαντέ και λικέρ τριαντάφυλλο, ένα βιβλίο της Πασχαλίας Τραυλού που η κοινωνική ιστορία του καθηλώνει, συγκινεί και εμπεριέχει πολλά μηνύματα για την ισότητα των φύλλων, τον αυτοσεβασμό και την θέση της γυναίκας στην κοινωνία.
     Η συγγραφέας όπως αναφέρει στο εισαγωγικό της σημείωμα χρησιμοποιεί για πρώτη φορά πρωτοπρόσωπη αφήγηση με την ηρωίδα της, τη Ζαχαρώ, να μας εξομολογείται τη ζωή της ξεκινώντας από το 1933 και φτάνοντας ως το 2020. Έτσι εν μέσω καραντίνας η ενενηντάχρονη Ζαχαρώ με λόγο ειλικρινή, πικάντικο και αθυρόστομο, θα έλεγα, λαϊκό και ταυτόχρονα τόσο βαθιά ουσιαστικό διηγείται στη νεαρή νοικάρισσά της την ζωή της, μια ζωή γεμάτη πόνο, ανατροπές, αίμα, έρωτα, πάθος, προδοσία και απώλειες.
     Από μικρό παιδί έρχεται αντιμέτωπη με την ενδοοικογενειακή βία, την απειλή της κακοποίησης, τον θάνατο και την υποβάθμιση σε μια κοινωνία που η γυναίκα είναι κτήμα του κύρη της, πατέρα στα μικράτα της συζύγου μετέπειτα, χωρίς λόγο για την ίδια της τη ζωή και τις επιλογές που διαμορφώνουν την πορεία της: Ο Θεός, η μοίρα… Κουραφέξαλα. Μονάχοι μας κανονίζουμε τις ζωές μας. Μονάχοι μας διαλέγουμε που θα σκύψουμε το κεφάλι, πότε θα πέσουμε στα γόνατα και που θα κάμουμε τους νταήδες.
     Ο βίαιος πατέρας της θα είναι το πρώτο αρσενικό που θα στιγματίσει την παιδική της ηλικία και θα βάλει το λίθο της προσωπικής της ιστορίας. Μέθυσος, κτητικός, κυνικός, σάτηρος... την οδηγεί στα χέρια ενός άντρα που τα ήθη και οι προκαταλήψεις της κλειστής τους κοινωνίας κυριαρχούν και εγκλωβίζουν την Ζαχαρώ μα και την κάθε γυναίκα της εποχής που δέχεται με απάθεια τη μοίρα που η ανδροκρατούμενη κοινωνία ορίζει, σε ένα γάμο παρωδία. Μυστικά, ψέματα, καταπίεση και παιδοφιλία συνθέτουν το σκηνικό του.
     Όλα αυτά μέχρι να σηκώσει το ανάστημά της και να ακολουθήσει μονοπάτια που οι συνθήκες μα και οι επιλογές της την κάνουν να τα διαβεί αλλάζοντας τη ρότα της ζωής της, μονοπάτια που την απομακρύνουν απ’ το χωριό της, απ’ την ‘’ασφάλεια’’ της συζυγικής εστίας, απ΄ την πραγματική της αγάπη μα κυρίως απ’ την μονάκριβη κόρη της. Μονοπάτια που έχουν το δικό τους αντίτιμο...
      Η Αθήνα την καλωσορίζει και εκείνη βουτά στη ζωή και μεταμορφώνεται: Γνώρισα τους χίλιους εαυτούς της. Τη Ζαχαρώ με τα κόκκινα, που βγήκε αφύλαχτη στη ζωή και την κατασπαράξανε λύκοι και κυνηγοί. Την Τρελοζαχαρώ, που τίναξε στον αέρα τη ζωή της σαν τη στάχτη του Σαντέ της για έναν έρωτα. Τη Ζαχαρώ την κόρη, που πικραινόταν όταν ξέχασε η μητέρα της το όνομά της. Τη Ζαχαρώ τη μάνα, που μύριζε το ζιπουνάκι της κόρης της για να μπορεί να αντέχει την απουσία της. Τη Ζαχαρώ τη δανεική σ’ όποιον άντρα τής έδινε το αντίτιμο του κορμιού της. Τη Ζαχαρώ την τρομαγμένη κάθε φορά που κατέβαινε η πετούγια της κάμαράς της στο μισοσκόταδο.

Ήθελα μόνο ένα αντίο-Πασχαλία Τραυλού

Ήθελα μόνο ένα αντίο: το βιβλίο της Πασχαλίας Τραυλού, στο οποίο η Σμύρνη και η ανεκπλήρωτη αγάπη της Σμυρνιάς ηρωίδας του, της Ισμήνης, με τον Τούρκου Οσμάν, στοιχειώνουν τις ζωές των ηρώων παρασύροντάς μας σε μια ιστορία που οι απώλειες, το συναίσθημα, η τραγικότητα των προσώπων και των τόπων φωτίζονται από την πένα της συγγραφέως, με τρόπο τόσο λυρικό που ο αναγνώστης καθηλώνεται από την πρώτη κιόλας αράδα του κειμένου.

     Ισμήνη και Οσμάν, δυο πρόσωπα που οι κόσμοι τους, σύμφωνα με την κρίση των τρίτων, απέχουν πολύ ο ένας από τον άλλο. Εκείνη Χριστιανή, κόρη εύπορου υφασματέμπορα που ζει στο αρχοντικό της στο τέρμα του ελληνικού μαχαλά. Κι εκείνος γιος μιας φτωχής τούρκικης οικογένειας, που ζει με τη χήρα μάνα του στην αρχή του τούρκικου μαχαλά. Τα σπίτια τους συνορεύουν με τα παράθυρα των δωματίων τους να είναι αντικριστά. Κάθε φορά που το παράθυρο της νεαρής Ισμήνης ανοίγει κι αντικρίζει το γλυκό πρόσωπο του Οσμάν, ο έρωτάς της για εκείνον επιβεβαιώνεται όλο και περισσότερο... Κάθε φορά που ο Οσμάν βύθιζε το βλέμμα του στα πράσινα μάτια της γειτονοπούλας, η αγάπη που τον ένωνε μαζί της δένονταν ακόμα πιο σφικτά... 

     Το 1916 ο πλατωνικός τους έρωτας θα γίνει αντιληπτός από τον πατέρα της Ισμήνης και οι σχέσεις των δυο οικογενειών θα χάσουν το φιλικό τους χαρακτήρα. Ο Οσμάν θα φύγει για την Πόλη ώστε να σπουδάσει, ώστε να γίνει αντάξιος της Ισμήνης, που όσο περνούν τα χρόνια της απουσίας του, ο ερωτά της για τον Οσμάν της όλο και μεγαλώνει...

    Τρία χρόνια μετά, η πολιτική του Κεμάλ γεμίζει τα αμελέ ταμπουρού, οδηγεί σε συλλήψεις και στους πρώτους ξεριζωμούς. Ο πατέρας της Ισμήνης συλλαμβάνετε για να μεταφερθεί στα τάγματα εργασίας και την στιγμή της σύλληψής του, ο Οσμάν σώζει την Ισμήνη από τα βέβηλα χέρια του κεμαλικού στρατιώτη σκοτώνοντάς τον ενώ η μητέρα της εκτελείται μπροστά στα έκπληκτα μάτια της κόρης της, που από την μια στιγμή στην άλλη μένει μόνη στον κόσμο. Η Ισμήνη τότε πηγαίνει ως ψυχοκόρη στο σπίτι του θείου της και ως το Σεπτέμβρη του 1922 ζει μακριά από την Σμύρνη και τον Οσμάν...

     Όμως ο Σεπτέμβρης του ’22 πλησιάζει και μαζί του η συνάντηση με το κισμέτ! Με τον έρωτα! Με την Ιστορία...

Κλειδωμένο συρτάρι - Πασχαλία Τραυλού

    Στο «Κλειδωμένο συρτάρι» της, η Πασχαλία Τραυλού κατάφερε για άλλη μια φορά να με συνεπάρει στα συναισθήματα που η υπόθεση των ηρώων του βιβλίου της απέπνεαν με τις πράξεις και τους άψογα σκιαγραφημένους χαρακτήρες τους.  Συναισθήματα που ήταν διάσπαρτα στην κάθε λέξη, στην κάθε φράση κάνοντας το κείμενο ατμοσφαιρικό, συγκινητικό και νοσταλγικό.

  

      Μέσα στο κλειδωμένο συρτάρι του κεντρικού ήρωα, του Έκτορα Χρυσολωρά, φυλάσσονται αντικείμενα και γραπτά που συνθέτουν την οικογενειακή και προσωπική του ιστορία, μια ιστορία που θα μας συστήσει την αρχέγονη-γοητευτική Μάνη με τα ήθη και τα έθιμά της και κυρίως την βεντέτα της, την Αθήνα των Συνταγματαρχών με την λογοκρισία στην τέχνη και στην σκέψη καθώς και την τραγωδία της Κύπρου. Όλα αυτά θα παραμείνουν κλειδωμένα μέχρι την στιγμή που η αφηγήτρια, την οποία θα σας αφήσω να την ανακαλύψετε μόνη σας, θα ξεκλειδώσει και θα αφήσει να πάρουν μορφή στις 580 σελίδες του βιβλίου...

  

     «Πάνω κι από την αγάπη είναι το χρέος», λέει ο Στεφανής Χρυσολωράς, ο πατέρας του Έκτορα, η μάνα του, οι πρόγονοί του, ο κάθε Μανιάτης που είναι γαλουχημένος με την βεντέτα και τον γδικιωμό της. Για τον Έκτορα όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Διαφέρει από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, του τόπου του, καθώς πρόκειται για ένα ευαίσθητο παιδί που το μόνο που τον γοητεύει είναι τα γράμματα και η λογοτεχνία. Η βία, το αίμα και τα όπλα δεν είναι γι’ αυτόν, όπως χαρακτηριστικά λέει, όταν έρχεται τελικά και δική του σειρά να πάρει εκδίκηση για το ξεκλήρισμα της οικογένειας του. Όσο και να τον πιέζει με την στάση της η μάνα του, ο Έκτορας δεν μπορεί και δεν θέλει να σκοτώσει τον φονιά του αδερφού του, τον Μάρκο Μάντακα, τον φίλο και αδερφοποιητό του. Έτσι η μόνη λύση σ’ αυτή την μάχη της συνείδησης και του χρέους, της αγάπης και του καθήκοντος είναι η φυγή..... 

     Ο Έκτορας τότε θα αφήσει την Μάνη και την σταθερή στις απόψεις της μάνα του και θα καταλήξει στην Αθήνα έχοντας την πληγή της προδοσίας στην ψυχή του, μια πληγή που συχνά θα αιμορραγεί και θα τον συνοδεύει στις σπουδές του, στον έρωτά του για την Νιόβη -τι τραγική ηρωίδα.... Πόσο με πόνεσε...-, στον στρατό, στο κολαστήριο της οδός Μπουμπουλίνας και στον όλεθρο της Κύπρου... Θα τον συνοδεύει σε κάθε το βήμα...

     Είκοσι χρόνια μετά θα επιστρέψει στον τόπο του και θα λύσει με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο την βεντέτα προσφέροντάς μας ένα απρόσμενο τέλος...

Η γυναίκα του φάρου-Πασχαλία Τραυλού

     Ονόματα … Άρης, Αυγή, Σεραφείμ, Αγγελική, Αϊσέ, Διαμαντής…. και τόποι… Φολέγανδρος, Φάρος, Χρυσοσπηλιά…. αποτελούν τα κοινά σημεία αναφοράς των δυο ιστοριών αγάπης που συναντάμε Στην γυναίκα του φάρου της Πασχαλίας Τραυλού.

      1715… 

Ο πειρατής Λύγκας οργώνει με το σεμπέκ του τα νερά του Αιγαίου και προκαλεί, μεταξύ άλλων, καίρια χτυπήματα στο γόητρο του τουρκικού στόλου. Ο Μουσταφά Χασάν, ο καπετάνιος του στολίσκου, έχει εξαπολύσει κυνηγητό για να ανακόψει τα ρεσάλτα του αγνοώντας όμως πως ο στόχος του, ο Λύγκας, έχει ήδη κουρσάρει το κορμί και την καρδιά της χανούμισσας του Αϊσέ απολαμβάνοντας μάλιστα τον έρωτά της μέσα στο ίδιο του το σεράι στην Φολέγανδρο. Η Αϊσέ σκλάβα του Χασάν από την ηλικία των δεκατεσσάρων της βρίσκει στο πρόσωπο του Λύγκα, για πρώτη φορά, τον έρωτα και την δυνατότητα ίσως να το σκάσει μαζί του και να ζήσει επιτέλους ελεύθερη ενώ ο πειρατής το πάθος, την ηδονή και κυρίως τις πληροφορίες που του δίνει η χανούμισσα για τις κινήσεις του Χασάν. Η Αϊσέ ανασφαλής όμως και άμαθη στον έρωτα ζητά κάποια στιγμή από τον Λύγκα να της αποδείξει την αγάπη του κάνοντας της την χάρη να της φέρει από το μοναστήρι του νησιού όλα τα αναθήματα που βρίσκονται στο εικόνισμα της Παναγιάς. Ο Βερβερίνος πειρατής πείθεται να της κάνει αυτή την χάρη και ανεβαίνει τελικά στο μοναστήρι μεταμφιεσμένος σε ζητιάνος για να κατασκοπεύσει τον χώρο και να εντοπίσει την λεία του. Εκεί αντικρίζοντας την μοναχή Αυγή ανακαλύπτει στο βλέμμα της τον μεγαλύτερο θησαυρό του κόσμου…. και θα θελήσει, όχι να τον κλέψει όπως έκανε μέχρι τώρα, αλλά να τον διεκδικήσει. Και θα το κάνει την ημέρα των Θεοφανείων του 1715… την ημέρα που η Μεγάλη Θλίψη θα τον φέρει με την βοήθεια του Σεραφείμ λίγο πιο κοντά στην Λύτρωση…

      1978… 

Ο Άρης Μαυροειδής, υποσμηναγός της πολεμικής αεροπορίας, την ημέρα των Θεοφανείων ξεβράζετε μετά το ατύχημα που είχε με το μαχητικό του στις ακτές της Φολεγάνδρου και εντοπίζετε από την Αυγή, την χήρα του φαροφύλακα…. Όταν τα βλέμματα τους θα ανταμωθούν κάτι γνώριμο και αινιγματικό παράλληλα από τα παλιά θα τους ενώσει και θα τους οδηγήσει στον έρωτα, στην Χρυσοσπηλιά, στον Σεραφείμ, στην Μεγάλη Θλίψη και ίσως στην Λύτρωση…..

Η Μήδεια δεν χόρεψε ποτέ - Πασχαλία Τραυλού

      Το νέο μυθιστόρημα της Πασχαλίας Τραυλού «Η Μήδεια δεν χόρεψε ποτέ»  είναι ένα υπέροχο βιβλίο με άρτια δομή, εξαιρετικά δουλεμένη γραφή και πλοκή που εμένα προσωπικά με καθήλωσε. Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο στο συγκεκριμένο βιβλίο ήταν η ανάλυση της ψυχολογίας των ηρώων, η όποια φυσικά με βοήθησε να καταλάβω τα κίνητρα των πράξεων τους. Διαβάζοντάς το βλέπεις πως η συγγραφέα δεν ακολουθεί την πεπατημένη, δηλαδή μελοδραματισμούς, βαρύγδουπες εκφράσεις και πομπώδες λόγο, αλλά μέσα από το σοβαρό και μεστό κείμενο της μας παρουσιάζει την ιστορία της σύγχρονης Μήδειας.Το δύσκολο θέμα το οποίο διαπραγματεύεται, αυτό της παιδοκτονίας και μάλιστα από τα χέρια της ίδιας της μάνας των θυμάτων, με σόκαρε αλλά και με λύπησε, καθώς μου έδειξε ολοκάθαρα πως και ο πιο στυγερός δολοφόνος είναι αυτομάτως θύμα της υπόθεσης. Ένα θύμα μάλιστα που κάποιος άλλος δολοφόνησε ερήμην του πολλές φορές με τις πράξεις και τα λόγια του όχι το κορμί, όπως ο ίδιος,  αλλά την ψυχή και την αθωότητα της. Σίγουρα δεν επικροτείς την εν λόγω πράξη -και πώς να το κάνεις άλλωστε; - αλλά φωτίζοντας η πένα της Τραυλού σελίδα τη σελίδα το προφίλ της παιδοκτόνου σού γεννάται το αίσθημα της λύπης, της συμπόνιας(;) καθώς και της βεβαιότητας πως τα τραύματα ψυχής έχουν ως αποτέλεσμα την αλλοίωση του χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου με τρόπο ύπουλο και υποχθόνιο, μετατρέποντας τον έτσι σε ένα πλάσμα έρμαιο του πόνου των εσωτερικών πληγών του. 
Ένα ψυχολογικό- αστυνομικό -κοινωνικό βιβλίο που με κέρδισε απόλυτα! 
Συγχαρητήρια στην συγγραφέα! 

Διαβάστε το!