Lacryma Christi & Εις το όνομα της μητρός- Φιλομήλα Λαπατά

Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ακριβώς το ανακάλυψα για πρώτη φορά. Ήμουν πολύ μικρή. Την ύπαρξή του τη γνωρίζαμε μόνο οι δυο μας. Εκείνο κι εγώ. Ήταν το αόρατο σακούλι που είχα κρεμασμένο στην πλάτη μου. Μέσα μπορούσα να πετάω ό, τι το κοινωνικό μου περιβάλλον και, προπαντός, οι γονείς μου θεωρούσαν ανεπίτρεπτο επάνω μου ή στη συμπεριφορά μου.

... Οι γονείς μου έκαναν τα πάντα για εμένα εκτός από το να με αφήσουν να γίνω ο εαυτός μου. "Τα καλά κορίτσια δε θυμώνουμε!" Πήρα τότε το θυμό μου, που δεν ταίριαζε με την εικόνα της καλής κόρης, αργότερα κυρίας, συζύγου, μάνας, και τον πέταξα μέσα στο αόρατο σακούλι. "Τα καλά κορίτσια δεν αντιμιλούν!" Πάει και η γνώμη μου μέσα στο σακούλι. "Τα καλά κορίτσια δε φωνάζουν!" Πάει η φωνή μου. "Τα καλά κορίτσια δε χορεύουν έτσι ξεδιάντροπα!" Πάει και ο αυθορμητισμός μου. Ακολούθησε η ευαισθησία μου, η σεξουαλικότητά μου, και στο τέλος η αυθεντικότητά μου, και δεν μπορώ πια να θυμηθώ και τι άλλο. ... το κρέμασα στην πλάτη μου (αναφέρεται στο σακούλι) και από τότε έγινε αναπόσπαστο εξάρτημα της ύπαρξής μου. Χρειάστηκα είκοσι χρόνια για να το γεμίσω. Από τα είκοσι και μετά, πέρασα την υπόλοιπη ζωή μου τραβώντας έξω από το σακούλι ένα ένα ό, τι είχα πετάξει μέσα. Έπρεπε να τα κάνω ξανά όλα δικά μου, για να μπορέσω να ζήσω.

αποσπάσματα σελίδων 58 & 60- Lacryma Christi, Το δάκρυ του Χριστού

      Το δεύτερο αυτοτελές μυθιστόρημα της τριλογίας της Διασποράς της αγαπημένης συγγραφέως Φιλομήλα Λαπατά, το «Lacryma Christi, Το δάκρυ του Χριστού» φιλοξενεί στις σελίδες του την ιστορία μιας ηρωίδας που η πορεία της στο ταξίδι της αφήγησης μάς αποκαλύπτει διαχρονικές αλήθειες: για τη σχέση του ανθρώπου με την οικογένεια, το Θεό, τις κοινωνικές συμβάσεις που κομματιάζουν την προσωπικότητα, την πάλη του ατόμου να γίνει ο εαυτός του, να τον αγαπήσει και να τον αποδεχτεί. Η αγάπη, το μίσος, η συγχώρεση τυλίγουν τους ήρωες και κατ' επέκταση τους αναγνώστες τους. Οι ήρωες και οι τόποι που αυτοί δρουν, η σαγηνευτική Σαρδηνία του 19ου αιώνα, παίρνουν μορφή μέσα από την εξαιρετική γραφή της Φιλομήλα Λαπατά με τη χρήση της γλώσσας να είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετική και αυτή που κυριαρχεί, εν τέλει, στο κείμενο, για άλλη μια φορά.

Βαθμολογία 5/5

Στοιχεία Βιβλίου:

Τίτλος: Lacryma Christi, Το δάκρυ του Χριστού

Συγγραφέας: Φιλομήλα Λαπατά

Εκδ. Καστανιώτη

Ημ.Εκδ.: 2004

Σελ. 380

Γη της πικραμένης Παναγιάς -Θοδωρής Παπαθεοδώρου

     Είπα να κάνω ένα ξεφύλλισμα στο πρώτο βιβλίο της σειράς (Γη της πικραμένης Παναγίας) του αγαπημένου συγγραφέα Θοδωρή Παπαθεοδώρου με ιστορικό υπόβαθρο την Κύπρο, ώστε να θυμηθώ κάποια σημεία του πριν την ανάγνωση του δεύτερου βιβλίου (Γη του άγριου καιρού), που αυτές τις μέρες απέκτησα. Ξεφύλλισμα όμως και Θ Παπαθεοδώρου δεν πάνε μαζί. Ο λόγος του είναι εκεί και τέτοιος που βυθίζεσαι στο κείμενο με την Ιστορία να σε αγκιστρώνει και να σου επιβάλει την διδαχή της, με την (μυθ)ιστορία να σε κρατά δέσμιο του κειμένου και να σου μεταλαμπαδεύει γνώση καθώς και το εκάστοτε συναίσθημα που κουβαλούν οι καλοσχηματισμένοι ήρωες, αντίστοιχα.

        Παραμονή της Παναγίας του 1974 ο Αττίλας 2 ξεκινά και πρόσωπα και τόποι της Κύπρου βεβηλώνονται από τους εισβολείς. Αμμόχωστος, Λευκωσία, Γερόλακος, πατόνται από Τούρκους, βομβαρδίζονται ανελέητα, με τους εισβολείς να αιχμαλωτίζουν και να λεηλατούν τόπους και ψυχές αθώων Ελληνοκυπρίων. Ανάμεσα τους οι μάνες της πικραμένης νήσου, η Μαρίτσα που μέσα στον χαλασμό χάνει ένα από τα αγρινάκια της, η Χαρά που γίνεται ασπίδα για τη μικρής της κόρη, βιάζεται ομαδικά και λυσσαλέα και η Ελένη που μαζί με την Ελευθερίτσα της αγωνιούν για τους αγνοούμενους άντρες της οικογένειάς τους.

     Κι ενώ οι σελίδες προχωρούν, με την αγωνία για την πορεία των ηρώων μέσα στον ορυμαγδό της εισβολής να κυριαρχεί, ο συγγραφέας μάς βουτά στο παρελθόν, στη δεκαετία του '50, τότε που οι ήρωες δρουν, ερωτεύονται, δημιουργούν και συντάσσονται ο καθένας από το δικό του μετερίζι στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου κατά των Άγγλων αποικιοκρατών, αρχικά, και στη συνέχεια στον διμέτωπο αγώνα, Άγγλων και συγχρόνως Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι με τις ευλογίες της Αγγλίας κυνήγησαν ανελέητα τους αγωνιστές έχοντας στην ατζέντα τους την Διχοτόμηση. Φυλακίσεις, κυνήγι, αγχόνη, προδοσία, διχασμός στη γη που είκοσι χρόνια μετά θα γίνει για όλους Γη της Πικραμένης Παναγιάς...

Τ' αηδόνια της σιωπής- Στέφανος Δάνδολος

'' Και με τα όνειρα ξοδεύτηκε ο καιρός. Πότε ήταν 1910 που είχαμε τη νιότη μας, πότε πέρασε ο Μεσοπόλεμος, πότε ήρθε η εποχή της καταχνιάς, ούτε που το κατάλαβα. Σαν νεράκι από πηγή κύλησαν τα χρόνια, κι εμείς απομένουμε όλο και πιο γερασμένοι, αλλά με την ίδια φλόγα στην καρδιά. Και χαμογελάμε στον ήλιο αισιόδοξοι, παίρνουμε δύναμη απ' τα όνειρά μας και την υπομονή μας, και έτσι δεν μας λείπει  σχεδόν τίποτα. Γιατί σε όλους μας λείπει κάτι.''

     Μ' αυτά τα λόγια ξεκινά η υπέροχη ιστορία των ηρώων του εξαιρετικού μυθιστορήματος Τ' αηδόνια της σιωπής του Στέφανου Δάνδολου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Μέσα στο ζόφο των Δεκεμβριανών ο συγγραφέας τοποθετεί τους ήρωες του, τον κύριο Αριστείδη και την κυρία Ευδοξία, με τους χαρακτήρες, τις επιλογές και τις ιδιοσυγκρασίες τους να αποτελούν φως των εποχών, διαχρονικά, πόσο μάλλον στη σκοτεινή εποχή του Εμφυλίου όπου και δρουν. Η καλογραμμένη ιστορία του Δάνδολου είναι μια μεγάλη αντίφαση φως- σκοτάδι, συναίσθημα- αποκτήνωση, με το ειδύλλιο των δύο ηρώων να αποδίδεται με τέτοιο τρόπο από την πένα του συγγραφέα που νιώθεις την ποιητική χροιά, η οποία το περιβάλλει, να σε παρασύρει σε λογιών λογιών συναισθήματα. 

Οι κόρες της Ελλάδας 3: Η κάθαρση- Φιλομήλα Λαπατά

     Η Κάθαρση, το τρίτο και τελευταία βιβλίο της λογοτεχνικής σειράς Οι κόρες της Ελλάδας κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ψυχογιός ολοκληρώνοντας το μωσαϊκό των ηρώων μα και της ίδιας της Ιστoρίας της Ελλάδας και της πρωτεύουσάς της, της Αθήνας, με τρόπο λυτρωτικό, ταξιδιάρικο και κυρίως λογοτεχνικό.

     Η πένα της αγαπημένης συγγραφέως Φιλομήλα Λαπατά αποτύπωσε άψογα -άραγε φτάνει το εν λόγω επίρρημα για να εκφράσω το θαυμασμό μου για την γραφή της συγγραφέως;- στις σελίδες του αυτοτελούς μυθιστορήματος Η Κάθαρση την Αθήνα της τελευταίας εικοσαετίας του 19ου αιώνα με τις κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές της, τα ήθη και τα έθιμά της, τα γραφικά πρόσωπα της Πλάκας και τα ξεχασμένα πλέον επαγγέλματά της, τα μνημεία και τα νέα κτήρια της να είναι αυτά, που αποκαλύπτουν στον αναγνώστη την ηθογραφία/τοπογραφία της εποχής και που, εντέλει, τον παρασύρουν νοερά σε μια άλλη εποχή, σε μια άλλη Αθήνα.

     Το 1882 ο Φοίβος Νεγρεπόντης, αξιωματικός της Αστυνομίας Αθηνών, υπόσχεται στον ετοιμοθάνατο θείο του πως θα εξιχνιάσει αυτός την μοναδική υπόθεση που δεν είχε καταφέρει να επιλύσει και που τον βασάνιζε μέχρι και το τέλος της ζωής του: τη δολοφονία της ιερόδουλης των Αθηνών. Λίγο καιρό μετά, η υπόθεση βγαίνει από το αρχείο, το μέγαρο Βαρβαρέσων, Δούκα και Βογιατζόγλου ανοίγει την πόρτα του στον επίμονο αξιωματικό μιας και είναι το κοντινότερο κτήριο στον τόπο του εγκλήματος και μαζί του πρόσωπα: Λέγκω, Οδύσσεια, Ομέρ….,

Αυγή, Το θαμμένο τετράδιο - Σπύρος Πετρουλάκης

     Μετά την παρουσίαση του νέου βιβλίου του Σπύρου Πετρουλάκη στη Δανειστική Βιβλιοθήκη του Π.Σ. Εξαμιλίων (δείτε την εδώ ) στις 22 Απριλίου 2024,  δε θα μπορούσα να μην επιλέξω για ανάγνωση το Αυγή- Το θαμμένο τετράδιο μιας και η παρουσίαση καθώς και όσα ακούστηκαν σ' αυτή κέντρισαν το ενδιαφέρον μου.

     Στο Αυγή - Το θαμμένο τετράδιο, ο συγγραφέας καταπιάνεται με μια από τις πιο σκοτεινές και αιματοβαμμένες σελίδες της σύγχρονής μας Ιστορίας, αυτή του Εμφυλίου. Με σεβασμό και αντικειμενικότητα χωρίς να τοποθετείται υπερ ή κατά κάποιου από τους εμπλεκόμενους της εμφύλιας διαμάχης ξεδιπλώνει την ιστορία του και αποκαλύπτει, συν της άλλης, λεπτομέρειες που κρατούν το ενδιαφέρον αμείωτο.

     Κεντρικό πρόσωπο η Αυγή, μια νεαρή αντάρτισσα που έρχεται αντιμέτωπη με την Ιστορία, τις Ιδέες, τα πάθη και τον έρωτα, καταστάσεις που, εν τέλει, την οδηγούν στο Παλαιό Τρίκερι Μαγνησίας, στον τόπο εξορίας 5.000 γυναικών, εκεί που οι άθλιες συνθήκες, οι βασανισμοί των δήμιων και η εξαθλίωση των κρατουμένων γράφουν τη μετεμφυλιακή Ιστορία. Η Αυγή θα περάσει μέσα από την Κατοχή, την Αντίσταση και τον Εμφύλιο για να βρεθεί το 1949 εξόριστη μαζί με άλλες σπουδαίες και άψογα σκιαγραφημένες, απο την πένα του συγγραφέα, γυναίκες, όπως η αγαπημένη μου Μαρία, με τις ιστορίες της καθεμιάς από αυτές να συνθέτουν το μωσαϊκό της μυθοπλασίας.

Παλιές και νέες χώρες - Ισίδωρος Ζουργός

     Ο Ισίδωρος Ζουργός είναι, για εμένα, ένας ξεχωριστός συγγραφέας που πάντα απολαμβάνω τα μυθιστορήματά του, μιας και η πένα του με τις λέξεις τις γεμάτες πλαστικότητα, με αιχμαλωτίζει στην ανάγνωση. Περιγραφές, εικόνες και ατμόσφαιρα χτίζουν κόσμους που σεργιανάς ανενόχλητα κρατώντας από το χέρι τον εκάστοτε ήρωά του.

       Έναν τέτοιο ήρωα, τη Λεύκα Κηρομάνου, πιάνουμε από το χέρι κι αρχίζουμε το σεργιάνι στις «Παλιές και νέες χώρες». Αθήνα, Ερμούπολη και Θεσσαλονίκη του 19ου αιώνα ζωντανεύουν μπρος στα μάτια του αναγνώστη αποκαλύπτοντας μυστικά, συνθήκες και εποχές. Η Λεύκα γράφει την ιστορία της και είναι το γραπτό της ένα ντόμινο εξελίξεων και εναλλαγών που παρασύρει και σε φέρνει μπροστά, μεταξύ άλλων, σε βεγγέρες αστών όπου η ξεδιάντροπη στάση τους καθρεφτίζει τις κοινωνικές ανισότητες, σε εμπορικές και τοκογλυφικές συναλλαγές, σε μυστικά καλά κρυμμένα καθώς και σε ανθρώπους αντιφατικούς, άλλους κυριευμένους από την εξουσία του χρήματος και άλλους αγνούς και ονειροπόλους που αγγίζουν με την στάση τους και την βαθιά φιλοσοφημένη τους σκέψη.

      Η δυναμική Λεύκα θα συναντήσει έναν τέτοιο ονειροπόλο, τον Μιχαήλ, θα τον ερωτευτεί και, μια από τις πιο ιδιόρρυθμες και πρωτότυπες λογοτεχνικές σχέσεις, θα ξεδιπλωθεί στις σελίδες του μυθιστορήματος. Οι δυο τους, με αφετηρία ένα κακόγουστο αστείο, θα συμπορευτούν και συγχρόνως θα μας ταξιδέψουν στην Αθήνα της μπελ εποκ εκεί όπου η νωθρή πρωτεύουσα καλύπτει πίσω από ψηλές μάντρες πλουσιόσπιτων μυστικά, στην Ερμούπολη του εμπορίου καθώς και στην πολυεθνική Θεσσαλονίκη όπου εργάτες διεκδικούν και η Ιστορία, ύστερα από αιματηρούς αγώνες, την απελευθερώνει και την κατατάσσει, μαζί με άλλες, στις νέες χώρες της νεοσύστατης Ελλάδας...

Το κορίτσι με το σαλιγκάρι- Πηνελόπη Κουρτζή

     "Το κορίτσι με το σαλιγκάρι" της Πηνελόπης Κουρτζή μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη, στη συχνότητα της ΕΡΤ1, με το τίτλο της σειράς να προσαρμόζεται ως ‘’Η παραλία’’. Αν και μ' αρέσει να διαβάζω πρώτα το εκάστοτε βιβλίο και μετά να παρακολουθώ την δραματοποίηση του, αυτή τη φορά έγινε το αντίστροφο με το σενάριο- ο ρόλος του Δημητρού είναι καθηλωτικός!- να μου γεννά το ενδιαφέρον και να επιλέγω τελικά το βιβλίο για ανάγνωση, κατά τη διάρκεια της οποίας διαπίστωσα πως ουδεμία σχέση έχει η μυθοπλασία της συγγραφέως με το σενάριο το οποίο, αν και δεν περίμενα να το πω αυτό, θεωρώ πως ξεπερνά το κείμενο σε πολλά επίπεδα: πλοκή, συναισθήματα, ήρωες δομημένοι.

     Πιο συγκεκριμένα, βρήκα το βιβλίο, σε γενικές γραμμές άνευρο, με ήρωες επιφανειακούς και ιστορίες, κάποιες από αυτές, να μου γεννούν την αίσθηση πως ήταν εκεί απλώς για να συμπληρώσουν τις σελίδες. Αν και η αρχή του μου κέντρισε το ενδιαφέρον καθώς έχουμε ένα έγκλημα του παρελθόντος που σημάδεψε την ηρωίδα και αναμένεται η διαλεύκανσή του, στη συνέχεια, από ένα σημείο και μετά, το κείμενο έκανε μια μεγάλη κοιλιά με το μόνο που με έκανε να θέλω να συνεχίσω την ανάγνωση να είναι οι υπέροχες περιγραφές των Ματάλων. Στο φινάλε επανέρχεται το αστυνομικό μυστήριο της αρχής το οποίο μάλιστα επιλύεται μέσα σε λίγες μόνο σελίδες κάτι που με ξένισε και είναι ένα ακόμα μείον του βιβλίου....

Το προξενιό της Ιουλίας- Γιώργος Σ. Πολίτης

     Το προξενιό της Ιουλίας του Γιώργη Σ. Πολίτη ετοιμάζεται να δραματοποιηθεί για την τηλεόραση του Alpha και πριν την προβολή του το επέλεξα για ανάγνωση. Πρόκειται λοιπόν για ένα κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές και με γραφή καλοδουλεμένη, λιτή και αιχμηρή που κατορθώνει να μεταφέρει τον αναγνώστη στο χώρο και στο χρόνο κοινωνώντας μας, εκτός από την μυθοπλασία, το κλίμα και την ηθογραφία της μετεμφυλιακής Ελλάδας.

 

     Έτσι μεταφερόμαστε στην Ελλάδα του '50 εκεί που η κεντρική ηρωίδα, η Ιουλίτσα, όπως χαρακτηριστικά την προσφωνεί ο συγγραφέας θέλοντας να τονίσει τον άβουλο χαρακτήρα της και ίσως την θέση της γυναίκας εκείνης της εποχής, περνά μέσα στις φυλακές Αβέρωφ τις τελευταίες της ημέρες πριν την εκτέλεση της θανατικής ποινής που της έχει επιβληθεί καθώς καταδικάστηκε για το φόνο του άντρα και της μικρής τους κόρης. Μια νεαρή δημοσιογράφος, η Αλεξάνδρα, θέλει να της πάρει συνέντευξη και να την κάνει να μιλήσει επιτέλους, μιας και η Ιουλίτσα δεν έχει μιλήσει σε κανέναν για τα γεγονότα που στιγμάτισαν τη ζωή της και την οδηγούν σε έξι μέρες στο θάνατο. Η συζυγοκτόνος ζει στο δικό της παρανοϊκό σύμπαν, στο σκοτεινό λαβύρινθο των σκέψεών της, μέσα στη σιωπή και την παραίτηση.

Σχεδόν γυναικα- Δημήτρης Βαρβαρήγος

     Το Σχεδόν Γυναίκα του Δημήτρη Βαρβαρήγου είναι ένα μυθιστόρημα στο οποίο το έθιμο της ιερής πορνείας, όπου σύμφωνα με αυτό κάθε κορίτσι του 5ου αιώνα υποχρεούταν να περάσει μια νύχτα στο ιερό άλσος της θεάς Αφροδίτης ασκώντας τον αγοραίο έρωτα ώστε να κερδίσει την εύνοια της θεάς, αποτελεί το ιστορικό πλαίσιο πάνω στο οποίο ξεδιπλώνεται η μυθοπλασία ενώ ταυτόχρονα στις σελίδες του προβάλλεται μια άλλη εποχή, τόσο μακρινή που η αισθητική και η νοοτροπία της δημιουργεί ποικίλα συναισθήματα στον αναγνώστη.

     Η Ινώ, η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, η Σχεδόν Γυναίκα, είναι ένα νεαρό κορίτσι, κόρη του έπαρχου της Κορίνθου, Επίβουλου, ενός φιλοχρήματου, σκληρού και φιλόδοξου πλούσιου της εποχής, που φυσικά έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για την τύχη της κόρης του. Η Ινώ βρίσκεται στο μεταίχμιο της αθωότητας και των πρώτων σκιρτημάτων, έχει ανησυχίες, ερωτήματα, πόθους και μια βαθιά επιθυμία: να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Βρισκόμαστε όμως στον 5ο αιώνα -και πόσους αιώνες μετά μέχρι να αλλάξει η θέση της γυναίκας μέσα στις κοινωνίες; - εκεί που ο πατέρας αποφασίζει τη τύχη της κόρης του.

Καλντερίμι,99 χρόνια Σαλονίκη- Γιάννης Καλπούζος

     Το Καλντερίμι-99 χρόνια στη Σαλονίκη του Γιάννη Καλπούζου είναι ένα ταξίδι στη Σαλονίκη του 19ου και 20ου αιώνα με την τέχνη του λόγου να φωτίζει λυρικά τις αλλαγές της νύμφης του Θερμαϊκού τόσο σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο όσο και στην ίδια την μορφή της. Ένας αιώνας εξιστόρησης και μέσα σ’ αυτά τα χρόνια η πόλη σμιλεύεται αλλάζει πρόσωπο, διαμορφώνεται όπως ακριβώς και οι ήρωες του αγαπημένου λογοτέχνη που παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια συνεχίζουν να ονειρεύονται, να παθιάζονται, να διαμορφώνονται με τους ακοίμητους σπόρους να χτίζουν το χαρακτήρα, να ορίζουν τα βήματά τους άλλωστε: Όλα ξεκινούν και πορεύονται σύμφωνα με όποιον ακοίμητο σπόρο φυτεύεις μέσα σου ή στον φυτεύουν. Ετούτος βαστά τα γκέμια σου και σ’ οδηγεί. Ανάβει τον πολυέλαιο της θρησκείας, το φως της πατρίδας, την πυρκαγιά του έρωτα… (σελ.558)

     Ο συγγραφέας ξεκινά την αφήγηση τοποθετώντας τον κεντρικό ήρωά του, τον Παράσκο στη Σαλονίκη του 1908 τη στιγμή όπου ανακαλύπτει πως η κόρη του Ροδάμνη έχει πέσει θύμα απαγωγής από βουλγαρική ομάδα. ο Μακεδονικός Αγώνας βρίσκεται στο αποκορύφωμά του και όλα είναι ρευστά. Τι έγινε η Ροδάμνη; Γιατί την απήγαγαν; Και ο γιος του, ο Κλεάνθης, τι ρόλο έπαιξε σ’αυτή; Τα ερωτήματα θα συνοδεύουν τον αναγνώστη καθ’ όλη την αναδρομική αφήγηση που ακολουθεί, στην οποία τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του Παράσκου θα μας αποκαλύψουν λεπτομέρειες της ζωής του και θα μας συστήσουν τον Αντύπα, τον πατέρα του ήρωα, που ο χαρακτήρας και τα σοφά του λόγια μας κερδίζουν λέξη τη λέξη.

Οι νεκροί περιμένουν - Διδώ Σωτηρίου

     Στο Οι νεκροί περιμένουν της Διδώς Σωτηρίου η Αλίκη Μαγη, η κεντρική ηρωίδα, μας διηγείται σε α' πρόσωπο τη ζωή της ίδιας και της οικογένειάς της πριν και μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Το μεγαλείο της Σμύρνης, η πτώση και η τραγωδία της πάλαι ποτέ κοσμοπολίτικης πόλης ζωντανεύει με τρόπο μεταδοτικό και αριστοτεχνικό από την σπουδαία λογοτέχνη Διδώ Σωτηρίου.

     Είναι το πρώτο της βιβλίο, γραμμένο το 1959, με αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία και δομημένο με τρόπο που να τονίζεται η συμφορά και οι κοσμογονικές αλλαγές που έφερε στη ζωή των Μικρασιατών η Καταστροφή. Χωρισμένο λοιπόν σε δύο μέρη, με το πρώτο να φιλοξενεί την ιστορία της οικογένειας Μάγη στη πατρογονική εστία της Μικράς Ασίας, στο Αϊδίνιο αρχικά και έπειτα στη Σμύρνη σε τόπους δηλαδή που ο πατέρας της οικογένειας δημιουργεί τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο και με το δεύτερο να την ακολουθούμε στον Πειραιά και τις προσφυγικές συνοικίες.

     Η Αλίκη ζει ανέμελα στο Αϊδίνιο με τον πατέρα να προσφέρει μια καλή ζωή στην οικογένειά του καθώς το εργοστάσιο σαπουνιού απέδιδε καρπούς. Λίγο καιρό μετά η οικογένεια για επαγγελματικούς λόγους θα μετακομίσει στη Σμύρνη, θα νιώσει την κοσμοπολίτικη αύρα της ενώ το Μάη του 1919 θα υποδεχθεί τον ελληνικό στρατό αγνοώντας τα μελλούμενα. Το Αϊδίνιο απελευθερώνεται μέχρι που ο τούρκικος στρατός οργανώνεται και το ανακαταλαμβάνει. Οι θηριωδίες στις οποίες επιδίδονται σοκάρουν με τους συγγενείς και τους συγχωριανούς τους να συμπληρώνουν το μωσαϊκό της αφήγησης ζωντανεύοντας γεγονότα και πρόσωπα.

Το βραχιόλι της φωτιάς - Βεατρίκη Σαΐας- Μαγρίζου

     Η δραματική πορεία μιας εβραϊκής οικογένειας της Θεσσαλονίκης του 20ου αιώνα καθώς και της ίδιας της κοινωνίας περνούν μέσα από την εξιστόρηση της συγγραφέως Βεατρίκης Σαΐας- Μαγρίζου στο Βραχιόλι της Φωτιάς ζωντανεύοντας στις σελίδες του την εποχή και το ιστορικό της πλαίσιο.

     Με αφετηρία την Πυρκαγιά του 1917 στη Θεσσαλονίκη η συγγραφέας μας αφηγείται την ιστορία της οικογένειας του πατέρα της. Η Μπενούτα, η μητέρα της εύπορης οικογένειας βρίσκεται μαζί με τα παιδιά της στο σπίτι τη στιγμή που η φωτιά τυλίγει την εβραϊκή συνοικία και η κάπνα κάνει αποπνικτική την ατμόσφαιρα. Για καλή τους τύχη ο τσιγγάνος Αγγελής τους ανεβάζει στο κάρο του και τους σώζει τη τελευταία στιγμή. Ο Αγγελής τους οδηγεί στον καταυλισμό των τσιγγάνων, μακριά από τη πόλη που οι φλόγες την καταπίνουν. Όσο θα μείνει στον καταυλισμό η Μπενούτα και μαζί της και οι αναγνώστες θα γνωρίσουν τη νοοτροπία, τα ήθη και τα έθιμα της νομαδικής φυλής που σε πολλά μοιάζουν με αυτά των Εβραίων αγνοώντας πως ακόμα και το φινάλε θα είναι κοινό. Φεύγοντας θα αφήσει πίσω για ευχαριστώ στην οικογένεια του Αγγελή ενα βραχιόλι κειμήλιο, ενα βραχιόλια κρίκο συνδετικό ανθρώπων και γεγονότων.

...Φεύγοντας, της χάρισα το βραχιόλι του μπατ-μίτσβα, η μένσα μου, καταπως συνηθίζουμε να κάνουμε εμείς δώρο στα κορίτσια τη μέρα της ενηλικίωσής τους. Το δικό μου βραχιόλι ηταν, ομως ιδιαίτερο. Δε. τελείωνε σε κεφάλι φιδιού, όπως όλα τ' αλλά. Το δικό μου κατέληγε σε δύο οβάλ πλακίτσες, στις οποίες ήταν χαραγμένα τα αρχικά μου με διαμαντάκια. Ένα καλλιγραφικό Μ κι ενα Ν. Μπενούτα Ντάσα. (σελ.51-52).

Η Νοσοκόμα - Δήμητρα Ιωάννου

   Η Νοσοκόμα της Δήμητρας Ιωάννου είναι ένα καταιγιστικό μυθιστόρημα με τις ανατροπές να καθηλώνουν τον αναγνώστη στις σελίδες του. Έρωτες, πάθη, ίντριγκες και μια ανεξιχνίαστη και αινιγματική εξαφάνιση που για τριάντα χρόνια μένει στο παρασκήνιο συνθέτουν την ιστορία της Κατερίνας Συμεωνίδη, της κεντρικής ηρωίδας του κειμένου καθώς και των υπόλοιπων ηρώων που μόνο δευτεραγωνιστικό ρόλο δεν έχουν.

     Στην Άνδρο του '60 καταφτάνει η Νοσοκόμα, η Κατερίνα, και είναι η άφιξή της αυτή που δίνει την ώθηση για να αρχίσει το κουβάρι της αφήγησης να ξετυλίγεται. Η Κατερίνα αναλαμβάνει να κουράρει την Ισαβέλλα Δελαγραμμάτικα, την αρχόντισσα του νησιού, και είναι το δέσιμο των δύο γυναικών τέτοιο που η νεαρή νοσοκόμα αρχίζει να ερευνά τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εξαφανίστηκε πριν από τριάντα χρόνια η Φλωρέζα Δελαγραμμάτικα, η δεκαοκτάχρονη τότε κόρη της Ισαβέλλας, της μάνας που ο πόνος, η αγωνία και ο βουβός σπαραγμός με τον οποίο αντιμετωπίζει την εξαφάνιση της πρωτότοκής της, δημιουργεί έντονα συναισθήματα στον αναγνώστη, ο οποίος συμπάσχει, συμπονεί, συναισθάνεται την μάνα που ψάχνει τη λύτρωση φέρνοντας πολλές φορές στα χείλη του τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου:

     Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους, τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια τής μητέρας τους την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΐ κι ακούει το νερό να κοχλάζει σα να σπουδάζει τον ατμό και το χρόνο.

Πάντα εκεί ...

      Δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά. Μένουν στο σπίτι κι έχουν μια ξέχωρη προτίμηση να παίζουν στον κλεισμένο διάδρομο και κάθε μέρα μεγαλώνουν μέσα στην καρδιά μας, τόσο που ο πόνος κάτω απ’ τα πλευρά μας, δεν είναι πια απ΄ τη στέρηση μα απ’ την αύξηση. Κι αν κάποτε οι γυναίκες βγάζουν μια κραυγή στον ύπνο τους, είναι που τα κοιλοπονάνε πάλι.

     Η Κατερίνα ρωτά, ψάχνει, αναζητά την αλήθεια. Τι απέγινε το φωτεινό κορίτσι με το αέρινο φόρεμα; Ποιος και γιατί εξαφάνισε την λεπτεπίλεπτη και ευγενική Φλωρέζα; Η αλήθεια είναι εκεί κρυμμένη στα πέπλα του χρόνου, ένα φύσημα αρκεί για να βγει στο φως, όπως κάθε αλήθεια, και να λάμψει πάνω από το σκοτάδι, τα συμφέροντα και την πονηριά...

Μικρασία, Το τραγούδι του αποχωρισμού- Θοδωρής Παπαθεοδώρου

   Το νέο βιβλίο του Θοδωρή Παπαθεοδώρου, Μικρασία- Το τραγούδι του αποχωρισμού, μας ταξιδεύει στα παράλια της Μικράς Ασίας, λίγα χρόνια πριν τη Καταστροφή του 1922, στη Φώκαια του 1914 εκεί όπου οι Νεότουρκοι εξαπολύουν τις πρώτες σφαγές, γεγονός που προσωπικά αγνοούσα, οι οποίες και θεωρούνται προμήνυμα όσων θα ακολουθήσουν την επόμενη δεκαετία στη Μικρά Ασία. Η πένα του συγγραφέα, που ξέρει να χειρίζεται με μαεστρία την πλούσια γλώσσα μας, μας κοινωνεί, για άλλη μια φορά, Ιστορία με τρόπο αμερόληπτο και κατανοητό, Ιστορία με τις λεπτομέρειες της να με ξαφνιάζουν και ταυτόχρονα να συμπληρώνουν με νέα κομμάτια το παζλ της αποδίδοντας συγχρόνως και το κλίμα της εποχής όπου εξελίσσεται η υπόθεση του μυθιστορήματος..

      Η Ιστορία λοιπόν δίνει το έναυσμα για να δράσουν οι ήρωες του Παπαθεοδώρου με την Αννιώ, την κεντρική ηρωίδα, να επηρεάζεται από αυτή, να διαμορφώνεται και να ορίζεται από την ορμή της όπως άλλωστε όλο το ελληνικό στοιχείο της Μικράς Ασίας των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα.

      Στη Φώκαια λοιπόν του 1914, η Αννιώ η μεγάλη κόρη της οικογένειας Παπάζογλου ζει και γεύεται τους καρπούς και τις ομορφιές της αιολικής γης. Τριγυρνά στην πόλη της, την γνωρίζει, την αγαπά σπιθαμή τη σπιθαμή. Γνωρίζει και τον έρωτα στο πρόσωπο ενός ιδεαλιστή δασκάλου που με την σειρά του την κάνει να αγαπήσει την Ιστορία του τόπου της. Όλα αυτά μέχρι τον Ιούνιο του 1914, τότε που οι Νεότουρκοι μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο καταστρέφουν τη Φώκαια. Βιασμοί, φωτιές, βιαιοπραγίες, λεηλασίες... Με τους Φωκαείς στο κυνήγι και στην εκρίζωση τους.

Κατά Ιωάννη - Σπύρος Πετρουλάκης

     Στα Χανιά του 20ου αιώνα ο Ιωάννης, ο νέος ήρωας του Σπύρου Πετρουλάκη, ζει με την εκ γενετής αναπηρία του να τον στιγματίζει και να τον περιθωριοποιεί ακόμα και από άτομα της ίδιας του της οικογένειας όπως λόγου χάρη της μητέρας του, μιας σκληρής προσωπικότητας που δε διστάζει να φυλακίσει και να κακοποιήσει το ίδιο της το σπλάχνο καθώς τον θεωρούσε μίασμα της φύσης και υποδιαιστερο. Μόνη διέξοδο στην κατατρεγμένη του ζωή η Τέχνη, η ζωγραφική, που μέσω αυτής η ψυχή του γαληνεύει και ταξιδεύει ελεύθερη και απαλλαγμένη από τα επίγεια. Ο έρωτας στο πρόσωπο μιας νεαρής Μουσουλμάνας θα ολοκληρώσει το "ατελές" κορμί του και κυρίως την ψυχή του...

      Στα Χανιά του τώρα και στη μονή της Παναγίας της Ακρωτηριανής, σε αυτό το σημείο να αναφέρω πως οι περιγραφές του τόπου είναι από τις πιο επιβλητικές, παραστατικές και μεταδοτικές στιγμές του κειμένου μιας και η άγρια ομορφιά της κρητικής γης αποτυπώνεται στο χαρτί έντεχνα, ο συντηρητής έργων τέχνης Σταύρος Βεργάκης αναλαμβάνει την συντήρηση των εικόνων τη μονής... ανάμεσα σ' αυτές και μίας εικόνας, η οποία αγγίζει τα όρια της βλασφημίας καθώς ο δημιουργός δεν ακολούθησε τους κανόνες της αγιογραφίας απεικονίζοντας την Παναγιά με τρόπο αιρετικό. Όσο περνούν οι μέρες και οι εργασίες της συντήρησης προχωρούν, ο Σταυρός Βεργάκης φέρνει σιγά σιγά στο φως την ιστορία που κρύβεται κάτω από το εικόνισμα, μια ιστορία γεμάτη πόνο, πάθος και σπαραγμό. Ποιος είναι όμως ο δημιουργός της; Μ' αυτό το ερώτημα ο Σταυρός φτάνει ως τη Σμύρνη και το παρόν ενώνεται με το παρελθόν, η ιστορική ανάδρομη με τη μύθοπλασία...

     Στο "Κατά Ιωάννη" του Σπύρου Πετρουλάκη ο αναγνώστης ανταμώνει έναν ήρωα που τον συμπονά, τον αφουγκράζεται, νιώθει και βιώνει μαζί του τον κοινωνικό ρατσισμό και την ενδοοικογενειακή κακοποίηση που υφίσταται με όλο του το είναι. Ανταμώνει όμως και θύτες που τον θυμώνουν, τον προβληματίζουν και που λερώνουν έννοιες και ρόλους και πιο συγκεκριμένα αυτόν της μάνας...

Συνέντευξη με έναν Κουρο- Μαίρη Βογιατζή

Σκίτσο: Ξανθίππη Κόλλια

     Πάμε να διαβάσουμε μια πρωτότυπη συνέντευξη με ενδιαφέρουσες ερωταπαντήσεις.

- Ποσών χρόνων είσαι;

- Α, είμαι ένας αιώνιος νέος ετών 2600!

Τι;;;; Ποιος μπορεί να δίνει μια τέτοια απάντηση; 2600 χρόνων;; Μάλλον ο συνεντευξιαζόμενος μας εμπαίζει. 2600 χρόνων;

-... γιατί σε έφτιαξαν γυμνό;

- Μα για να συμβολίζω την ελευθερία της ομορφιάς!

Αν μη τι άλλο, έξυπνη απάντηση! Ας συνεχίσουμε λίγο ακόμα μπας και καταλάβουμε ποιος είναι ο ομιλητής.

- Γιατί βαδίζεις μπροστά με τ'αριστερο; Θες να πας κάπου;

-... αυτό το μικρό βήμα κάθε κουρού και κόρης της Ελλάδας έφερε μετά ένα πιο μεγάλο βήμα, και λίγο αργότερα ένα ακόμα μεγαλύτερο... Μέχρι που τ' αγάλματα ελευθερώθηκαν εντελώς σα να ξεκόλλησαν από τη πέτρα...

      Η τελευταία απάντηση μας έδωσε, φυσικά, να καταλάβουμε πως ο συνεντευξιαζόμενος δεν είναι άλλος από έναν Κούρο άλλωστε τ' αγάλματα έχουν φωνή! Τι, αμφιβάλλετε; Κακώς, πολύ κακώς!

     Ο Ευτύχης, ένας δωδεκάχρονος μαθητής, δεν ενστερνίζεται την άποψή σας -και καλά κάνει!- καθώς πιστεύει ακράδαντα ότι τ' αγάλματα έχουν φωνή! Και έτσι όταν η δασκάλα του, του αναθέτει να γράψει στη σχολική εφημερίδα, η ιδέα να πάρει συνεντεύξεις από αγάλματα τρυπώνει στο μυαλουδάκι του και ενθουσιάζει τους πάντες.

       Με τη φωτογραφική του μηχανή ανά χείρας, το μπλοκάκι και το μολύβι του στέκει απέναντι από τον Κουφό της Σάμου με τις ερωτήσεις να πέφτουν βροχή. Οι απαντήσεις του πέτρινου γίγαντα ενθουσιάζουν, πληροφορούν και γεμίζουν περηφάνια για την ιστορική μας κληρονομιά τον αναγνώστη του κειμένου!

     Το Συνέντευξη με έναν Κούρο της Μαίρης Βογιατζής κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική και είναι το 1ο βιβλίο της σειράς Ευτυχής, ο ρεπόρτερ των μουσείων, στην οποία η συγγραφέας με απλό, χιουμοριστικό και ευφυές τρόπο, μέσω του Ευτύχη, παρακινεί τους μικρούς αναγνώστες να αφουγκραστούν τα εκθέματα του εκάστοτε μουσείου και να ακούσουν την Ιστορία που κουβαλούν, την Ιστορία των δημιουργών τους, την Ιστορία των προγόνων μας, την Ιστορία του τόπου μας, τη δική μας Ιστορία!

     Εξαιρετική η ιδέα στο φινάλε της αφήγησης όπου η συγγραφέας δίνει οδηγίες στους αναγνώστες για το πώς μπορούν να γίνουν και οι ίδιοι ρεπόρτερ και να παίρνουν συνεντεύξεις αρθρογραφώντας όπως ο ήρωάς της κάνοντας το κείμενο διαδραστικό! Η εικονογράφηση είναι εξαιρετική, σουρεαλιστική με το άσπρο των αγαλμάτων να κυριαρχεί και να μεταδίδει την χαρά και την αισιοδοξία του!

     Επιλέξτε το για τα παιδιά σας!! Θα πληροφορηθούν διασκεδάζοντας ενώ θα αγαπήσουν και θα δουν από διαφορετική σκοπιά τα μουσεία και τα εκθέματά τους. Ωραία επιλογή και για τους εκπαιδευτικούς, θα τους δώσει την αφορμή που ψάχνουν για να μιλήσουν για τα Μουσεία και την πολιτισμική μας κληρονομιά με διαδραστικό τρόπο !

Άγραφος νόμος - Σόφη Θεοδωρίδου

     Άγραφος νόμος, το νέο, εξαιρετικό μυθιστόρημα της αγαπημένης μου συγγραφέως Σόφης Θεοδωρίδου είναι ένα κοινωνικό - αισθηματικό αφήγημα που μας μεταφέρει εντέχνως στο χώρο και το χρόνο στον οποίο δρουν οι ήρωες που αποκαλύπτουν τον εσωτερικό τους κόσμο όντας άψογα σκιαγραφημένοι από την πένα της συγγραφέως. Αν και τοποθετημένο το 1937, διαπραγματεύεται ένα τόσο διαχρονικό και επίκαιρο θέμα, αυτό της θέσης της γυναίκας στη κοινωνία.

        Η υπόθεση ξετυλίγεται σε ένα χωριό της Βορείου Ελλάδας εκεί που η Αιμιλία, η κεντρική ηρωίδα, ακολουθεί το Δάμο και μπαίνει στο σπίτι της οικογένειάς του ως νύφη.

      Προσφυγοπούλα από τον Πόντο έχοντας βιώσει τη σφαγή, τον εκτοπισμό και την ορφάνια γνωρίζει στην Αθήνα σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής της αφού η Θυμία, η γυναίκα που ανέλαβε τη φροντίδα της, μόλις έχει πεθάνει, τον μουσικό και προοδευτικό για την εποχή Δάμο όπου και τον ακολουθεί στο χωριό του και τον παντρεύεται.Η Αιμιλία από την Αθήνα θα βρεθεί στην επαρχία εκεί που οι γυναίκες ανήκουν στον κύρη του σπιτιού και οι νύφες στις πεθερές. Τα κορίτσια έχουν συγκεκριμένο ρόλο: γαλουχούνται για να γίνουν υπάκουες σύζυγοι, αναπαραγωγικές μηχανές και ακούραστες νοικοκυρές χωρίς βούληση, επιθυμίες και λόγο.

     Οι κάτοικοι του χωριού θα την βάλουν στο στόχαστρο, θα την αποκαλούν πρωτευουσιάνα και μαζί με την πεθερά της θα δυσκολέψουν τον έγγαμο βίο με τον Δάμο που τόσο την αγαπά και τη σέβεται.

      Στο χωριό που συμβιώνουν έπειτα από τους Βαλκανικούς πολέμους και τη Καταστροφή πρόσφυγες και ντόπιοι σλαβόφωνοι, η Σόνια, η περίφημη μοδίστρα νυφικών στη περιοχή, η Νίνα, η σπιρτόζα καφετζού, η Αννίτα που ο άγραφος νόμος την υποχρέωσε να παντρευτεί έναν άντρα που δεν αγαπούσε και η προδομένη Κατινούλα θα συνθέσουν το μωσαϊκό της μυθοπλασίας αναδεικνύοντας συγχρόνως τα λαογραφικά και ηθογραφικά στοιχεία της εποχής με την Ιστορία να είναι ο πρωτεργάτης αυτών: ρετσινόλαδο σε όσους δεν μιλούν σωστά τα ελληνικά την εποχή του Μεταξά, Αντίσταση και Εμφύλιος που δίχασε ακόμα και τα μέλη ίδιων οικογενειών.

Το ξανθό κορίτσι της Σαντορίνης - Μαρίζα Κωχ

      Το ξανθό κορίτσι της Σαντορίνης είναι ένα όμορφο, τρυφερό, γεμάτο αθωότητα αυτοβιογραφικό αφήγημα της υπέροχης και διεθνούς φήμης Ελληνίδας τραγουδίστριας Μαρίζας Κωχ.

      Η αφήγησή της ξεκινά από το φθινόπωρο του 1952 και την άφιξη της στο κυκλαδίτικο νησί της Σαντορίνης όπου μαζί με την αδερφή της, την Ειρήνη, θα φιλοξενηθούν στο σπίτι του θείου τους καθώς η μητέρα τους μένει πίσω στην Αθήνα για να εργαστεί. Η μικρή Μαρίζα στο νησί έρχεται κοντά στη φύση, κάνει σκανταλιές, σκασιαρχεία, ανακαλύπτει την κλίση της στη μουσική, μπαίνει στην εφηβεία, βιώνει έντονα συναισθήματα με την αγάπη των συγγενών να γίνεται σκέπη και να επουλώνει τις πληγές που άφησε η μεταπολεμική Αθήνα: φτώχεια, προκαταλήψεις και στιγματοποίηση.

     Παιδιά ακόμα έζησαν το κοινωνικό στίγμα μιας και ο πατέρας τους ήταν Γερμανός αξιωματικός στην κατεχόμενη Αθήνα με τους πιτσιρικάδες να τις αποκαλούν "τα Γερμανάκια" και να τις πετροβολλούν. Παιδιά του πολέμου, λοιπόν, και δε θα μπορούσε παρά σ' αυτά η Μαρίζα Κωχ να αφιερώσει το βιβλίο της με την ευχή όπως αναφέρει στο οπισθόφυλλο "... όλα τα παιδιά του πολέμου, του κάθε πολέμου, να γευτούν την αγάπη και την γιατρειά, όπως εγώ."

     Οι περιγραφές του νησιού μας μεταφέρουν στην ηφαιστειακή γη της Θήρας, με την επιβλητική Καλντέρα, τα καλντερίμια, τα πατητήρια, τα καφενεία και τα γαϊδουράκια που βοηθούσαν στη μετακίνηση. Τα ήθη και τα έθιμα καθώς και η ντοπιολαλιά ζωγραφίζουν την αφήγηση και ζωντανεύουν μια άλλη εποχή, μια άλλη Ελλάδα.

     Το ξανθό κορίτσι της Σαντορίνης κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, στις σελίδες του θα βρείτε και φωτογραφικό υλικό από το προσωπικό αρχείο της Μαρίζας Κωχ καθώς και στίχους δύο τραγουδιών για τη Σαντορίνη!

      Διαβάστε το! Θα σας συγκινήσει! Θα σας ταξιδέψει!

Βαθμολογία 5/5

Βιογραφία συγγραφέως

Στοιχεία Βιβλίου:

Τίτλος: Το ξανθό κορίτσι της Σαντορίνης

Συγγραφέας: Μαρίζα Κωχ

Εκδ.: Μεταίχμιο

Ημερ.Εκδ.: Μάιος 2018

Σελ.: 197

Δήμητρα Κωλέτη

Η δίκη που άλλαξε τον κόσμο- Στέφανος Δάνδολος

    Η δίκη που άλλαξε τον κόσμο του Στέφανου Δάνδολου είναι ένα πόνημα που για εμένα εμπεριέχει όλα όσα θεωρώ πως συνυπάρχουν στην έννοια Λογοτεχνία: πρωτότυπο θέμα με πληροφορίες και λεπτομέρειες που μας ‘’ξανασυστήνουν’’ την ομορφότερη ιστορία του κόσμου, συναισθήματα που κατακλύζουν τον αναγνώστη ο οποίος βιώνει όλα όσα οι ήρωες κουβαλούν, αναπαράσταση της εποχής με τρόπο έντεχνο όπου έχεις την αίσθηση ότι είσαι αναπόσπαστο κομμάτι της, αφήγηση και τεχνικές που κάνουν το κείμενο ζωηρό λ.χ. η αποστροφή του λόγου στον αναγνώστη.

     Ο συγγραφέας με την τέχνη του λόγου που τόσο άψογα χειρίζεται όπως μας έχει αποδείξει άλλωστε και στα προηγούμενα εξαιρετικά μυθιστορήματά του, Ιστορία χωρίς όνομα και Φλόγα και Άνεμος, μας μεταφέρει στη νύχτα που δικάζεται ο Θεάνθρωπος από τον Πιλάτο και μέσα από το πρίσμα που ακούει στο όνομα Κλαυδία Πρόκλα ξαναζούμε και κυρίως μαθαίνουμε πράγματα που αγνοούσαμε για πρόσωπα και γεγονότα που έλαβαν χώρα στη Δίκη που άλλαξε τον κόσμο καθώς και τις συνέπειες Της μιας και οι πρωταγωνιστές δε μπορούσαν να μείνουν ανεπηρέαστοι.

      Η Κλαυδία Πρόκλα, η σύζυγος του Πιλάτου, μια Ρωμαία της αριστοκρατικής κοινωνίας την οποία η Εκκλησία αγιοποίησε και γιορτάζει στις 27 Οκτωβρίου, θα είναι η μόνη που θα προσπαθήσει τις δύσκολες στιγμές της δίκης Του να Τον σώσει, η αγάπη και η αφοσίωσή της θα κονταροχτυπηθεί με τη βία, το αίμα, το σκοτάδι και τις ραδιουργίες των Φαρισαίων και των ενορχηστρωτών της Σταύρωσής Του. Η Ραχήλ, η πιστή υπηρέτρια της, θα αναλάβει να μεταφέρει το μήνυμα της Πρόκλας στον Πιλάτο ώστε να αποφευχθεί η καταδίκη Του. Ποιο ήταν αυτό το μήνυμα; Όποιο και να ήταν δε μπόρεσε να σταματήσει το Σχέδιο Εκείνου μιας και “Ήρθα στον κόσμο να μαρτυρήσω για την αλήθεια”...

     Μετά τη Σταύρωση η ζωή του Πιλάτου, της Πρόκλας, της Ραχήλ, αιμοσταγών στρατηγών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όπως του Πετρώνιου Μάξιμου θα αλλάξει. Ο τότε μικρόκοσμός τους καταρρέει με μελαγχολικό ορυμαγδό για να αναδειχθεί μέσα από το κήρυγμα και την θυσία Του, η αγάπη, η αφοσίωση και η αλληλεγγύη που ο λόγος Του εμπεριείχε.

Ούτε η μάνα μου- Έφη Καγξίδου & Λίνα Σπεντζάρη

     Στο «Ούτε η μάνα μου» των Έφη Καγξίδου και Λίνα Σπεντζάρη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΞΗ συναντάμε μια αληθινή ιστορία γεμάτη ανατροπές, αισθήματα και ήρωες που σε οδηγούν στο ταξίδι της δικής τους πορείας ζωής, ένα ταξίδι κακοτράχαλο με πολλά σκαμπανεβάσματα και συγκινήσεις μέχρι να οδηγηθούμε, εν τέλει, στο λυτρωτικό του φινάλε.

      Ούτε η μάνα μου, ένας τίτλος παράπονο για τον κεντρικό ήρωα, τον καπετάν-Γιώργη που την κρισιμότερη στιγμή της ζωής του ούτε η μάνα του δεν πίστεψε τα λεγόμενά του με αποτέλεσμα να ανατραπούν τα μέχρι τότε κεκτημένα του.

     1920 και η Μοίρα στήνει τα δικά της καρτέρια. Μια δολοφονία, ένας όχλος που με συνοπτικές διαδικασίες βρίσκει το θύτη και τον καταδικάζει και μια μάνα που δεν ακούει την ψυχή και την αλήθεια του ίδιου της του παιδιού, αναγκάζουν τον Γιώργη να εγκαταλείψει το νησί, τη γυναίκα και το παιδί του με το στίγμα του φονιά να έχει αγκιστρωθεί απάνω του. Η οδύσσεια του μόλις ξεκινά...

      Χίος και έπειτα Βουρλά της Μικράς Ασίας, εκεί που μια νέα αγάπη θα τον βγάλει από την μοναχικότητα χωρίς όμως να ξεκλειδώσει το μπαούλο των μυστικών του παρελθόντος. Η Πάτρα, με τα γαλάζια μάτια θα τον ταξιδέψει στη θάλασσα της συντροφικότητας, της εμπιστοσύνης, της αγάπης. Το 1922 όμως όλο και πλησιάζει με τις στάχτες της Καταστροφής να κάνουν τον Γιώργη και τη νέα οικογένειά του πρόσφυγες σε μια Ελλάδα που η Ιστορία θα του βάλει πολλές ακόμα τρικλοποδιές...

     Το «Ούτε η μάνα μου» είναι ένα καλογραμμένο κείμενο με όμορφο λεξιλόγιο και καλολογικά στοιχεία. Μια όμορφη εικόνα: Τα στέφανα τα άλλαξε η πανσέληνος. Καλεσμένοι τα δελφίνια, οι σειρήνες, οι Νηρηίδες, τα ξωτικά, οι νεράιδες του νερού.... Μάρτυρες τ' αστέρια που απόψε ήταν όλα στον ουρανό. Δεν έλειπε κανένα. Ο ύπνος τους σκέπασε με το σεντόνι του τα χαράματα. Δεν ήθελαν να κοιμηθούν. Τους νανούρισαν τα κύματα με το τραγούδι των παφλασμών τους. Στη σιγαλιά η αγάπη ξαγρυπνούσε στο κρεβάτι. Άγιαζε τα κορμιά. (σελ.183)