Οι δαίμονες δεν έχουν όνομα-Χρυσηίδα Δημουλίδου

     Το νέο βιβλίο της Χρυσηίδα Δημουλίδου, το «Οι δαίμονες δεν έχουν όνομα», είναι ένα εξαιρετικό αστυνομικό, κοινωνικό θρίλερ που καθηλώνει τον αναγνώστη από την πρώτη -κι αυτό δεν είναι καθόλου υπερβολή!- κιόλας σελίδα του, μιας και τα ερωτήματα που γεννιούνται για την υπόθεση και την εξέλιξη της μαζί, φυσικά, με το θέμα του, ένα θέμα ταμπού, ένα θέμα που τα τελευταία χρόνια δυστυχώς τείνει να γίνει μάστιγα, το οποίο η συγγραφέας εντέχνως και με τρόπο ρεαλιστικό προσεγγίζει, αλλά και με τους απτούς ήρωές του γεννούν και ενισχύουν το ενδιαφέρον της ανάγνωσης λέξη τη λέξη καθιστώντας έτσι, απ'την μια, αδύνατον να αφήσεις Τους δαίμονες από τα χέρια σου, κι όταν αναγκαστικά το κάνεις, εκ των πραγμάτων, να τους έχεις, απ'την άλλη, συνέχεια στο μυαλό σου. 

     Γράφοντας την ΒιβλιοΑναφορά μου γι’αυτούς στα μάτια μου περνούν όλες εκείνες οι εικόνες, που η ρεαλιστική και γεμάτη ατμόσφαιρα και μυστήριο πένα της κυρίας Δημουλίδου μου επέτρεψε να ορθωθούν και να με κάνουν, όχι απλό παρατηρητή της ιστορίας αλλά συμμέτοχό της. Έτσι αυτή την στιγμή η Δροσιά, η Ρία, η Σταυρούλα και οι σκηνές της τραγωδίας τους με σοκάρουν γι’ άλλη μια φορά... Ο Θανάσης με την περήφανη και γεμάτη μεγαλείο κι ανθρωπιά ψυχή του με συγκινεί και μου γεννά το αίσθημα του θαυμασμού.... Η Μάντω και το βουβό κλάμα της με πονά, με σπαράζει.... Ο Λόλιος, η μοναξιά του, η αθώα και βασανισμένη ψυχούλα του, το εικοσαετές μαρτύριό του και η αγωνία του μ’ αγγίζουν βαθιά γεννώντας μου συμπόνια και κατανόηση ενώ ο θύτης και οι δαίμονές του μ’ αγανακτούν, με ανατριχιάζουν, με θυμώνουν, μ’ αηδιάζουν.... και με προβληματίζουν για το ανθρώπινο είδος και τα ζοφερά του ένστικτα.

      To «Οι δαίμονες δεν έχουν όνομα» είναι το τέταρτο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω και κατά την άποψη μου είναι το πιο καλογραμμένο και δυνατό βιβλίο της: γρήγορη ροή, σωστή δομή, άρτια σκιαγραφημένοι ήρωες, σκηνές κινηματογραφικές.

     
     Θα σταματήσω εδώ δεν θέλω να πω κάτι παραπάνω για τη υπόθεση του καθώς φοβάμαι μήπως κάψω καίρια σημεία και πραγματικά δεν θα ήθελα να γίνει κάτι τέτοιο. Το μόνο που θα κάνω είναι να σας παροτρύνω να το διαβάσετε! Οι δαίμονες μέχρι να επέλθει η κάθαρση του φινάλε θα σας καθηλώσουν, θα σας πονέσουν, θα σας σπαράξουν.... και σίγουρα θα σας κάνουν να αναφωνήσετε –τουλάχιστον εγώ αυτό έκανα!- πως διαβάσατε ένα ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!

      Συγχαρητήρια στην συγγραφέα! 

Το σπίτι των σκιών - Χρυσηίδα Δημουλίδου

       Στο «Σπίτι των σκιών» ο αναγνώστης ζει τις δυο ιστορίες, που η πένα της Χρυσηίδας Δημουλίδου μας αναπτύσσει  με τρόπο καθηλωτικό, γεμίζοντάς τον ρομαντισμό, αγάπη, αγωνία, τρόμο αλλά και λύτρωση. Σημείο αναφοράς των παράλληλων-αυτοτελών ιστοριών είναι η «έπαυλις Αύρα» στην Κηφισιά, μια έπαυλη που στέγασε στο πρώτο κείμενο την τραγική ιστορία της Ειρήνης, του Κωνσταντίνου και του Μιχαήλ και στο δεύτερο της Ελεονόρας και του Γιώργου καθώς και των σκιών της. Οι δυο αυτές ιστορίες, αν και εξελίσσονται  με διαφορά εξήντα ολόκληρων χρόνων η μια από την άλλη, τα συναισθήματα που γεννιούνται, η έκβαση της υπόθεσης, τα γεγονότα καθώς και η σύνδεση τους κερδίζουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη από τις πρώτες κιόλας σελίδες μεταφέροντας τον ταυτόχρονα από την Ελλάδα του Μεσοπολέμου και τις αρχές της συντηρητικής της κοινωνίας στο σήμερα. Παρόλο που σε κάποια σημεία για ‘μένα ήταν προβλέψιμο και το ερώτημα που έθεσε η συγγραφέας στο εισαγωγικό της σημείωμα «τι συνέβη εκείνο το βράδυ;» το είχα απαντήσει ήδη από το τέλος της πρώτης ιστορίας εντούτοις η όμορφη δομή, οι δυνατές περιγραφές και το ενδιαφέρον θέμα δεν μου επέτρεψε να αφήσω στιγμή από τα χέρια μου το βιβλίο. Πολλές από τις σκηνές ήταν  τόσο όμορφα δοσμένες, τόσο έντονες που ήταν σαν να τις ζούσα και εγώ. Η αγωνία, η συγκίνηση και η λύτρωση είναι ορισμένα από τα συναισθήματα που βίωσα διαβάζοντάς το. «Το σπίτι των σκιών», το τρίτο βιβλίο της συγγραφέως που πέφτει στα χέρια μου, είναι ένα μεταφυσικό ερωτικό θρίλερ που το απόλαυσα με όλες μου τις αισθήσεις και το οποίο σας το συστήνω ανεπιφύλακτα! Συγχαρητήρια στην συγγραφέα για το διαφορετικό ταξίδι που μου πρόσφερε! 

Διαβάστε το!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Πρωτοχρονιά του 1938

Ο Κωνσταντίνος Μποτέλης, πλούσιος γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, αντικρίζει και ερωτεύεται κεραυνοβόλα την δεκαοχτάχρονη Ειρήνη, κόρη στρατηγού. Από εκείνη την νύχτα ο έρωτάς τους ανθεί και οδηγείται στον αρραβώνα. Οι προετοιμασίες για τον γάμο γίνονται με πυρετώδεις ρυθμούς. Η έπαυλη Αύρα ανακαινίζεται για να στεγάσει το ζευγάρι που τον Απρίλη του 1939 έχει προγραμματίσει το γάμο του. Το τραγικό όμως συμβάν που

Το φιλί του δράκου-Χρυσηίδα Δημουλίδου

      «Το φιλί του δράκου» της κας Δημουλίδου είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που κυλά γρήγορα και που αν και σχετικά νωρίς (λίγο πριν την μέση) κατάλαβα ποιος ήταν ο ‘’δράκος’’ της υπόθεσης και για ποιο λόγο η μητέρα του τον εγκατέλειψε μετά την γέννησή του, εντούτοις συνέχισα την ανάγνωση του καθώς η ροή, η δομή και τα γεγονότα μού κέντρισαν το ενδιαφέρον και με κράτησαν εκεί χωρίς να με κουράζουν. Είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο, χωρίς επαναλήψεις και ανούσιες λεπτομέρειες, το οποίο με γέμισε αγωνία αλλά και συγκίνηση, ειδικά στο σημείο που η Μαρία εξιστορούσε την ζωή της με την Αριστέα και τον κοινωνικό αποκλεισμό που της επέβαλε. Η σκηνή του τέλους της Μαρίας με έκανε να κλάψω αλλά και να προβληματιστώ καθώς είναι ένα τέλος που μας δείχνει αβίαστα πως άτομα σαν την ηρωίδα μας το μόνο που ζητούν είναι την αγάπη και την κατανόηση της κοινωνίας και όχι την κατακραυγή και τον χλευασμό. Η κα Δημουλίδου παρουσιάζει άλλο ένα θέμα ταμπού και μας περνάει τα μηνύματά της για τα κοινωνικά στερεότυπα, τα οποία γεννά και τα εδραιώνει η αμάθεια, θάβοντας έτσι ανθρώπους στο σκοτάδι της μοναξιάς και του στιγματισμού, χωρίς αιδώ. Ένα άρτιο, ενδιαφέρον κοινωνικό-αστυνομικό δράμα που το συστήνω! Αν και προβλέψιμο μ’ άρεσε αρκετά! Συγχαρητήρια στην συγγραφέα!

Διαβάστε το!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

       Την νύχτα της 13ης Μαρτίου του 1964 στο Γενικό νοσοκομείο των Σερρών πέντε κοριτσάκια γεννιούνται. Ανάμεσα στις επιτόκους είναι και η Ελένη Ιαρδανίδου, η οποία, αν και πρόωρα, φέρνει στον κόσμο το μωρό της. Λίγο νωρίτερα στην είσοδο του κτηρίου μια δεκαεξάχρονη ετοιμόγεννη χάνει την ζωή της από ακατάσχετη αιμορραγία αφήνοντας ορφανό το δικό της παιδί, το οποίο ύστερα από τρεις μέρες εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Η νύχτα αυτή θα ‘ναι μοιραία και για τα πέντε κορίτσια καθώς μαζί τους θα γεννηθεί, ερρήμην τους, η αδικία, που με την σειρά της θα δημιουργήσει τον ψυχικό πόνο, το μίσος, και τον θάνατο…..

Το κελάρι της ντροπής-Χρυσηίδα Δημουλίδου

      «Το κελάρι της ντροπής» της κας Δημουλίδου είναι ένα δυνατό βιβλίο που με συγκλόνισε. Το θέμα του, αυτό της ενδοοικογενειακής βίας, με πόνεσε, με σόκαρε και με αγανάκτησε με την αδικία του. Η έντονη παραστατική και ωμή γραφή γεννά στον αναγνώστη τα ίδια συναισθήματα με αυτά των ηρωίδων-θυμάτων, κάνοντάς τον ένα με την ιστορία τους. Μαζί τους σοκάρεται, θυμώνει και φοβάται με τις πράξεις του πατέρα και την συγκάλυψη αυτών από την μάνα.   Ήδη από τον πρόλογο της συγγραφέας συγκινείται, προβληματίζεται και αφυπνίζεται με το θέμα ταμπού που επιλέγει να αναπτύξει στο νέο της βιβλίο, θέμα που η κοινωνία αποσιωπά πολλές φορές χωρίς δισταγμούς, αδιαφορώντας έτσι για τα θύματα που βιώνουν τέτοιες σαδιστικές καταστάσεις και καθιστώντας την αυτομάτως ηθικό αυτουργό. Οι ανατριχιαστικές σκηνές της κακοποίησης είναι τόσο απτές που δεν γίνεται να σ’ αφήσουν, το λιγότερο, ασυγκίνητο. Αν και παρατήρησα κάποιες επαναλήψεις (θα μπορούσαν να απουσιάζουν 100-50 σελίδες χωρίς να επηρεάσουν την εξέλιξη του)  εντούτοις η πλοκή, το θέμα και οι ηρωίδες του με κέρδισε απόλυτα, χαρακτηρίζοντας τες πταίσματα. Το ολοκλήρωσα σε χρόνο ρεκόρ για τα δικά μου δεδομένα (μόλις 3μέρες) καθώς δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου και όταν αναγκαστικά το έκανα, το είχα συνέχεια στο μυαλό μου και θα το έχω για πολύ καιρό(!), μιας και είναι από τα πιο δυνατά βιβλία που έχω διαβάσει έως τώρα. Το πιο τραγικό είναι πως το θέμα του δυστυχώς δεν ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας. Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε γίνει δέκτες τέτοιων αποκαλύψεων από τα ΜΜΕ στο παρελθόν, στο παρόν και πολύ φοβάμαι και στο μέλλον; -κάτι που φυσικά το απεύχομαι.

        Είναι το πρώτο βιβλίο της κας Δημουλίδου που διαβάζω και πραγματικά εντυπωσιάστηκα! Το συστήνω ανεπιφύλακτα και για τους λόγους που ανέφερα αλλά και για το γεγονός πως η συγγραφέας και ο εκδοτικός οίκος επέλεξαν, προκειμένου να βοηθήσουν ιδρύματα που ασχολούνται με την κακοποίηση των γυναικών, να προσφέρουν ένα ποσοστό από τα κέρδη του σ'αυτά. Μακάρι διαβάζοντας το να πάρουν κουράγιο όσοι δέχονται όποια μορφή βίας αλλά και όσοι αντιλαμβάνονται πως την υφίσταται ο διπλανός τους ώστε να αφυπνιστούν και να την καταγγείλουν………

Συγχαρητήρια στην συγγραφέα! Διαβάστε το!!