Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ακριβώς το ανακάλυψα για πρώτη φορά. Ήμουν πολύ μικρή. Την ύπαρξή του τη γνωρίζαμε μόνο οι δυο μας. Εκείνο κι εγώ. Ήταν το αόρατο σακούλι που είχα κρεμασμένο στην πλάτη μου. Μέσα μπορούσα να πετάω ό, τι το κοινωνικό μου περιβάλλον και, προπαντός, οι γονείς μου θεωρούσαν ανεπίτρεπτο επάνω μου ή στη συμπεριφορά μου.
... Οι γονείς μου έκαναν τα πάντα για εμένα εκτός από το να με αφήσουν να γίνω ο εαυτός μου. "Τα καλά κορίτσια δε θυμώνουμε!" Πήρα τότε το θυμό μου, που δεν ταίριαζε με την εικόνα της καλής κόρης, αργότερα κυρίας, συζύγου, μάνας, και τον πέταξα μέσα στο αόρατο σακούλι. "Τα καλά κορίτσια δεν αντιμιλούν!" Πάει και η γνώμη μου μέσα στο σακούλι. "Τα καλά κορίτσια δε φωνάζουν!" Πάει η φωνή μου. "Τα καλά κορίτσια δε χορεύουν έτσι ξεδιάντροπα!" Πάει και ο αυθορμητισμός μου. Ακολούθησε η ευαισθησία μου, η σεξουαλικότητά μου, και στο τέλος η αυθεντικότητά μου, και δεν μπορώ πια να θυμηθώ και τι άλλο. ... το κρέμασα στην πλάτη μου (αναφέρεται στο σακούλι) και από τότε έγινε αναπόσπαστο εξάρτημα της ύπαρξής μου. Χρειάστηκα είκοσι χρόνια για να το γεμίσω. Από τα είκοσι και μετά, πέρασα την υπόλοιπη ζωή μου τραβώντας έξω από το σακούλι ένα ένα ό, τι είχα πετάξει μέσα. Έπρεπε να τα κάνω ξανά όλα δικά μου, για να μπορέσω να ζήσω.
αποσπάσματα σελίδων 58 & 60- Lacryma Christi, Το δάκρυ του Χριστού
Το δεύτερο αυτοτελές μυθιστόρημα της τριλογίας της Διασποράς της αγαπημένης συγγραφέως Φιλομήλα Λαπατά, το «Lacryma Christi, Το δάκρυ του Χριστού» φιλοξενεί στις σελίδες του την ιστορία μιας ηρωίδας που η πορεία της στο ταξίδι της αφήγησης μάς αποκαλύπτει διαχρονικές αλήθειες: για τη σχέση του ανθρώπου με την οικογένεια, το Θεό, τις κοινωνικές συμβάσεις που κομματιάζουν την προσωπικότητα, την πάλη του ατόμου να γίνει ο εαυτός του, να τον αγαπήσει και να τον αποδεχτεί. Η αγάπη, το μίσος, η συγχώρεση τυλίγουν τους ήρωες και κατ' επέκταση τους αναγνώστες τους. Οι ήρωες και οι τόποι που αυτοί δρουν, η σαγηνευτική Σαρδηνία του 19ου αιώνα, παίρνουν μορφή μέσα από την εξαιρετική γραφή της Φιλομήλα Λαπατά με τη χρήση της γλώσσας να είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετική και αυτή που κυριαρχεί, εν τέλει, στο κείμενο, για άλλη μια φορά.
Βαθμολογία 5/5
Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Lacryma Christi, Το δάκρυ του Χριστού
Συγγραφέας: Φιλομήλα Λαπατά
Εκδ. Καστανιώτη
Ημ.Εκδ.: 2004
Σελ. 380
