Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Αν μπορούσα θα τ' άλλαζα όλα - Αγγελική Μ. Κονταξοπούλου

   Ένα βιβλίο με έναν πολύ όμορφο τίτλο –πόσες φορές εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε μονολογήσει: αν μπορούσα θα τ’ άλλαζα όλα;- που διαβάζετε εύκολα, μιας και η γραφή του είναι απλή χωρίς πολλές απαιτήσεις, και που εμένα προσωπικά δυστυχώς δεν με κέρδισε καθόλου η υπόθεση καθώς και η αφήγηση του. Ήταν επίπεδο και δεν μου δημιούργησε κανένα συναίσθημα.Η αρχή ήταν συμπαθητική, η συνεχεία του όμως αδιάφορη και ανιαρή.         
      Βρήκα κάποιες υπερβολές ως προς τον χαρακτήρα των ηρώων και συγκεκριμένα της Ροδούλας –δεν μπορώ να δεχτώ ότι ένα δεκατριάχρονο κάνει όλα αυτά που αναφέρονται στο κείμενο. Το τέχνασμα της συγγραφέας, να περάσει δηλαδή όλη την ζωή της ηρωίδας μπροστά από τα μάτια της μέσω ενός ονείρου που βλέπει την χρονική στιγμή που πρέπει να πάρει αποφάσεις ζωής, είναι ενδιαφέρον, έξυπνο και πρωτότυπο. 
      Διαβάστε το……., ίσως εσάς να σας συνεπάρει!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

1927
     Η νεαρή Ροδούλα τελειώνοντας τις καθημερινές δουλείες του σπιτιού κάθεται να ξαποστάσει στο δέντρο της αυλής του πατρικού της. Ο ύπνος την αρπάζει και μπροστά από τα βλέφαρα της οι σκηνές που στήνονται συνθέτουν ένα όνειρο προφητικό, ένα όνειρο της μοίρας και του πεπρωμένου της….
     Βλέπει τον γάμο της, τις γέννες των παιδιών της, το θάνατο του συζύγου της και τις ταλαιπωρίες που φέρει αυτός, το δύσκολο μεγάλωμα των τριών κοριτσιών και του γιου της, Σπύρου…..
     Ο Σπύρος είναι ένα δύστροπο και βίαιο παιδί. Απαιτεί και αποκτάει πάντα αυτό που θέλει. Όσο μεγαλώνει η σχέση του με την μητέρα του είναι επιθετική ενώ με τις αδερφές του έως και εχθρική. Μετά από έναν αποτυχημένο γάμο με μια κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερή του παντρεύεται την Άλκιστη.Οι αποτυχημένες προσπάθειες τους να αποκτήσουν παιδί θα τους οδηγήσουν, μετά και από την επιμονή κυρίως του Σπύρου, στην υιοθεσία ενός κοριτσιού. Το κορίτσι αυτό μεγαλώνοντας θα φέρει πολλά βάσανα και ντροπές…..
   Η Ροδούλα λίγο πριν την ξυπνήσει η μητέρα της βλέπει τις τελευταίες σκηνές της ζωής της: τον φρικτό θάνατο του γιου και της εγγόνας της καθώς και την αποκάλυψη μιας καλά κρυμμένης για χρόνια αλήθειας.
    Γνωρίζοντας πλέον το πεπρωμένο της η Ροδούλα θα προσπαθήσει να το αλλάξει αποφεύγοντας τα οδυνηρά γεγονότα….. Θα καταφέρει να τ’αλλάξει όλα ή η μοίρα θα εκπληρώσει τα γραφόμενα για άλλη μια φορά;

Βαθμολογία 2/5

Βιογραφία συγγραφέως
Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Αν μπορούσα θα τ' άλλαζα όλα
Συγγραφέας: Αγγελική Μ. Κονταξοπούλου
Εκδ.:Λιβάνη
Ημερ.Εκδ.:2009
Σελ.:326
Δήμητρα Κωλέτη

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Μαρίνα - Carlos Ruiz-Zafon

      Ένα βιβλίο που αν και ξεκίνησε ωραία με πολύ ενδιαφέρον και ατμόσφαιρα, οι υπερβολές, που βρήκα από το σημείο που άρχισε η αφήγηση της Εύας για την ζωή και κυρίως την κατάληξη του Μιχαήλ, με έκανε να σκεφτώ, αρκετές φορές, την διακοπή της ανάγνωσης του. Η συντομία όμως του κειμένου καθώς και η αθώα ερωτική ιστορία της Μαρίνας και του Όσκαρ με έκαναν να συνεχίσω το διάβασμα και να απολαύσω την ιστορία τους, η οποία και ήταν άξια προσοχής.
      Στις σελίδες της Μαρίνας συνάντησα, για άλλη μια φορά, την μεστή γραφή του Carlos Ruiz-Zafon, την πρωτοπρόσωπη, περιεκτική χωρίς ανούσιες λεπτομέρειες αφήγηση, τις περιγραφές της αγαπημένης του Ισπανού συγγραφέα πόλης, της Βαρκελώνης, καθώς και το μεταφυσικό στοιχείο. Εδώ όμως κατά την γνώμη μου, όχι τόσο αυτό αλλά κυρίως ο τρόπος που έχει δώσει ο συγγραφέας το μεταφυσικό στοιχείο, ήταν το μεγάλο μείον του κειμένου, μιας και ήταν πολύ σύντομος, χωρίς δηλαδή την απαιτούμενη ανάλυση που θα με βοηθούσε στην κατανόηση του κάνοντας έτσι αυτό το στοιχείο να φαντάζει στα μάτια μου περιττό, παιδιάστικο και καρτουνίστικο.
       Η φαντασία και τα συγγραφικά τρικ είναι ωραία και είναι αυτά που κάνουν τα βιβλία αυτού του είδους να ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο καθώς αποτελούν το αποτύπωμα των συγγραφέων, όμως αυτά πρέπει να είναι δοσμένα με τρόπο που να μην ξενίζει και εμένα το συγκεκριμένο στοιχείο με ξένισε πολύ….
       Το «Μαρίνα» αν και είναι το βιβλίο με το οποίο θα γίνει γνωστός στο αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας ο Carlos Ruiz-Zafon εγώ το διάβασα τελευταίο κατά σειρά κάτι που με κάνει να χαίρομαι γι' αυτό καθώς αν το είχα διαβάσει πρώτο θα είχα αποθαρρυνθεί και ίσως να μην είχα επιλέξει για ανάγνωση την τριλογία Το κοιμητήριο των λησμονημένων βιβλίων που ακολούθησε και που πραγματικά πρόκειται για μια εξαιρετική σειρά βιβλίων με ιδιαίτερη, για εμένα, αδυναμία στο 1ο και στο 3ο βιβλίο της.
       Έχοντας διαβάσει και τα τέσσερα βιβλία του Ισπανού συγγραφέα μπορώ να πω πως η συγγραφική του εξέλιξη είναι εμφανέστατη και αξιέπαινη! Από το «Μαρίνα» που είναι γραμμένο το 1999 έως το «Η σκιά του ανέμου» (το 1ο βιβλίο της τριλογίας) που είναι γραμμένο το 2002 τα συγγραφικά του βήματα είναι αλματώδη!!

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Το κοιμητήριο των λησμονημένων βιβλίων: Ο αιχμάλωτος του ουρανού - Carlos Ruiz-Zafon

        «Ο αιχμάλωτος του ουρανού», το τρίτο βιβλίο της σειράς Το κοιμητήριο των λησμονημένων βιβλίων του Carlos Ruiz-Zafon, είναι ένα πολύ όμορφο βιβλίο, στο οποίο η συνάντηση μου με τους αγαπημένους μου ήρωες από τα δυο προηγούμενα βιβλία καθώς και η ανάλυση των ιστοριών τους μου κράτησαν το ενδιαφέρον αμείωτο από την αρχή έως το τέλος του ενώ παράλληλα μου ενίσχυσαν τον ενθουσιασμό μου για την πένα του Ισπανού συγγραφέα. Αν και έλειπε, σε κάποια σημεία, η ατμόσφαιρα και είναι εμφανώς πιο σύντομο από την «Σκιά του ανέμου» και «Το παιχνίδι του αγγέλου» εντούτοις η πλοκή, η αφήγηση και η σύνδεσή του με τα δυο προηγούμενα με εντυπωσίασε. Και τα τρία δένουν μεταξύ τους με τρόπο εμπνευσμένο καθώς ψηφίδες των προηγούμενων υποθέσεων ενώνονται μ’ αυτές της παρούσας δημιουργώντας έτσι ένα μαγευτικό ψηφιδωτό που απεικονίζει την ιστορία Του κοιμητηρίου των λησμονημένων βιβλίων και του αινιγματικού βιβλιοπωλείου Σεμπέρε και Υιοί. Μέσα από την διήγηση του Ντανιέλ, η οποία τοποθετείται χρονικά στο 1957, και του Φερμίν, που είναι αναδρομική, από το 1939 έως σχεδόν το 1941, τα κενά καλύπτονται δίνοντάς μας μια άρτια και τακτοποιημένη υπόθεση.
       Οι περιγραφές και κάποιες σκηνές είναι δοσμένες με τρόπο κινηματογραφικό, και κυρίως η τελευταία, η οποία είναι και αυτή που με βεβαίωσε πως θα υπάρχει και τέταρτο βιβλίο, κάτι που φυσικά με ενθουσίασε και που το περιμένω πως και πως. Οι σκηνές που μιλούν για την φυλάκιση του Φερμίν κατά την διάρκεια του ισπανικού εμφύλιου είναι από τις πιο ρεαλιστικές.
       Είναι λοιπόν ένα όμορφο βιβλίο που διαβάζεται εύκολα και που σας το συστήνω ανεπιφύλακτα, αρκεί βέβαια να διαβάσετε τα δυο πρώτα καθώς δεν είναι αυτοτελές αλλά άμεσα συνδεδεμένο μ’ αυτά! 
Διαβάστε το…!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

      «Για τον Φερμίν Ρομέερο ντε Τόρες, που επέστρεψε από τους νεκρούς και κρατάει το κλειδί του μέλλοντος», η αφιέρωση αυτή από έναν αινιγματικό πελάτη του βιβλιοπωλείου Σεμπέρε, είναι η αφετηρία για την επιστροφή στο παρελθόν, μια επιστροφή που μέσα από την εξομολόγηση του Φερμίν ο Ντανιέλ έρχεται αντιμέτωπος με τις αμφιβολίες αλλά και την αλήθεια που τον γεμίζει πόνο και μίσος.

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Καλωσορίζοντας την «Σμύρνα» του Νίκου Γούλια!

        Μια μέρα πριν την κυκλοφορία του τρίτου και τελευταίου βιβλίου της υπέροχης τριλογία του Νίκου Γούλια με κεντρικό τίτλο «Στα χρόνια της ομίχλης», σας παραθέτω τις ΒιβλιοΑναφορές των δυο προηγούμενων βιβλίο: Ιάσμη και Χατισέ.
     Σας παροτρύνω, αν δεν το έχετε κάνει ήδη, να τα διαβάσετε σύντομα καθώς μέσα από τις σελίδες αυτών ταξιδεύουμε στην Χίο της σφαγής του '22, στην Βενετία των καλλιτεχνών, στην τέχνη της θάλασσας και των καραβοκύριδων, στον ρομαντισμό των δυο ερωτικών ιστοριών, της Ιάσμης με τον Νικόλα και της Χατισέ με τον Πάολο καθώς και στην Λογοτεχνία που μας χαρίζει απλόχερα η πένα του αγαπημένου συγγραφέα. Η γραφή του και η πολύπλευρη αφήγηση, που συναντάμε στις σελίδες των βιβλίων, χτίζουν δυο υπέροχα κείμενα που αποπνέουν αρχοντιά και ευαισθησία. Η συγγραφική του δεινότητα μας εντάσσει στις υποθέσεις από την πρώτη κιόλας σελίδα ενώ παράλληλα ενεργοποιεί όλες μας τις αισθήσεις, κάνοντάς μας έτσι να νιώθουμε τα συναισθήματα των ηρώων, να ακούμε τα κύματα που σκίζουν τα καράβια του καπετάν Ισίδωρου και του ανιψιού του, Νικόλα, να οσφριζόμαστε το ιώδιο της θάλασσας, να βλέπουμε τις έντονες εικόνες που περιγράφει. Καλωσορίζουμε λοιπόν αύριο 20 Νοεμβρίου την Σμύρνα! Της εύχομαι να είναι καλοτάξιδη και να βρει την θέση που της αξίζει στα ράφια των βιβλιοθηκών και κυρίως στις καρδιές των αναγνωστών!!


ΒιβλιοΑναφορά του:

1ου Βιβλίου:
     «Στα χρόνια της ομίχλης: Ιάσμη»

      Περιμένοντας να φύγει η πυκνή ομίχλη που έχει σκεπάσει το λιμάνι, εμποδίζοντας τον απόπλου της Φανερωμένης, ο καπετάν Σίδερος, έχοντας συντροφιά τον ανιψιό του Νικόλα και τον καπετάν Γιάννη, κατακλύζεται από οδυνηρές αλλά και νοσταλγικές θύμησες του παρελθόντος. Πέντε χρονών παιδί κωπηλατεί στα φουρτουνιασμένα νερά του Αιγαίου προσπαθώντας να σπρώξει το μικρό καΐκι που μεταφέρει τις ζωές του ίδιου και των δυο μικρότερων αδερφών του, της Μαρκέλλας και της Ελένκω, μακριά από την Σφαγή της Χίου το 1822. Παραδομένοι στα λυσσασμένα κύματα περισυλλέγονται από τον καπετάν Γιάννη ο οποίος και τους μεταφέρει στην Σύρο, που εκεί μαζί με την αδερφή Δομινίκη στήνουν μια ιδιότυπη αλλά όμορφη οικογένεια για σχεδόν δυο χρόνια. Μόλις ο κουρνιαχτός της σφαγής καταλαγιάζει επιστρέφουν στη Χίο όπου και η ζωή τους συνεχίζεται….Όταν η ομίχλη διαλύεται παίρνει μαζί της τις αναμνήσεις του καπετάν Σίδερου και ο Νικόλας σαλπάρει μαζί του στα νερά που θα τον μαγέψουν, που θα τον μεστώσουν και που θα τον μεταφέρουν το 1850 στην Απάνω Σύρο αγκυροβολώντας στο απάνεμο λιμάνι-αγκαλιά της Ιάσμης. Ο Νικόλας και η Ιάσμη θα ζήσουν τον έρωτά τους δημιουργώντας έναν κόσμο μόνο γι’ αυτούς τυλιγμένο μέσα στην μυρωδιά του γιασεμιού και της αλμύρας του κυκλαδίτικου νησιού. Η Ιάσμη όμως χάνεται και ο Νικόλας επιστρέφει στην Χίο έχοντας αφήσει πίσω του την ανέμελη πλευρά του, ζώντας πλέον μέσα στην μελαγχολία του πένθους του. Και η ζωή περνά παρασύροντας μαζί της τα χρόνια...Ο Νικόλας παντρεύεται, αποκτά παιδιά και εγγόνια έχοντας πάντα όμως στην καρδιά και στην ψυχή του τον καημό της Ιάσμης, την πέτρα, «την πέτρα...., ατόφια την είχε βαστηγμένη. Δεν είχε αφήσει μήτε τους ανέμους των καιρών μήτε και των ανθρώπων τη σμύριδα με την τριβή να του τη στρογγυλέψουν, να γίνει κι αυτή όμοια με τα λειασμένα βότσαλα του γιαλού, να περπατούν απάνω τους ο ένας και ο άλλος. Την κράτησε άγρια, κοφτερή και αιχμηρή , κι ας πλήγωνε κι αυτόν τον ίδιο»……

      Ένα υπέροχο βιβλίο!! Με την γλαφυρή,γεμάτη παρομοιώσεις και μεταφορές γραφή του κου Ν. Γούλια, μια γραφή που αποπνέει αρχοντιά, ο αναγνώστης ζει έντονα τις περιπέτειες, τους έρωτες και τις έγνοιες των ηρώων του βιβλίου. Το «Στα χρόνια της ομίχλης: Ιάσμη» είναι ένα όμορφο, ατμοσφαιρικό βιβλίο που μας ταξιδεύει στα λιμάνια της Ερμούπολης, της Χίου και της Σμύρνης του 19ου αιώνα, που μας χαρίζει την ευωδιά της μαστίχας της χιώτικης, του γιασεμιού και της θάλασσας, και που μας ορθώνει τους ήρωες του μπροστά μας κάνοντάς τους πρόσωπα οικεία και αγαπημένα.


Βαθμολογία 5/5
******

2ου Βιβλίου:
     «Στα χρόνια της ομίχλης: Χατισέ»

      Το 2ο βιβλίο του Ν. Γούλια, το «Στα χρόνια της ομίχλης: Χατισέ» είναι ένα βιβλίο που πραγματικά με ενθουσίασε. Με μέσο την γλαφυρή και ατμοσφαιρική του γραφή, ο συγγραφέας, ταξιδεύει αβίαστα τον αναγνώστη σε μέρη όπως η Βενετία, η Σμύρνη, η Σύρος και η Χίος καθώς και σε χρόνους τόσο μακρινούς μα γεμάτους με έρωτα, πάθη, σφαγές, μυστήριο και ομίχλη. Διαβάζοντας το ζεις τις ιστορίες των ηρώων σε ένα σκηνικό που σε μαγεύει και σε παρασύρει στο να θαυμάσεις μαζί με τον Ζοζέφ και την Πηνελόπη την αντανάκλαση του φωτός πάνω στις φίνες πορσελάνες τους, να φτιάξεις με τον μικρό Στέφανο στο γουδί τα χρώματα του ζωγράφου, να μυρίσεις το γιασεμί που έχει τυλίξει το ατελιέ του τουρκομαχαλά και να βιώσεις τον καλλιτεχνικό οίστρο του Πάολο έχοντας ως μούσα του, την απαράμιλλου ομορφιάς, Χατισέ. Όπως η ομίχλη, φεύγοντας σιγά σιγά και νωχελικά, αποκαλύπτει το τοπίο που κάλυπτε κάτω από το πέπλο της έτσι και εδώ τα πρόσωπα και οι ιστορίες τους ορθώνονται μπροστά μας φέρνοντας μας στην επιφάνεια τις αινιγματικές τους ζωές σελίδα τη σελίδα με τρόπο μυσταγωγικό. Πρόσωπα από την «Ιάσμη» -το 1ο βιβλίο της τριλογίας- ,αν και θεωρείς πως ότι είχε να ειπωθεί γι’ αυτά ειπώθηκε ήδη και ότι ίσως δεν έχουν θέση στην «Χατισέ», κάνουν την εμφάνιση τους ξανά καθώς ο συγγραφέας μας δίνει άλλο ένα κομμάτι τους, το οποίο και βοηθά στην άρτια πλοκή των δυο βιβλίων συνδέοντας τα εντέχνως. Έτσι λοιπόν συναντάμε πάλι την αδερφή Δομινίκη, ως κοπέλα αυτή την φορά, όπου μας αποκαλύπτονται οι συνθήκες που την έκαναν να ακολουθήσει την ζωή της μοναχής, την Ιάσμη που μας φανερώνεται η αινιγματική της καταγωγή καθώς και την Ροδόκλεια,την γιαγιά του καπετάν Νικόλα όπου μας δίνονται απαντήσεις για την μυστηριώδη απουσία της μετά την σφαγή της Χίου.
       Ο Πάολο, ο Στέφανο,η Μαριώ και ο Λιωνής μας βοηθούν στην ''εξιχνίαση'' των ζωών της Ιάσμης και της Χατισέ, δυο γυναικών που μαγεύουν με την αύρα τους, δυο γυναικών που αν και ζουν σε άλλους τόπους και σε άλλες εποχές το νήμα της ζωής της μιας είναι άρρηκτα δεμένο μ’ αυτό της άλλης…..

      Ένα υπέροχο βιβλίο! Εντυπωσιάστηκα για άλλη μια φορά από την γραφή του κυρίου Γούλια! Εικόνες, αρώματα και ήχοι ξεπήδησαν ανεμπόδιστα από τις σελίδες του. Η πλοκή του για εμένα ήταν ανατρεπτική και απρόβλεπτη, με μεγαλύτερη όλων (ανατροπή), αυτή της τελευταίας σελίδας όπου ο πασάς συλλαβίζει το γραικικό όνομα της Χατισέ (όσοι το έχουν διαβάσει καταλαβαίνουν τι εννοώ). Δεν υπήρχε σημείο που να μάντεψα σωστά την εξέλιξή του και αυτό σίγουρα είναι ένα ακόμα συν του βιβλίου. Οι ιστορίες και τα πρόσωπα του 1ου βιβλίου κλείδωσαν αριστουργηματικά μ’ αυτές και μ’ αυτά του 2ου! Αναρωτιέμαι ποιο νήμα θα τραβήξει ο συγγραφέας για να ξετυλίξει την ιστορία του 3ου βιβλίου που θα ακολουθήσει και πως αυτή θα συνυφανθεί με τις ιστορίες και τα γεγονότα των δυο προηγούμενων; Ανυπομονώ για την συνέχεια του λοιπόν!!
Δυο βιβλία που πρέπει να διαβαστούν!
Κάντε το!!Αξίζει!!


Βαθμολογία 5/5



********


3ο Βιβλίο: 
«Στα χρόνια της ομίχλης: Σμύρνα»

Απόσπασμα βιβλίου (παρμένο από το προφίλ του συγγραφέα στο fb μετά την έγκρισή του):

Σμύρνη 1919, ο Ελληνικός στρατός έχει αποβιβαστεί στην Μικρασία… μια εικόνα από τα καταγώγια του λιμανιού τις ώρες που γεννιέται το ρεμπέτικο... και ο Βενιζέλος μεσουρανεί...

«…Ο ήλιος έπεφτε γρήγορα. Το απόβραδο ερχότανε μαλακό στη Σμύρνη ροδίζοντας με τις τελευταίες του ακτίνες τον στενό τσικμά σε όλο του το βάθος έτσι όπως κάθετα τον βρίσκανε απ΄ τη μεριά της Δύσης.
Διστακτικός και σκύβοντας είχε χρειαστεί ο Νίκος να κατέβει τα τρία σκαλιά που χώριζαν το μαγαζί από το ντουσεμέ που ήταν απ΄ έξω για να σταθεί αμήχανος. Εκανε στο πλάι να περάσουν οι άλλοι που παρέες παρέες ερχόντουσαν από πίσω του και μαζί με κάποιους από αυτούς, που χωρίς να το θέλουν τον πήρανε παραμάζωμα, βρέθηκε και εκείνος μέσα.
Μάταια φαινότανε πως είχε σταθεί με την πλάτη στο ντουβάρι κοιτάζοντας σαν χαμένος. Όχι τραπέζι δεν είχε ελεύθερο για να κάτσει μα μήτε καρέκλα ^ όλα ήταν γεμάτα.
Φώτα μπορεί να μην είχε πολλά μα μέσα στο ημίφως όλα τους έμοιαζαν μαγευτικά. Οι χρωματιστές λάμπες που κρεμόντουσαν στο βάθος πάνω από τις πέντε αδειανές καρέκλες και το πορτραίτο του Βενιζέλου, μπογιατισμένες σκορπούσαν τις ανταύγιες στα πρόσωπα, τους τοίχους και σε όσο από το γιαλιστερό λιγδωμένο πάτωμα μπορούσε να φανεί ελεύθερο μέσα σ εκείνο το πλήθος.
Ο μόνος που ξεχώριζε - και δεν ήταν ανάγκη να τον ξέρεις για να καταλάβεις πως ήταν ο μαγαζάτορας – ήταν ο «Παναγής ο κάβουρας». Μ΄ ένα βαρύ τουρμπάνι - που επέμενε πάντα να φορά γύρω από το φέσι του κι ας μην ήτανε Τούρκος, και το κοντό ανοιχτό γιλέκο του που από όποια μεριά κι αν το κοίταζες ήτανε αδύνατο να κρύψει όχι τόσο τις βόλτες που έφερνε το φαρδύ ζωνάρι του γύρω από τη μέση, όσο τους δυό και βάλε πήχεις που κρεμότανε μονόπαντα σχεδόν μέχρι το γόνατο, πραγματικά ξεχώριζε! Αλλά ο Παναγής δεν ξεχώριζε τόσο για όλα εκείνα, ουτε καν για το παρουσιαστικό του, ακόμα ακόμα ούτε και για την ψηλή ψάθινη καρέκλα που είχε δίπλα στο τεζιάκι να κάθεται, όλους να τους κατοπτεύει, όσο από τη συχνή κλίση που έκανε το κεφάλι του ανταποδίδοντας τα καλησπερίσματα και εκείνη την άφωνη κίνηση που κάνανε τα χείλια του προφέροντας από τα σωθικά του ένα ανείπωτο αλλά σαφές και μακρόσυρτο «σπέρααα».
Τα χειροκροτήματα και τα σφυρίγματα που ξεσπάσανε απανωτά βρήκαν τον Νίκο με το τσακμάκι στο χέρι και το τσιγάρο μόλις ακουμπισμένο στα χείλια. Τέσσερις άντρες σοβαροί και αγέλαστοι είχανε βγει από το πλάι και πηγαίνανε προς τις αδειανές καρέκλες κάτω από τα φωτάκια. Γυαλίζανε στο μάτι τα καλογυαλισμένα παπούτσια τους. Σφιχτοί οι κόμποι από τις γραβάτες τους, σφιχτή και η ματιά τους. Οι κατεβασμένες ρεπούμπλικες και οι τραγιάσκες δεν αφήνανε να δεις καθαρά πολλά από τα χαρακτηριστικά τους παρά μόνο τα καλοξυρισμένα μουστάκια τους κάτω από τη μύτη. Τελευταία και σε απόσταση φάνηκε μια γυναίκα με μαύρα κατσαρά μαλλιά και ένα φουστάνι ολόιδιο με το κοκκινάδι της. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και χωρίς άλλο νόημα, μια μόνο φορά χτυπήσανε τα ντέλια για να ξεκινήσει κι από τους πέντε με μια φωνή.
«Μια μέρα θα το γράψει η ιστορία
που έδιωξε απ’ την Αθήνα τα θηρία…»
όρθιοι πετάχτηκαν απάνω οι περισσότεροι και λες και άκουγαν τον εθνικό ύμνο μαζί τους τον τραγουδούσαν. Ποτήρια τσουγκρίζανε στον αέρα και μπράτσα απλωνόντουσαν από ώμο σε ώμο.
«…Και στην άμυνα εκεί όλοι οι αξιωματικοί
πολεμάει κι ο Βενιζέλος…»
χαλασμός τα χειροκροτήματα. Το μαγαζί έγινε άνω κάτω. Τα γκαρσόνια δεν προλαβαίναν να παίρνουνε τα αδειανά κατρούτσα και να τα ξαναεπιστρέφουν γεμάτα ως απάνω.
«…Της αμύνης τα παιδιά διώξανε το βασιλιά…» 
τα γιούχα και τα σιχτίρ παίρνανε και δίνανε. 
Η Ρόζα με το κατσαρό μαλλί και το τσακίρικο το μάτι έφερνε βόλτες χτυπώντας το ντέφι στον αέρα. Βόλτες έφερνε και η ματιά του Νίκου στο κόκκινο ρούχο που ήτανε κολλημένο απάνω στο κορμί της.
«… της αμύνης το καπέλο έφερε το Βενιζέλο
της αμύνης το σκουφάκι
έφερε το Λευτεράκη…»

Υπόθεση οπισθόφυλλου:


Μετά την ΙΑΣΜΗ και την ΧΑΤΙΣΕ, η ΣΜΥΡΝΑ, το τελευταίο μέρος της τριλογίας ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ, συνεχίζει το ταξίδι στην πρώτη ταραγμένη 25ετία του 20ου αιώνα. 

* Ο Πρώτος μεγάλος πόλεμος έχει τελειώσει. Οι Τούρκοι βρίσκονται με τη μεριά των ηττημένων και οι Ελληνες με τους νικητές.. Το μυθιστόρημα αναπλάθοντας την εποχή θα μας ταξιδέψει από τους μαχαλάδες της Κωνσταντινούπολης, τα πολυτελή κτίρια και ξενοδοχεία του Πέραν μέχρι τα café chantants, τα καμπαρέ και τα καταγώγια της κοσμοπολίτισσας Σμύρνης. Οι μουσικές της εποχής, το ragtime και το can can θα αναμειχτούν με την φωνή του Enrico Caruso, τους αμανέδες, τα πρώτα ρεμπέτικα και τα τραγούδια της εθνικής άμυνας. 
Από τους Βαλκανικούς πολέμους και τον πρώτο διωγμό των Μικρασιατών το ’14 μέχρι την κατοχή της Σμύρνης το ΄19, από τα χαρακώματα του 1ου Παγκόσμιου πολέμου μέχρι την προέλαση του Ελληνικού στρατού σχεδόν έξω από την Αγκυρα, ένας Ελληνας και ένας Τούρκος, ανυποψίαστοι για τους πιθανούς δεσμούς που μπορεί να τους δένουν, θα βρεθούν αντιμέτωποι στην δίνη της Μικρασιατικής εκστρατείας. Εχθροί τελικά ή φίλοι; Και ανάμεσά τους, πότε με τον έναν και πότε με τον άλλον, μια κοκκινομάλλα λεβαντίνα η Σμύρνα… 

* Σμύρνα και Σμύρνη. Μια γυναίκα και μια πολιτεία «Σμύρνα, ετούτη η πόλη εν έχει αφεντικά! Εν είναι κανενός μας! Ετούτη είναι του κόσμου της, γι’ αυτόνε ζει, γι αυτόνε ανασαίνει! Αυτή εν ξεύρει από Έλληνες, Τούρκους Αρμένηδες για Λεβαντίνους» … «Είναι σαν εσένα! Σμύρνη αυτή, Σμύρνα εσύ. Όλους τους έχετε στα πόδια σας κι όλους τους κουλαντρίζετε. Όλοι θέλουνε να σας έχουνε μα αυτό που εν λογαριάζουνε εν πως εσείς εν θέλετε μόνο έναν!... Κοσμοπολίτες Σμύρνα! Αυτό είστενε κι εσύ και τούτη εδώ η πόλη!... Κοσμοπολίτες!»
*******

Βιογραφικό του συγγραφέα:

Ο ΝΙΚΟΣ ΓΟΥΛΙΑΣ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1955. Το 1980 αποφοίτησε από την Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Έργα του, ιδιωτικά και δημόσια, μικρά και μεγάλα, βρίσκονται υλοποιημένα σε ολόκληρο τον Ελλαδικό χώρο.
Μέχρι σήμερα έχει τιμηθεί με πολλά Πανελλήνια Αρχιτεκτονικά Βραβεία και Διακρίσεις, ενώ έργα του έχουν δημοσιευτεί σε αρχιτεκτονικά περιοδικά και βιβλία.
Βιβλία του συγτραφέα: ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ:ΙΑΣΜΗ, ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ: ΧΑΤΙΣΕ και ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ:ΣΜΥΡΝΑ



Δήμητρα Κωλέτη

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο - Ισίδωρος Ζουργός

      Το «Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο» είναι το 4ο βιβλίο του αγαπημένου συγγραφέα, Ισίδωρου Ζουργού, που διαβάζω και το οποίο πραγματικά με εντυπωσίασε, για άλλη μια φορά, με την πλοκή, την αφήγηση και την μεστή αλλά και ποιητική γραφή που συνάντησα στις σελίδες του. Αν και πρόκειται για κείμενο σχεδόν 800 σελίδων, εντούτοις δεν με κούρασε καθόλου καθώς η εξιστόρηση της ζωής του Ματίας Αλμοσίνο μού κέντρισε το ενδιαφέρον, το οποίο όσο προχωρούσα στην ανάγνωση όλο και αυξανόταν, κάνοντας με έτσι κοινωνό των γεγονότων, των προσώπων και των εποχών που στήνουν αυτό το υπέροχο κείμενο. Πρόκειται για ένα καλογραμμένο και καλοδουλεμένο βιβλίο για το οποίο ο συγγραφέας, όπως δείχνουν και οι πηγές που παραθέτει στο τέλος του βιβλίου, έχει κάνει μεγάλη έρευνα για την συγγραφή του, κάτι βέβαια που για ‘μένα δείχνει το πόσο αγαπά το βιβλίο και μοχθεί για αυτό αλλά κυρίως το ποσό σέβεται τους ίδιους του τους αναγνώστες.
      Μαζί με τον Ματίας μαθαίνουμε την ιστορία της Ιατρικής και των Επιστημών, οι οποίες στον 17ο και 18ο αιώνα ρίχνουν τους πρώτους σπόρους αμφισβήτησης στις κοσμοθεωρίες του μεσαίωνα, ταξιδεύουμε σ’ όλο τον τότε γνωστό κόσμο, Άμστερνταμ, Βενετία, Σαλόνικα, Πάντοβα, Κωνσταντινούπολη, Αγγλία, Μόσχα και Άθω, ακούμε τους στοχασμούς του ήρωα, ενώ ταυτόχρονα γνωρίζουμε τους πολιτισμούς, τα ήθη και τις θρησκείες που πρωταγωνιστούσαν σε όλα αυτά τα μέρη. Τα πρόσωπα που συναντάμε είναι πάρα πολλά όμως καθόλου δευτερευούσης σημασίας μιας και το κάθε ένα συμβάλει στο στήσιμο και φώτισμα του βιτρό που απεικονίζει τις σκηνές από το βίο του ήρωά μας, ενός ήρωα που η ζωή του μας προσφέρει δύναμη, αγάπη για την γνώση και πληροφορίες για το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο τοποθετείται αυτή. 
      Το «Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο» λοιπόν είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο ιστορικού περιεχομένου γραμμένο από την πένα του Ισίδωρου Ζουργού, μια πένα που μέχρι τώρα δεν με έχει απογοητεύσει, και που σας το προτείνω ανεπιφύλακτα! 
Διαβάστε το……!!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Το κοιμητήριο των λησμονημένων βιβλίων: Το παιχνίδι του ουρανού- Carlos Ruiz-Zafon

     Στο 2ο βιβλίο της τριλογίας Το κοιμητήριο των λησμονημένων βιβλίων του Carlos Ruiz-Zafon συναντάμε ορισμένα από τα πρόσωπα του 1ου βιβλίου, την ατμόσφαιρα, το μεταφυσικό στοιχείο, αν και εδώ είναι σε μεγαλύτερη έκταση -σχεδόν κυριαρχεί-, το δαιδαλώδες Κοιμητήριο που μας μαγεύει –τι ωραίο και εμπνευσμένο συγγραφικό εύρημα!- και την πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Νταβίδ Μάρτιν, του κεντρικού ήρωα, η οποία και μας παρασύρει σε μια ενδιαφέρουσα και αινιγματική υπόθεση. Οι κινηματογραφικές σκηνές, το μυστήριο, ο έρωτας και οι φιλοσοφικές συζητήσεις παντρεύονται για άλλη μια φορά εντέχνως από την πένα του Ισπανού συγγραφέα.
           Συγκρίνοντάς το όμως –δεν μπορώ να το αποφύγω- με το «Η σκιά του ανέμου», το 1o δηλαδή βιβλίο της σειράς, «Το παιχνίδι του αγγέλου» είναι ένα βιβλίο που εμένα δεν με εντυπωσίασε όπως το 1ο κείμενο καθώς θεωρώ πως η πλοκή του δεν ήταν τόσο δεμένη όσο αυτή του προηγούμενου βιβλίου. Επιπροσθέτως το μεταφυσικό στοιχείο στο 1ο κείμενο απλώς αιωρούνταν στην αρχή της ιστορίας, το οποίο μάλιστα στο τέλος της διαλυόταν με λογικά επιχειρήματα που εμένα με εντυπωσίασαν και που τα θεώρησα εμπνευσμένα, ενώ εδώ κυριαρχούσε σχεδόν από την αρχή με αποκορύφωμα φυσικά το τέλος, ένα τέλος που δεν το περίμενα με τίποτα και που ίσως να το ήθελα διαφορετικό.
      Παρ’ όλα αυτά πρόκειται για ένα καλό βιβλίο που αν και δεν ξεπέρασε το 1ο της σειράς εντούτοις διαβάζεται εύκολα και αξίζει την προσοχή μας. Διαβάστε το.....!
Ανυπομονώ να πέσει στα χέρια μου το 3ο και τελευταίο μέρος, στο οποίο όπως διάβασα από το site επανέρχονται οι ήρωες Της σκιάς του ανέμου, ήρωες που πραγματικά τους έχω ακόμα στο μυαλό και στην καρδιά μου!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

      Ο Νταβίδ Μαρτίν αγαπά τα βιβλία, ζει και υπάρχει γι’ αυτά. Εργάζεται σε μια εφημερίδα της Βαρκελώνης όπου μέσα από τα άρθρα που δημοσιεύει τον ανακαλύπτουν δυο εκδότες, οι οποίοι την μέρα που απολύεται του προτείνουν την συγγραφή του πρώτου του διηγήματος με τίτλο Η πόλη των καταραμένων. Τα κείμενα του που δημοσιεύονται σε συνέχειες βρίσκουν την απαιτούμενη ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού προσφέροντας του επιτέλους την οικονομική άνεση που τόσα χρόνια είχε στερηθεί.