Κλικ
Και η στιγμή αιχμαλωτίζεται,
Δέσμια του χρόνου ,
Κληροδότημα στο μέλλον.
Κλικ
Μάνες σφίγγουν τα μωρά τους,
Λόγια, ψίθυροι, συντροφιά στο κατευόδι τους
Κι 'ναι οι σπαραγμοί
Του Πολέμου ανάθεμα!
Κλικ
Κι αόρατες ψυχές πετούν,
Αφήνοντας πίσω τους
το φόντο της Παράνοιας.
Πετούν
Και φτάνουν εκεί που κόσμοι φτιαγμένοι,
από όνειρα και πόθους επίγειους,
τους χαρίζουν απλόχερα ζεστασιά.
Σεργιανούν σε δρόμους ανέμελους,
φωτεινούς, σπαρμένους με μαργαρίτες.
Κάπου κάπου ρίχνουν το βλέμμα τους κάτω,
μαγνήτης που το έλκει το κάλεσμα των δικών τους!
Κι όλες μαζί αρχίζουν το τραγούδι!
Νότες παιδικές σκαλώνουν στα χείλη τους•
άναρχα εκείνες φτιάχνουν στίχους πεθυμιάς:
"Τι άραγε αιώνα κάνει εκεί έξω..."!
Τότε ξάφνου οι μαργαρίτες λικνίζονται σε τέμπο μελαγχολικό...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου