Ο σελιδοδείκτης των ΒιβλιοΑναφορών σταματά...

στις σελίδες 69- 70 στα Χάλκινα Κατώφλια του Ισίδωρου Ζουργού

Στην αμμουδερή ακτή είχαν αγκυροβολήσει τα πρώτα καράβια των Αχαιών.... Η θάλασσα είχε σκουρύνει στο βάθος της, γιατί ο στόχος τους έκλεινε τον ορίζοντα, τα κοίλα καράβια τους ήταν αμέτρητα. Ήρθε τότε απρόκλητη, σαν μια παλιά γνώριμη που με θυμήθηκε , σαν κάποια συγγένισσά μου χαμένη από καιρό. Έμοιαζε κάπως με τη φωνή της μάνας μου, που είχε εξαφανιστεί στη χοάνη του χρόνου. Ήταν μια Φωνή απ' τις τόσες που είχα ακούσει από τότε που γεννήθηκα. Μπορεί να ήταν μια ντροπαλή θεά ή μια νύμφη του ποταμού Αξιού, ίσως πάλι μια ιέρεια της Λευκής Θεάς, που είχε πεθάνει νωρίς και νοσταλγούσε ακόμη τον πάνω κόσμο, γυναίκα ήταν πάντως. Ξεροκατάπια. Κατάλαβα πως η στιγμή ήταν σημαντική, βρήκα το θάρρος και της μίλησα. Δεν ήθελα πια μόνο να ακούω, είχα μεγαλώσει και είχα ανάγκη να μιλώ.

Η Φωνή κάτι τραγουδούσε, μόνο που εκείνη η ώρα δεν ήταν για τραγούδια. Πήρα μια βαθιά ανάσα. "Αυτό είναι ο πόλεμος;" τη ρώτησα κι αμέσως κάπως σαν να δείλιασα για το τόλμημά μου, όμως δεν υπήρχε επιστροφή, έπρεπε οπωσδήποτε να της μιλήσω. ''Πες μου, αυτό είναι ο πόλεμος;"

''Η αρχή του'', μου απάντησε η Φωνή κόβοντας απότομα το τραγούδι.

''Τι να κάνω, πες μου!''

''Υπομονή, τι άλλο; Βρέθηκες κάτω απ' τις μυλόπετρες. Πρόσεξε μόνο μη φας απ' το αλεύρι των ανθρώπων. Θα ζήσεις το μεγάλο άλεσμα, σάρκες και κόκαλα θα γίνουν σκόνη, κανείς δεν μπορεί να σταματήσει τον ανεμόμυλο''.

****

Πρόσεξε μόνο μη φας απ' το αλεύρι των ανθρώπων, υπογραμμίζω αυτή τη φράση και ταυτόχρονα αναρωτιέμαι πώς κρατάς την ανθρωπιά σου μέσα στον όλεθρο του πολέμου ή οποιασδήποτε άλλης κρίσης... Τι δύναμη θέλει για να μην παρασυρθείς σωματικά και κυρίως πνευματικά ακολουθώντας τις στροφές των μυλόπετρων που οδηγούν στην φθορά, στην αλλοίωση και εν τέλει στον αφανισμό της προσωπικότητάς μας. Μη φας, παροτρύνει ο συγγραφέας κι είναι σα να σου λέει στάσου στο ύψος σου, υπερασπίσου τις αρχές σου κόντρα στην εποχή της φθοράς, της αλλοίωσης. Η υπομονή είναι ο τρόπος, υπομονή όχι παθητικότητα -πώς μπορείς άλλωστε να χαρακτηριστείς παθητικός όταν έχεις περιέλθει σε τέτοια εσωτερική πάλη!-υπομονή μέχρι ν' αλλάξει η συνθήκη και στη λήξη της, να βρεθείς ηθικά αναλλοίωτος...

Δήμητρα Κωλέτη

Ο σελιδοδείκτης των ΒιβλιοΑναφορών σταματά...

... στις σελίδες του 1ου κεφαλαίου του ιστορικού  μυθιστορήματος του Θοδωρή Παπαθεοδώρου ΜΙΚΡΑΣΙΑ, ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΥ

 

<<Πρέπει να προλάβω να τους ενημερώσω όλους, όπως κάνω τώρα και μ' εσάς>>.

<<Για ποιο πράγμα;>>

<<Πως θα βρουν καταφύγιο στα σπίτια μας εάν ξεσπάσουν ταραχές αύριο μεθαύριο. Έχουμε νοικιάσει ένα σπίτι ο καθένας μας κάτω, στην άκρη του Μεγάλου Γιαλού. Αν αρχίσουν οι σκοτωμοί κι εδώ θα υψώσουμε τη γαλλική σημαία....>>

... Έτρεξε στη σκάλα, ανέβηκε στην πατωσιά και βγήκε στο πίσω σαχνισί που έβλεπε στ'ανατολικά, προς το μέρος της δημόσιας που φτάνει απ'τα τουρκικά χωριά. Με το που τράβηξε τους σύρτες κι άνοιξε τα ξύλινα κανάτια και τα τζαμιλίκια του, το μέσα της τραντάχτηκε από την κοσμοχαλασιά, τ' αυτιά της βούιξαν από τους κρότους, η μύτη της έφραξε απ' την κάπνα. Στο τσαρσί γινόταν χαλασμός...

...κουτρουβάλησε δυο δυο τα σκαλιά. ... της κρέμασε στο λαιμό μια μαλαματένια αλυσίδα... της πέρασε στο χέρι τρεις χρυσές βέργες...

<<Τι κάνεις;>> ρώτησε η μάνα της μέσ' απ'τα πανιασμένα χείλη της.

<Να τα μοιραστούμε. Να έχετε κι εσείς, αν σκορπίσουμε στον χαλασμό>> της εξήγησε πνιχτά κι ύστερα, χωρίς χρονοτριβή άνοιξε την πόρτα αποφασιστηκά. <<Πάμε!>>

<<Πού;>> ρώτησε η Αννιώ...

<<Στο σπίτι του Σαρτιώ. Δε θα χτυπήσουν σπίτι ξένο, φράγκικο!>>...

Ο σελιδοδείκτης των ΒιβλιοΑναφορών σταματά...

.... στις σελίδες 475- 477 του ιστορικού μυθιστορήματος του Θοδωρή Παπαθεοδώρου ΆΓΙΕΣ ΨΥΧΕΣ

-Και που είναι η Αρχαία Κόρινθος;

-Ένα τέταρτο περπάτημα από εδώ, προς την κατεύθυνση της θάλασσα.

... Περπάτησε με ταχύ βήμα προς την κατεύθυνση που του υπέδειξε ο Βάμβας και σύντομα βρέθηκε ανάμεσα στα ερείπια της αρχαίας πόλης, ριμαγμένης από τους Τούρκους αφού είχαν αρπάξει τις περισσότερες πέτρες, έτσι όπως ήταν έτοιμες και σμιλεμένες, για να χτίσουν κονάκια και παράγκες. Μα και πάλι όσες και αν πήραν, αρκετές βρίσκονταν σκορπισμένες ανάμεσα στα παγωμένα χορτάρια και στα ξερά χώματα. Καταμεσής αυτού του πετρότοπου διέκρινε μια μορφή που μια έσκυβε και μια σηκωνόταν και παρατηρούσε τα φιντάνια και τα σπαρτά του. Τον πλησίασε και τον χαιρέτησε με βιάση πασχίζοντας να καταλάβει από τα χαρακτηριστικά του αν ήταν ο ίδιος άνθρωπος που είχε περιθάλψει στο μεχκεμε.

- ... Δεν ήταν ανάγκη όμως να μπεις σε τόσο κόπο και να έρθεις μέχρι εδώ για να με ευχαριστήσεις...

-Δεν ήρθα γι' αυτό...

-Τότε γιατί;

- Έχουμε να πούμε πράγματα. Καλύτερα να πάμε κάπου σκεπασμένα, στο χάνι ή στο σπίτι που φιλοξενέι τον ψυχοπατέρα μου, μη στεκόμαστε ανάμεσα στα λιθάρια.

- Δεν είναι απλώς λιθάρια όλα τούτα, είπε ο Στέφανος χαϊδεύοντας τις πεσμένες κολόνες με τόση τρυφερότητα λες κι άγγιζε λατρεμένο πρόσωπο. Είμαστε εμείς οι ίδιοι, το έθνος μας, ο λαός μας. Αυτά τα μάρμαρα, που σμιλεύτηκαν από τα χέρια ενός Λύσιππου ή ενός Φειδία, είναι οι πολυτιμότερες παρακαταθήκες του γένους μας. *Όλα αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να μας δώσουνε, να μην τα καταδεχτούμε να βγουν από την πατρίδα μας. Δι' αυτά πολεμάμε...

Ο σελιδοδείκτης των ΒιβλιοΑναφορών σταματά...

στις σελίδες 368-369 του ιστορικού μυθιστορήματος του Δημήτρη Βαρβαρήγου «Πίστη και Περηφάνια»!
Πρόκειται για ένα απόσπασμα το οποίο με πόνεσε, με σόκαρε και με συγκίνησε βαθιά καθώς η ηρωίδα μάχεται με όπλο την πίστη και την περηφάνια απέναντι στον λιμό της κατοχικής Αθήνας και στην εξαθλίωση που φέρει... Εξαθλίωση σώματος και ψυχής...

Φωτογραφία Δημήτρη Χαρισιάδη.
Φωτογράφισε τους Αθηναίους με φανερά 
τα σημάδια της πείνας και της κακουχίας, 
σκοπός του ήταν η διοχέτευση αυτού
του υλικού στο εξωτερικό, ώστε να επισπευστεί 
η χορήγηση επισιτιστικής βοήθειας.
Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη.
Πηγή: www.lifo.gr

     Η μελαγχολία έχει αντικαταστήσει το χαμόγελο. Δεν υπήρχε χώρος για όνειρα στη φρικτή επικράτεια του φόβου όπου ζούσαμε. Είχα καιρό να δω άνθρωπο να χαμογελάει. Γι’ αυτό απόρησα όταν είδα τη μάνα μου, που πάντα έκλαιγε, να  χαμογελάει. 

       «Μαμά, είσαι  καλά;», τη ρώτησα. 

      «Απορείς, κόρη μου, που χαμογελάω... Έμαθα ότι πίσω από το στρατόπεδο των χτικιάρηδων στο Ρουφ, οι Έλληνες μάγειροι που καθαρίζουν πατάτες πετάνε τα φλούδια έξω από την μάντρα και τα μαζεύει ο κόσμος... πρέπει να πάω...» 

     Μιλούσε και συγχρόνως με βιαστικές κινήσεις τυλίχτηκε με το αραιοπλεγμένο σάλι, δεν είχε κάτι πιο χοντρό. Ήταν νηστική τρεις μέρες, μα η ελπίδα ότι κάτι θα έφερνε να φάμε της έβαζε φτερά στα πόδια.

         «Να έρθω μαζί σου;»

     «Όχι μείνε με τα μικρά», απάντησε και χάθηκε από τα μάτια μου.

      Σαν πλησίασε τη μάντρα του στρατοπέδου, είδε μερικές δεκάδες ανθρώπους, άλλοι να περιμένουν κι άλλοι να σπρώχνονται με μανία για να πάρουν καλή θέση κοντά στη μάντρα και να προλάβουν ν’αρπάξουν καμιά πατατόφλουδα.

      Η Αθηνά λυπήθηκε που έβλεπε την κατάντια και την απογοήτευση των ανθρώπων, που γίνονταν άγρια θεριά για μια πατατόφλουδα. Καθώς κουνούσε το κεφάλι της με απογοήτευση, η ματιά της έπεσε στην Ακρόπολη, που αιώνες τώρα έμενε περήφανη να μαρτυρά την παλαιότερη δόξα της. Και τώρα η πείνα που είχε σκορπίσει η μπότα του κατακτητή είχε φέρει την εξαθλίωση, την αβεβαιότητα και το θάνατο ενός περήφανου λαού, μαζί και του λαμπρού πολιτισμού του. 

      Φωνές σταμάτησαν τις σκέψεις της. Κοίταξε δυο γυναίκες που μαλλιοτραβιούνταν για ένα φλούδι.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τον χειμώνα του '41-42, υπολογίζεται ότι 100.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από το λιμό και το ψύχος στην Αθήνα και στην υπόλοιπη Ελλάδα, ενώ σε ολόκληρη την τετράχρονη Κατοχή πέθαναν περίπου 300.000 Έλληνες από πείνα, αβιταμίνωση και επιδημίες.

Δήμητρα Κωλέτη

Ο σελιδοδείκτης των ΒιβλιοΑναφορών σταματά...

... στις σελίδες 549-550 του υπέροχου ιστορικού μυθιστορήματος της Θάλειας Κουνούνη ΚΑΣΕΤΙΝΑ.

Η Χελένα, η μία εκ των ηρώων του βιβλίου, μέσα από τον σπαρακτικό μονόλογο της, λέει οδυνηρές αλήθειες ... 

   Τα περισσότερα από τα γεγονότα της καθημερινότητας των Εβραίων στα γκέτο και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης έχουν καταγραφεί από μαρτυρίες επιζώντων. Κι έτσι εσείς σήμερα γνωρίζετε τις συνθήκες επιβίωσης μας. Κι όσοι από εσάς αντέξατε να ακούσετε ή να διαβάσετε για το πώς εξελισσόταν η αιχμαλωσία μας, ενημερωθήκατε και για τους τρόπους εξόντωσής μας. Μας. Γιατί στην καταγραφή της Ιστορίας γινόμαστε όλοι ένα νούμερο. Μας.
    Κι εμείς που κυνηγηθήκαμε και άλλοι που κυνηγήθηκαν κι άλλοι που, αν και αμέτοχοι, τους βρήκε ο θάνατος και οι άλλοι που με ένα όπλο στα χέρια τους έπεσαν υπέρ της πατρίδας και οι άλλοι οι άμαχοι που έπρεπε να πληρώσουν γιατί άνηκαν στη φυλή αυτών που έφταιγαν και οι άλλοι μέσα σε όλους και όλοι μέσα σε ένα συγκεκριμένο νούμερο που αντιστοιχεί στο ποιοι ήταν.
      Ποιοι ήταν;
    Μία γυναίκα στη Ρωσία που βλέπει τα παιδιά της να πεθαίνουν από την πείνα θα συμπληρώσει τον αριθμό των εκατομμυρίων που αντιστοιχούν στα θύματα της πατρίδας της.
       Μια Εβραιοπούλα από τη Γαλλία που είναι δέκα χρόνων και οι γονείς της εκτοπίζονται κι αυτή μένει μαζί με άλλα παιδιά υπό την φροντίδα άγνωστων μέχρι να έρθει και η δικη της σειρά αντιστοιχεί σε ένα νούμερο.
     Τα παιδιά και η γυναίκα ενός Ολλανδού πατέρα που σκοτώνονται στους βομβαρδισμούς του Ρότερνταμ συμπληρώνουν ένα νούμερο.
       Όλοι ένα νούμερο και όλοι με μια ιστορία πίσω μας. Τη δική μας ιστορία, τη ζωή μας.
     Δύο προσκλητήρια καθημερινά. Ένα την αυγή, ένα το απόγευμα. Όλες σε σειρά των εννιά. Να μας μετρήσουν. Μία μία για να συμπληρώσουμε το νούμερο των χιλιάδων που αντιστοιχούσε στο σύνολο των τροφίμων του στρατοπέδου.
     Τριάντα χιλιάδες, σαράντα χιλιάδες γυναίκες; Τι σημασία είχε; Μία μία. Ατομικά, όλες τόσο διαφορετικές υπάρξεις. Συνολικά, απαραίτητες για να συμπληρωθεί το νούμερο. Με ζεστή, με κρύο, με χιόνι Λάθος στο μέτρημα; Πάλι από την αρχή.

~~°~~

Σύνολο στρατιωτών που σκοτώθηκαν παγκοσμίως: περίπου 23 εκατομμύρια.
Σύνολο πολιτών που σκοτώθηκαν: περίπου 57 εκατομμύρια.
Σύνολο ανθρώπων που σκοτώθηκαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο: περίπου 80 εκατομμύρια.

Μη ξεχνάμε πως πίσω από κάθε νούμερο υπάρχει ένας άνθρωπος που απέναντι του στάθηκε η πείνα, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του, ο σαδισμός, η παράνοια και ο φασισμός. Καταστάσεις που τον εξευτέλισαν και του στέρησαν την ζωή. Στέκεται ένας άνθρωπος που κουβαλά την δική του ιστορία.

Δήμητρα Κωλέτη

Ο σελιδοδείκτης των ΒιβλιοΑναφορών σταματά...

...στις σελίδες 346-9 στα Λιανοκέρια της μικρής Πατρίδας του Θοδωρή Παπαθεοδώρου!

(Ο Παύλος Μελάς και το Σώμα του φτάνει στην Μονή Αγίου Νικολάου Καστοριάς μετά από μια ανησυχητική καθυστέρηση (τους περίμεναν 10 μέρες νωρίτερα) για όσους τους ανέμεναν. Η σκηνή της άφιξης που περιγράφει ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου είναι τόσο όμορφα δοσμένη που προκαλεί συγκίνηση, δέος και αισθήματα τιμής για σύμβολα όπως είναι η σημαία(που κάποιοι στις μέρες μας την λοιδορούν, κάποιοι την καπηλεύονται, κάποιοι την καίνε, κάποιοι την προδίδουν ...) και ανθρώπους που τάχθηκαν στον Αγώνα για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και πότισαν τις ίνες της γαλανόλευκης με το αίμα τους.

     Ξημέρωνε Κυριακή κι όλοι οι μοναχοί ήταν μαζεμένοι στο καθολικό για τον όρθρο. Μόλις είχε σημάνει το τρίτο τάλαντο, όταν χτυπήματα ακούστηκαν στη δρύινη εξώπορτα του μοναστηριού. Ο ηγούμενος διέκοψε την Ενάτη Ωδή, μόλις άκουσε τον βαρύ γδούπο. Αχάραγα ήταν ακόμη, το αχνό φως ίσα που ξάνοιγε λιγάκι τα μικρά παραθύρια της εκκλησιάς. Το εσωτερικό της φωτίζονταν από τα κεριά στα μανουάλια και από τα λιγοστά καντήλια που έκαιγαν μπροστά στα εικονίσματα και στο σκαλιστό τέμπλο...

     «Ποιος να είναι τέτοια άγρια ώρα;» αναρωτήθηκε αναστατωμένος ο ηγούμενος. Δεν ήταν συνηθισμένοι σε επισκέψεις, πολύ περισσότερο πριν χαθούν ακόμη καλά καλά τα μαύρα σκοτάδια της νύχτας. 

     «Κάποιος πιστός για τη Θεία Λειτουργία που θα ακολουθήσει;» αναρωτήθηκε ο γέρος Ιωακείμ που έστεκε στο ψαλτήρι δίπλα στην Ιερή Πύλη.

      Κράτησαν ησυχία για λίγο και τέντωσαν τα αυτιά τους. Για μια δυο στιγμές δεν ακούστηκε τίποτα πέρα από το τσιτσίρισμα του λαδιού που καιγόταν στα καντήλια. Κατόπιν οι χτύποι άρχισαν  δυνατότεροι και πιο πυκνοί. 

     «Σύρε παιδί μου να δεις ποιος είναι» έδωσε εντολή ο ηγούμενος στο καλογεροπαίδι που κράταγε το θυμιατό. 

     «Δεν είναι ένας, είναι πολλοί» δήλωσε με σιγουριά ο γέροντας Ιωακείμ. «Καλύτερα να μην πάει το παιδί, θα αγριευτεί. Καλύτερα να πάω εγώ» προθυμοποιήθηκε.«Έρχομαι μαζί σου...»

      «Όχι!» τον έκοψε απότομα ο γέροντας. «Πρέπει να μείνεις να ολοκληρώσεις τον όρθρο...»

     Ο ηγούμενος... συνέχισε την ωδή που είχε αφήσει στην μέση, απλώνοντας τα χέρια μπροστά και σηκώνοντας ταπεινά το βλέμμα στο κέντρο της οροφής...

       Όταν τα κατέβασε, το στόμα του έμεινε ορθάνοικτο... συνέχισε την ψαλμωδία με χείλη τρεμάμενα...

    Συνάμα, ένα σούσουρο σηκώθηκε μέσα στο μικρό καθολικό από τους καλογέρους που σταυροκοπιόνταν...

        Μέσα στο χαμηλόσκεπο ιερό χώρο, ανάμεσα σε υποβλητικές σκιές και φωτισμούς είχαν μπει, ευλαβικά, μια τριανταριά αντρικές μορφές. Τα πρόσωπά τους κουρασμένα και ταλαιπωρημένα, ίδια με τα λιπόσαρκα των αγίων στα εικονίσματα ...Μπροστά τους βάδιζε αργά ένας άντρας ψηλός, ευθυτενής με μουστάκι και πυκνά μαύρα μαλλιά.            Πήρε ένα κερί, το άναψε κι έπειτα γονάτισε, προσευχήθηκε και φίλησε την εικόνα του Αγίου Νικολάου και της Παναγίας. Κατόπιν έβγαλε από τον ταλαιπωρημένο, πέτσινο γυλιό του και φίλησε συγκινημένος μια σημαία. Γαλανόλευκα τα χρώματα της, φώτισαν όλο το εσωτερικό του ναού και τα δακρυσμένα από χαρά μάτια των δεκαπέντε καλογέρων.

      Έχοντας σφικτά κλεισμένη στην αγκαλιά του τη γαλανόλευκη, προχώρησε στην Ιερή Πύλη κι έφτασε μπροστά στον ηγούμενο. Γονάτισε και τον ασπάστηκε ζητώντας την ευχή του... 

     «Είσαι αξιωματικός παιδί μου;» ρώτησε ο ηγούμενος βλέποντας το εθνόσημο στο καλπάκι του άντρα.

      «Είμαι ανθυπολοχαγός του Ελληνικού Στρατού. Το όνομά μου είναι Παύλος Μελάς... Εδώ στη Μακεδονία θα με φωνάζουν Μίκη Ζέζα...»

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Ο Παύλος Μελάς (Μασσαλία, 29 Μαρτίου 1870 – Στάτιστα Καστοριάς, 13 Οκτωβρίου 1904) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αξιωματικός πυροβολικού του ελληνικού στρατού και μακεδονομάχος.

      Σε συνεργασία με το γυναικαδελφό του Ίωνα Δραγούμη αναμίχθηκε στις μακεδονικές υποθέσεις και στάθηκε από τους πρωτεργάτες του Μακεδονικού αγώνα, συμμετέχοντας στο Μακεδονικό Κομιτάτο. Το Μάρτιο του 1904 ήταν ένας από τέσσερεις Έλληνες αξιωματικούς που στάλθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση να πραγματοποιήσουν μια αναγνωριστική περιοδεία στη δυτική Μακεδονία, η οποία κατέληξε σε αντικρουόμενα αποτελέσματα. Τον Ιούλιο επισκέφθηκε ιδιωτικά την Κοζάνη και τη Σιάτιστα και αποφάσισε να αναλάβει αντάρτικη δράση στην περιοχή. Τον Αύγουστο διορίστηκε αρχηγός των ελληνικών ομάδων στην περιοχή Καστοριάς και Μοναστηρίου και εισήλθε για τρίτη φορά στην τουρκοκρατούμενη τότε περιοχή της Μακεδονίας, αυτή τη φορά επικεφαλής ένοπλου σώματος. Με τους άνδρες του περιηγήθηκε σε χωριά της περιοχής δρώντας εναντίον εξαρχικών σλαβοφώνων. 

Στις 13 Οκτωβρίου του 1904 εισήλθε στο χωριό Στάτιστα για να αναπαυτεί αυτός και οι άνδρες του. Όμως, ο Βούλγαρος αρχικομιτατζής Μήτρος Βλάχος, προκειμένου να τον βγάλει από τη μέση, ειδοποίησε τις οθωμανικές αρχές. Επί τόπου κατέφθασε ισχυρό στρατιωτικό απόσπασμα, αποτελούμενο από 150 άνδρες και στη συμπλοκή που ακολούθησε, ο Παύλος Μελάς τραυματίστηκε σοβαρά στην οσφυϊκή χώρα και μετά από μισή ώρα άφησε την τελευταία του πνοή.

Το κεφάλι του αποκόπηκε από τους συμπολεμιστές του και τάφηκε στο ναό της Αγίας Παρασκευής στο Πισοδέρι. Το σώμα του παραδόθηκε από τις οθωμανικές αρχές στον μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανό (Καραβαγγέλη) και τάφηκε στον βυζαντινό ναό των Ταξιαρχών στην Καστοριά, όπου αναπαύεται και η κάρά του από το 1950. Στον ίδιο ναό έχει ταφεί και η σύζυγός του Ναταλία, κατ’ επιθυμίαν της.

Πηγή: sansimera.gr


Δήμητρα Κωλέτη

Ο σελιδοδείκτης των ΒιβλιοΑναφορών σταματά...

...στη σελίδα 187 του Δερματοστίκτη του Άουσβιτς.
(Ο Λάλε, ο δερματοστίκτης του Άουσβιτς, αυτός δηλαδή που χαράζει το νούμερο στον καρπό των αιχμαλώτων που φτάνουν στο στρατόπεδο, μπαίνει στο θάλαμο αερίων για να λύσει το μυστήριο καθώς δυο νεκρή έχουν το ίδιο νούμερο στο χέρι τους)

     Το κτίριο με τα κόκκινα τούβλα ορθώνεται μπροστά τους. Μεγάλα παράθυρα το κάνουν να μην δείχνει τι είναι, το μεταμφιέζουν. Οι τεράστιες καμινάδες του όμως, αποκαλύπτουν τη φρικτή πραγματικότητα.Στην είσοδό του συναντούν δυο Ες-Ες που αστειεύονται με τον Μπαρέτσκι (στρατιώτης) αγνοώντας το Λάλε. Τους δείχνουν κάτι κλειστές πόρτες κι εκείνοι πηγαίνουν προς τα κει. Ο Λάλε κοιτάζει εξεταστικά το τελευταίο κομμάτι που οδηγεί προς τον θάνατο. Βλέπει κάτι άντρες των ηττημένων ειδικών δυνάμεων που είχαν συνεργαστεί με τους Ναζί να στέκουν πιο κει, έτοιμοι να κάνουν μια δουλειά που δεν την αναλαμβάνει κανείς:Να μαζεύουν τα πτώματα από τους θαλάμους αερίων και να τα πηγαίνουν στους φούρνους...

Τους οδηγεί σε μια μεγάλη χαλύβδινη πόρτα. Μπροστά της στέκει ένας φρουρός. 

    «Μη φοβάστε τα αέρια έχουν εξατμιστεί. Πρέπει να τους στείλουμε στους φούρνους, αλλά πρώτα πρέπει να ταυτοποιηθούν με τα σωστά νούμερα»

      Ο φρουρός τους ανοίγει την πόρτα. Ο Λάλε ισιώνει το κορμί του, κοιτάζει κατάματα τον Μπαρέτσκι και κάνει μια πλατιά χειρονομία.

«Μετά από σένα» του λέει.

«Όχι ,παρακαλώ, πέρασε πρώτος».

«Όχι, προηγείσαι», αποκρίνεται ο Λάλε.

«Επιμένω στιγματιστή». 

     Ο Ες-Ες ανοίγει διάπλατα την πόρτα και μπαίνουν σε ένα τεράστιο θάλαμο.  Είναι γεμάτος με κορμιά, εκατοντάδες γυμνά κορμιά. Πεσμένα το ένα πάνω στο άλλο με παραμορφωμένα μέλη. Νεκρά μάτια. Άντρες, νέοι και γέροι. Παιδιά. Αίμα, εμετοί, ούρα και κόπρανα. Η μυρωδιά του θανάτου απλώνεται παντού. Ο Λάλε προσπαθεί να κρατήσει την αναπνοή του. Καίνε τα πνευμόνια του.Τα πόδια του δεν τον κρατάνε. «Σκατά...» λέει πίσω του  ο Μπαρέτσκι.

    Αυτή η μία λέξη, βγαλμένη από τα χείλη ενός σαδιστή, κάνει ακόμα πιο βαθύ το βάραθρο της απανθρωπιάς που μέσα του πνίγεται ο Λάλε...


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*Συνολικά εκτοπίστηκαν στο Άουσβιτς περισσότεροι από 1,3 εκατομμύρια άνθρωποι, από τους οποίους τουλάχιστον 1,1 εκατομμύρια εξοντώθηκαν. Περίπου 900.000 πέθαναν μετά την επιλογή που έγινε άμεσα κατά την άφιξή τους. Άλλοι 200.000 άνθρωποι πέθαναν από ασθένειες, υποσιτισμό, βαρύτατη κακοποίηση, συνέπειες ιατρικών πειραμάτων ή δολοφονήθηκαν. Οι συνηθέστεροι τρόποι εκτέλεσης ήταν: Δηλητηρίαση με το αέριο Κυκλώνας Β σε ειδικούς θαλάμους (θάλαμοι αερίων), πυρά πυροβόλου όπλου, θανατηφόρα ένεση, απαγχονισμός, θάνατος από ασιτία.

Πηγή: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Δήμητρα Κωλέτη