Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ακριβώς το ανακάλυψα για πρώτη φορά. Ήμουν πολύ μικρή. Την ύπαρξή του τη γνωρίζαμε μόνο οι δυο μας. Εκείνο κι εγώ. Ήταν το αόρατο σακούλι που είχα κρεμασμένο στην πλάτη μου. Μέσα μπορούσα να πετάω ό, τι το κοινωνικό μου περιβάλλον και, προπαντός, οι γονείς μου θεωρούσαν ανεπίτρεπτο επάνω μου ή στη συμπεριφορά μου.
... Οι γονείς μου έκαναν τα πάντα για εμένα εκτός από το να με αφήσουν να γίνω ο εαυτός μου. "Τα καλά κορίτσια δε θυμώνουμε!" Πήρα τότε το θυμό μου, που δεν ταίριαζε με την εικόνα της καλής κόρης, αργότερα κυρίας, συζύγου, μάνας, και τον πέταξα μέσα στο αόρατο σακούλι. "Τα καλά κορίτσια δεν αντιμιλούν!" Πάει και η γνώμη μου μέσα στο σακούλι. "Τα καλά κορίτσια δε φωνάζουν!" Πάει η φωνή μου. "Τα καλά κορίτσια δε χορεύουν έτσι ξεδιάντροπα!" Πάει και ο αυθορμητισμός μου. Ακολούθησε η ευαισθησία μου, η σεξουαλικότητά μου, και στο τέλος η αυθεντικότητά μου, και δεν μπορώ πια να θυμηθώ και τι άλλο. ... το κρέμασα στην πλάτη μου (αναφέρεται στο σακούλι) και από τότε έγινε αναπόσπαστο εξάρτημα της ύπαρξής μου. Χρειάστηκα είκοσι χρόνια για να το γεμίσω. Από τα είκοσι και μετά, πέρασα την υπόλοιπη ζωή μου τραβώντας έξω από το σακούλι ένα ένα ό, τι είχα πετάξει μέσα. Έπρεπε να τα κάνω ξανά όλα δικά μου, για να μπορέσω να ζήσω.
αποσπάσματα σελίδων 58 & 60- Lacryma Christi, Το δάκρυ του Χριστού
Το δεύτερο αυτοτελές μυθιστόρημα της τριλογίας της Διασποράς της αγαπημένης συγγραφέως Φιλομήλα Λαπατά, το «Lacryma Christi, Το δάκρυ του Χριστού» φιλοξενεί στις σελίδες του την ιστορία μιας ηρωίδας που η πορεία της στο ταξίδι της αφήγησης μάς αποκαλύπτει διαχρονικές αλήθειες: για τη σχέση του ανθρώπου με την οικογένεια, το Θεό, τις κοινωνικές συμβάσεις που κομματιάζουν την προσωπικότητα, την πάλη του ατόμου να γίνει ο εαυτός του, να τον αγαπήσει και να τον αποδεχτεί. Η αγάπη, το μίσος, η συγχώρεση τυλίγουν τους ήρωες και κατ' επέκταση τους αναγνώστες τους. Οι ήρωες και οι τόποι που αυτοί δρουν, η σαγηνευτική Σαρδηνία του 19ου αιώνα, παίρνουν μορφή μέσα από την εξαιρετική γραφή της Φιλομήλα Λαπατά με τη χρήση της γλώσσας να είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετική και αυτή που κυριαρχεί, εν τέλει, στο κείμενο, για άλλη μια φορά.
Βαθμολογία 5/5
Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Lacryma Christi, Το δάκρυ του Χριστού
Συγγραφέας: Φιλομήλα Λαπατά
Εκδ. Καστανιώτη
Ημ.Εκδ.: 2004
Σελ. 380
Ακολούθησε η ανάγνωση του τρίτου και τελευταίου μέρους της σειράς ,το Εις το όνομα της μητρός. Η θεματολογία του μου άρεσε περισσότερο από το προηγούμενο, οι ήρωες του, ήρωες αρχαίας τραγωδίας, βιώνουν τις συνέπειες των επιλογών τους, επιλογές που επηρεάζουν τους ίδιους μα και τους απογόνους τους. Η Αμαλία αναζητά την αλήθεια γύρω από την ζωή της μητέρας της που την έχασε σε μικρή ηλικία. Κανείς δεν μιλά για αυτήν και την ιστορία της. Δύο οικογένειες θα μπουν στο υφάδι της διήγησης, τα πρόσωπα των οποίων θα βιώσουν λογιών λογιών συναισθήματα και καταστάσεις: έρωτα, πάθος, μίσος, εκδίκηση, οδυνηρές απώλειες, μυστικά, που θα φτάσουν στις επόμενες γενιές και θα επηρεάσουν καθοριστικά τη ζωή τους. Οι περιγραφές της Νάπολης, με τις τόσες αντιθέσεις, ήταν απολαυστικές και μετέδιδαν το κλίμα του τόπου και της εποχής.
Διαβάστε τα! Η πένα της Φιλομήλα Λαπατά θα σας αιχμαλωτίσει στις αράδες των κειμένων και οι ήρωες στην εσωτερική τους πάλη για την κατάκτηση των επιθυμιών και του είναι τους…
"Πατρίδα μας, Αμαλία, είναι αυτό το κομμάτι που όλοι έχουμε μέσα μας, φτιαγμένο από τις εμπειρίες μας, από τις χαρές και τις λύπες μας, φτιαγμένο από τις αναμνήσεις των ανθρώπων που αγαπήσαμε. Πατρίδα μας είναι όλα τα λεφτά που έχουν συσσωρευτεί μέσα μας, είναι καθετί που είδαμε, που γευτήκαμε , που αγγίξαμε κι έχει μετατραπεί σ´αυτό που είμαστε. Πατρίδα μας είναι αυτό το σταθερό κομμάτι μας που, όπου και να το πάμε, σ´όποιο μέρος του κόσμου, δεν αλλάζει ποτέ. Αυτό είναι η πατρίδα μας...!"
απόσπασμα σελ. 363
Βαθμολογία 5/5
Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Εις το όνομα της μητρός
Συγγραφέας: Φιλομήλα Λαπατά
Εκδ. Καστανιώτη
Ημ.Εκδ.: 26/10/2005
Σελ. 390
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου