Αγιοβασιλέματα- Μαριέττα Κόντου, γράφει η μαθήτρια Ξανθίππη Κόλλια

     Στο βιβλίο τα Αγιοβασιλέματα της Μαριέττας Κόντου πρωταγωνιστεί ένα έφηβο κορίτσι, η Ερμιόνη, η οποία γράφοντας ένα γράμμα στον Αϊ Βασίλη του ζητά κάτι περίεργο, να μην έρθει φέτος γιατί θα πάει εκείνη να τον βρει ... από εκείνη τη στιγμή αρχίζει ένα μαγικό ταξίδι με πολλές περιπέτειες και καινούργιες γνωριμίες που θα της μείνουν αξέχαστες. Άραγε θα καταφέρει η Ερμιόνη να συναντήσει τον αγαπημένο Άγιο, τον Άι Βασίλη, και να του μιλήσει αυτοπροσώπως;

     Τα Αγιοβασιλεματα είναι μια υπέροχη χριστουγεννιάτικη ιστορία την οποία σας την προτείνω ανεπιφύλακτα μιας και εμένα με ταξίδεψε σε ένα φανταστικό κόσμο και με ξενάγησε σε μαγικά τοπία που θα μου μείνουν χαραγμένα στο μυαλό μου για πολύ πολύ καιρό.

     Με αυτή τη ΒιβλιοΑναφορά εύχομαι στους αναγνώστες καλές γιορτές και το 2023 να είναι μια μαγική, ξεχωριστή και γεμάτη εκπλήξεις χρόνια!

Βαθμολογία 5/5

Στοιχεία Βιβλίου:

Τίτλος: Αγιοβασιλέματα

Συγγραφέας: Μαριέττα Κόντου

Εικονογράφηση: Βασίλης Κουτσογιάννης

Εκδ.: Μεταίχμιο

Ημερ.Εκδ.:22/10/2020

Σελ.:72

Ξανθίππη Κόλλια

🎅🎄🎅🎄🎅🎄🎅🎄

Βιογραφία Συγγραφέως:

Η Μαριέττα Κόντου γεννήθηκε κατακαλόκαιρο του ’72 στην Αθήνα και είναι ακόμη πολύ κοντά στο «τότε»…Ανήκει στη γενιά της «Αθλητικής Κυριακής», του Carnation, του «Λόλα, να ένα μήλο», του φυτολόγιου, των λευκωμάτων με τις αφιερώσεις, των εικόνων της Sarah Kay και των βιβλίων της Πηνελόπης Δέλτα, της Άλκης Ζέη και της Ζωρζ Σαρή. Θυμάται ακόμη την ασπρόμαυρη τηλεόραση, τις ελληνικές ταινίες του Σαββατοκύριακου και το Θέατρο της Δευτέρας. Έζησε τις δασείες, τις οξείες, τις περισπωμένες και τις σχολικές ποδιές. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε το μεταπτυχιακό της στη Συστημική Θεραπεία Ζεύγους και Οικογένειας και το διδακτορικό της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Το παραδοσιακό της παραμύθι Τα λευκά φτερά της Κορακίνας τιμήθηκε με εύφημη μνεία το 2014 από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά .

Βιογραφία Εικονογράφου:

Ο Βασίλης Κουτσογιάννης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1992 και σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Δούλεψε στο Παρίσι για ένα διάστηµα, πάνω σε εικαστικές εφαρµογές της αρχιτεκτονικής, στον µουσειακό κυρίως χώρο. Η αγάπη του για το σχέδιο και τις γραφικές τέχνες τον oδήγησε το 2015 στον χώρο της εικονογράφησης και των εκδόσεων, µε το παιδικό βιβλίο να τον συναρπάζει ακόµα περισσότερο κι από όταν ήταν ο ίδιος παιδί.

Το βιβλιοπωλείο των μικρών θαυμάτων - Monica Cutierrez

     Στο Βιβλιοπωλείο των μικρών θαυμάτων συναντάμε τον εκκεντρικό και στριφνό κύριο Έντουαρντ Λίβινγκστον, θαμώνες με λογοτεχνικές ανησυχίες που μας ταξιδεύουν στον κόσμο του βιβλίου και αλλόκοτους πελάτες σε ένα παραμυθένιο βιβλιοπωλείο, στο Moonlight Books, η περιγραφή του οποίου είναι από τις πιο όμορφες στιγμές του κειμένου καθώς ως βιβλιόφιλη με δελέασε και με μετέφερε νοερά σ'αυτο. Πρόκειται για ένα ρετρό βιβλιοπωλείο, δίπατο με μια στριφογυριστή ξύλινη σκάλα με περίτεχνη κουπαστή που συνδέει τους δύο ορόφους με τον γυάλινο φεγγίτη να δίνει σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη το όνομα στο βιβλιοπωλείο καθώς και πανοραμική θέα στον φεγγαρόλουστο, όταν φυσικά το επιτρέπει ο καιρός του Λονδίνου, ουρανό.

     Μια μέρα βροχερή η Άγκνες βρίσκει καταφύγιο στο Moonlight Books με τον κύριο Έντουαρντ να έχει βρει τη βοηθό που ζητούσε. Η Άγκνες αρχαιολόγος στο επάγγελμα βρίσκεται στο Λονδίνο ώστε να βρει μια θέση σε ένα από τα μουσεία της χώρας κάτι που μέχρι στιγμής δεν έχει κατορθώσει με τον προϋπολογισμό της να τη πιέζει αφόρητα για επιστροφή στη Βαρκελώνη, στη πατρίδα της, εγκαταλείποντας το όνειρο της επαγγελματικής της ανέλιξης. Οικονομικά πιεσμένη λοιπόν δέχεται τη θέση που της προσφέρει ο βιβλιοπώλης με ανακούφιση. Η ζωή της μπαίνει σε ένα ρυθμό με τη Λογοτεχνία να παίρνει θέση σ' αυτή και να αλλάζει σιγά σιγά τη κοσμοθεωρία της, άλλωστε: Αν έχεις την τύχη να ανακαλύψεις ένα καλό βιβλίο, μπορεί να αλλάξει το πεπρωμένο της ψυχής σου. (σελ. 149)

      Μια μέρα όμως χάνεται ένα πολύτιμο βιβλίο από τις προθήκες του βιβλιοπωλείου και ο επιθεωρητής Τζον αναλαμβάνει την εξιχνίαση της υπόθεσης...

     Ξεχωριστή στιγμή όπως ανέφερα είναι η περιγραφή του βιβλιοπωλείου... Όμορφο μήνυμα ότι η ευτυχία βρίσκεται στα μικρά, καθημερινά πράγματα, ότι οι άνθρωποι είναι πολυεπίπεδοι και δεν πρέπει να αναλώνονται στη ταμπέλα που οι ίδιοι βάζουν στους εαυτούς τους με αποτέλεσμα να προσηλώνονται μόνο σ' αυτή και να φθείρεται η ψυχή τους: Είμαστε πολλά πράγματα. Η πολυπλοκότητα του ανθρώπου είναι σχεδόν άπειρη. Δεν μπορείς να προχωρήσεις στη ζωή επαναλαμβάνοντας στον εαυτό σου ότι είσαι μόνο αρχαιολόγος, γιατί τότε ό, τι άλλο κάνεις ή νιώθεις δεν θα σου φαίνεται παρά βαρετό και θλιβερό. (σελ. 93)

Το ξανθό κορίτσι της Σαντορίνης - Μαρίζα Κωχ

      Το ξανθό κορίτσι της Σαντορίνης είναι ένα όμορφο, τρυφερό, γεμάτο αθωότητα αυτοβιογραφικό αφήγημα της υπέροχης και διεθνούς φήμης Ελληνίδας τραγουδίστριας Μαρίζας Κωχ.

      Η αφήγησή της ξεκινά από το φθινόπωρο του 1952 και την άφιξη της στο κυκλαδίτικο νησί της Σαντορίνης όπου μαζί με την αδερφή της, την Ειρήνη, θα φιλοξενηθούν στο σπίτι του θείου τους καθώς η μητέρα τους μένει πίσω στην Αθήνα για να εργαστεί. Η μικρή Μαρίζα στο νησί έρχεται κοντά στη φύση, κάνει σκανταλιές, σκασιαρχεία, ανακαλύπτει την κλίση της στη μουσική, μπαίνει στην εφηβεία, βιώνει έντονα συναισθήματα με την αγάπη των συγγενών να γίνεται σκέπη και να επουλώνει τις πληγές που άφησε η μεταπολεμική Αθήνα: φτώχεια, προκαταλήψεις και στιγματοποίηση.

     Παιδιά ακόμα έζησαν το κοινωνικό στίγμα μιας και ο πατέρας τους ήταν Γερμανός αξιωματικός στην κατεχόμενη Αθήνα με τους πιτσιρικάδες να τις αποκαλούν "τα Γερμανάκια" και να τις πετροβολλούν. Παιδιά του πολέμου, λοιπόν, και δε θα μπορούσε παρά σ' αυτά η Μαρίζα Κωχ να αφιερώσει το βιβλίο της με την ευχή όπως αναφέρει στο οπισθόφυλλο "... όλα τα παιδιά του πολέμου, του κάθε πολέμου, να γευτούν την αγάπη και την γιατρειά, όπως εγώ."

     Οι περιγραφές του νησιού μας μεταφέρουν στην ηφαιστειακή γη της Θήρας, με την επιβλητική Καλντέρα, τα καλντερίμια, τα πατητήρια, τα καφενεία και τα γαϊδουράκια που βοηθούσαν στη μετακίνηση. Τα ήθη και τα έθιμα καθώς και η ντοπιολαλιά ζωγραφίζουν την αφήγηση και ζωντανεύουν μια άλλη εποχή, μια άλλη Ελλάδα.

     Το ξανθό κορίτσι της Σαντορίνης κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, στις σελίδες του θα βρείτε και φωτογραφικό υλικό από το προσωπικό αρχείο της Μαρίζας Κωχ καθώς και στίχους δύο τραγουδιών για τη Σαντορίνη!

      Διαβάστε το! Θα σας συγκινήσει! Θα σας ταξιδέψει!

Βαθμολογία 5/5

Βιογραφία συγγραφέως

Στοιχεία Βιβλίου:

Τίτλος: Το ξανθό κορίτσι της Σαντορίνης

Συγγραφέας: Μαρίζα Κωχ

Εκδ.: Μεταίχμιο

Ημερ.Εκδ.: Μάιος 2018

Σελ.: 197

Δήμητρα Κωλέτη

Ο λυτρωτής- Jo Nesbø

     Στο Λυτρωτή του Jo Nesbø, οι ανατροπές, ο αινιγματικός επιθεωρητής Χάρι Χόλε, που είναι βασικός ήρωας του συγγραφέα σε μια σειρά αστυνομικών βιβλίων, καθώς και η εξιχνίαση ενός εγκλήματος στους κόλπους του Στρατού Σωτηρίας της Νορβηγίας, μιας δηλαδή ανθρωπιστικής και θρησκευτικής οργάνωσης, κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
     Μέρες Χριστουγέννων και ο Στρατός Σωτηρίας διοργανώνει φιλανθρωπική συναυλία στην πλατεία της πόλης. Η μουσική σταματά απότομα. Μια σφαίρα αφαιρεί τη ζωή ενός μέλους της οργάνωσης μπροστά στο κοινό που βρίσκεται στην πλατεία του Όσλο. Ο επαγγελματίας δολοφόνος χάνεται στο πλήθος. Η αστυνομία σπεύδει στο σημείο και ο Χάρι Χόλε μαζί με την επίλεκτη ομάδα του συλλέγουν στοιχεία, αναλύουν τα δεδομένα και αναζητούν τον εκτελεστή. Τα στοιχεία δείχνουν από νωρίς το δολοφόνο... και το κυνήγι ξεκινά.
      Ο εκτελεστής εγκλωβίζεται στο Όσλο λόγω κακοκαιρίας και ενημερώνεται μέσω του Τύπου πως εκτέλεσε λάθος άνθρωπο. Η παραμονή του στη Νορβηγική πρωτεύουσα είναι επιτακτική καθώς οφείλει να διορθώσει το λάθος του και να εκτελέσει το συμβόλαιο θανάτου που του έχει ανατεθεί. Με τις 6 πλέον σφαίρες που του έχουν απομείνει στο όπλο του, ψάχνει το θύμα του και του στήνει ενέδρες. Κάθε σφαίρα που πέφτει, κάθε συμπλοκή στην οποία παίρνει μέρος τον οδηγεί όλο και πιο κοντά στο στόχο του, με τον ίδιο να οδηγείται, συγχρόνως, όλο και πιο κοντά στα χέρια της αστυνομίας και, κυρίως, στην κρίση του Χάρι Χόλε, με τον Στρατό Σωτηρίας να βρίσκεται εν μέσω ενός μεγάλου σκανδάλου...

Ο γάτος των Χριστουγέννων- Lucy Rowland

      Ο Αϊ-Βασίλης στο σπίτι του στο Βόρειο Πόλο έχει για κατοικίδιο ένα γάτο, ένα γάτο τριχωτό, φουντωτό, παιχνιδιάρη και χαδιάρη. Είναι όμως και... τεμπέλης και μέγας υπναράς. Το όνομά του Αφράτος! 

        Η μεγαλύτερή επιθυμία του Αφράτου δεν είναι άλλη απ’ το να κάτσει στο έλκηθρο, δίπλα στον Αϊ-Βασίλη, και να βοηθήσει τον αγαπημένο όλων των παιδιών να μοιράσει τα δώρα. Έτσι λίγο πριν κοιμηθεί κοιτά το ημερολόγιο και διαπιστώνοντας πως αύριο είναι παραμονή Χριστουγέννων υπόσχεται στον εαυτό του πως θα ξυπνήσει έγκαιρα για να βοηθήσει τα ξωτικά στο πακετάρισμα και τον Αϊ-Βασίλη στο μοίρασμα των δώρων των παιδιών όλου του κόσμου. 

     Ξυπνά! Σαν υπναράς όμως που είναι, ξυπνά πολύ αργά... Και τότε τρέχει με φόρα στο εργαστήρι, με τέτοια όμως φόρα που προκαλεί πολλές ζημιές... 

    Ο Αφράτος πολύ στεναχωρημένος επιδίδεται στην αγαπημένη του συνήθεια: στον ύπνο. Μόνο που αυτή τη φορά επέλεξε να κοιμηθεί σε ένα κουτί δώρου. Όταν θα ξυπνήσει θα διαπιστώσει πως έχει πακεταριστεί και πως βρίσκεται μέσα στον κόκκινο σάκο μαζί με τα υπόλοιπα δώρα που εκείνη τη στιγμή ο Αϊ-Βασίλης μοιράζει. Όσο κι αν νιαουρίζει κι αν γδέρνει με τα νύχια του το κουτί κανείς δεν τον ακούει: οι τάρανδοι οδηγούν το έλκηθρο προσηλωμένοι και ο Αϊ-Βασίλης έχει πολλή δουλειά, σταματά σε χώρες και χωριά, κατεβαίνει και ανεβαίνει καμινάδες...

    Κάποια στιγμή που ο Αϊ-Βασίλης έχει αφήσει αφύλακτο το έλκηθρο σε μια στέγη, δυο κλέφτες πονηροί πλησιάζουν με σκοπό να αρπάξουν όλα τα δώρα αγνοώντας όμως πως ο Αφράτος στέκει εκεί φρουρός και προστάτης των Χριστουγέννων και της χαράς των παιδιών... ! Ο γάτος λοιπόν χαλάει τα σχέδια των λωποδυτών και σώζει τελικά τα Χριστούγεννα! Ο Αϊ-Βασίλης για να του δείξει την ευγνωμοσύνη του πραγματοποιεί την μεγαλύτερη όλων επιθυμία του ήρωά μας: τον βάζει δίπλα του στο έλκηθρο και συνεχίζουν μαζί το ταξίδι και το μοίρασμα των δώρων! Κι έτσι ο Αφράτος γίνεται «Ο γάτος των Χριστουγέννων» ! 

Το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο στολίδι-Αγγελική Δαρλάση

    «Το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο στολίδι» της Αγγελικής Δαρλάση είναι το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο βιβλίο που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια καθώς στις εικονογραφημένες από την Αλεξία Οθωναίου σελίδες του, η ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων, ένα άγνωστο στο ευρύ κοινό ιστορικό γεγονός που έλαβε χώρα στα χαρακώματα του Δυτικού Μετώπου τα Χριστούγεννα του 1914 καθώς και το πανανθρώπινο μήνυμα της Αδελφοσύνης και της Ειρήνης επί Γης με μάγεψαν, με συγκίνησαν και με καθήλωσαν προσφέροντας μου μοναδικές αναγνωστικές στιγμές. 

      Η συγγραφέας μέσω των ηρώων της παρουσιάζει μια ιστορία Χριστουγέννων που όμως απέχει παρασάγγας από τις κοινότυπες χριστουγεννιάτικες ιστορίες, ιστορίες που ίσως και να μένουν στην επιφάνεια των γιορτών, με τα λαμπιόνια και το έντονο φως τους να επισκιάζουν την ουσία τους.

     Είναι παραμονή Χριστουγέννων, στα σπίτια έχουν τοποθετηθεί από τους νοικοκυραίους δέντρα στολισμένα με εκτυφλωτικά λαμπάκια και χρωματιστά στολίδια. Σε ένα τέτοιο σπίτι, σε κάποιο σημείο της Γης, η συγγραφέας καλεί τον αναγνώστη να στρέψει το βλέμμα του και να δει από το παράθυρο στο ψηλότερο κλαρί του χριστουγεννιάτικου δέντρου «Το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο στολίδι». Και το στρέφει... και βλέπει ένα στολίδι παραφωνία μες στα πολύχρωμα στολίδια που υπάρχουν πάνω του. βλέπει ένα καφέ τσαλακωμένο σακουλάκι με το μόνο που να το εγκλιματίζει με την λάμψη των Χριστουγέννων να είναι η κόκκινη κορδέλα με την οποία κρέμεται από το κλαρί. Το βλέπει... και η αφήγηση μόλις ξεκινά. 

Το αγόρι στο θεωρείο-Αγγελική Δαρλαση

     Το πόνημα της Αγελικής Δραλάση «Το αγόρι στο θεωρείο» είναι ένα εφηβικό -κι όχι μόνο!- ανάγνωσμα στο οποίο η συγγραφέας πραγματεύεται τον πόνο της απώλειας προσώπων μα και πατρίδων, την προσπάθεια να διαχειριστεί το άτομο τις οδυνηρές ανατροπές που φέρει στην ψυχοσύνθεσή του η Προσφυγιά ενώ παράλληλα υμνεί την δύναμη της Μνήμης καθώς και το βάλσαμο και την απελευθέρωση που προσφέρει η Τέχνη. 

     Μιλώντας για ένα πραγματικό γεγονός, αυτό της εγκατάστασης των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών, η συγγραφέας με ατμοσφαιρική και ρεαλιστική γραφή, πλάθει ήρωες που αγγίζουν την ψυχή του αναγνώστη παρασύροντάς τον σε μια ιστορία που πρωταγωνιστεί η ανθρωπιά, το συναίσθημα και η ελπίδα. 

      Η ιστορία ξεκινά με τον Δρόσο να μας αφηγείται την άφιξη του μαζί με την αδερφή του, την Αρετή, και την Δόμνα που τα αγκάλιασε σαν δικά της παιδιά να φτάνουν στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών. "Θα µας οδηγήσει πίσω το άρωµα από τις τριανταφυλλιές µας. Δε θα χαθούµε" λέει ο Δρόσος στην Αρετή η οποία αρνείται να μπει στο θέατρο καθώς φοβάται πως όλο και πιο πολύ απομακρύνονται από τους γονείς και την πρότερη ζωή τους, την αληθινή ζωή, την ζωή μακριά από την ορφάνια, την φτώχεια και την ανασφάλεια της προσφυγιάς.  

    Όπως και οι άλλοι πρόσφυγες έτσι κι αυτοί θα εγκατασταθούν τελικά σε ένα από τα 81 θεωρεία του θεάτρου που το 1922 προκειμένου να αντιμετωπιστεί το προσφυγικό ζήτημα χρησιμοποιήθηκε ώστε να στεγάσει τις κατατρεγμένες από την Ιστορία ψυχές με την Αρετή να το χαρακτηρίζει τόσο σπαρακτικά εύστοχα για τον αναγνώστη ως κουκλόσπιτο αφού στα μάτια της μοιάζει σαν το κοριτσίστικο παιχνίδι με τα πολλά δωματιάκια παραταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, στα οποία λείπει ο ένας τοίχος κάνοντας έτσι την ζωή των ενοίκων ορατή στους πάντες. 

Το καπλάνι της βιτρίνας-Άλκη Ζέη

     «Το καπλάνι της βιτρίνας» είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Άλκης Ζέης, γράφτηκε το 1963 όταν ήταν εξόριστη στη Μόσχα ως πολιτική πρόσφυγας, θεωρείτε αυτοβιογαφικό, το 1968 βραβεύτηκε στις ΗΠΑ ως το καλύτερο ξένο παιδικό βιβλίο ενώ το 2007 πήρε το βραβείο Άντερσεν. 

      Πρωταγωνιστές του βιβλίο είναι δυο μικρές αδερφές, η Μυρτώ και η Μέλια, με την δεύτερη να μας αφηγείται την ιστορία του καπλανιού. Τι είναι τώρα το καπλάνι; Ένας βαλσαμωμένος τίγρης που έχει ένα μάτι μαύρο κι ένα μπλε, το μαύρο το ανοίγει, στην φαντασία των παιδιών, όταν είναι θυμωμένο ή για να προμηνύσει μια μεγάλη δυσάρεστη αλλαγή ενώ το μπλε στις μέρες της νηνεμίας, και βρίσκεται στην βιτρίνα της σάλας του σπιτιού τους. Το καπλάνι αποτελεί πηγή έμπνευσης για τον ξάδελφο των κοριτσιών, τον Νίκο, που είναι φοιτητής στην Αθήνα και που κάθε καλοκαίρι τον περιμένουν μαζί με την παρέα φίλων στα τσαρδάκια του Λαμαγαρίου να γυρίσει στο νησί τους, στην Σαμο, και να τους διηγηθεί τις εμπνευσμένες ιστορίες του με πρωταγωνιστή το καπλάνι. 

     Αυτά το καλοκαίρι, γιατί τις υπόλοιπες εποχές του χρόνου η ζωή των κοριτσιών κινείται γύρω από τους αρχαίους μύθους που τους διηγείται ο παππούς τους που αγαπά τους αρχαίους και τον αποκαλούν σοφό, κατά την διάρκεια της κατ' οίκον διδασκαλίας μιας και τα κορίτσια δεν πηγαίνουν σε δημόσιο σχολείο λόγω πληρότητας και σε ιδιωτικό λόγω υψηλών διδάκτρων. Τα βράδια πριν κοιμηθούν δεν λένε καληνύχτα η μία στην άλλη, το καληνύχτισμά τους είναι ένα κωδικοποιημένο νοιάξιμο: ΕΥ-ΠΟ; ΛΥ-ΠΟ; (Ευτυχισμένη; Λυπημένη;) ρωτά η μία την άλλη και όταν ο ψυχικός κόσμος της ερωτώμενης είναι ήρεμος και ικανοποιημένος απαντά ΕΥ-ΠΟ όταν είναι ανταριασμένος ΛΥ-ΠΟ.
     Η ανία τους πάει πάντα διακοπές το καλοκαίρι, τότε που οι μικρές πηγαίνουν να παραθερίσουν με τον παππού, την θεία Δέσποινα και την Σμηρνιά υπηρέτρια, την Σταματίνα, στην περιοχή του Λαμαγαρίου και συναντούν την παρέα τους όπου και χαίρονται το παιχνίδι, τη θάλασσα... Συναντούν και τον Νίκο που επιστρέφει στο νησί και τους παρασύρει στις ιστορίες του καπλανιού.

Η μάγισσα-Camilla Lackberg

     Μετά την ανάγνωση του βιβλίου «Το παιδί από την Γερμανία» της Camilla Lackberg έπεσε στα χέρια μου τυχαία, μιας και η επιλογή του εκείνη την περίοδο ήταν από αυτές «Ε, ας το διαβάσω...», «Η μάγισσα», το δέκατο βιβλίο της συγγραφέως με ήρωες τον αστυνόμο Πάτρικ και την συγγραφέα Έρικ. Αυθόρμητα λοιπόν βρέθηκε στα χέρια μου καθώς από ότι φαίνεται με διάλεξε δε το διάλεξα εγώ. και πολύ καλά έκανε μιας και διάβασα ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που, παρά τον όγκο, ο οποίος θα μπορούσε να ήταν κατάτι μικρότερος αν έλειπαν κάποιες φλυαρίες από την οικογενειακή ζωή των ηρώων, με καθήλωσε με την πλοκή και τις ανατροπές της αστυνομικής έρευνας για την εξιχνίαση της εξαφάνισης και δολοφονίας ενός τετράχρονου κοριτσιού.

   

     Η ιστορία τοποθετείτε στην Φιελμπάκα της Σουηδίας και στις γύρω περιοχές της εκεί όπου η ομάδα του Πάτρικ με αφορμή την εξαφάνιση της τετράχρονης Νία θα κληθεί να λύσει το μυστήριο που κρύβεται πίσω απ’ την εξαφάνιση της με τα στοιχεία και τις ομοιότητες όμως να συσχετίζουν τελικά την εξαφάνιση μ’αυτή της τετράχρονης επίσης Στέλλας η οποία χάθηκε από το ίδιο αγρόκτημα τριάντα χρόνια πριν. 

''Δυο τετράχρονες με απόσταση τριάντα χρόνια η μία από την άλλη εξαφανίζονται από το ίδιο αγρόκτημα... το κοντινό δάσος και η ιστορία της Μάγισσας κρύβουν καλά την λύση του αινίγματος... ''

     Η Έρικα απ’ την άλλη που εκείνη την περίοδο κάνει ερευνά για την συγγραφή του νέου της βιβλίου που θα έχει θέμα την δολοφονία της τετράχρονης Στέλλας εστιάζοντας στις δυο δεκατριάχρονες τότε καθ’ ομολογία κατηγορούμενες, την πρωταγωνίστρια του σινεμά Μαρί και την Χέλεν που ζει ακόμα στο χωριό, βοηθά με τον τρόπο της να ‘ρθουν στο φως άγνωστες πτυχές της υπόθεσης και να ενωθούν τα κομμάτια ώστε να λυθούν και οι δύο υποθέσεις που όλα δείχνουν πως εκτός από τα εμφανή στοιχεία υπάρχουν κι άλλα που τις συνδέουν...

     Δυο τετράχρονες με απόσταση τριάντα χρόνια η μία από την άλλη εξαφανίζονται από το ίδιο αγρόκτημα... το κοντινό δάσος και η ιστορία της Μάγισσας κρύβουν καλά την λύση του αινίγματος... 

    Ο κόσμος των εφήβων που επηρεάστηκε από τα απόνερα των δύο αυτών υποθέσεων θα κινήσει τα νήματα και θα δώσει τελικά το δικό του τραγικό φινάλε... 

Οι Μοίρες-Αγγελική Δαρλάση

     Πάντα με σαγήνευε, για έναν ανεξιχνίαστο λόγο, η παράδοση που θέλει τις τρεις γυναίκες, τις Μοίρες, να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην διαμόρφωση της πορείας ζωής των θνητών. Η Κλωθώ που η μυθολογία θέλει να είναι η πρώτη από τις τρεις Μοίρες κι αυτή που αποφασίζει αν θα γεννηθεί ο κάθε άνθρωπος, αφού κλώθει το νήμα της ζωής, η Λάχεσις που το ξετυλίγει μοιράζοντας στους θνητούς τους κλήρους που θα τύχουν στον καθένα και η Άτροπος που το κόβει, όταν έρθει η ώρα, είναι για ‘μένα από τις πιο επιβλητικές μυθολογικές μορφές και η ιστορία τους εξάπτει την φαντασία μου δημιουργώντας στο μυαλό μου μαγικές εικόνες και στην ψυχή μου πολλά πολλά συναισθήματα. 

     Η αγαπημένη συγγραφέας Αγγελική Δαρλάση στη σειρά Ιστορίες Νεοελληνικής Μυθολογίας χρησιμοποιώντας έμμετρο δεκαπεντασύλλαβο κάτι που, φυσικά, εντείνει την αίσθηση της προφορικής παράδοσης, μας κάνει να ξαναθυμηθούμε μύθους και λαϊκές παραδόσεις που τείνουν σιγά σιγά να εκλείψουν.

Όταν έφυγαν τ'αγάλματα-Αγγελική Δαρλάση

    Στο «Όταν έφυγαν τ’ αγάλματα» ο  Τίκο, ο μοναδικός ‘’ανθρώπινος’’ φίλος της μικρής μας ηρωίδας-πρωταγωνίστριας, της Αγγελίνας, όταν κηρύσσεται ο ελληνοϊταλικός πόλεμος του ’40 επιδίδεται σε μια ιδιαίτερη ασχολία, μια ασχολία που προέκυψε από τα λόγια που κάποτε του είχε πει η φίλη του: Πως όταν οι άνθρωποι αναγκάζονταν να φύγουν από τα σπίτια τους επειδή ο πόλεμος πλησίαζε έκρυβαν πολλές φορές ό,τι αγαπημένο είχαν από το φόβο μήπως τυχόν και το χάσουν στο δρόμο της προσφυγιάς. Το έθαβαν με την ελπίδα πως κάποτε θα γυρνούσαν πίσω στο σπίτι τους και θα το ξέθαβαν άθικτο. Κι ήταν εκείνος ο θησαυρός τους από τα προσωπικά τους αντικείμενα ό,τι θα τους ένωνε με το παρελθόν τους. 

     Έτσι λοιπόν ο Τίκο, άλλοτε μόνος κι άλλοτε με την βοήθεια της Αγγελίνας, θάβει στο λόφο της γειτονιάς του μικρά αντικείμενα που για άλλους μπορεί να θεωρηθούν ευτελούς αξίας για τον ίδιο όμως αντιπροσωπεύουν το όμορφο, αν και δύσκολο, παρελθόν του ίδιου και της πόλης που ζει. Ο θησαυρός του αποτελείται από ένα κουτί μπισκότων γεμάτο με προσωπικά μικροαντικείμενα καθώς και ακροκέραμα και μικρά διακοσμητικά αγάλματα που αφαιρεί από τις στέγες και τους κήπους των Αθηναϊκών σπιτιών ώστε να τα προστατεύσει από τους Γερμανούς που όλα δείχνουν πως θα πατήσουν τελικά την αττική γη.... Και την πατούν. Και οι Ναζί φτάνουν στην Αθήνα. Και το έργο του Τίκο μένει ημιτελές. Το τελευταίο ακροκέραμο που ήθελε να προσθέσει στον θησαυρό του παραμένει στην στέγη του σπιτιού, παραμένει βοράς στα χέρια του εχθρού. Δεν μπορεί όμως να το αφήσει εκεί και έτσι παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας και την συσκότιση πάει για να το γλιτώσει. Μια συμπλοκή θα σταθεί εμπόδιο. Και τότε η Αγγελίνα για να νικήσει τον φόβο του τραυματισμένου φίλου της θα του πει ένα παραμύθι, όπως της ζητά.

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα κορίτσι. Ένα κορίτσι που είχε φίλους τα αγάλματα... 

     Η Αγγελίνα μεγαλώνει μέσα στο μουσείο. Οι γονείς της εργάζονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο και από τα μικράτα της αλωνίζει τους χώρους του. Σ’ αυτούς τους χώρους ο Δίας θα κατεβάσει το οργισμένο χέρι του και θα αποθέσει ένα τρυφερό χάδι στο μάγουλο της, οι Νεράιδες θα τις χαρίσουν τους πρώτους της χορούς, ο Κούρος του Σουνίου θα της προσφέρει προστασία και τα πιο λαμπερά άστρα του ουρανού και οι Σειρήνες θα της τονίσουν πως η αναπηρία που έχει στο χεράκι της δεν πρέπει να την κάνει να αισθάνεται άβολα καθώς όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί μεταξύ τους... Τα χρόνια περνούν. Τα παιδιά της γειτονιάς της την φωνάζουν κουλή. Ο Τίκο και τα αγάλματα είναι για εκείνη οι μοναδική της φίλοι! 

     Τα αγάλματα όμως έκτος από φίλοι της μικρής μας

ηρωίδας είναι και το παρελθόν της κάθε πατρίδας του κάθε λαού. Έτσι όταν οι σάλπιγγες του πολέμου  ηχούν, τα αγάλματα πρέπει να προστατευτούν, επιβάλλεται να προστατευτούν καθώς αποτελούν την ένωση με το παρελθόν και την Ιστορία μας. Αποτελούν την ταυτότητα των σύγχρονων και των μελλοντικών γενιών. 

     Ένα παρόμοιο έργο μ’αυτό του Τίκο λοιπόν συντελείτε και λίγο πιο κάτω από το σπίτι της Αγγελίνας. Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρχαιολόγοι, φοιτητές, τεχνίτες και υπάλληλοι κάθε ειδικότητας εργάζονται ώστε να αποκρύψουν τα εκθέματα από το φασισμό του εχθρού.  Από την πρώτη κιόλας μέρα που κηρύχτηκε ο πόλεμος το Μουσείο είναι ένα μελίσσι στο οποίο οι εργάτες δουλεύουν ασταμάτητα. Ο χρόνος τους πιέζει. Ο καθένας από το δικό του μετερίζι αγωνίζεται για την απόκρουση του φασισμού. Πάνω στα βουνά οι στρατιώτες με τα όπλα. Μέσα στο Μουσείο οι εργάτες με ξύλινα κιβώτια, σκαπάνες, τροχαλίες. Οι μεν χάνουν την μάχη. πώς να νικήσεις άλλωστε την κρεατομηχανή του Γ’ Ράιχ; Οι δε κερδίζουν! Η απόκρυψη των αγαλμάτων στέφθηκε με επιτυχία. Το παρελθόν και η Ιστορία της ράτσας μας είναι πλέον προστατευμένα από τον σκοταδισμό του φασισμού.

Πέρα από τα Παλιά Ασήμια-Μαίρη Κόντζογλου

«Υπάρχει κάτι εκεί πάνω… Θα στο πω όπως το λέει η νενέ και βγάλε συμπέρασμα μόνη σου. Είναι κάτι… ένα ασημένιο δίχτυ εκεί επάνω.. όχι δίχτυ, πιο πολύ με κέντημα μοιάζει, ένας τσεβρές, λέει, κεντημένος με μαλαματένια κλωστή… Κάθε κόμπος του είναι και μια ψυχή… Πολλές, χιλιάδες, εκατομμύρια ψυχές, που αποτελούν το σχέδιο. Ήρθες εσύ, Έλσα, μια ψυχή είσαι και εσύ… Ήρθες σ’ αυτό τον τόπο, εδώ, σε τούτα τα χώματα που είναι το τελάρο… πάνω του είναι κεντημένος ο τσεβρές. Σε περίμεναν…., ήρθες και τράβηξες μια κλωστή, … μια από όλες τις χιλιάδες,…. Έβγαλε μουσική η κλωστή σου καθώς τραβιόταν… Και όλες οι κλωστές, όλοι οι κόμποι άρχισαν να κινούνται… Σε περίμεναν… για να αρχινήσει ο χορός των ψυχών...».
   Και ο χορός των ψυχών, που ξεκίνησε στο πρώτο βιβλίο της εξαιρετικής τριλογίας των Παλιών Ασημιών της Μαίρης Κόντζογλου, συνεχίζεται και ολοκληρώνεται στο τρίτο και τελευταίο μέρος της σειράς, στο «Πέρα από τα Παλιά Ασήμια», με τρόπο που μαγεύει, συγκινεί και καθηλώνει από την πρώτη κιόλας σελίδα, από την πρώτη κιόλας λέξη του. 

     Η Έλσα, η προγονή της Σεβαστής Χατζηαβράμογλου, τραβά την ‘’κλωστή’’ που έχει φυλαγμένη το τελευταίο μέρος της μελωδίας ζωής της Σεβαστής, του Έλμερ, της Μακρίνας και των υπόλοιπων μελών της οικογένειας Χατζηαβράμογλου.

     Έτσι στο «Πέρα από τα Παλιά Ασήμια» μεταφερόμαστε στο 1924 και στο λιμάνι της Μερσίνας, εκεί δηλαδή που η Σεβαστή με ένα μωρό στην αγκαλιά αφού κατορθώνει, μετά από πολλές ταλαιπωρίες, να φτάσει και να συναντήσει τον αγαπημένο της Έλμερ, καρτερά, όπως όλοι οι Ανταλλάξιμοι, το βαπόρι που θα την βγάλει, σύμφωνα με τις διαταγές των μεγάλων αφεντάδων, από την Μικρασιατική γη και θα την μεταφέρει στην νέα της πατρίδα, στην Ελλάδα. Το πλοίο, αν και αργοπορημένο, φτάνει στην Μερσίνα. φτάνει όμως μια μέρα μετά την συμπλοκή, την αιματηρή συμπλοκή, στην οποία η Μοίρα θα δρομολογήσει την πορεία που θα έχει το ζευγάρι στο άμεσο, και όχι μόνο, μέλλον του…

     «Έι τατά, σεΐ τατά, όι μα, όι μα. Έβκαμε ση στράτα….» θα ψελλίσει, τότε, η πρόσφυγας Σεβαστή και θα αποχαιρετήσει με αυτό το αρχαίο θρηνητικό άσμα την πατρίδα της, την μεμλεκέτ της, ….θα αποχαιρετήσει τα εδάφη που της πρόσφεραν μαζί με τις άσχημες και τις πιο όμορφες στιγμές της μικρής της ζωής, στιγμές που θα τις κουβαλά για τριάντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια, στιγμές που θα την συντροφεύουν ως το τέλος της….

     Με το «Πέρα από τα Παλιά Ασήμια» ο κύκλος ζωής των ηρώων της τριλογίας έκλεισε με τον πιο νοσταλγικό, καθηλωτικό και λυρικό τρόπο προσφέροντας στους αναγνώστες μια σειρά βιβλίων που μόνο ως κόσμημα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας μπορεί να χαρακτηριστεί! Οι ήρωες, τα συναισθήματα τους, η πλοκή και η ατμόσφαιρα που την διακατείχε υφάνθηκαν σαν άλλες κλωστές, με μαεστρία από την μοντέρνα και ρομαντική-ευαίσθητη πένα της Μαίρης Κόντζογλου (η γραφή της είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες που έχω συναντήσει μιας και είναι ένα κράμα στο οποίο περιέχονται πολλά είδη: λυρική, μοντέρνα, χιουμοριστική,κλπ) δημιουργώντας εν τέλει ένα ‘’υφαντό’’ στο οποίο η Ιστορία, το συναίσθημα και η πραγματική Λογοτεχνία αποτέλεσαν το περίτεχνο σχέδιο του.

Κύματα του Βοσπόρου-Μαίρη Μαγουλά

Με τα «Κύματα του Βοσπόρου»  η Μαίρη Μαγουλά συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό προσφέροντας του, μάλιστα, ένα ανάγνωσμα που γεννά την βεβαιότητα για την επιτυχή και πολλά υποσχόμενη παρουσία της στον συγγραφικό χώρο, μιας και το πρώτο της συγγραφικό πόνημα ήταν, για ‘μένα, ένα έργο που κάλυψε όλες τις αναγνωστικές μου απαιτήσεις (γραφή, πλοκή, περιγραφές, συναισθήματα, ανάλυση ηρώων).

Διαβάζοντας την πολυπρόσωπη ιστορία των κυμάτων έμαθα την Ιστορία της Πόλης από την χρονιά του 1926 έως του 1964, τα ήθη και τα έθιμα των κατοίκων της κάθε κοινωνικής τάξης και της κάθε φυλής που φιλοξένησε στα σοκάκια της, μεταφέρθηκα και περπάτησα στις συνοικίες που η φήμη τους φτάνει έως και τις μέρες μας ενώ ένιωσα τον πόνο, την ανασφάλεια, την νοσταλγία αλλά και την ελπίδα των ηρώων.

Η ιστορία ξεκινά το 1926 σε μια Πόλη που κάτω από τον απόηχο της Μικρασιατικής Καταστροφής η Ευρυδίκη, η μία εκ των πρωταγωνιστών, συνειδητοποιεί πως ο πλούσιος και παντρεμένος πατέρας του αγέννητου παιδιού της δεν πρόκειται να αναλάβει ποτέ τις ευθύνες του. Με μόνο συμπαραστάτη τον αδερφό της Κυριάκο θα φέρει στο κόσμο το παιδί της αντιμετωπίζοντας τα σχόλια της κοινωνίας με θάρρος και αξιοπρέπεια. Η Μοίρα αλλά και οι επιλογές της θα την οδηγήσουν τελικά σε μια νέα σχέση που θα της προσφέρει τέσσερα ακόμα νόθα παιδιά αλλά και πολύ πόνο, δάκρυα και βία. Η ζωή της θα διασταυρωθεί μ’ αυτή της Βασιλικής και της Ευτυχίας όπου μαζί με τις ζωές των υπόλοιπων πρωταγωνιστών όπως του Χοσροφ, της Ζιζέλ, της Δανάης, της Κασσάνδρας, του Ρωμανού, του Παναγιώτη και τόσων άλλων που η συγγραφέας θα εναποθέσει εντέχνως στο κείμενο, θα αποτελέσουν το μωσαϊκό της υπόθεσης των κυμάτων, το μωσαϊκό της πολύπαθης, για τον Ελληνισμό, Πόλης.

Μέσα από τις ιστορίες των οικείων πρωταγωνιστών ο αναγνώστης θα νιώσει, θα γευτεί και θα ζήσει τον παλμό των γεγονότων που στιγμάτισαν την Πόλη, όπως ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος, το πογκρόμ του 1955, οι απελάσεις του 1964 καθώς και των εθίμων και των ηθών που αναβίωσαν σ’ αυτή κάνοντας την συμβίωση των κατοίκων της αρμονική και ισορροπημένη.

Η γραφή της Μαίρης Μαγουλά ήταν απλή με προτάσεις μικρές και κατανοητές, που είχαν όμως την δύναμη να μου μεταφέρουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις των ηρώων, καθώς και με περιγραφές τόσες όσες να μην κουράζουν αλλά να προσφέρουν στην ανάγνωση το απαιτούμενο κλίμα.  Τέλος πολλές από τις σκηνές που υπήρχαν στο κείμενο ήταν δοσμένες με τρόπο κινηματογραφικό, όπως η βαρκάδα του ζωγράφου Αλέξανδρου με την μικρή του μούσα στα νερά του Βοσπόρου, ο χαμός της Νεσιμπέ….. ενώ η ροή ήταν γρήγορη χωρίς περιττούς πλατειασμούς.

Μια προσευχή για τα Παλιά Ασήμια-Μαίρη Κόντζογλου

     Με μια γραφή που δημιουργεί τόσα πολλά και διαφορετικά συναισθήματα στον αναγνώστη, η συγγραφέας Μαίρη Κόντζογλου μας παρουσιάζει στο «Μια προσευχή για τα Παλιά Ασήμια» τον δεύτερο κύκλο ζωής των ηρώων των Παλιών Ασημιών της, έναν κύκλο που η πορεία του Έλμερ, της Σεβαστής και των υπόλοιπων μελών της οικογένειας Χατζηαβράμογλο, μέσα στην Ιστορία και στην πλοκή που συνθέτει η συγγραφέας, καθηλώνει στην ανάγνωση από την πρώτη κιόλας σελίδα του βιβλίου!

    Οι σελίδες του ημερολογίου της γιαγιάς Σεβαστής συνεχίζουν να γυρίζουν και να αφηγούνται στην εγγονή της Έλσα τον έρωτα της με τον αμερικανό καθηγητή του Κολεγίου Ανατόλια στον Πόντο το καλοκαίρι του 1919, την παραδοχή αυτού του έρωτα το επόμενο καλοκαίρι και την επισφράγιση του με ένα τρυφερό φιλί μέσα σε μια από τις πολλές σπηλαιώδεις εκκλησίες της κοιλάδας του Γκιόρεμε στην Σινασό, την κατάληξη του μικρού της αδερφού Μποδοσάκη στον Πόντο του 1921, στον τόπο δηλαδή που ο Κεμάλ και οι Τσέτες προετοιμάζουν την συνάντηση του Ελληνικού πληθυσμού της περιοχής και της υπόλοιπης Μικράς Ασίας με την Μοίρα, την παγίδα που στήνει ο φιλάργυρος Ιορδάνης στην οικογένεια προκειμένου να αποκτήσει ό,τι πιστεύει πως του ανήκει, την ιστορία την μικρής Ελισσώς, της Μακρίνας, της νενές Σεβαστής, του Ομερ… και οι σελίδες γυρίζουν… Καταστροφή... προδοσία... θάνατος… και οι σελίδες γυρίζουν… Ανταλλαγή… πίκρα... πόνος... αδικία... αλλά και έρωτας... και οι σελίδες γυρίζουν… γυρίζουν…

       Και ενώ οι σελίδες γυρίζουν, ο αναγνώστης ζει μαζί με τους άρτια σκιαγραφημένους ήρωες, τον έρωτα, τον ρομαντισμό, την πίκρα της αδικίας και της προδοσίας, τον θυμό και την αγωνία. Η πλοκή του είναι αριστουργηματική και δοσμένη με τρόπο που να κρατά τον αναγνώστη σε εγρήγορση για την συνέχειά του, μιας και οι μικροί προϊδεασμοί που αναφέρει η συγγραφέας σε κάποια σημεία του κειμένου προκαλούν και κρατούν το ενδιαφέρον αμείωτο.

Η πείνα - Hamsun Knut

        «Η πείνα» του Hamsun Knut είναι ένα δυνατό, ρεαλιστικό και ωμό κείμενο που με έκανε να νιώσω έντονα την κάθε του λέξη. Στις σελίδες του βρίσκουμε έναν ήρωα χωρίς όνομα που βιώνει την πείνα. Το στοιχειό αυτό θερίζει το κορμί του και διαβρώνει το χαρακτήρα και τις πνευματικές του ισορροπίες. Ο ανώνυμος ήρωας μας - η εισαγωγή αναφέρει πως ίσως να είναι ο ίδιος ο H.Knut- είναι ένας άνεργος συγγραφέας που περιπλανιέται στους δρόμους της πόλης Χριστιανίας (σημερινό Όσλο) το έτος 1890, ο οποίος, όποτε η πείνα τον αφήνει, γράφει άρθρα για τοπική εφημερίδα προκειμένου να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις του ενοικίου του-όποτε έχει στέγη- και της τροφή του. Τα κείμενα του άλλοτε απορρίπτονται από τον εκδότη άλλοτε δεν φτάνουν καν σ’ αυτόν καθώς ο ήρωας δεν μπορεί να τα ολοκληρώσει λόγο της εξαθλίωσης στην οποία έχει περιέλθει από την πείνα. Η εξυπνάδα, η πονηριά, οι συγκυρίες μα κυρίως η ανάγκη του για τροφή γεννούν στο μυαλό του κάθε λογής τρόπους προκειμένου να αποκτήσει λίγα κέρματα που θα τα χρησιμοποιήσει για να δαμάσει το θηρίο που βρίσκεται στο στομάχι του και που του τρώει σιγά σιγά και ανελέητα τη σάρκα και το πνεύμα του. Πουλά τα λίγα υπάρχοντά του, παραπλανά, εξαπατά….. Όλη αυτή η προσπάθεια τον αλλοιώνει σαν χαρακτήρα, του δημιουργεί ψυχολογικές μεταπτώσεις, τον κάνει να υποβιβάζει τον ίδιο του τον εαυτό, να χάνει την αξιοπιστία και τον αυτοσεβασμό του και να οδηγείται στην παράνοια. άλλες φορές πάλι η περηφάνια του και οι τύψεις που γεννιούνται για κάποιες του ενέργειες αναβλύζουν και κατορθώνουν να υπερνικήσουν την πείνα κάνοντάς τον έτσι να νιώσει και πάλι άνθρωπος με αξίες. Τότε προσπαθεί να διορθώσει τις πρότερες ενέργειες κάτι που τον βοηθά να φέρει στο προσκήνιο ένα κομμάτι του παλιού του εαυτού. Το μόνο θετικό στοιχείο που τον περιτριγυρίζει είναι το φλερτ του με την Υλαγιάλη, όπως την αποκαλεί, αλλά και αυτό εν τέλει συνθλίβεται από την αδηφάγα πείνα……

            Ένα βιβλίο γροθιά στο στομάχι στο οποίο η πείνα και η εξαθλίωση σώματος και ψυχής που την συνοδεύει πρωταγωνιστούν. Η γραφή είναι ρεαλιστική ενώ η δύναμη της πρωτοπρόσωπης αφήγησης είναι τόση που με έκανε να γίνω εγώ ο άνεργος, άστεγος και πεινασμένος μέχρι θανάτου ήρωας του H.Knut. Κάποιες σκηνές ήταν τόσο έντονες που θα μείνουν χαραγμένες στο μυαλό μου για πάντα. Η ακόλουθη είναι μια από αυτές:

Τότε, ξαφνικά, μου έρχεται η ιδέα να κατέβω σε ένα από τα μαγαζιά της αγοράς και να ζητήσω ένα κομμάτι ωμό κρέας. Σηκώνομαι, περνάω απέναντι, φτάνω μέχρι την άκρη της αγοράς και κατεβαίνω τα σκαλιά. Όταν βρέθηκα σχεδόν μπροστά σε ένα χασάπικο, γύρισα και έβαλα τις φωνές προς τις άδειες σκάλες, κουνώντας απειλητικά τη γροθιά μου σαν να μιλούσα σε κάποιο σκυλί εκεί πάνω, και ύστερα απευθύνθηκα στον πρώτο χασάπη που είδα.

«Κάντε μου την χάρη να μου δώσετε ένα κόκαλο για το σκυλί μου!» είπα. «Μόνον ένα κόκαλο, δεν χρειάζεται να έχει τίποτα πάνω· θέλει μόνο να έχει κάτι στο στόμα του να γλείφει.»

Τα Παλιά Ασήμια-Μαίρη Κόντζογλου

        «Τα παλιά ασήμια» της Μαίρης Κόντζογλου είναι το πρώτο βιβλίο της νέας τριλογία της, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο και που εμένα με εντυπωσίασε και με κέρδισε απόλυτα με την ενδιαφέρουσα υπόθεση και την ζωντανή γραφή που συνάντησα στις σελίδες του. Η μοντέρνα και γλαφυρή γραφή –πολλές φορές νόμιζα πως βρισκόμουν σε μια παρέα και η συγγραφέας ή ο κάθε ήρωας μού ψιθύριζε ο ίδιος την ιστορία του βιβλίου. τόσο οικεία, τόσο ζωντανή ήταν!-, η γρήγορη ροή, οι χαρακτήρες που διακατέχονταν από ρεαλισμό, ρομαντισμό και ερωτισμό, οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της Καππαδοκίας του 19ου και του 20ου αιώνα καθώς και η Καππαδοκία του σήμερα με τα σπάνια φυσικά αξιοθέατα που τοποθετεί η συγγραφέας την ιστορία της οικογένειας Χατζηαβράμογλου αλλά κυρίως τα συναισθήματα και οι εικόνες που γεννιούνταν και ξεπηδούσαν αντίστοιχα από την πένα της Μαίρης Κόντζογλου είναι μερικά από τα στοιχεία που μου κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον, καθηλώνοντάς με έτσι στην ανάγνωση του. Οι ήρωες είναι απτοι-οικείοι, ήρωες που θες να ακούσεις την ιστορία τους, να νιώσεις την ψυχή τους. 
         Ανυπομονώ πραγματικά να κυκλοφορήσει η συνέχεια του καθώς οι ψηφίδες της υπόθεσης μόλις τοποθετήθηκαν μπροστά μας. Είμαι σίγουρη πως θα προσθέτουν και άλλες πολλές και συγκλονιστικές ψηφίδες στα βιβλία που θα ακολουθήσουν φτιάχνοντας έτσι ένα μωσαϊκό, στο οποίο η Ιστορία, η μυθοπλασία και τα χρώματα της Ανατολίας θα κυριαρχήσουν, μαγεύοντας μας με την αρμονία του.
       Είναι ένα πολυπρόσωπο βιβλίο, με δύο παράλληλες ιστορίες, οι οποίες μάλιστα καλύπτουν κάτι περισσότερο από έναν αιώνα (1899-2004), που με ταξίδεψε στην επιβλητική Καππαδοκία, που με έκανε να οσφρανθώ τις μυρωδιές του τόπου, να νιώσω και να βιώσω τα συναισθήματα των ηρώων......

Διαβάστε το…..! Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!

Συγχαρητήρια στην κα Κόντζογλου! Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο!

Λίγα λόγια για την  υπόθεση:

      Η Έλσα κάνει ένα ταξίδι στην Καππαδοκία, στην γενέτειρα γη της γιαγιάς της Σεβαστής, έχοντας στις αποσκευές της εκτός από τα απομεινάρια της κατάθλιψης που είχε περιέλθει μετά τον θάνατο του άντρα της Νικόλα και το ημερολόγιο της αγαπημένης της γιαγιάς. Εκεί θα συναντήσει τον γοητευτικό φωτογράφο Άλεξ και μαζί του θα περπατήσει, εν αγνοία της και εν αγνοία του, στους δρόμους που στο παρελθόν η πορεία ζωής των προγόνων τους ήταν συγκλίνουσα.