Άγραφος νόμος - Σόφη Θεοδωρίδου

     Άγραφος νόμος, το νέο, εξαιρετικό μυθιστόρημα της αγαπημένης μου συγγραφέως Σόφης Θεοδωρίδου είναι ένα κοινωνικό - αισθηματικό αφήγημα που μας μεταφέρει εντέχνως στο χώρο και το χρόνο στον οποίο δρουν οι ήρωες που αποκαλύπτουν τον εσωτερικό τους κόσμο όντας άψογα σκιαγραφημένοι από την πένα της συγγραφέως. Αν και τοποθετημένο το 1937, διαπραγματεύεται ένα τόσο διαχρονικό και επίκαιρο θέμα, αυτό της θέσης της γυναίκας στη κοινωνία.

        Η υπόθεση ξετυλίγεται σε ένα χωριό της Βορείου Ελλάδας εκεί που η Αιμιλία, η κεντρική ηρωίδα, ακολουθεί το Δάμο και μπαίνει στο σπίτι της οικογένειάς του ως νύφη.

      Προσφυγοπούλα από τον Πόντο έχοντας βιώσει τη σφαγή, τον εκτοπισμό και την ορφάνια γνωρίζει στην Αθήνα σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής της αφού η Θυμία, η γυναίκα που ανέλαβε τη φροντίδα της, μόλις έχει πεθάνει, τον μουσικό και προοδευτικό για την εποχή Δάμο όπου και τον ακολουθεί στο χωριό του και τον παντρεύεται.Η Αιμιλία από την Αθήνα θα βρεθεί στην επαρχία εκεί που οι γυναίκες ανήκουν στον κύρη του σπιτιού και οι νύφες στις πεθερές. Τα κορίτσια έχουν συγκεκριμένο ρόλο: γαλουχούνται για να γίνουν υπάκουες σύζυγοι, αναπαραγωγικές μηχανές και ακούραστες νοικοκυρές χωρίς βούληση, επιθυμίες και λόγο.

     Οι κάτοικοι του χωριού θα την βάλουν στο στόχαστρο, θα την αποκαλούν πρωτευουσιάνα και μαζί με την πεθερά της θα δυσκολέψουν τον έγγαμο βίο με τον Δάμο που τόσο την αγαπά και τη σέβεται.

      Στο χωριό που συμβιώνουν έπειτα από τους Βαλκανικούς πολέμους και τη Καταστροφή πρόσφυγες και ντόπιοι σλαβόφωνοι, η Σόνια, η περίφημη μοδίστρα νυφικών στη περιοχή, η Νίνα, η σπιρτόζα καφετζού, η Αννίτα που ο άγραφος νόμος την υποχρέωσε να παντρευτεί έναν άντρα που δεν αγαπούσε και η προδομένη Κατινούλα θα συνθέσουν το μωσαϊκό της μυθοπλασίας αναδεικνύοντας συγχρόνως τα λαογραφικά και ηθογραφικά στοιχεία της εποχής με την Ιστορία να είναι ο πρωτεργάτης αυτών: ρετσινόλαδο σε όσους δεν μιλούν σωστά τα ελληνικά την εποχή του Μεταξά, Αντίσταση και Εμφύλιος που δίχασε ακόμα και τα μέλη ίδιων οικογενειών.

Ροδανθός-Σόφη Θεοδωρίδου

     Ο «Ροδανθός», το νέο πόνημα της αγαπημένης Σόφης Θεοδωρίδου, είναι ένα βιβλίο στο οποίο η συγγραφέας συνυφαίνει τη μυθοπλασία με την Ιστορία της Σύμης και της Ρόδου με τρόπο που καθηλώνει τον αναγνώστη μιας και οι πληροφορίες για την ιστορική εξέλιξη των δύο νησιών, οι εικόνες, οι φορτωμένες λυρισμό και λεπτομέρειες που σε μεταφέρουν στο χωροχρόνο, καθώς και οι ήρωες με το συναισθηματικό τους κόσμο και τη δράση τους, είναι κάποια από τα στοιχεία που συνάντησα στο κείμενο και που με έκαναν, εν τέλει, να προσκολλήσω στην ανάγνωσή του.

     Στο Ροδανθό της, η Σόφη Θεοδωρίδου τοποθετεί τους ήρωες της σε ιστορικές στιγμές, τις κάνει βίωμα τους και ταυτόχρονα δικό μας βίωμα. Τόπος εξέλιξης, αυτή τη φορά, η Σύμη εκεί δηλαδή που η κεντρική ηρωίδα, η Σμαράγδα Κυριακού, φτάνει από την Κωνσταντινούπολη για να ζήσει με τον μοναδικό εν ζωή συγγενή της, τη θεία Ρηνιώ, και για να εργαστεί ως δασκάλα όπως της έταξε ο Μόσκοβος, ο άνθρωπος που την αντάμωσε στη Πόλη του 1874 και που με το καράβι του την μετέφερε στο μικρό νησί του Αιγαίου.
      Στη Σύμη των σφουγγαράδων η Σμαράγδα θα γίνει ένα με τον τόπο, τα έθιμα και την νοοτροπία των Σαμιακών, με τον αναγνώστη να μεταφέρεται έτσι στη Σύμη του 19ου αιώνα, να σεργιανά στα σοκάκια της, να βλέπει τον κάματο της συλλογής και επεξεργασίας του σπόγγου, να νιώθει την αγωνία και την επιθυμία των κατοίκων για την πολυπόθητη ένωση του νησιού τους με την Ελλάδα, να γεύεται την εθιμολογία και γενικότερα την καθημερινότητά τους.
     Στη Σύμη όμως η Σμαράγδα θα γνωρίσει και τον έρωτα. Ο μοναχογιός του Μόσχοβου, ο Μιχάλης, θα της γεμίσει την καρδιά συναισθήματα πρωτόγνωρα και αδιαμφισβήτητα. Σύντομα θα παντρευτούν και το ζευγάρι θα αναμένει τον ερχομό ενός απογόνου ώστε να ολοκληρωθεί η ευτυχία του. Δυστυχώς όμως, η τεκνοποίηση δε φαίνεται να έρχεται κάτι που θα γεμίσει θλίψη την ψυχή της Σμαράγδας με το μικρό κενό στον κόρφο της όλο και να γιγαντώνεται. Το κενό αυτό θα το καλύψει μετά από κάποια χρόνια, ο ερχομός του Γίοσεφ, ενός πεντάχρονου ορφανού που θα την κάνει να νιώσει και να φερθεί σαν μάνα.

Ο Γερμανός γιατρός-Σόφη Θεοδωρίδου

    Στο «Γερμανό γιατρό» η αγαπημένη συγγραφέας Σόφη Θεοδωρίδου εμπνέεται, όπως αναφέρει στο εισαγωγικό σημείωμα της, από την ζωή και το έργο του Γερμανού γιατρού Χάνς Λέμπερ και γράφει ένα ιστορικό μυθιστόρημα το οποίο όμως απέχει κατά πολύ από τα κλισέ ιστορικά μυθιστορήματα καθώς στις σελίδες του επιλέγει να εστιάσει, όχι μόνο στα ιστορικά γεγονότα και στις συνθήκες που επικρατούσαν στην κατεχόμενη Ελλάδα, αλλά στο φως που, μέσα στο ζόφο του πολέμου, εκπέμπει ο ανθρωπισμός, η προσφορά και η ανιδιοτέλεια που φέρει ο άνθρωπος, χαρακτηριστικά που εδώ εντείνονται, συγκινούν και αγγίζουν καθώς πρεσβεύονται και εφαρμόζονται από εναν άνθρωπο που βρισκόταν από την πλευρά των κατακτητών. 

     Ο Χανς Λέμπερ, πρόσωπο υπαρκτό -πόσο παρήγορο!- ήταν επίατρος του γερμανικού ναυτικού και οι ανάγκες του πολέμου τον έστειλαν στην κατεχόμενη Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Μήλο. Στο νησί ακόμα και σήμερα μιλούν για αυτόν χαρακτηρίζοντάς τον «ο καλός γιατρός» καθώς τα χρόνια που βρισκόταν στη Μήλο, αν και ερχόμενος ως ‘’κατακτητής’’, εφάρμοσε τον όρκο του Ιπποκράτη ακόμα και στους ντόπιους σώζοντας τις ζωές τους με τις ιατρικές του ικανότητες και την αμέριστη φροντίδα που τους προσέφερε.

    Ο Κρίστιαν Μίλερ, ο ήρωας της συγγραφέως, επίατρος του γερμανικού ναυτικού, φτάνει σε ένα νησί της κατεχόμενης Ελλάδας έχοντας αφήσει πίσω του την αρραβωνιαστικιά του Μάρεν σε ένα Βερολίνο που οι βόμβες των Συμμάχων το ξεκοιλιάζουν σωρηδόν. Το γαλάζιο του ουρανού και η άγρια ομορφιά του τόπου τον μαγεύουν με την πρώτη ματιά. Γρήγορα αναλαμβάνει το στρατιωτικό νοσοκομείο που στεγάζεται στο σχολείο του νησιού, εξασφαλίζει φαρμακευτικό υλικό και στήνει στο υπόγειο χειρουργείο. Οι ασθενείς του βρίσκουν ίαση. Όλοι οι ασθενείς. Και οι Γερμανοί στρατιώτες και οι ντόπιοι, γιατί ο Κρίστιαν Μίλερ είναι απ’ τους γιατρούς που τιμά τον ιατρικό του όρκο και εφαρμόζει τις γνώσεις του σε όποιον ασθενή έχει απέναντί του. Είναι ανθρωπιστής κι ο μόνος πόλεμος που τον αφορά πραγματικά είναι αυτός ενάντια στο Θάνατο και στον ανθρώπινο πόνο. 

     Φτάνει σε ένα νησί που τα κοινωνικά στερεότυπα έχουν στήσει πόλεμο στη Λήδα, την νεαρή χήρα και την κόρη της Αφροδίτη που η κοινωνία τις έχει στιγματίσει και αποξενώσει. Η Λήδα είναι, για τον μικρό τόπο καθώς και για την ίδια την οικογένειά της, η πρόστυχη που έκανε παιδί ενώ ήταν χήρα και η Αφροδίτη το μπαστάρδι της. Όλοι τις περιφρονούν.
     Μόνο στήριγμα ο Παππούς που τις αγκαλιάζει, τις κάνει μέλη της δικής του οικογένεια και τις προσφέρει ασφάλεια, μα και η Ρίτα με τον γιο της τον Μάριο που μετακομίζουν στο απέναντι σπίτι κουβαλώντας τα δικά τους μυστικά. Κοντά τους με τον δικό του στωικό τρόπο και ο χειροδύναμος και ευαίσθητος συνάμα Μάρκος...

     Στα μέρες του πολέμου η Λήδα, η Αφροδίτη, η Ρίτα, ο Μάριος, ο Πάππους, ο Μάρκος, ο Κρίστιαν, η Μάρεν κι όλοι οι κάτοικοι  του νησιού, κατακτημένοι και κατακτητές, θα βιώσουν πάθη, έρωτες, φόβους, απώλειες, ενέργειες που θα τους κάνουν, θα μας κάνουν!, να αναθεωρήσουν την άποψή τους για τον κόσμο διαπιστώνοντας πως μέσα στις μαύρες μέρες ενός πολέμου, μιας παρακμιακής εποχής, ο ανθρωπισμός, η ανιδιοτέλεια και η προσφορά που φέρει ο άνθρωπος είναι προνόμιο όλων των ευαίσθητων ανθρώπων ακόμα κι όσων θεωρούμε εχθρούς...  

Η Αγαπητικιά-Σόφη Θεοδωρίδου

     Η Ρόσα, «Η Αγαπητικιά» της Σόφης Θεοδωρίδου, οδηγεί τον αναγνώστη στα δύσκολα μονοπάτια του Α’ Παγκόσμιου πολέμου και του Εθνικού Διχασμού κάνοντας μάλιστα τον τελευταίο βίωμα του, αφού μέσα από τις περιγραφές της συγγραφέως κατορθώνει αυτή η έκφραση, όπως εύστοχα παρατηρεί στις τελευταίες σελίδες του μία από τις ηρωίδες, να μην λειτουργεί απλώς ως έκφραση αλλά να αποκτήσει την διάσταση στην οποία τα γεγονότα και το κλίμα κάνουν κατανοητή μια από τις πιο μαύρες σελίδες της Ιστορίας μας αυτή του Διχασμού, οι συνέπειες του οποίου έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για πολλές δεκαετίες στην μοίρα του λαού μας. 

     Η σφιχτοδεμένη αφήγηση ξεκινά με την νεαρή φίλη της ενενηντάχρονης Ρόσας, την Μέλι, να διαβάζει το χειρόγραφο με την αυτοβιογραφία της υπερήλικης φίλη της. Η Μέλι γυρίζει τις σελίδες και ταυτόχρονα γυρίζει δεκαετίες πίσω στην Ιστορία... εκεί που ο έρωτας της για τον φοιτητή ιατρικής Χάρη βρίσκει τροχοπέδη τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες του Εθνικού Διχασμού...

''ανάμεσα στο πλήθος που υποδέχεται τον Βασιλιά έχουν τρυπώσει ο Έρωτας μα και η Διχόνοια, τα δυο στοιχεία ή και στοιχειά που θα την πάρουν στο κατόπι...'' 

      Η Ρόσα είναι κόρη μιας αστικής φιλοβασιλικής οικογένειας. Η μητέρα της εγκαταλείπει την ανατροφή της στο προσωπικό του αρχοντικού και στον μποέμ πατέρα της μικρής. Έτσι η Ρόσα μεγαλώνει απολαμβάνοντας ελευθερία κινήσεων που κοπέλες της εποχής δεν διανοούνταν. Τα καλοκαίρια της τα περνά στην Κηφισιά όπου απολαμβάνει την φύση και την ιππασία με το αγαπημένο της άλογο. Διαφέρει λοιπόν πολύ από τις νεαρές της εποχής της αφού ενώ θα έπρεπε να ασχολούταν μόνο με τον καλλωπισμό και την ανεύρεση συζύγου εκείνη έχει άποψη για την πολιτική ζωή, κοινωνικές ευαισθησίες και ενδιαφέροντα που πολλές φορές σοκάρουν.

      Η ίδια ως αφετηρία για την συγγραφή της αυτοβιογραφίας της χρησιμοποιεί την μέρα που ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και η κυβέρνηση Βενιζέλου αποβιβάζονται στο Φάληρο μετά την νικηφόρα για την Ελλάδα λήξη του Β’Βαλκανικού πολέμου και την κατάκτηση της Σαλονίκης και της Μακεδονίας. Αυτή είναι για την Ρόσα η απαρχή όλων καθώς ανάμεσα στο πλήθος που υποδέχεται τον βασιλιά έχουν τρυπώσει ο Έρωτας μα και η Διχόνοια, τα δυο στοιχεία ή και στοιχειά που θα την πάρουν στο κατόπι...

       Ο Χάρης με καταγωγή από την Μακεδονία σπεύδει να υποδεχθεί τους δύο άντρες που απελευθέρωσαν τα πατρώα εδάφη. Ανάμεσα στον κόσμο που ακολουθεί τους άντρες που θα παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ιστορία της Ελλάδος είναι και ο επιχειρηματίας Λευτέρης Καλογερόπουλος με την κόρη του Ρόσα. Για μια απειροελάχιστη στιγμή η ματιά του Χάρη θα πέσει επάνω στην κοκκινομάλλα κοπέλα αιχμαλωτίζοντας υποσυνείδητα την ξεχωριστή της όψη, γεγονός που στο νέο τους αντάμωμα, κάμποσους μήνες αργότερα στην Κηφισιά, θα αναδυθεί απ’ αυτό και θα βοηθήσει στο να καταπολεμήσει τους όποιους ενδοιασμούς λόγω της διαφορετικής κοινωνικής τάξης όπου ανήκει και να ‘ρθει ο ένας όλο και πιο κοντά στον άλλο. Η Ρόσα τότε θα ανταποκριθεί ή καλύτερα με τις ενέργειες της θα ανοίξει το έδαφος για τον Έρωτα ο οποίος όλο και ανθίσει. Οι συναντήσεις θα πυκνώσουν σε μια χώρα που ο Α’ Παγκόσμιος πόλεμος και η ουδετερότητα που θέλει να κρατήσει ο Βασιλιάς θα διχάσει την κοινωνία και θα χωρίσει ακόμα και τα μέλη οικογενειών σε δύο στρατόπεδα: στους βενιζελκούς και τους κωνσταντινικούς. Η οικογένεια της Ρόσας όμως όταν θα μάθει την σχέση της με τον Χάρη, τον Τουρκομερίτη, όπως τον αποκαλούν, που έχει επιλέξει μάλιστα και το στρατόπεδο του Βενιζέλου, θα επέμβη αποφασιστηκα με τον πατέρα της να την φυλακίζει στην Κηφισιά...

Πορφυρό Ποτάμι - Σόφη Θεοδωρίδου

     «Πορφυρό ποτάμι», το νέο βιβλίο της Σόφης Θεοδωρίδου στο οποίο οι ήρωές του μας μεταφέρουν στα πορφυρά μονοπάτια της Καππαδοκίας και της Ιστορίας του 20ου αιώνα, μας μεταφέρουν στις αρχέγονες πατρίδες ζωντανεύοντας μέσα από τις παραστατικότατες περιγραφές της συγγραφέως τις κοινωνίες, τις σχέσεις, τα ήθη και τα έθιμα που μοιράζονταν οι Ρωμιοί και οι Τούρκοι της Ανατολής.

  Η ιστορία του αρχίζει να ξεδιπλώνεται σε έναν οικισμό τοποθετημένο δίπλα στις όχθες του μεγαλύτερου ποταμού της Καππαδοκίας, του ποταμού Αλύ, το 1902, την χρονιά δηλαδή που γεννιέται η Νιόβη, το τρίτο παιδί του Δημητρού του καϊκτσή και της Φεβρωνίας. Την στιγμή που η Νιόβη θα ‘ρθει στον κόσμο το ποτάμι θα αποκαλύψει στον Δημητρό την μοίρα της κόρης του καθώς με έναν τρόπο μεταφυσικό τα νερά του θα βαφτούν πορφυρά προμηνύοντας έτσι τα μελλούμενα για το νεογέννητο αλλά και για την Ανατολή των Ρωμιών. 

      Η Νιόβη λοιπόν θα γεννηθεί ασθενική κι όλοι τότε θα πιστέψουν πως δεν θα κατορθώσει να κρατηθεί στην ζωή, έχουν άλλωστε για τρανταχτή απόδειξη τον οιωνό που φανερώθηκε στον ίδιο τον πατέρα της. Οι συγχωριανοί της τής κολλούν το παρωνύμιο κιρκ παστί (ατροφικό, μελλοθάνατο) και την αντιμετωπίζουν ως κάτι εφήμερο. Ακόμα και η μάνα της, η ρεαλίστρια Φεβρωνία, παραιτείται από την όποια προσπάθεια και περιμένει το τέλος.

       Το ποτάμι δίπλα τους κυλά μεταφέροντας στα νερά του τις φουρτούνες της Ιστορίας, μιας Ιστορίας που οι πόλεμοι και η αρμονική συμβίωση των δύο λαών συγκρούονται ανελλιπώς για το ποια κατάσταση θα βγει στην επιφάνειά του... Οι μέρες της Νιόβης κυλούν κι αυτές όπως και του ποταμού... άλλοτε ζωηρά και με αισιοδοξία και άλλοτε νωχελικά γεμάτα αγωνία για το αβέβαιο μέλλον... Η ασθενική της φύση δεν την εγκαταλείπει ποτέ και ενώ για άλλους μπορεί να λειτουργούσε ως τροχοπέδη για την ίδια είναι το μέσο που της προσφέρει πολλά προνόμια, προνόμια που για μια γυναίκα της εποχής είναι αδιανόητα. Ένα από αυτά είναι και το να παρακολουθήσει τα μαθήματα που διεξάγονται στην εκκλησία του χωριού. Σε πείσμα λοιπόν όσων πίστευαν στον χαμό της η Νιόβη ζει! Ονειρεύεται! Βιώνει την παιδική αγάπη στο πρόσωπο του Φιλίπ! 

       Και ο καιρός περνά... και τα νερά ανακατεύονται... και η ηρεμία χάνεται... Η Νιόβη το 1914 αρρωσταίνει βαριά. Όλα δείχνουν πως ο οιωνός θα βγει τελικά αληθινός. Ένα νέο όμως σημάδι θα βγάλει από τον λήθαργο τον Δημητρό, τον μόνο που πιστεύει στην δύναμη της κόρης του, και θα τον βάλει στην διαδικασία να κάνει την ύστατη και υπεράνθρωπη για την εποχή προσπάθεια να την σώσει. Την μεταφέρει στην Καισάρεια και την αποθέτει στα χέρια του γιατρού Εμόν όπου και θα κάνει τα πάντα για να την βγάλει από την μέγγενη του θανάτου. Το ποτάμι της Ιστορίας κυλλά και στην επιφάνειά του θα βγει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος... έως το 1950 που θα φτάσει η διήγηση την επιφάνειά του θα καταλάβει πότε η νηνεμία και πότε η αντάρα της Καταστροφής, της Ανταλλαγής, της αδυσώπητης Μοίρας...

Τα χρόνια της χαμένης αθωότητας-Σόφη Θεοδωρίδου

     «Τα χρόνια της χαμένης αθωότητας», το έβδομο βιβλίο της αγαπημένης μου συγγραφέως Σόφης Θεοδωρίδου, με ταξίδεψε, γι’ άλλη μια φορά, σε μια ιστορία στην οποία τα συναισθήματα, η ατμόσφαιρα, οι ήρωες που σου έδιναν την δυνατότητα να τους αφουγκραστείς, η πλοκή και φυσικά οι ουσιώδεις δόσεις της σύγχρονης Ιστορίας μας, με τις οποίες είναι πλαισιωμένο το κείμενο, πρωταγωνίστησαν και με καθήλωσαν στην ανάγνωσή του. 

     Η λογοτεχνική πένα της Σόφης Θεοδωρίδου αυτή την φορά τοποθετεί τις ζωές των ηρώων στις τελευταίες δεκαετίες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας  μας μεταφέροντας μας επιτυχώς το κλίμα της εποχής. Έτσι η Κλέα, η Λόλα και η Μελισσάνθη, ο τρεις κεντρικές ηρωίδες του βιβλίου, μάς μιλούν και μας θυμίζουν, μέσα από τις ιστορίες τους, όλα όσα οδήγησαν την χώρα ως το σημερινό της σημείο: Μεταπολίτευση, διαφθορά, τρομοκρατία, σκάνδαλα, η φούσκα του χρηματιστηρίου, επανεμφάνιση της ακροδεξιάς, επιβολή του ΔΝΤ.

     Απρίλης του ’69 και η ιστορία αρχίζει…. η Κλέα, η Λόλα και η Μελισσάνθη έρχονται στον κόσμο την στιγμή που η μοίρα θα παίξει τα δικά της παιχνίδια, την στιγμή που ένας σοκαρισμένος άντρας, λόγω απρόσμενων καταστάσεων, θα καθορίσει με την επιλογή του τις ζωές της κάθε μίας ξεχωριστά…. 

     Τα τρία κορίτσια αν και γεννιούνται την ίδια μέρα και ζουν στον ίδιο τόπο, στην ίδια πόλη της Βορείου Ελλάδας, μεγαλώνουν εν τούτοις σε τελείως διαφορετικό οικογενειακό περιβάλλον: η Κλέα είναι γόνος μιας εύπορης οικογένειας και μεγαλώνει σε ένα αρχοντικό που η μοναξιά και η ανύπαρκτη εκδήλωση αγάπης από τους γονείς της την μελαγχολούν και την συνοδεύουν έως την εφηβεία της, η Λόλα είναι το στερνοπούλι μιας φτωχικής αλλά πλούσιας σε συναισθήματα, σε ήθος και σε ανθρωπιά, οικογένειας ενώ η Μελισσάνθη είναι η μοναχοκόρη μιας αστικής οικογένειας που τα λάθη του παρελθόντος της μητέρας της και οι αδυναμίες του πατέρα της θα την στοιχειώσουν από την αρχή της ενήλικης ζωής της στερώντας της τα χρόνια της χαμένης αθωότητάς της….  Παρά τις φαινομενικές διαφορές τους τα κορίτσια θα αναπτύξουν άρρηκτους θεσμούς φιλίας και θα πορευτούν ενωμένες…. μέχρι την ενηλικίωση τους… μέχρι το καλοκαίρι του ‘79…. μέχρι το όραμα της Κλέας να αποδειχθεί εν τέλει προάγγελος του χωρισμού τους…. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν η χώρα και οι ζωές τους θα πιαστούν στα δίχτυα που στήνει η διαφθορά, η απληστία και η ματαιοδοξία και θα χάσουν τα χρόνια της χαμένης αθωότητάς τους(;)…..

     Έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία της Σόφης Θεοδωρίδου καταλήγω στο συμπέρασμα πως Στα χρόνια της χαμένης αθωότητας η συγγραφέας εκτός από το γλαφυρό σκηνικό που τοποθετεί τους άριστα σκιαγραφημένους ήρωες, την ενδιαφέρουσα πλοκή του, την ατμόσφαιρά και την νοσταλγία, εναπόθεσε στις σελίδες του και

Συζητώντας με την συγγραφέα Σόφη Θεοδωρίδου! (2)

       Ο Μάρτης έφτασε και μαζί μ’ αυτόν και το καθιερωμένο μας ραντεβού με την πένα της αγαπημένης συγγραφέως Σόφης Θεοδωρίου! «Τα χρόνια της χαμένης αθωότητας», το έβδομο δηλαδή βιβλίο της, θα αποκτήσουν στις 3 Μαρτίου μια θέση στις προθήκες των βιβλιοπωλείων χαρίζοντας με την πλοκή τους στους αναγνώστες ένα ακόμα ταξίδι που θα τους φέρει πιο κοντά στα συναισθήματα, στις διαχρονικές αξίες καθώς και στις ουσιώδεις πινελιές της σύγχρονης Ιστορίας μας!

   Η αγαπημένη μου συγγραφέας Σόφη  Θεοδωρίδου τιμά για δεύτερη φορά το blog και εμένα προσωπικά με την παραχώρηση της παρούσας συνέντευξης για την οποία και την ευχαριστώ θερμότατα! Για εμένα είναι μεγάλη τιμή και χαρά, μιας και όπως έχω πει αμέτρητες φορές -ξέρω τείνω να γίνω γραφική (!)- η κα Θεοδωρίδου είναι η αγαπημένη μου συγγραφέας!

           Διαβάστε λοιπόν την συνέντευξη και ανακαλύψτε μαζί με «Τα χρόνια της χαμένης αθωότητας» και ένα κομμάτι από την προσωπικότητα της συγγραφέως!

1. Από τις 3 Μαρτίου το νέο σας πόνημα,  «Τα χρόνια της χαμένης αθωότητας», θα αποκτήσει μια θέση στις προθήκες των βιβλιοπωλείων! Αφού σας ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο, θα σας ζητήσω να μας το παρουσιάσετε με τον δικό σας μοναδικό τρόπο. 

Κατ’ αρχάς, σας ευχαριστώ πολύ για την ευχή. Στο νέο μου μυθιστόρημα θέλησα να κάνω μια αναδρομή στις προηγούμενες δεκαετίες, αυτές που μας οδήγησαν ως εδώ, ξαναβλέποντάς τα όλα μέσα απ’ τα μάτια των ηρώων μου. Δεκαετίες στις οποίες θεωρώ ότι συνέβησαν καταλυτικές αλλαγές ως προς τα ήθη, τη νοοτροπία μας, τη θέση της γυναίκας μέσα στην κοινωνία, αλλά και ως προς τον τρόπο που δρούμε κι αντιδρούμε συλλήβδην ως κοινωνία. Οι τρεις ηρωίδες μου θα βιώσουν τούτες τις αλλαγές καθεμιά με τον δικό της τρόπο, ενώ παράλληλα οι ζωές τους, δεμένες από την πρώτη ανάσα μ’ ένα βαρύ μυστικό, διασταυρώνονται κι απομακρύνονται ξανά, ενόσω εκείνες αγωνίζονται να πραγματώσουν τα όνειρά τους. 

2. Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό σας την υπόθεση του νέου σας βιβλίου;

Ένα αληθινό περιστατικό ήταν το ερέθισμα που μου πρόσφερε την αρχή του νήματος, το οποίο εξέλιξε-εννοείται- η φαντασία μου. Μ’ αρέσει να «πατώ» πάνω στην πραγματικότητα και να αφήνομαι μετά στη φαντασία, μπλέκοντας την αλήθεια με τον μύθο. Αυτό είναι εξάλλου το μυθιστόρημα. Μύθος και ιστόρημα, δηλαδή ιστορία, εξιστόρηση. Η ιδέα πάντως ν’ ασχοληθώ με πιο πρόσφατα χρόνια με κέντριζε από καιρό. Απλώς περίμενα την κατάλληλη στιγμή, για να «αγγίξω» τις τελευταίες αυτές δεκαετίες. 

3. Διαβάζοντας ένα βιβλίο ψάχνω πάντα κάτω από τις λέξεις τα μηνύματα που ίσως θέλει ο συγγραφέας να μεταφέρει στους αναγνώστες του. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που οι κεντρικοί ήρωες του νέου βιβλίου σας, θέλουν οπωσδήποτε εμείς οι αναγνώστες να το ''παραλάβουμε'';

Μολονότι πιστεύω πως κάθε αναγνώστης εισπράττει διαφορετικά ένα ανάγνωσμα κι ανακαλύπτει τα δικά του μηνύματα εκεί, συχνά περισσότερα ή και διαφορετικά απ’ όσα ίσως προτίθεται να του μεταφέρει ο συγγραφέας, θα μοιραστώ μαζί σας κάποιο μήνυμα που προσωπικά θεωρώ πως «κουβαλά» το νέο μου βιβλίο: «Τα δεσμά αγάπης μεταξύ των ανθρώπων δεν τα ορίζουν πάντα οι δεσμοί του αίματος».  

4. Ποιος από τους ήρωες του νέου σας βιβλίου είναι ο αγαπημένος σας; Ποιος σας ταλαιπώρησε να τον αποτυπώσετε στο χαρτί; Και ποιος σας έκανε να κλάψετε μαζί του;

Όλοι οι κεντρικοί μου ήρωες μού είναι αγαπημένοι και καθένας με τον τρόπο του και με συγκίνησε και με προβλημάτισε, αλλά η αλήθεια είναι ότι κανείς δε με ταλαιπώρησε ως προς το να τον αποτυπώσω, με την έννοια πως τους ένιωθα ολοζώντανους από την πρώτη στιγμή. Θα παραδεχτώ ωστόσο ότι έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στον Σαββίκο, τον πατέρα της Λόλας, καθώς στα μάτια μου ταυτίζεται με όλους τους αληθινά αγαθούς κι αγνούς πολίτες αυτής της χώρας, τους οποίους διαχρονικά συνηθίζει και να περιφρονεί και να ταλαιπωρεί το κράτος μας.

Συζητώντας με την συγγραφέα Σόφη Θεοδωρίδου!

   «Η νύφη φορούσε μαύρα» ήταν το πρώτο βιβλίο που με έφερε σε επαφή με την συγγραφέα Σόφη Θεοδωρίδου. Από τότε ακολουθώ πάντα τα συγγραφικά της βήματα, τα οποία ποτέ δεν με απογοήτευσαν, μιας και μέσα από τις σελίδες των βιβλίων της οι εικόνες, τα συναισθήματα και οι οικείοι-απτοί ήρωες, μου πρόσφεραν αναγνωστική πληρότητα!

    Η συνήθεια μου να γράφω στα site των εκδόσεων μικρούς σχολιασμούς με έφερε σε μια νέα διαφορετικού τύπου από αυτή που προανέφερα επαφή με την συγγραφέα. Όταν πήρα το πρώτο e-mail της, στο οποίο με ευχαριστούσε για κάποιο σχολιασμό που είχα κάνει για το «Πες μου αν με θυμάσαι» η χαρά και η έκπληξή μου (δεν περίμενα τότε πως ένας συγγραφέας θα διαθέσει τον πολύτιμο χρόνο του για να με ευχαριστήσει για δυο τρια λόγια που είχα αναρτήσει στο site των εκδόσεων!)  ήταν απερίγραπτη! Έκτοτε ακολούθησαν τέσσερα βιβλία της, τέσσερα ραντεβού με την πένα της, τέσσερα e-mail με τις γλυκές ειλικρινείς ευχαριστίες της! Μέσω αυτών των e-mail, o πάγος έσπασε και ήρθαμε πιο κοντά, όσο μπορεί να μας φέρει βέβαια κοντά το μέσον που ονομάζεται internet, και έτσι όταν της έκανα την πρόταση να απαντήσει στις ακόλουθες ερωτήσεις μου δέχτηκε αμέσως, κάτι που φυσικά ως μεγάλη μου, και μόνο, τιμή μπορώ να το χαρακτηρίσω! 

Απολαύστε την:

1) Έχετε γράψει έξι βιβλία από τα οποία το ένα είναι κοινωνικού περιεχομένου ενώ τα υπόλοιπα έχουν για υπόβαθρο εποχές που η Ιστορία παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο και συγκεκριμένα αναφέρονται στα τρία τέταρτα του πολύπαθου 20ου αιώνα. Τι είναι αυτό που σας κεντρίζει-μαγνητίζει από αυτή την εποχή, εκτός βέβαια από τα ιστορικά γεγονότα της, και τοποθετείτε τους ήρωες σας σ’ αυτήν την χρονική περίοδο;

Η αγάπη μου για την Ιστορία κι η αίσθηση πως εκείνες οι εποχές ήσαν πολύ πιο ενδιαφέρουσες όσο και δύσκολες. Ίσως γι’ αυτό με συναρπάζουν παθήματα και πάθη ανθρώπων που έζησαν στο πρόσφατο σχετικά παρελθόν, όταν όλα ήταν πολύ δυσκολότερα απ’ ό,τι σήμερα.

2) Ποια ήταν η έμπνευσή σας για την γραφή του τελευταίου πονήματός σας «Στεφάνι από ασπάλαθο»;

Το νέο μου μυθιστόρημα το εμπνεύστηκα από ένα αληθινό περιστατικό που μου διηγήθηκαν και το οποίο με συγκίνησε, κεντρίζοντας συνάμα τη φαντασία μου. Χρειάζομαι αυτό το «κράτημα» από την αληθινή ζωή, γι’ αυτό και γυρεύω πάντα το πρώτο ερέθισμα εκεί. Στη συνέχεια βέβαια αναλαμβάνει η φαντασία. 

3) Ποιος από τους ήρωές σας είναι ο αγαπημένος σας; Και ποιος σας ‘’ταλαιπώρησε’’, είτε ψυχολογικά είτε τεχνικά, να τον αποτυπώσετε στο χαρτί;

Όλοι είναι εξίσου αγαπημένοι, δεν ξεχωρίζω κανένα. Και όλοι περιέχουν ένα κομμάτι μου, άλλος μικρότερο, άλλος περισσότερο. Ούτε είχα κάποιο πρόβλημα κατά τη συγγραφή να τους αποτυπώσω, καθώς τους αισθάνομαι ολοζώντανους να με καθοδηγούν. Θα έλεγα όμως  ότι το βιβλίο που με δυσκόλεψε περισσότερο, ακριβώς γιατί έπρεπε να μελετήσω πολλά άγνωστά μου γεγονότα προηγουμένως και να ανακαλύψω μαρτυρίες που θα με βοηθούσαν να «εισχωρήσω» στο κλίμα μιας πολύ μακρινής εποχής, είναι το έργο μου «Το κορίτσι απ’ τη Σαμψούντα». 

4) Ποιος διαβάζει για πρώτη φορά το βιβλίο σας ή κάποιες από τις πρώτες σελίδες του από το οικείο περιβάλλον σας; Δέχεστε την όποια κριτική του και επηρεασμένη από αυτή σπεύδετε να διορθώσετε τις όποιες παρατηρήσεις του -αν υπάρχουν φυσικά- ή είστε ‘’αμετακίνητη’’ σε ότι έχετε γράψει;

Έχω την άποψη ότι ο πρώτος αναγνώστης- συνήθως ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης από το πολύ κοντινό περιβάλλον, που έχει την τόλμη και τη γνώση να προχωρήσει σε παρατηρήσεις-, είναι πολύτιμος για κάθε συγγραφέα. Στην περίπτωσή μου αυτόν τον ρόλο τον έχω παραχωρήσει στον άντρα μου. Δέχομαι συνήθως τις παρατηρήσεις του – ευτυχώς είναι ελάχιστες- έστω κι αν δυσανασχετώ κάποιες φορές. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που αρνούμαι να προσχωρήσω στην άποψή του κι εμμένω στη δική μου.

Στεφάνι από ασπάλαθο - Σόφη Θεοδωρίδου

Άρτιο, συγκινητικό, ατμοσφαιρικό, ανθρώπινο και με περιγραφές τέτοιες που να γεννούν τον θαυμασμό του αναγνώστη για την συγγραφική δεινότητα της συγγραφέως είναι κάποιες από τις λέξεις που μπορούν να χαρακτηρίσουν το νέο βιβλίο της Σόφης Θεοδωρίδου, το «Στεφάνι από ασπάλαθο»! 
           Αν η συγγραφέας ήθελε να αποτυπώσει στο χαρτί το κλίμα της μετεμφυλιακής Ελλάδας, μιας Ελλάδας που οι πληγές του Εμφυλίου αιμορραγούσαν και έπνιγαν στο αίμα τις ακόμα και ανθρώπους που επί της ουσίας δεν είχαν εμπλακεί στην σύρραξη, όπως η ηρωίδα μας η Κασσιανή, τότε το πέτυχε απόλυτα καθώς κατόρθωσε με την γλαφυρή και ευαίσθητη πένα της να με μεταφέρει στον χωροχρόνο και να με κάνει να νιώσω με όλες μου τις αισθήσεις την εποχή που η Ιστορία έκανε με την αεικίνητη δύναμή της τους ανθρώπους της και τις ζωές τους μαριονέτες στο θίασο της.

 Η πλοκή του, οι χαρακτήρες και η οπτική γωνιά που προσεγγίζει την ιστορία, αυτή δηλαδή της γυναίκας που μένει πίσω να αντιμετωπίσει την εχθρική κοινωνία της εμφυλιακής και μετεμφυλιακής Ελλάδας και να επωμιστεί τον αντίκτυπο των πράξεων του αντάρτη-αριστερού συζύγου της, με κέρδισαν από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα του βιβλίου. Η γραφή της είχε τόση δύναμη που πολλές από τις σκηνές του κειμένου κατόρθωσαν να σκαρφαλώσουν στα βλέφαρα μου και να πάρουν οπτική διάσταση κάνοντάς με έτσι κοινωνό τους. Πόσες φορές αλήθεια ένιωσα ότι βρισκόμουν σε μια γωνιά του σπιτιού της Κασσιανής και έβλεπα αλλά κυρίως ένιωθα στα χείλια μου την πίκρα που άφηναν οι συμφορές της…..!

Η ιστορία της ηρωίδας μας ξεκινά το καλοκαίρι του 1939. Το πλατωνικό φιλί που θα ανταλλάξει με τον δεκαοχτάχρονο Λυκούργο θα γίνει αντιληπτό από τον ιεροκήρυκα και θερμό υποστηρικτή του Μεταξικού καθεστώτος πατέρα της κάτι που θα τον οδηγήσει στην επιβολή της άκαρδης και απάνθρωπης τιμωρία της. Η δεκαπεντάχρονη Κασσιανή θα διωχθεί, μετά τον ξυλοδαρμό της, από το πατρικό της και θα ακολουθήσει τον Λυκούργο στο σπίτι των γονιών του όπου και μετά από λίγο καιρό θα τον παντρευτεί. Από εκεί και πέρα θα παρακολουθήσουμε την πορεία της ζωής της, μια πορεία στην οποία οι δρόμοι της, άλλοτε μαζί με τον Λυκούργο και άλλοτε ολομόναχη, περνούν μέσα από τα ζοφερά και κακοτράχαλα χρόνια της Κατοχής, του Εμφύλιου και του κοινωνικού αποκλεισμού που φέρει η επιλογή του Λυκούργου να εμπλακεί στον αδελφοκτόνο σπαραγμό. Η ιστορία της θα φτάσει έως το λυκαυγές της δεκαετίας του ’50, δέκα χρόνια δηλαδή μετά την λήξη του Εμφυλίου και είκοσι μετά τον γάμο της που όπως λέει και η ίδια ένιωσε πως το στεφάνι του ήταν φτιαγμένο από αγκαθωτό ασπάλαδο……

Καλωσορίζοντας το "Στεφάνι από ασπάλαθο" της Σόφης Θεοδωρίδου!

Μια εβδομάδα πριν την κυκλοφορία του νέου βιβλίου της συγγραφέως με το χαμηλό προφίλ και την πένα που με ταξιδεύει κάθε φορά εντέχνως στην σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας και στα συναισθήματα, της αγαπημένης μου Σόφης Θεοδωρίδου, δεν θα μπορούσα να μην αναρτήσω στις ΒιβλιοΑναφορές το δικό μου καλωσόρισμα για το νέο της πόνημα. Το «Στεφάνι από ασπάλαθο» θα κυκλοφορήσει στις 5 Μαρτίου και θα αποτελέσει το έκτο της μυθιστόρημα και το πέμπτο που η υπόθεσή του πατά σε ιστορική περίοδο μιας και το «Πες μου αν με θυμάσαι» είναι κοινωνικού περιεχομένου. 
     Από το οπισθόφυλλο φαίνεται πως η συγγραφέας καταπιάνεται με τις μελανότερες σελίδες της Ιστορίας μας ξεκινώντας μ' αυτές που αναφέρονται στη μεταξική Ελλάδα (1939), στην Κατοχή και στον Εμφύλιο και καταλήγοντας σ' αυτές που σκιαγραφούν την μετεμφυλιακή δεκαετία του ’50.  Είμαι σίγουρη πως θα απολαύσουμε μέσα από τις σελίδες του το ταξίδι που θα μας οδηγήσει στην πραγματική λογοτεχνία εκεί δηλαδή που τα δίχτυα της πληροφόρησης θα μπλεχτούν αριστοτεχνικά με τα αισθήματα. Για ‘μένα η κα Θεοδωρίδου είναι από τους συγγραφείς, μαζί με πολλούς άλλους φυσικά, που εκπροσωπεί επάξια τη Σύγχρονη Ελληνική Λογοτεχνία για αυτό άλλωστε και την ακολουθώ πάντα συγγραφικά! Δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ ενώ έχω την αίσθηση πως πάντα στα έργα της δίνει ένα κομμάτι από την ψυχή της. 

Καλωσορίζω λοιπόν το «Στεφάνι από ασπάλαθο»! Εύχομαι να βρει την θέση που του αξίζει στην καρδιά των αναγνωστών!! Καλοτάξιδο.....

Στεφάνι από ασπάλαθο

Υπόθεση οπισθόφυλλου:

Μια όμορφη καλοκαιρινή μέρα του 1939, η Κασσιανή κρυφοκοιτάζει πίσω απ’ την κουρτίνα της κάμαράς της το άγνωστο παλικάρι που σιγοπίνει τον καφέ του στην αυλή των γειτόνων τους, δίχως να υποψιάζεται ότι είναι ο άντρας που θα σφραγίσει τη ζωή της. Η δεκαπεντάχρονη κοπέλα ασφυκτιά στην επαρχία, στη σκιά του αυστηρού ιεροκήρυκα πατέρα της. Ο δεκαοχτάχρονος Λυκούργος, απ’ την άλλη, οραματίζεται το μέλλον του στο πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας.

Τους δυο νέους θα ενώσει ένα εφηβικό φιλί και μια βάρβαρη τιμωρία. Θα τους χωρίσουν οι δικές του επιλογές κι η Ιστορία. Στα χρόνια που τους περιμένουν η Κασσιανή θα υποχρεωθεί να επωμιστεί βάρη που δεν της έπρεπαν.

Αντιμέτωπη μ’ ένα κράτος εχθρικό και μια κοινωνία ματωμένη, θα αισθανθεί συχνά ότι σταυρώνεται για λάθη εκείνου κι ότι το στεφάνι που κάποτε της φόρεσε είναι φτιαγμένο απ’ τον αγκαθωτό ασπάλαθο, που χρησιμοποιούν στον τόπο της για φράχτη ή για προσάναμμα. Στο κλειστοφοβικό σύμπαν του νέου κόσμου της θ’ αναγκαστεί ν’ απαρνηθεί ακόμη κι αυτή τη γυναικεία της υπόσταση, μέχρι τη μέρα που θα διαπιστώσει πως κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο.

Μια επαρχιακή πόλη απ’ τη μεταξική Ελλάδα μέχρι τη μετεμφυλιακή της δεκαετίας του ’50. Ένα ζευγάρι παρασυρμένο απ’ τις μπόρες των καιρών. Ένα στεφάνι φτιαγμένο από ασπάλαθο.

Οι ΒιβλιοΑναφορές των προηγούμενων έργων της συγγραφέως: (πατώντας στον τίτλο μεταφέρεστε στον αντίστοιχο σχολιασμό)

1ο Βιβλίο: Η νύφη φορούσε μαύρα

2ο Βιβλίο: Πες μου αν με θυμάσαι

Το κορίτσι απ'την Σαμψούντα-Σοφή Θεοδωρίδου

      Το λογοτεχνικό μου ραντεβού με την αγαπημένη μου συγγραφέα Σ. Θεοδωρίδου και με «Το κορίτσι απ’ την Σαμψούντα» μόλις ολοκληρώθηκε προσφέροντας μου απλόχερα μέσα από την ιστορία της Καλλιόπης και του Πόντου, συναισθήματα, εικόνες, παράδοση και Ιστορία. Για άλλη μια φορά η ευαίσθητη, προσεγμένη και γλαφυρή γραφή της Σ.Θεοδωρίδου κάλυψε τις λογοτεχνικές μου ''απαιτήσεις'' χαρίζοντας ταυτόχρονα στους αναγνώστες και στην εγχώρια Λογοτεχνία ένα ακόμα ΚΟΣΜΗΜΑ!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

      Η Καλλιόπη μια μαγιάτικη νύχτα του 1919, πάνω στην μάντρα του σπιτιού της στην Σαμψούντα, κατακλύζεται από τις θύμισες του παρελθόντος της, θύμισες που την γεμίζουν γλυκιά νοσταλγία αλλά και απέραντη μελαγχολία. Έχοντας ακροατή τον Αριστείδη Φωτιάδη εξομολογείται τα γεγονότα που στιγμάτισαν την μέχρι τώρα ζωή της ίδιας, της οικογενείας της καθώς και των συμπατριωτών της. Με το μυαλό της γίνεται και πάλι εννιά χρονών παιδί όπου και ζει τις προετοιμασίες του γάμου του μεγάλου της αδερφού,Ευκλείδη με την Παρθενόπη, την ακύρωση του από την αιφνίδια στρατολόγησή του, την σύλληψή του πατέρα της από τους Νεότουρκους, την δραπέτευση του Ευκλείδη από τον τούρκικο στρατό και την ένταξή του στο αντάρτικο ενώ ακολουθεί μαζί με την μητέρα της, την γιαγιά της, την φίλη της Συμελίτσα, την Παρθενόπη και όλα τα γυναικόπαιδα της Σαμψούντας τις πορείες που τις οδηγούν στα βάθη του Πόντου κάνοντας πρώτα μικρές και συχνές στάσεις μπρος στον Θάνατο. Το χιόνι που τους συνοδεύει καλύπτει με την αγνότητά του τα πτώματα των εξασθενημένων ανθρώπων, τα αίματα των πληγωμένων ποδιών και τις κραυγές των βιασμών. Φτάνοντας στο χώρο συγκέντρωσης στην πόλη Χάζβα έρχονται αντιμέτωποι για άλλη μια φορά με την πείνα, την εξαθλίωση και τις μεταδοτικές ασθένειες που σαρώνουν τα παραπήγματά τους. Η μητέρα της γνωρίζοντας πως έχει προσβληθεί από τύφο εμπιστεύεται στην γειτόνισσά της, στην Μόρφω, την Καλλιόπη όπου δραπετεύουν από το κολαστήριο αυτό και επιστρέφουν στην Σαμψούντα, στην οποία την περιμένει ο ελεύθερος πλέον πατέρας της.Τελειώνοντας την αναδρομή και κατεβαίνοντας από την μάντρα η δεκατετράχρονη Καλλιόπη αγνοεί πως η Ιστορία δεν έχει γράψει ακόμα την τελευταία της μαύρη σελίδα…..

Τα βιβλία της αγαπημένης μου συγγραφέας Σόφης Θεοδωρίδου!

     Μιας και πρόκειται να κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες (06/03'14) το νέο βιβλίο της κας Θεοδωρίδου με τίτλο "Το κορίτσι από την Σαμψούντα" παραθέτω συγκεντρωμένες τις απόψεις-κριτικές μου για τα προηγούμενα βιβλία της. Για εμένα η κα Θεοδωρίδου είναι Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ μου συγγραφέας και τα βιβλία της θα τα χαρακτήριζα ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ της εγχώριας Λογοτεχνίας! Την ακολουθώ πάντα και πάντα με αποζημιώνει.  Κάθε βιβλίο της θα με ταξιδέψει, θα μου δημιουργήσει συναισθήματα, θα μου ορθώσει μπροστά μου εικόνες, ήχους και μυρωδιές που θα με τυλίξουν και που θα τα κουβαλώ για πολύ καιρό μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσής τους στο μυαλό και στην καρδιά μου!! Οι Λογοτεχνικές στιγμές που μου χαρίζει είναι πολύτιμες γι'αυτό ανυπομονώ για το λογοτεχνικό μας ραντεβού εντός ολίγων ημερών με "Το κορίτσι από την Σαμψούντα"!  Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο!!

Το 1ο Βιβλίο της: 

"Η νύφη φορούσε μαύρα"

       Όλη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας περνάει μπροστά στα μάτια του αναγνώστη καθώς διαβάζει το "Η νύφη φορούσε μαύρα". Ένα ντόμινο συμφορών και κακουχιών επιδέξια τοποθετημένο από την συγγραφέα :Μικρασιατική Καταστροφή, Κατοχή Εμφύλιος, Χούντα. Ταραγμένα χρόνια που ταλαιπωρούν τους ήρωες και χαλούν τις ζωές και τα όνειρα τους.

      Η Αντριανή πρόσφυγας της Μικρασιατικής καταστροφής καταλήγει σε ένα χωριό της Μακεδονίας μαζί με άλλους ταλαιπωρημένους Μικρασιάτες. Εκεί θα προσπαθήσουν με κόπο αλλά και πολύ ελπίδα να αναστηλώσουν εκτός από τον τόπο που τους έτυχε μετά την σφαγή, και την ίδια τους την ζωή. Η Αντριανή τότε θα δώσει άλλη μια ευκαιρία στον εαυτό της να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Έτσι θα παντρευτεί τον Άρη, έναν νεαρό πρόσφυγα που της εμπνέει εμπιστοσύνη και ασφάλεια και που τον ερωτεύεται και τον αγαπά πραγματικά όπως και εκείνος. Η ευτυχία τους θα ολοκληρωθεί με τον ερχομό του παιδιού τους αλλά θα γκρεμιστεί την στιγμή που θα επιστρέψει η πρώτη γυναίκα του Άρη, την οποία θεωρούσε αγνοούμενη-νεκρή στα γεγονότα του ’22. Η ζωή της ανατρέπεται για άλλη μια φορά καθώς η λογική θα υπερνικήσει τα έντονα συναισθήματα που νιώθει για την Αντριανή ο Άρης, ο οποίος θα αναγκαστεί εν τέλει να επιστρέψει στην πρώην γυναίκα του. Τότε μόνη της με μόνη συντροφιά τα βότανα της θα μεγαλώσει το παιδί της στα ταραγμένα χρόνια του 20ου αιώνα.

        «Η νύφη φορούσε μαύρα» είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασα της κα Θεοδωρίδου και ήταν αυτό που έγινε αφορμή να ακολουθώ πάντα τα λογοτεχνικά της βήματα.
Απλά υπέροχο!!

Βαθμολογία 5/5

******

Το 2ο Βιβλίο της:

"Πες μου αν με θυμάσαι"

        Τι συμβαίνει όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται και οι γονείς έχουν πλέον την ανάγκη των παιδιών τους προκειμένου να συνεχίσουν μια αξιοπρεπή ζωή; Όταν η επιβίωση και η ασφάλεια τους εξαρτάται από τρίτους, καθώς έχουν χάσει πια τον έλεγχο της; Ποιος είναι άραγε ο ρόλος των παιδιών απέναντι στους ανθρώπους που τους έδωσαν το πολυτιμότερο δώρο της ζωής τους, την ίδια τους την ύπαρξη, σ’αυτή την δύσκολη συγκυρία; Η Ιφιγένεια η κεντρική ηρωίδα του «Πες μου αν με θυμάσαι» της κας Σ.Θεοδωρίδου μας δίνει την απάντηση μέσα από την επιλογή της. Όταν ο πατέρας της πεθαίνει μετά την πολύμηνη μάχη του με τον καρκίνο αφήνει πίσω του, έκτος από την απέραντη θλίψη στην ίδια και στις άλλες δυο κόρες του, την Ελισάβετ και την Αλέκα, την χτυπημένη από Αλτσχάιμερ γυναίκα του. Τότε και οι τρεις τους θα θελήσουν να βοηθήσουν την πάλαι ποτέ δοτική μάνα τους όμως η μοίρα και κυρίως η συμπεριφορά του αυταρχικού και βίαιου συζύγου της Αλέκας θα απαγορεύσουν στην ίδια αλλά και στην Ελισάβετ να πάρουν μέρος στην φροντίδα της. Έτσι η Ιφιγένεια αναλαμβάνει εξ’ ολοκλήρου την περιποίηση της μητέρα τους που η ασθένεια της την μετατρέπει σιγά σιγά σε παιδί. Επιλέγει να την πάρει στο σπίτι που ζει ευτυχισμένα με τον άντρα της και απορρίπτει κατηγορηματικά την ιδέα της έγκλισης της σε οίκο ευγηρίας. Η ζωή της όμως και στο προσωπικό επίπεδο θα αλλάξει ριζικά καθώς οι ανέμελες μέρες φαίνεται να έχουν ξεμείνει στο παρελθόν.Η κούραση, οι παρεξηγήσεις και ο εγωισμός θα φέρουν την ρήξη στο ζευγάρι. Η Ιφιγένεια θα θυσιάσει, σαν άλλη τραγική ηρωίδα, τον γάμο της στο βωμό της συνείδησης, της ανιδιοτελής αγάπης και της προσφοράς. Όταν θα ρωτά την μητέρα της λίγο πριν το τέλος του γολγοθά τους «Πες μου αν με θυμάσαι» η απάντηση της θα δικαιώσει τους κόπους και τον αγώνα της. Ο σκοπός όμως αυτής της θυσίας είναι τόσο δυνατός και δίκαιος που η μοίρα με βοηθό την αγάπη θα τα αποκαταστήσει όλα φέρνοντας την απαιτούμενη λύτρωση……

        Ένα υπέροχο κοινωνικό, αληθινό βιβλίο με πολλά μηνύματα για τις σχέσεις παιδιών και γονέων καθώς και συζύγων. Η γραφή της Θεοδωρίδου μας χαρίζει απλόχερα πολλά πολλά συναισθήματα!! Ένα βιβλίο που αγγίζει την καρδιά του αναγνώστη! Αν έπρεπε να επιλέξω ΤΟ αγαπημένο μου της συγγραφέας-πράγμα δύσκολο καθώς όλα τα έργα της για 'μένα είναι κοσμήματα της Λογοτεχνίας!-θα επέλεγα το "Πες μου αν με θυμάσαι"για την ανθρωπιά, την ευαισθησία και τον ρεαλισμό που ξεπηδούν από τις σελίδες του!

Βαθμολογία 5/5

******

Το 3ο Βιβλίο της: 

"Τ'αχνάρια των ξυπόλυτων ποδιών"

        Έχοντας για πρωταγωνιστές δυο άντρες, τον Θεμιστοκλή και τον Άλκη, τον πατέρα και τον γιο αντίστοιχα, οι αναγνώστες, με μέσο την ευαίσθητη και ρεαλιστική πένα της κας Θεοδωρίδου, ακολουθούν «τ’αχνάρια των ξυπόλυτων ποδιών» τους, χνάρια που τον οδηγούν σε συναισθήματα αγάπης, πάθους αλλά και έχθρας καθώς και  σε εποχές ιστορικές, στις οποίες κυριαρχεί η πολιτική αστάθεια, η διχόνοια, η βία και ο ρατσισμός.

      Ο Θεμιστοκλής μετά τον χαμό της γυναίκας του αναγκάζεται να σταθεί στα πόδια του προκειμένου να μεγαλώσει τον γιο του, Άλκη. Φτάνει το 1950 στην Αθήνα πικραμένος από την απώλειά της βρίσκοντας αποκούμπι στην γειτόνισσα της φτωχικής συνοικίας που κατοικεί , η οποία και αναλαμβάνει την περιποίηση του μικρού Άλκη. Η Αθήνα της μετεμφυλιακής εποχής είναι μια πόλη στην οποία επικρατεί η πολιτική αστάθεια όπου οδηγεί σε διαδηλώσεις και απεργίες καθημερινές. Μέσα σε αυτό το κλήμα ο Θέμης φοβούμενος τις επιπτώσεις αυτής της κατάστασης στον ψυχισμό του μικρού παίρνει την απόφαση να προσφέρει μια μητρική φιγούρα στον γιο του, την  οποία και είχε στερηθεί από τις πρώτες ώρες της ζωής του. Μετακομίζουν λοιπόν σε ένα χωριό της Βόρειας Ελλάδας όπου εκεί παντρεύεται την Ελένη, μια μελαγχολική αλλά γλυκιά γυναίκα, η οποία κουβαλά και αυτή την δική της πικρή ιστορία. Ο Θέμης έρχεται αντιμέτωπος με τον ρατσισμό, καθώς αμφισβητείτε η καταγωγή του ενώ ο Άλκης μεγαλώνοντας, με το πάθος, την φιλία καθώς και με τον αληθινό έρωτα προς το πρόσωπο της γλυκιάς Θάλειας. Ο έρωτας τους όμως βρίσκει τροχοπέδη τον αυστηρό πατέρα της, όπου στο τέλος την αναγκάζει να παντρευτεί έναν βίαιο αστυνομικό, υποστηρικτή των Συνταγματαρχών που εκείνη την περίοδο έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα. Με την πτώση της Χούντας, η ανιδιοτελής αγάπη του Θέμη για τον γιο του θα πρωταγωνιστήσει γι’ άλλη μια φορά, καθώς με την αυτοθυσία του, ο Άλκης και η Θάλεια θα ξεπεράσουν το μεγαλύτερο σκόπελο που αντιμετώπισαν ως τώρα, ζώντας πλέον ευτυχισμένοι……

        Είναι υπέροχο βιβλίο με γρήγορη ροή και ζωντανές περιγραφές, τέτοιες που νιώθεις πως τριγυρνάς και εσύ στους τόπους που γεννιούνται και δημιουργούν οι ήρωες του. Το ήθος, η περηφάνια και η αξιοπρέπεια του Θέμη στην μετεμφυλιακή Ελλάδα, σε κατακλύζουν! Ο έρωτας του Άλκη και της Θάλειας με συγκίνησε πολύ με τη δύναμή του. Η αυτοθυσία του πατέρα με δίδαξε!

Βαθμολογία 5/5

******

Το 4ο Βιβλίο της:

"Η αμαρτία της ομορφιάς"

        Διαβάζοντας ένα λογοτεχνικό βιβλίο αυτό που αποζητώ είναι με τη δύναμη της γραφής να μπορέσω να μεταφερθώ στα μέρη που γεννήθηκαν  και έδρασαν οι ήρωες του, να αισθανθώ τα συναισθήματα που βίωσαν, όπως  την αγάπη, τον θυμό  και την λύτρωση, και  να δω με τα μάτια της φαντασίας μου τις εικόνες που περιγράφονται σ’ αυτό. «Η αμαρτία της ομορφιάς» μου πρόσφερε απλόχερα όλα αυτά τα στοιχεία! Ταξίδεψα νοερά στην Ελλάδα της Κατοχής και του Εμφυλίου, ένιωσα τον παράφορο έρωτα του Θεόφιλου και της Ευγενείας και είδα τις κακουχίες που έφερε ο πόλεμος στις ζωές των ανθρώπων, όπου τσάκισαν τα σώματα μα πάνω από όλα τις ψυχές τους.  Ο έρωτας του ζευγαριού μολύνθηκε από τις θηριωδίες της σύρραξης και τον φθόνο της Ευανθίας που ενίσχυσε την ζήλια του Θεόφιλου, του οποίου η κρεατομηχανή του πολέμου άλεσε εν μέρει τον χαρακτήρα του. Πόλεμος στην Ελλάδα……. πόλεμος και στον γάμο τους με αόρατο εχθρό την ζήλια. Και όπως όλοι οι πόλεμοι έτσι και αυτός είχε τα θύματά του….. Τρία αγγελούδια μένουν μόνα να αντιμετωπίσουν τη ζωή, το αβέβαιο μέλλον που έχει μολυνθεί από το παρελθόν και τους έχει στιγματίσει.  Όμως η αλήθεια των πραγμάτων βρίσκεται πάντα εκεί αγκιστρωμένη στην αιωνιότητα περιμένοντας πότε θα ‘ρθει η στιγμή να βγει στο φως. Και όταν αυτό γίνει τότε έρχεται η λύτρωση, μια λύτρωση που γαληνεύει τις ψυχές των θυμάτων και αυτών που έμειναν πίσω και επωμίστηκαν συνέπειες που δεν τους αναλογούσαν. Ένα βιβλίο κόσμημα! Πολλά συγχαρητήρια στην κα Θεοδωρίδου!

Βαθμολογία 5/5

Βιογραφία Συγγραφέως

Δήμητρα Κωλέτη

Πες μου αν με θυμάσαι-Σόφη Θεοδωρίδου

      Τι συμβαίνει όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται και οι γονείς έχουν πλέον την ανάγκη των παιδιών τους προκειμένου να συνεχίσουν μια αξιοπρεπή ζωή; Όταν η επιβίωση και η ασφάλεια τους εξαρτάται από τρίτους, καθώς έχουν χάσει πια τον έλεγχο της; Ποιος είναι άραγε ο ρόλος των παιδιών απέναντι στους ανθρώπους που τους έδωσαν το πολυτιμότερο δώρο της ζωής τους, την ίδια τους την ύπαρξη, σ’αυτή την δύσκολη συγκυρία; Η Ιφιγένεια η κεντρική ηρωίδα του «Πες μου αν με θυμάσαι» της κας Σ.Θεοδωρίδου μας δίνει την απάντηση μέσα από την επιλογή της. 
       Όταν ο πατέρας της Ιφιγένειαες πεθαίνει μετά την πολύμηνη μάχη του με τον καρκίνο αφήνει πίσω του, έκτος από την απέραντη θλίψη στην ίδια και στις άλλες δυο κόρες του, την Ελισάβετ και την Αλέκα, την χτυπημένη από Αλτσχάιμερ γυναίκα του. Τότε και οι τρεις τους θα θελήσουν να βοηθήσουν την πάλαι ποτέ δοτική μάνα τους όμως η μοίρα και κυρίως η συμπεριφορά του αυταρχικού και βίαιου συζύγου της Αλέκας θα απαγορεύσουν στην ίδια αλλά και στην Ελισάβετ να πάρουν μέρος στην φροντίδα της. Έτσι η Ιφιγένεια αναλαμβάνει εξ’ ολοκλήρου την περιποίηση της μητέρα τους, η ασθένεια της οποίας την μετατρέπει σιγά σιγά σε παιδί. 
     Επιλέγει, λοιπόν, να την πάρει στο σπίτι που ζει ευτυχισμένα με τον άντρα της και απορρίπτει κατηγορηματικά την ιδέα της έγκλισης της σε οίκο ευγηρίας. Η ζωή της όμως και στο προσωπικό επίπεδο θα αλλάξει ριζικά καθώς οι ανέμελες μέρες φαίνεται να έχουν ξεμείνει στο παρελθόν. Η κούραση, οι παρεξηγήσεις και ο εγωισμός θα φέρουν την ρήξη στο ζευγάρι. Η Ιφιγένεια θα θυσιάσει, σαν άλλη τραγική ηρωίδα, τον γάμο της στο βωμό της συνείδησης, της ανιδιοτελής αγάπης και της προσφοράς.             Όταν θα ρωτά την μητέρα της λίγο πριν το τέλος του γολγοθά τους «Πες μου αν με θυμάσαι;» η απάντηση της θα δικαιώσει τους κόπους και τον αγώνα της. Ο σκοπός όμως αυτής της θυσίας είναι τόσο δυνατός και δίκαιος που η μοίρα με βοηθό την αγάπη θα τα αποκαταστήσει όλα φέρνοντας μαζί την απαιτούμενη λύτρωση……

Τ'αχνάρια των ξυπόλυτων ποδιών - Σόφη Θεοδωρίδου

      Έχοντας για πρωταγωνιστές δυο άντρες, τον Θεμιστοκλή και τον Άλκη, τον πατέρα και τον γιο αντίστοιχα, οι αναγνώστες, με μέσο την ευαίσθητη και ρεαλιστική πένα της κας Θεοδωρίδου, ακολουθούν «τ’αχνάρια των ξυπόλυτων ποδιών» τους, χνάρια που τους οδηγούν σε συναισθήματα αγάπης, πάθους αλλά και έχθρας καθώς και  σε εποχές ιστορικές, στις οποίες κυριαρχεί η πολιτική αστάθεια, η διχόνοια, η βία και ο ρατσισμός.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

      Ο Θεμιστοκλής μετά τον χαμό της γυναίκας του αναγκάζεται να σταθεί στα πόδια του προκειμένου να μεγαλώσει τον γιο του, Άλκη. Φτάνει το 1950 στην Αθήνα πικραμένος από την απώλειά της βρίσκοντας αποκούμπι στην γειτόνισσα της φτωχικής συνοικίας που κατοικεί , η οποία και αναλαμβάνει την περιποίηση του μικρού Άλκη. Η Αθήνα της μετεμφυλιακής εποχής είναι μια πόλη στην οποία επικρατεί η πολιτική αστάθεια όπου οδηγεί σε διαδηλώσεις και απεργίες καθημερινές. Μέσα σε αυτό το κλήμα ο Θέμης φοβούμενος τις επιπτώσεις αυτής της κατάστασης στον ψυχισμό του μικρού παίρνει την απόφαση να προσφέρει μια μητρική φιγούρα στον γιο του, την  οποία και είχε στερηθεί από τις πρώτες ώρες της ζωής του. Μετακομίζουν λοιπόν σε ένα χωριό της Βόρειας Ελλάδας όπου εκεί παντρεύεται την Ελένη, μια μελαγχολική αλλά γλυκιά γυναίκα, η οποία κουβαλά και αυτή την δική της πικρή ιστορία. Ο Θέμης έρχεται αντιμέτωπος με τον ρατσισμό, καθώς αμφισβητείτε η καταγωγή του ενώ ο Άλκης μεγαλώνοντας, με το πάθος, την φιλία καθώς και με τον αληθινό έρωτα προς το πρόσωπο της γλυκιάς Θάλειας. Ο έρωτας τους όμως βρίσκει τροχοπέδη τον αυστηρό πατέρα της, όπου στο τέλος την αναγκάζει να παντρευτεί έναν βίαιο αστυνομικό, υποστηρικτή των Συνταγματαρχών που εκείνη την περίοδο έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα. Με την πτώση της Χούντας, η ανιδιοτελής αγάπη του Θέμη για τον γιο του θα πρωταγωνιστήσει γι’ άλλη μια φορά, καθώς με την αυτοθυσία του, ο Άλκης και η Θάλεια θα ξεπεράσουν το μεγαλύτερο σκόπελο που αντιμετώπισαν ως τώρα, ζώντας πλέον ευτυχισμένοι……

Η αμαρτία της ομορφιάς - Σόφη Θεοδωρίδου

         Διαβάζοντας ένα λογοτεχνικό βιβλίο αυτό που αποζητώ είναι με τη δύναμη της γραφής να μπορέσω να μεταφερθώ στα μέρη που γεννήθηκαν και έδρασαν οι ήρωες του, να αισθανθώ τα συναισθήματα που βίωσαν, όπως την αγάπη, τον θυμό και την λύτρωση, και να δω με τα μάτια της φαντασίας μου τις εικόνες που περιγράφονται σ’ αυτό. «Η αμαρτία της ομορφιάς» μου πρόσφερε απλόχερα όλα αυτά τα στοιχεία! 
         Ταξίδεψα νοερά στην Ελλάδα της Κατοχής και του Εμφυλίου, ένιωσα τον παράφορο έρωτα του Θεόφιλου και της Ευγενείας και είδα τις κακουχίες που έφερε ο πόλεμος στις ζωές των ανθρώπων, όπου τσάκισαν τα σώματα μα πάνω από όλα τις ψυχές τους. Ο έρωτας του ζευγαριού μολύνθηκε από τις θηριωδίες της σύρραξης και τον φθόνο της Ευανθίας που ενίσχυσε την ζήλια του Θεόφιλου, του οποίου η κρεατομηχανή του πολέμου άλεσε εν μέρει τον χαρακτήρα του. Πόλεμος στην Ελλάδα……. πόλεμος και στον γάμο τους με αόρατο εχθρό την ζήλια. Και όπως όλοι οι πόλεμοι έτσι και αυτός είχε τα θύματά του….. Τρία αγγελούδια μένουν μόνα να αντιμετωπίσουν τη ζωή, το αβέβαιο μέλλον που έχει μολυνθεί από το παρελθόν και τους έχει στιγματίσει. Όμως η αλήθεια των πραγμάτων βρίσκεται πάντα εκεί αγκιστρωμένη στην αιωνιότητα περιμένοντας πότε θα ‘ρθει η στιγμή να βγει στο φως. Και όταν αυτό γίνει τότε έρχεται η λύτρωση, μια λύτρωση που γαληνεύει τις ψυχές των θυμάτων και αυτών που έμειναν πίσω και επωμίστηκαν συνέπειες που δεν τους αναλογούσαν.
Ένα βιβλίο κόσμημα! Πολλά συγχαρητήρια στην κα Θεοδωρίδου! 
Διαβάστε το......!

Βαθμολογία 5/5

                     

Βιογραφία Συγγραφέως

Στοιχεία βιβλίου: 
Τίτλος: Η αμαρτία της ομορφιάς

Συγγραφέας: Σόφη Θεοδωρίδου 

Εκδ.: Ψυχογιός

Ημερ. Έκδοσης:28/03/2013

Σελ.:568

Δήμητρα Κωλέτη

Η νύφη φορούσε μαύρα-Σόφη Θεοδωρίδου

      Όλη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας περνάει μπροστά στα μάτια του αναγνώστη καθώς διαβάζει την Νύφη που φορούσε μαύρα. Ένα ντόμινο συμφορών και κακουχιών επιδέξια τοποθετημένο από την συγγραφέα :Μικρασιατική Καταστροφή, Κατοχή, Εμφύλιος, Χούντα. Ταραγμένα χρόνια που ταλαιπωρούν τους ήρωες και χαλούν τις ζωές και τα όνειρα τους.

      Η Αντριανή πρόσφυγας της Μικρασιατικής καταστροφής καταλήγει σε ένα χωριό της Μακεδονίας μαζί με άλλους ταλαιπωρημένους Μικρασιάτες. Εκεί θα προσπαθήσουν με κόπο αλλά και πολύ ελπίδα να αναστηλώσουν εκτός από τον τόπο που τους έτυχε μετά την σφαγή, και την ίδια τους την ζωή. Η Αντριανή τότε θα δώσει άλλη μια ευκαιρία στον εαυτό της να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Έτσι θα παντρευτεί τον Άρη, έναν νεαρό πρόσφυγα που της εμπνέει εμπιστοσύνη και ασφάλεια και που τον ερωτεύεται και τον αγαπά πραγματικά. όπως και εκείνος. Η ευτυχία τους θα ολοκληρωθεί με τον ερχομό του παιδιού τους αλλά θα γκρεμιστεί την στιγμή που θα επιστρέψει η πρώτη γυναίκα του Άρη, την οποία θεωρούσε αγνοούμενη-νεκρή στα γεγονότα του ’22. Η ζωή της ανατρέπεται για άλλη μια φορά καθώς η λογική θα υπερνικήσει τα έντονα συναισθήματα που νιώθει για την Αντριανή ο Άρης, ο οποίος θα αναγκαστεί εν τέλει να επιστρέψει στην πρώην γυναίκα του. Τότε μόνη της με μόνη συντροφιά τα βότανα της θα μεγαλώσει το παιδί της στα ταραγμένα χρόνια του 20ου αιώνα...

      «Η νύφη φορούσε μαύρα» είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασα της κα Θεοδωρίδου και ήταν αυτό που έγινε αφορμή να ακολουθώ πάντα τα λογοτεχνικά της βήματα. Αν και με θύμωσε η κατάληξη της ηρωίδας -δεν ήθελα τέτοιο τέλος- πρόκειται για ένα υπέροχο βιβλίο!!
Διαβάστε το.......! 

Βαθμολογία 5/5

Βιογραφία Συγγραφέως

Στοιχεία βιβλίου:

Τίτλος: Η νύφη φορούσε μαύρα

Συγγραφέας: Σόφη Θεοδωρίδου

Εκδ.: Ψυχογιός

Ημερ. Έκδοσης:08/03/2010

Σελ.:648

Δήμητρα Κωλέτη