Με το χέρι στο στήθος- Τζένη Μανάκη

     «Με το χέρι στο στήθος», η Νικολέτα, η κεντρική ηρωίδα του τέταρτου κατά σειρά μυθιστoρήματος της αγαπημένης συγγραφέως Τζένης Μανάκη, ερωτεύεται, συγκινείται, απογοητεύεται και αντιμετωπίζει τη μοίρα και τα όποια σκαμπανευάσματα της επιφυλάσσει η ζωή.

     Η Νικολέττα Πάζη είναι δημοσιογράφος που εργάζεται σε ένα λονδρέζικο περιοδικό. Κατάγεται από την Ελλάδα και η απώλεια των αγαπημένων της γονιών καθώς και η αυτοκαταστροφική συμπεριφορά της αδερφής της, της Αίγλης, η οποία παγιδεύεται σε ένα βίαιο γάμο, την κάνουν να αφήσει τη χώρα και να κυνηγήσει τα όνειρά της στην βρετανική πρωτεύουσα. Εκεί την περιμένουν νέοι ορίζοντες, νέες προοπτικές.

     Ως ρεπόρτερ καλύπτει δημοσιογραφικά ποικίλα θέματα, ένα από αυτά και κάποιο συνέδριο στην Τύνιδα εκεί όπου και θα συναντήσει με τυχαίο και ατμοσφαιρικό τρόπο τον Φουάντ, ο οποίος με το που τον πρωτοαντικρίζει, η στάση του σώματος του, της θυμίζει τον άντρα στον πίνακα του Ελ Γκρέκο «Ο ευγενής με το χέρι στο στήθος». Ο έρωτας που θα βιώσουν θα είναι αμοιβαίος με την Νικολέττα να βλέπει πλέον τη ζωή της μέσα από το εν λόγω πρίσμα.

     Η ιστορία όμως του Φουάντ θα βάλει στο κάδρο της θεματολογίας του κειμένου πέρα από τον έρωτα και τις διαπροσωπικές σχέσεις και ένα νέο άκρως ενδιαφέρον και σύγχρονο θέμα, αυτό της τρομοκρατίας.
     Ο Φουάντ είναι Γαλλοαλγερινός συγγραφέας και την περίοδο που συναντιέται με την Νικολέττα βρίσκεται στα ίχνη του δολοφόνου της γυναίκας του, η οποία και ήταν ένα από τα θύματα του ένοπλου ισλαμικού φονταμενταλισμού. Το τραγικότερο της ιστορίας του είναι πως ο δολοφόνος της, ένας αρχιτρομοκράτης, έχει στρατολογήσει στους κόλπους της Τζιχαντ και τον μεγαλύτερό του γιο, τον Μαρίν, ο οποίος φυσικά και αγνοεί το γεγονός πως ο καθοδηγητής του είναι και ο δολοφόνος της μητέρας του.

Η κληρονομιά-Webb Katherine

    «Η κληρονομιά» της Webb Katherine μας ταξιδεύει στην Αγγλία του 2009 και σε ένα επιβλητικό βικτοριανού τύπου αρχοντικό, στη σοφίτα του οποίου φυλάσσονται πολύ καλά κρυμμένα τα μυστικά της οικογένειας του λόρδου Καλκοτ. Η Έρικα και η αδερφή της, η Μπεθ, μετά τον χαμό της αυστηρής και απρόσωπης γιαγιάς τους Μέρεντιθ, κληρονομούν το αρχοντικό με τον όρο να διαμείνουν σ’ αυτό. Τα κορίτσια που δεν έχουν όμορφες αναμνήσεις από το αρχοντικό είναι αρνητικές στο να μείνουν εκεί καθώς οι θύμισες από την μυστηριώδη εξαφάνιση του ξάδερφού τους Χένρι τους στοιχειώνουν, ειδικά την Μπεθ που ως μεγαλύτερη θυμάται λεπτομερώς τις συνθήκες και τον απότοκο της εξαφάνισής του. Η Έρικα όμως που πάντα αναζητά την αλήθεια και ελπίζει να πάρει απαντήσεις και να φωτίσει τις θολές παιδικές της μνήμες κάνει με πείσμα βουτιά στο παρελθόν όπου γράμματα και αντικείμενα της οικογένειας αναδύουν μυστικά και συμπληρώνουν το παζλ της ενδιαφέρουσας οικογενειακής ιστορίας που φιλοξενείται στις 600 σελίδες του μυθιστορήματος. 

      Η συγγραφέας χωρίζει την αφήγηση σε δύο χρόνους: στο παρόν και στο παρελθόν. Στο παρόν η Έρικα μας αφηγείται σε α’ πρόσωπο την αγωνία της για την καταθλιπτική αδερφή της, την πεποίθησή της πως η κατάσταση της Μπεθ συνδέεται με το αρχοντικό και την εξαφάνιση του Χένρι, την προσπάθεια της να φέρει στο μυαλό της το περιστατικό της εξαφάνισης καθώς ως μικρότερη δε θυμάται συγκεκριμένα πράγματα που η Μπεθ κρατώντας χρόνια ολόκληρα το στόμα της κλειστό της τα αποκρύπτει εντέχνως καθώς και την λύση του μυστηρίου γύρω από την απέχθεια που η γιαγιά και η προγιαγιά της είχαν για την οικογένεια Ντινσντεϊλ, την οικογενεια των τσιγγάνων που κατασκήνωνε κοντά στο αρχοντικό. Στο παρελθοντικό κομμάτι με την τριτοπρόσωπη αφήγηση παρακολουθούμε την ζωή της προγιαγιάς της οικογένειας, της Καρολάιν, που μας ταξιδεύει στην Άγρια Δύση των αρχών του 20ου αιώνα με την πένα της συγγραφέως να μας χαρίζει στα συγκεκριμένα κεφάλαια τις ωραιότερες εικόνες: αχανείς και αχαρτογράφητοι έρημοι τόποι, ράντζα και καουμπόηδες. 

     Οι δύο ιστορίες, αν και απέχουν σχεδόν ένα αιώνα χρονικά, συνδέονται αριστοτεχνικά από την συγγραφέα καθώς μυστικά και γεγονότα του παρελθόντος επηρεάζουν και διαμορφώνουν τις συμπεριφορές των ηρώων της σύγχρονης ιστορίας. Οικογενειακά μυστικά και συμπεριφορές προγόνων αφήνουν τα απόνερά τους στους απογόνους, αφήνουν μια κληρονομιά που αποπνέει αντικρουόμενα συναισθήματα: πάθος, μίσος, έρωτα, προδοσία και μεταμέλεια.  

Μια βδομάδα το χειμώνα-Marcia Willet

     Κάποιες φορές χρειάζεσαι ένα βιβλίο για να χαλαρώσεις, να αφήσεις στην άκρη τις σκέψεις και να χαθείς στον ήρεμο και χωρίς πολλούς προβληματισμούς κόσμο του, ένα τέτοιο βιβλίο είναι και το «Μια βδομάδα το χειμώνα» της Marcia Willet που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Βιβλίο τρυφερό, ατμοσφαιρικό, ευχάριστο μα και ρομαντικό με τις περιγραφές της φύσης να αποτελούν το πιο δυνατό κομμάτι της αφήγησης καθώς η συγγραφέας μεταφέρει τον αναγνώστη μέσω αυτών στη Κορνουάλη και στους ρεικότοπους της περιοχής με απόλυτη επιτυχία.

"Η Μελίσσα έκανε το γύρω του σπιτιού κι όταν έστριψε τη γωνιά, απόμεινε να κοιτάζει άφωνη. Ως εκεί που έφτανε το μάτι, ο ρεικότοπος έζωνε το σπίτι σαν απέραντος ωκεανός. Το δρομάκι κατέληγε σ' ένα σκαμμένο, περιφραγμένο χώρο. Λίγο παρακάτω, σ' ένα ξέφωτο, μερικά πόνι. Μέσα απ' τα ρείκια ξεπηδούσαν γρανίτινες κορφούλες, ενώ κάπου στο βάθος κελάρυζαν νερά. (205-6)''

    Με λόγο απλό η συγγραφέας μάς οδηγεί στην Κορνουάλη και σ’ ένα λόφο απόμερο στην κορυφή του οποίου δεσπόζει ένα έρημο αρχοντικό. Η πώληση του αγροτόσπιτου θα αποτελέσει την αρχή της αφήγησης της μυθοπλασίας μιας και γύρω από αυτό οι ήρωες θα ξεδιπλώσουν την γεμάτη πάθη, έρωτες, προδοσία και μυστικά ιστορία των ιδιοκτητών του. 

      Η Μόντι λοιπόν, η χήρα του Έκτωρ, αποφασίζει να πουλήσει το σπίτι στο λόφο, το Μουργκέιτ όπως το ονομάζουν, καθώς δε μπορεί να το συντηρήσει. Η κόρη του άντρα της, η Σελίνα, αντιδρά, είναι το σπίτι των παιδικών καλοκαιρινών διακοπών της οικογένειάς της. Το σπίτι τής θυμίζει την μητέρα της που πέθανε όταν ήταν δώδεκα χρονών και έτσι δε δέχεται να πουληθεί και μάλιστα από την μητριά της που ανέκαθεν είχαν μια σχέση μίσους. Η μόνη σύμμαχος της Μόντι είναι η εγγονή του Έκτωρ, η Πόζι, που  αγαπά τη Μόντι σα γιαγιά της και έχει αναπτύξει μαζί της μια σχέση βασισμένη στην εμπιστοσύνη και την αγάπη, καθώς και ο Πάτρικ, ο σύζυγος της Σελίνας, που η ουδέτερη στάση του ίσως και να οδηγήσει την σχέση του με την εγωκεντρική και απόλυτη Σελίνα σε ρήξη.

     Πριν πουληθεί όμως το Μουργκέιτ πρέπει πρώτα να ανακαινιστεί. Ο Ρομπ αναλαμβάνει τις επισκευές και... ερωτεύεται το σπίτι. Μέσα σ’ αυτό το σπίτι ο Ρομπ και η Μελίσσα, που φτάνει για να δει το Μουργκέιτ με σκοπό την αγορά του, θα ζήσουν μια βδομάδα το χειμώνα, μια βδομάδα μαζί με τον έρωτα, το πάθος, τη μοίρα. Μια βδομάδα που μυστικά και ανατροπές θα αλλάξουν τη ζωή του Ρομπ, της Μελίσσσας, της Πόζι και της Μόντι. Μια βδομάδα! Μια βδομάδα το χειμώνα...

     Διαβάστε το! Είναι ένα ρομαντικό βιβλίο που στις σελίδες του κυριαρχεί ο έρωτας, η φιλία και η συγχώρηση.  Οι περιγραφές της Κορνουάλης ήταν μαγευτικές!

Βαθμολογία 5/5
Βιογραφία συγγραφέως

Στοιχεία Βιβλιου:

Τίτλος: Μια βδομάδα το χειμώνα

Συγγραφέας: Willet Marcia

Μετάφραση: Πόλυ Μοσχοπούλου

Εκδ.: Ωκεανίδα

Ημερ.Εκδ.: Φεβρουάριος 2002

Σελ.: 476

Δήμητρα Κωλέτη

Για την Ελίζα-Τζένη Μανάκη

     «Για την Ελίζα» γράφει η Τζένη Μανάκη και, μέσα από την οικογενειακή σάγκα της Ελίζας και της Λούνας, των δύο κεντρικών ηρωίδων, μας μιλά, με τρόπο απλό και με την βοήθεια των βαθειά αναλυμένων ηρώων της σε σημείο μάλιστα που να γίνεσαι ένα μαζί τους, για τις πληγές του πολέμου και της Ιστορίας και πως αυτές περνούν από γενιά σε γενιά και επηρεάζουν τις ζωές των επιγόνων. 

    Η Ελίζα  εβραϊκής καταγωγής ζει τον φασισμό των Ναζί. Μαζί με τους ομόθρησκούς της στέλνεται από την Θεσσαλονίκη, στοιβαγμένη στα βαγόνια της ντροπής, σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εκεί θα βιώσει την εξαθλίωση, την βία, την παράνοια του Γ’Ράιχ ενώ ο Θάνατος θα αρπάξει στα αιμοσταγή χέρια Του τα μέλη της οικογένειάς της. Εκείνη θα επιζήσει με τις φρικτές μνήμες του στρατοπέδου να κατέχουν, όπως είναι φυσικό, μέρος του νου της και να επηρεάζουν τις μελλοντικές της ενέργειες. 

     Η Ελίζα θα επιστρέψει στην Θεσσαλονίκη και θα ζήσει στο λεηλατημένο πατρικό της, που η θεία της Ραχήλ, η μόνη από τους επιζήσαντες συγγενής της, κατόρθωσε με νύχια και με δόντια να το γλιτώσει απ’την καταπάτηση. Στο δρόμο της επιστροφής θα γνωρίσει τον Τζέραλντ στην αγκαλιά του οποίου θα νιώσει μετά από πολύ καιρό ελεύθερη. Σύντομα, και παρά τα εμπόδια λόγω θρησκευτικών διαφορών, θα παντρευτούν και θα φέρουν στον κόσμο την Λούνα. 

     Το παρελθόν όμως στήνει καρτέρει. Οι μνήμες, ο αγιάτρευτος πόνος και ίσως οι εμμονές παίρνουν το πάνω χέρι. Ο γάμος τους καταρρέει και η Λούνα γίνεται μάρτυρας μιας σκηνής που θα την συγκλονίσει. Τα επόμενα χρόνια θα ζήσει χωρίς την παρουσία του πατέρα της και μέσα στις σιωπές και την μελαγχολία της μάνας της: «Ο φασισμός διέλυσε την οικογένεια μου, μου κληροδότησε όλο αυτό το αφύσικο βάρος των συνεπειών του κι εγώ προσπαθούσα να ξεφύγω με όχημα την τέχνη και τη λογοτεχνία. Να ζω μέσα από τις ζωές των χάρτινων ηρώων, για να αντέχω»».

     Όταν η Ελίζα πεθάνει η Λούνα θα ‘ρθει μέσω των γραπτών της μητέρας της πιο κοντά στον ψυχισμό της και στις συνθήκες που η Ιστορία επέβαλε. Η διείσδυση αυτή θα την κάνει να κατανοήσει την μάνα της, να απαγκιστρωθεί από τον πόνο του παρελθόντος και να χτίσει το μέλλον της με αισιοδοξία;

     Ένα καλογραμμένο βιβλίο με ανατροπές, ροή, εναλλασσόμενες αφηγήσεις μα κυρίως με ήρωες που μιλούν για την Ιστορία από τα βάθη της ψυχής τους κάνοντας τους αναγνώστες κοινωνούς των πόνων, των προβληματισμών και των παθών τους. 

     Διαβάστε το! Θα το χαρακτήριζα επίκαιρο -ή μήπως διαχρονικό!- καθώς στις σελίδες του πραγματεύεται η έννοια της Μνήμης που οφείλουμε να έχουμε ως προς την Ιστορία με απώτερο σκοπό, φυσικά, την αποφύγει παρόμοιων καταστροφικών λαθών στο μέλλον!

     Συγχαρητήρια στη συγγραφέα!

Βαθμολογία 5/5

Βιογραφία Συγγραφέως

Στοιχεία Βιβλίου:

Τίτλος: Για την Ελιζα

Συγγραφέας: Τζένη Μανάκη

Εκδ.: Ωκεανίδα

Ημερ.Εκδ,: 17/05/2019

Σελ.: 320

Δήμητρα Κωλέτη

Ψάχνοντας για κοχύλια-Rosamunde Pilcher

         Η ηρωίδα του «Ψάχνοντας για κοχύλια», η Πενέλοπε, είναι 64 χρονών και μόλις έχει φύγει με την δική της έγκριση από το νοσοκομείο μετά την καρδιακή προσβολή που την είχε οδηγήσει σ’ αυτό.  Μπαίνοντας στο σπίτι της αντικρίζει τον αγαπημένο της πίνακα, τον πίνακα που φιλοτέχνησε ο πατέρας της και που απεικονίζει την ίδια ως παιδί με ένα κουβαδάκι στο χέρι, να ψάχνει κοχύλια σε μια από τις αμμουδερές παραλίες της Κορνουάλης. Κοιτάζοντάς τον δίνεται η πρώτη αφορμή στην συγγραφέα για να μας γυρίζει σιγά σιγά πίσω και να μας συστήσει την οικογενειακή και την προσωπική ιστορία της Πενέλοπε καθώς και αυτή που κρύβεται πίσω απ’ τον  πίνακα ο οποίος παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην αφήγηση, μιας και αποτελεί τον συνδετικό κρίκο που ενώνει το συγγραφικό παρόν με το παρελθόν, τις δύο δηλαδή χρονικές περιόδους που χωρίζει η Πίλτσερ το κείμενό της. 

     Η Πηνέλοπε μεγάλωσε σε ένα μποέμικο περιβάλλον στο οποίο κυριαρχούσε η αγάπη, ο σεβασμός και η ανεμελιά. Κατοικούσαν στο Λονδίνο, τα συχνά ταξίδια όμως του ζωγράφου πατέρα της και της γλυκιάς μητέρα της της γνωρίζουν τον τότε  γνωστό κόσμο. Η Κορνουάλη θα γίνει για την τριμελή οικογένεια ο καλοκαιρινός της προορισμός και κατά την διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου πόλεμου ο τόπος που θα την κρατήσει μακριά από της φλόγες του. 

       Η Πενέλοπε έφηβη πλέον και συγκινημένη από το δράμα των προσφύγων της Ναζιστικής Γερμανίας θα καταταχθεί στο Βασιλικό Ναυτικό συμβάλλοντας έτσι στον αγώνα κατά του Γ’ Ράιχ.  Όσο και να θέλει όμως να εγκλιματιστεί στο νέο περιβάλλον δεν το κατορθώνει. Το Βασιλικό Ναυτικό είναι αυστηρό, με κανόνες και ρυθμούς που δεν της ταιριάζουν... και τότε συναντά τον Αμπροουζ ο οποίος θα της χαρίσει όμορφες στιγμές και την ψευδαίσθηση πως γνώρισε τον έρωτα στο πρόσωπό του. Όταν διαπιστώσει πως είναι έγκυος θα παντρευτεί μαζί του και θα αποσυρθεί στην Κορνουαλη... Εκεί θα γίνει μητέρα, θα καταλάβει πως ο γάμος της είναι μια καταστροφή, θα βιώσει την απώλεια μα και θα γευτεί τον έρωτα στο πρόσωπο του στρατιώτη Ρίτσαρτ...

       40 χρόνια μετά θα θυμηθεί την ιστορία της και θα μας την πει ... με νέα πρόσωπα να βοηθούν με τις πράξεις τους στην εξιστόρηση...

Φωτογραφία σε σεπία- Isabelle Allende

      Η Αουρόρα γράφει την ιστορία της. γράφει και μας ξετυλίγει σιγά σιγά το κουβάρι της ζωή της, στο οποίο ο έρωτας, οι ίντριγκες, οι προδοσίες και τα πάθη δίνουν τις δικές τους αποχρώσεις. 

     Η Ελίζα Σόμερ, η ηρωίδα του βιβλίου η «Κόρη της μοίρας», εδώ, στην «Φωτογραφία σε σέπια», έχει αποκτήσει δυο παιδιά, τον Λάκυ και την Λυν. Η Λυν που είναι μια κοπέλα απαράμιλλου κάλλους, ερωτεύεται παθιασμένα τον μποέμ γιο της Παουλίνα ντε Βάλιε τον Ματίας. Ο Ματίας εκμεταλλεύεται την δροσιά και τον αυθορμητισμό των νιάτων της, κάνει μια σχέση μαζί της, ώστε να κερδίσει το στοίχημα που είχε βάλει με τους φίλους του, και την εγκαταλείπει εν τέλει όταν του ανακοινώνει πως είναι έγκυος. Εκείνη με την υποστήριξη της μητέρας της και του στωικού πατέρα της, του Ταο Τσι’Εν, γεννά την κόρη της Αουρόρα και λίγες ώρες μετά αφήνει την τελευταία της πνοή γεμίζοντας τους οικείου της με απέραντη θλίψη και πόνο. Η Αουρόρα ορφανή και νόθα θα μεγαλώσει ήρεμα δίπλα στον δοτικό παππού της και την τρυφερή γιαγιά της υπό την προστασία του ανθρώπου που αν και δεν είχε καμία σχέση με την Λυν την στήριξε μέχρι την τελευταία στιγμή, του Σεβέρο ντε Βάλιε.

     Όλα αυτά μέχρι τα πέντε της χρόνια όπου και η ζωή της θα ανατραπεί.... Ο παππούς της θα πεθάνει αιφνίδια και η γιαγιά της θα αποφασίσει να εμπιστευτεί την φροντίδα της εγγονής της στην Παουλίνα, στην μάνα του Ματίας. Το σκηνικό για την Αουρόρα τότε θα αλλάξει άρδην! Από την κινέζικη συνοικία και το σπίτι απλών αλλά και τρυφερών ανθρώπων μετακομίζει με συνοπτικές διαδικασίες στην πιο εύπορη περιοχή  του Σαντιάγκο και σε ένα παλάτι γεμάτο άγνωστα πρόσωπα. Η γιαγιά της η Παουλίνα, μια δυναμική και επιτυχημένη επιχειρηματίας της εποχής της, θα την βοηθήσει να προσαρμοστεί και θα τα καταφέρει... Τα μόνο που θα μείνουν στο μυαλό της, χωρίς βέβαια να μπορεί να τα συνδέσει με τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής της καθώς η Παουλίνα της έχει αποκρύψει όλα τα γεγονότα εκείνης της περιόδου, είναι ένας συγκεκριμένος εφιάλτης που της ταράζει για χρόνια τον ύπνο της και ένα κινέζικο όνομα που ηχεί στα αυτιά της ανά τακτά χρονικά διαστήματα. 

      Και ενώ τα χρόνια περνούν με την Ιστορία της Χιλής να γράφει τις δικές της δύσκολες και μαύρες σελίδες της καθώς και με την Αουρόρα να έχει κάνει έναν αποτυχημένο γάμο και να καταπιάνεται με την τέχνη της φωτογραφίας, η Ελίζα Σόμερ κάνει την εμφάνιση της, ύστερα από απουσία δεκαπέντε χρόνων, φωτίζοντας τα σκοτεινά και έως εκείνη τη στιγμή ανερμήνευτα κομμάτια της ζωής της δίνοντάς μας έτσι ένα ανατρεπτικό φινάλε....

Κόρη της μοίρας-Isabelle Allende

     Η Ελίζα Σόμερ, η Κόρη της μοίρας της Ιζαμπέλ Αλιέντε, είναι μια κοπέλα που μεγαλώνει με την συντηρητική οικογένεια Άγγλων αριστοκρατών της Χιλής, ούσα υιοθετημένη. Στα δεκαοχτώ της ερωτεύεται έναν φτωχό νεαρό με επαναστατικό πνεύμα. Η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους μένει κρυφή καθώς οι αντιδράσεις που η οικογένεια της θα έχει γι’ αυτή είναι κάτι παραπάνω από βέβαιες, μιας και όπως προείπαμε η Ελίζα ανήκει στην αριστοκρατία της Χιλιανής κοινωνίας ενώ ο Χουακίν Αντιέτα όχι.

    Το 1848 τα χώματα της Καλιφόρνιας γεννούν κοιτάσματα χρυσού κι όλοι σπεύδουν να γευτούν τον πλούτο. Ένα μεγάλο και ατελείωτο κύμα μετακίνησης ανθρώπων από όλα τα μήκη και πλάτη της γης φτάνει στις περιοχές της με σκοπό φυσικά να πάρουν κι αυτοί ένα γενναίο κομμάτι από τη κερδοφόρα πίτα που λέγεται χρυσός. Ανάμεσα τους και ο Χουακίν που αφήνει την φτωχογειτονιά του, την άρρωστη μητέρα του και την Ελίζα για να κυνηγήσει κι αυτός με την σειρά του το όνειρο. Η Ελίζα μένει πίσω και λίγες εβδομάδες αργότερα διαπιστώνει τελικά πως είναι έγκυος. Οι προσπάθειες της να αποκολλήσει το έμβρυο από τα σπλάχνα της με την βοήθεια μάλιστα της Μάμα Φρέζα, της γυναίκας που μαζί με την Ρόζα Σόμερ βοήθησε στην ανατροφή της, δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα και έτσι μπροστά στο αδιέξοδο που βρίσκεται επιλέγει την έσχατη λύση, που δεν είναι άλλη από την φυγή.

     Και ενώ η αρχή του βιβλίου δίνει την αίσθηση πως πρόκειται για ένα ρομαντικό βιβλίο εποχής με ένα συνηθισμένο στόρυ στο οποίο ο φτωχός ερωτεύεται την πλούσια, η οποία μάλιστα διαπιστώνει πως είναι έγκυος όταν μένει χωρίς την υποστήριξη του εραστή της, στην συνέχεια του αλλάζει πολύ με την Ελίζα να περνά δυσκολίες που μας φέρνουν σε επαφή με τα φαινόμενα της εποχής που τοποθετούνται οι ήρωες του κειμένου: εμπόριο λευκής σαρκός, φυλετικός ρατσισμός, η χίμαιρα του χρυσού.

     Η φυγή λοιπόν είναι η μόνη λύση για την Ελίζα. Έτσι εκείνη προσεγγίζει τον μάγειρα ενός πλοίου που εκείνες τις μέρες θα σαλπάρει με προορισμό το Σαν Φραντσίσκο και τον πληρώνει για να την βάλει στο αμπάρι του. Κλεισμένη στα έγκατά του κάνει το ταξίδι που θα την φέρει όλο και πιο κοντά στην ελευθερία και την αυτογνωσία της. Ο μάγειρας, ο Τάο Τσι’Εν, θα γίνει τότε ο άνθρωπος που θα την σώσει από τον θάνατο της αποβολής, από την παράνοια της μοναξιάς του αμπαριού και από το χάος των συνθηκών της αμερικανικής γης. Ο Τάο θα γίνει ο φίλος της, ο συνοδοιπόρος, ο εμπνευστής αλλά κι αυτός που θα ξυπνήσει, μετά την άκαρπη και περιπετειώδη αναζήτηση του Χουακίν, την γυναικεία της φύση....

Πάουλα-Isabelle Allende

     Τον Δεκέμβριο του 1991 η Πάουλα, η κόρη της Χιλιανής συγγραφέως Ιζαμπέλ Αλιέντε πέφτει σε κώμα όταν η πορφύρα, η σπάνια γονιδιακή ασθένεια που για είκοσι οχτώ χρόνια είχε κρυφτεί χθόνια στα γονίδια της, βγαίνει από την σκοτεινή της κρυψώνα και πλήττει με τον πιο αδηφάγο τρόπο το σώμα της. Το σοκ, ο πόνος και η αγωνία των δικών της ανθρώπων και κυρίως της μητέρας της είναι τέτοιο που τους παγώνει. Βλέποντας την απόγνωση της Ιζαμπέλ, η ατζέντης της, της κάνει δώρο ένα μεγάλο τετράδιο με κίτρινες σελίδες και την παρακινεί να γράψει. «Γράψε για να ξαλαφρώσεις, γιατί αλλιώς θα πεθάνεις από την αγωνία, καημενούλα μου» της λέει και εκείνη γράφει. Γράφει  για την ίδια, για να αποσπά το μυαλό της. γράφει για την Παουλα, για να έχει, όταν θα βγει από το κώμα, αναμνήσεις. γράφει για εμάς και μας μιλά για το συναίσθημα της απώλειας, τον θρήνο αλλά κυρίως για την υπέρτατη μορφή αγάπης, αυτή, δηλαδή, που νιώθει μια μάνα για το σπλάχνο της.

        Το βιβλίο λοιπόν ξεκινά τον Δεκέμβρη του 1991 με την Ιζαμπέλ Αλιέντε να κάθεται στο παρεκκλήσι του νοσοκομείου και να γράφει για την πορεία ζωής της και πως έφτασε στο τώρα. Μας μιλά για τον χωρισμό των γονιών της, το μεγάλωμα στο σπίτι του παππού Τάτα και της διορατικής γιαγιάς της, τις περιπλανήσεις με τον πρέσβη πατριό της, τους πρώτους έρωτές της, την οικογενειακή σχέση της με τον πολιτικό και μετέπειτα πρόεδρο της Χιλής, Σαλβαδόρ Αλιέντε, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην εξορία μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Χιλή του 1973, τον γάμο της και την γέννηση των δυο παιδιών της καθώς και το πώς και με ποιές αφορμές έγραψε τα πρώτα της μυθιστορήματα που την καθιέρωσαν ως μια από τις παγκοσμίως επιτυχημένες συγγραφείς. Μα πάνω από όλα μας μιλά για τα συναισθήματά της στην πιο τραγική στιγμή της ζωής της, στην στιγμή που η κόρη της βρίσκεται στο μεταίχμιο της ζωής και του θανάτου, στην στιγμή που η καρδιά και η ψυχή της μάνας αιμορραγεί... 

      Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου η συγγραφή συνεχίζεται..., η Πάουλα βρίσκεται ακόμα σε κώμα... το μόνο που έχει αλλάξει είναι ο χώρος, μιας και η ασθενής έχει μεταφερθεί στο σπίτι της μητέρας της στην Καλιφόρνια καθώς και η συνειδητοποίηση ορισμένων από τους οικείους της ως προς ποια θα είναι η κατάληξη της αγαπημένης τους Πάουλας. Οι ψευδαισθήσεις σ’ αυτό το σημείο λοιπόν έχουν μείνει πίσω.... και αυτό πονά.... 

     Η «Πάουλα» είναι ένα συγκινητικό και όχι δακρύβρεχτο βιβλίο που με καθήλωσε! Ο λόγος της συγγραφέως ήταν έντονος, χειμαρρώδης, ποιητικός και ρεαλιστικός. Ήταν μια κατάθεση ψυχής που με άγγιξε από το εισαγωγικό κιόλας σημείωμα του. Η μελαγχολία του αναπόφευκτου, η αγωνία και η φθορά ψυχής της μάνας με συντρόφευε καθ’ όλη την διάρκεια της ανάγνωσης ενώ τα ιστορικά γεγονότα που έζησε η συγγραφέας και μας τα μετέφερε στις σελίδες του βιβλίου με έβαλαν στην συγκεκριμένη εποχή αβίαστα. Κλείνοντάς το παίρνω πολλές εικόνες, πολλά συναισθήματα. Ένα από αυτά: η τρυφερότητα. Μία από αυτές: ο αποχαιρετισμός του επιλόγου.

           Διαβάστε το....η αφοσίωση της μάνας θα σας συγκινήσει, θα σας συγκλονίσει!

Τ'αηδονιού το δάκρυ-Γεώργιος Ελ. Τζιτζικάκης

«Το μεγάλο σχέδιο της ζωής, της τύχης του καθενός, της μοίρας κάθε πλάσματος, είναι ένα τεράστιο χαρτί με γραμμές, άλλες ίσιες κι άλλες μπερδεμένες. Στα μάτια των ανθρώπων δείχνει μια ακαταλαβίστικη μουντζούρα, στα μάτια του Θεού όμως είναι ξεκάθαρο το σχέδιο, ευδιάκριτο το καταπού τραβά η κάθε γραμμή». 

     Αυτό είναι για τον Γιώργη Αηδονάκη η ζωή: ένα χαρτί με γραμμές άνισες και ακαταλαβίστικες που σαν τις θωρεί ο άνθρωπος δεν κατορθώνει να τις αποκωδικοποιήσει. Στη ζωή όμως του Γιώργη θα συντελεστεί ένα μικρό θαύμα, στο οποίο η Σταυροκατίνα, μια φωτισμένη μορφή, θα κατορθώσει σε μια δύσκολη καμπή της ζωής του να ξεμπερδέψει αυτές τις γραμμές και να φανερώσει μπρός του  ένα μέρος από το θεϊκό σχέδιο που του αναλογεί…..

    Ο Γιώργης βλέποντας την λίγων μηνών κόρη του να αργοσβήνει ανεξήγητα φτάνει μετά από παρότρυνση του σοφού Τυροθόδωρα στο μοναστήρι της Μαραθανοκεφάλας, στο οποίο και έρχεται σε επαφή με την καλόγρια Σταυροκατίνα. Η Σταυροκατίνα τότε του φανερώνει πως η κορούλα του κουβαλά από την στιγμή της γέννησης της μια κατάρα που την οδηγεί σιγά σιγά στον θάνατο. Ο μόνος τρόπος για να απαλλαγεί το μικιό του απ’ αυτήν είναι να δεχτεί να πάρει ο ίδιος στις πλάτες του αυτή την κατάρα και μέσα από τις μελλοντικές του πράξεις, στις οποίες οφείλει να επιδείξει υπομονή, πίστη στον Θεό και στις βουλές του, να κατορθώσει ίσως να την λύσει.

     Τα λόγια της Σταυροκατίνας θα συνοδευτούν και από ένα θαύμα, ένα θαύμα το οποίο και θα πείσει τον Γιώργη να δεχτεί αδιαμαρτύρητα τα λόγια και τις νουθεσίες της καλόγριας που μόνο σκοπό έχουν να σώσουν την μικρή Κλειώ. Πατέρας και κόρη, μετά από τους χρησμούς και τα θαύματα της Σταυροκατίνας, φεύγουν από το μοναστήρι και επιστρέφουν στο σπίτι τους, όπου, μόλις φτάνουν, η Κωστούλα, η μητέρα της οικογένειας, αντικρίζει μια υγιέστατη κόρη και έναν αποφασισμένο Γιώργη που για να γλυτώσει την κορούλα του, την σουρλουλού του όπως την προσφωνεί, είναι διατεθειμένος να δώσει για αντάλλαγμα στο Χάρο ακόμα και την ίδια του την ζωή… 

     Τα χρόνια περνούν… η Κλειώ μεγαλώνει…. και η κατάρα που σιγοκοιμόταν για μια τετραετία, ξυπνά τελικά και χτυπά με την ανεξέλεγκτη δύναμή της την οικογένεια Αηδονάκη, την οποία οι άδικες κατηγορίες, η καταδίκη, η φυλάκιση, η απώλεια, ο θάνατος, ο πόνος και η μοναξιά την στοιχειώνουν και την ταλαιπωρούν για τριάντα ολόκληρα χρόνια… την στοιχειώνουν και την ταλαιπωρούν δηλαδή μέχρι την στιγμή που η κατάρα λύνεται επιτρέποντας στα εναπομείναντα μέλη της οικογένειας να ζήσουν πλέον απαλλαγμένα από τους σκόπελους της….

Τα κόκκινα λουστρίνια - Στέλλα Βρετού

         «Τα κόκκινα λουστρίνια» είναι ένα βιβλίο με μια όμορφη, καλοδουλεμένη γραφή στο οποίο η Νένα, η κεντρική ηρωίδα του, μας διηγείται την ιστορία της οικογένειάς της. Η αναδρομή της φτάνει τέσσερις γενιές πίσω ξεκινώντας με την ιστορία της προγιαγιάς της, της Ευανθίας, η οποία καταφτάνει από την Ζάκυνθο, μετά την ορφάνια της, στο σπίτι της θείας της, Ρουμπίνας, στην Πόλη. Στα Ταυτάλα, τη ρωμαίικη γειτονιά, θα μεγαλώσει, θα ονειρευτεί και θα παντρευτεί σε νεαρή ηλικία τον Γιάγκο, ο οποίος θα την οδηγήσει στην Οδησσό του 19ου αιώνα και θα δημιουργήσει μαζί της οικογένεια. Τα παιδιά της θα ολοκληρώσουν την ευτυχία και την ευημερία της ευκατάστατης οικογένειας γεμίζοντας το αρχοντικό τους ζεστασιά και αγάπη. Η ευτυχία τους θα κλονιστεί την στιγμή που η Κατιούσα θα μπει στην ζωή τους και θα την γεμίσει με επώδυνα μυστικά, μυστικά που θα επηρεάσουν τις γενιές που θα ακολουθήσουν….. Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση και τις συνέπειες που επωμίστηκε ο ελληνικός πληθυσμός της Οδησσού, η οικογένεια θα επιστρέψει στην Πόλη και θα εγκατασταθεί στο σπίτι στα Ταυτάλα προκειμένου τα μέλη της να φτιάξουν την ζωή τους απ' την αρχή. 
Με κοινό σημείο αναφοράς το σπίτι στην ρωμαίικη γειτονιά, η γιαγιά της Σαπφώ, η μητέρα της Ανθούλα και η θεία της Ουρανία θα βιώσουν τον έρωτα, την μητρότητα, την μοναξιά, την μελαγχολία που φέρει η απώλεια των μέχρι τότε κατακτημένων.....
         Μια ιστορία που μ’ άρεσε έως ένα σημείο, συγκεκριμένα μέχρι την αποκάλυψη της πραγματικής ταυτότητας του Παντέλου και του έρωτα του με την θεία της Νένας, την Ουρανία. αν σταματούσε εκεί θα μπορούσαν Τα κόκκινα λουστρίνια να ήταν για ‘μένα ένα συμπαθητικό βιβλίο. Οι πολλές όμως δευτερεύουσες ιστορίες και η λεπτομερής ανάλυση τους με κούρασαν και με αποπροσανατόλισαν από την κεντρική υπόθεση του. Η πλοκή του δεν ήταν δεμένη ενώ θεωρώ πως κάποια κομμάτια θα μπορούσαν να απουσιάζουν μιας και πιστεύω πως δεν εξυπηρετούσαν και τόσο την εξέλιξη της υπόθεσης. Η ροή ήταν γρήγορη και η γραφή, όπως ανέφερα στην αρχή της ΒιβλιοΑναφοράς, όμορφη και καλοδουλεμένη. Στο σύνολο του λοιπόν για ‘μένα -και μόνο για ‘μένα- ένα μέτριο έως αδιάφορο βιβλίο.

Διαβάστε το……. σίγουρα θα με διαψεύσετε! 

Βαθμολογία 2/5

Βιογραφία Συγραφέως

Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Τα κόκκινα λουστρίνια

Συγγραφέας: Στέλλα Βρετού

Εκδ.: Ωκεανίδα

Ημερ.Εκδ.: Ιούνιος 2014

Σελ.:608

Δήμητρα Κωλέτη

Της νεκρής πριγκίπισσας-M.Kenize

       Ένα όμορφο και καλογραμμένο βιβλίο. Η πριγκίπισσα Σέλμα, απόγονος της Οθωμανικής δυναστείας ζει την κατάληψη της Ινσταμπούλ από τους συμμάχους της Ατάντ μετά το τέλος του Α’ Παγκόσμιου πολέμου, την παρακμή και την εξορία της βασιλικής οικογένειας από τον Κεμάλ τον νέο μονάρχη που επωμίζεται την νίκη κατά των Απίστων, την ελευθερία στο «Παρίσι της Ανατολής», την Βυρητό, τις παράλογες παραδόσεις και τα έθιμα στις Ινδίες ως μαχαρανή και τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο με τις κακουχίες και τις θανάσιμες στερήσεις του. Αυτό που αποζητά πάντα μέσα από αυτά τα ιστορικά γεγονότα και τα σκηνικά της βίας και της αδικίας είναι να αγαπηθεί. Παλεύει πολύ για να αποκτήσει την αγάπη και την αποδοχή του ίδιου της του εαυτού. Με πείσμα, γοητεία και χειρισμούς που χαρακτηρίζονται από δυναμισμό και θέληση για ζωή θα βρει αυτό που θέλει η ψυχή της, την ελευθερία και την αγάπη. Ακόμα και όταν γύρω της όλα φλέγονται εκείνη θα αποζητά την αγάπη!

        Διαβάζοντας το ταξιδεύεις στην Ανατολή και στα έθιμά της πολλά από τα οποία μας προκαλούν δυσφορία, αλλά και στη Δύση του ιμπεριαλισμού του 20ου αιώνα και της αριστοκρατίας.Το πρώτο κεφάλαιο που αναφέρεται στην κατοχή της Κων/πολης από τους Άγγλους και την αποβίβαση του ελληνικού στρατού το 1919 μ’ άρεσε πάρα πολύ γιατί παρουσιάΔζονται αυτές οι ώρες από διαφορετική οπτική γωνία, από την γωνία του ηττημένου που χάνει το μεγαλείο του και που προσπαθεί να σταθεί αξιοπρεπώς στη νέα κατάσταση και να ανασυγκροτηθεί. Με κούρασε λίγο το τρίτο κεφάλαιο, το βρήκα λίγο στάσιμο όμως με αντάμειψε το τέταρτο και τελευταίο κεφάλαιο που το βρήκα λυτρωτικό, συγκινητικό απλά τέλειο!

Βαθμολογία 3/5

Βιογραφία Συγγραφέως

Στοιχεία βιβλίου:
Τίτλος: Της νεκρής πριγκίπισσας

Συγγραφέας:M.Kenize
Μετάφρασή:Ευδοκία Παπαγκίκα

Εκδ.:Ωκεανίδα

Ημερ. Έκδοσης:1999

Σελ.:611

Δήμητρα Κωλέτη