Στεφάνι από ασπάλαθο - Σόφη Θεοδωρίδου

Άρτιο, συγκινητικό, ατμοσφαιρικό, ανθρώπινο και με περιγραφές τέτοιες που να γεννούν τον θαυμασμό του αναγνώστη για την συγγραφική δεινότητα της συγγραφέως είναι κάποιες από τις λέξεις που μπορούν να χαρακτηρίσουν το νέο βιβλίο της Σόφης Θεοδωρίδου, το «Στεφάνι από ασπάλαθο»! 
           Αν η συγγραφέας ήθελε να αποτυπώσει στο χαρτί το κλίμα της μετεμφυλιακής Ελλάδας, μιας Ελλάδας που οι πληγές του Εμφυλίου αιμορραγούσαν και έπνιγαν στο αίμα τις ακόμα και ανθρώπους που επί της ουσίας δεν είχαν εμπλακεί στην σύρραξη, όπως η ηρωίδα μας η Κασσιανή, τότε το πέτυχε απόλυτα καθώς κατόρθωσε με την γλαφυρή και ευαίσθητη πένα της να με μεταφέρει στον χωροχρόνο και να με κάνει να νιώσω με όλες μου τις αισθήσεις την εποχή που η Ιστορία έκανε με την αεικίνητη δύναμή της τους ανθρώπους της και τις ζωές τους μαριονέτες στο θίασο της.

 Η πλοκή του, οι χαρακτήρες και η οπτική γωνιά που προσεγγίζει την ιστορία, αυτή δηλαδή της γυναίκας που μένει πίσω να αντιμετωπίσει την εχθρική κοινωνία της εμφυλιακής και μετεμφυλιακής Ελλάδας και να επωμιστεί τον αντίκτυπο των πράξεων του αντάρτη-αριστερού συζύγου της, με κέρδισαν από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα του βιβλίου. Η γραφή της είχε τόση δύναμη που πολλές από τις σκηνές του κειμένου κατόρθωσαν να σκαρφαλώσουν στα βλέφαρα μου και να πάρουν οπτική διάσταση κάνοντάς με έτσι κοινωνό τους. Πόσες φορές αλήθεια ένιωσα ότι βρισκόμουν σε μια γωνιά του σπιτιού της Κασσιανής και έβλεπα αλλά κυρίως ένιωθα στα χείλια μου την πίκρα που άφηναν οι συμφορές της…..!

Η ιστορία της ηρωίδας μας ξεκινά το καλοκαίρι του 1939. Το πλατωνικό φιλί που θα ανταλλάξει με τον δεκαοχτάχρονο Λυκούργο θα γίνει αντιληπτό από τον ιεροκήρυκα και θερμό υποστηρικτή του Μεταξικού καθεστώτος πατέρα της κάτι που θα τον οδηγήσει στην επιβολή της άκαρδης και απάνθρωπης τιμωρία της. Η δεκαπεντάχρονη Κασσιανή θα διωχθεί, μετά τον ξυλοδαρμό της, από το πατρικό της και θα ακολουθήσει τον Λυκούργο στο σπίτι των γονιών του όπου και μετά από λίγο καιρό θα τον παντρευτεί. Από εκεί και πέρα θα παρακολουθήσουμε την πορεία της ζωής της, μια πορεία στην οποία οι δρόμοι της, άλλοτε μαζί με τον Λυκούργο και άλλοτε ολομόναχη, περνούν μέσα από τα ζοφερά και κακοτράχαλα χρόνια της Κατοχής, του Εμφύλιου και του κοινωνικού αποκλεισμού που φέρει η επιλογή του Λυκούργου να εμπλακεί στον αδελφοκτόνο σπαραγμό. Η ιστορία της θα φτάσει έως το λυκαυγές της δεκαετίας του ’50, δέκα χρόνια δηλαδή μετά την λήξη του Εμφυλίου και είκοσι μετά τον γάμο της που όπως λέει και η ίδια ένιωσε πως το στεφάνι του ήταν φτιαγμένο από αγκαθωτό ασπάλαδο……

Η μεγάλη χίμαιρα-Μ.Καραγάτσης

«Η μεγάλη χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο στο οποίο ο συγγραφέας ψυχογραφεί εντέχνως την ηρωίδα του, την Μαρίνα,  παρουσιάζοντας μας μ’ αυτό τον τρόπο όχι μόνο την ψυχοσύνθεση της ίδιας αλλά ίσως των περισσότερων γυναικών. Το εν λόγω βιβλίο αποτελεί μαζί με το «Γιούγκερμαν» και το «Συνταγματάρχης Λιακπιν» τριλογία με κεντρικό τίτλο «Εγκλεισμός κάτω από τον Φοίβο». Το βιβλίο γράφτηκε και πρωτοεκδόθηκε το 1936 τιτλοφορούμενο ως «Χίμαιρα», ένα τίτλο που θα τον κρατήσει για δεκαεφτά χρόνια, έως δηλαδή και το 1953, όπου και κυκλοφορεί αναθεωρημένη έκδοση του με τον τίτλο που έως και σήμερα θα το συνοδεύει: «Η μεγάλη χίμαιρα».

Το βιβλίο χωρίζεται σε τρεις μεγάλες ενότητες. Στις αρχικές σελίδες της 1^ης ενότητας (23-170 σελ.), ο συγγραφέας εστιάζει στην ζωή της ηρωίδας μας της Μαρίνας, πριν την συνάντησή της με τον άντρα της Γιάννη, στο τραυματικό σοκ που υπέστη από την ερωτική συμπεριφορά της μητέρας της, η οποία και ασκούσε στην διπλανή κάμαρα του πατρικού της το επάγγελμα της πόρνης, ενώ στις τελευταίες της στην συνάντησή της με τον πλοίαρχο και εφοπλιστή Γιάννη Ρεΐζη, στην εγκατάσταση της στο κυκλαδίτικο νησί, αυτό της Σύρου καθώς και στον γάμο της μαζί του. Ακολουθεί η 2^η (171-270 σελ.) στην οποία βλέπουμε τον έγγαμο βίο, την συμβίωση με την καχύποπτη πεθερά, την γέννηση της κορούλας τους Άννας, την υποβόσκουσα ερωτική έλξη της Μαρίνας για τον κουνιάδο της Μηνά, την οικονομική ευμάρεια του ζευγαριού καθώς και την κοινωνική τους ζωή, η οποία όμως, στις τελευταίες σελίδες της ενότητας αυτής, θα αλλάξει άρδην μετά την οικονομική περιπέτεια στην οποία θα εμπλακεί η οικογένεια Ρεΐζη όταν το ένα από τα δυο καράβια του Γιάννη θα βουλιάξει αύτανδρο. Τέλος στην 3^η (271-439 σελ.) και τελευταία ενότητα παρακολουθούμε την κορύφωση του δράματος όπου η μοναξιά, η μελαγχολία, η ερωτική δίψα, η αρρώστια της Άννας και η αποκάλυψη της μοιχείας οδηγούν την Μαρίνα στην δική της λύτρωση.

Οι τέσσερις βασικοί χαρακτήρες αυτοί της Μαρίνας, του Γιάννη, του αδερφού του, του Μηνά και της μητέρας της οικογένειας, της Άννας Ρεΐζης είναι άριστα σκιαγραφημένοι από την πένα του συγγραφέα κάτι που κάνει τους ήρωες απόλυτα κατανοητούς και οικείους. Η γραφή του Μ. Καραγάτση διακατέχεται από λυρισμό, ατμόσφαιρα και κυρίως από ερωτισμό ενώ η δομή του κειμένου είναι τέτοια που γεννά το ενδιαφέρον του αναγνώστη σταδιακά και με αυξανόμενο ρυθμό από ενότητα σε ενότητα. Οι  αντιθέσεις άντρας-γυναίκα, χριστιανός-καθολικός και Έλληνας-ξένος είναι εμφανείς και παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ όλο το κείμενο.

Καλωσορίζοντας το "Στεφάνι από ασπάλαθο" της Σόφης Θεοδωρίδου!

Μια εβδομάδα πριν την κυκλοφορία του νέου βιβλίου της συγγραφέως με το χαμηλό προφίλ και την πένα που με ταξιδεύει κάθε φορά εντέχνως στην σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας και στα συναισθήματα, της αγαπημένης μου Σόφης Θεοδωρίδου, δεν θα μπορούσα να μην αναρτήσω στις ΒιβλιοΑναφορές το δικό μου καλωσόρισμα για το νέο της πόνημα. Το «Στεφάνι από ασπάλαθο» θα κυκλοφορήσει στις 5 Μαρτίου και θα αποτελέσει το έκτο της μυθιστόρημα και το πέμπτο που η υπόθεσή του πατά σε ιστορική περίοδο μιας και το «Πες μου αν με θυμάσαι» είναι κοινωνικού περιεχομένου. 
     Από το οπισθόφυλλο φαίνεται πως η συγγραφέας καταπιάνεται με τις μελανότερες σελίδες της Ιστορίας μας ξεκινώντας μ' αυτές που αναφέρονται στη μεταξική Ελλάδα (1939), στην Κατοχή και στον Εμφύλιο και καταλήγοντας σ' αυτές που σκιαγραφούν την μετεμφυλιακή δεκαετία του ’50.  Είμαι σίγουρη πως θα απολαύσουμε μέσα από τις σελίδες του το ταξίδι που θα μας οδηγήσει στην πραγματική λογοτεχνία εκεί δηλαδή που τα δίχτυα της πληροφόρησης θα μπλεχτούν αριστοτεχνικά με τα αισθήματα. Για ‘μένα η κα Θεοδωρίδου είναι από τους συγγραφείς, μαζί με πολλούς άλλους φυσικά, που εκπροσωπεί επάξια τη Σύγχρονη Ελληνική Λογοτεχνία για αυτό άλλωστε και την ακολουθώ πάντα συγγραφικά! Δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ ενώ έχω την αίσθηση πως πάντα στα έργα της δίνει ένα κομμάτι από την ψυχή της. 

Καλωσορίζω λοιπόν το «Στεφάνι από ασπάλαθο»! Εύχομαι να βρει την θέση που του αξίζει στην καρδιά των αναγνωστών!! Καλοτάξιδο.....

Στεφάνι από ασπάλαθο

Υπόθεση οπισθόφυλλου:

Μια όμορφη καλοκαιρινή μέρα του 1939, η Κασσιανή κρυφοκοιτάζει πίσω απ’ την κουρτίνα της κάμαράς της το άγνωστο παλικάρι που σιγοπίνει τον καφέ του στην αυλή των γειτόνων τους, δίχως να υποψιάζεται ότι είναι ο άντρας που θα σφραγίσει τη ζωή της. Η δεκαπεντάχρονη κοπέλα ασφυκτιά στην επαρχία, στη σκιά του αυστηρού ιεροκήρυκα πατέρα της. Ο δεκαοχτάχρονος Λυκούργος, απ’ την άλλη, οραματίζεται το μέλλον του στο πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας.

Τους δυο νέους θα ενώσει ένα εφηβικό φιλί και μια βάρβαρη τιμωρία. Θα τους χωρίσουν οι δικές του επιλογές κι η Ιστορία. Στα χρόνια που τους περιμένουν η Κασσιανή θα υποχρεωθεί να επωμιστεί βάρη που δεν της έπρεπαν.

Αντιμέτωπη μ’ ένα κράτος εχθρικό και μια κοινωνία ματωμένη, θα αισθανθεί συχνά ότι σταυρώνεται για λάθη εκείνου κι ότι το στεφάνι που κάποτε της φόρεσε είναι φτιαγμένο απ’ τον αγκαθωτό ασπάλαθο, που χρησιμοποιούν στον τόπο της για φράχτη ή για προσάναμμα. Στο κλειστοφοβικό σύμπαν του νέου κόσμου της θ’ αναγκαστεί ν’ απαρνηθεί ακόμη κι αυτή τη γυναικεία της υπόσταση, μέχρι τη μέρα που θα διαπιστώσει πως κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο.

Μια επαρχιακή πόλη απ’ τη μεταξική Ελλάδα μέχρι τη μετεμφυλιακή της δεκαετίας του ’50. Ένα ζευγάρι παρασυρμένο απ’ τις μπόρες των καιρών. Ένα στεφάνι φτιαγμένο από ασπάλαθο.

Οι ΒιβλιοΑναφορές των προηγούμενων έργων της συγγραφέως: (πατώντας στον τίτλο μεταφέρεστε στον αντίστοιχο σχολιασμό)

1ο Βιβλίο: Η νύφη φορούσε μαύρα

2ο Βιβλίο: Πες μου αν με θυμάσαι

Ηλέκτρα-Διδώ Σωτηρίου

Η «Ηλέκτρα» της Διδώς Σωτηρίου είναι μια όμορφη νουβέλα στην οποία η συγγραφέας μάς παρουσιάζει τον αγώνα της φίλης και συναγωνίστριας της Ηλέκτρας Αποστόλου, έναν αγώνα στον οποίο η παρανομία, οι εξορίες και ο φασισμός του κατακτητή, και όχι μόνο, την οδηγούν στον βάναυσο θάνατο της τον Ιούλιο του ’44. 

Ο λόγο της συγγραφέως κυλά γρήγορα ενώ παράλληλα γεννά στον αναγνώστη θαυμασμό για τον ηρωισμό της ηρωίδας μας καθώς και όλου του ελληνικού λαού που άντεξε και αγωνίστηκε, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, για την αποτίναξη του φασισμού και της τρομοκρατίας που φέρει αυτός. 

Ο ηρωισμός, η συγκίνηση, η αφύπνιση για διεκδίκηση καθώς και η εμπέδωση πως η ενότητα του λαού είναι ο μόνος και ο μεγαλύτερος εχθρός των όποιων κατακτητών (επίκαιρο μήνυμα!) είναι τα στοιχεία που εντόπισα στο κείμενο και που με συνεπήραν στην ανάγνωση του. Οι σκηνές φρίκης του αιματοβαμμένου χειμώνα '41-'42 όπου το στοιχειό της πείνας γονάτισε την Ελλάδα αλλά και αυτές των εκτελέσεων ήταν δοσμένες τόσο ρεαλιστικά που με συγκλόνισαν.

Το βιβλίο ξεκινά με τρόπο συγκινητικό-τρυφερό και ατμοσφαιρικό: «Εκείνο το αυγουστιάτικο πρωινό του 1942 οι κρατούμενοι στο Τμήμα Μεταγωγών σταμάτησαν το σουλάτσο τους στο προαύλιο κι έβαλαν αυτί. Άκουγαν καλά; Ή μήπως έπαθαν παράκρουση από την πείνα; Ένα χαρούμενο παιδικό γέλιο βγαίνει από το σκοτεινό κελί των κρατουμένων γυναικών. Παιδικό γέλιο σ’ έναν τάφο;

Μερικοί κατάφεραν να ρίξουν στα κλεφτά λίγες ματιές και τα πρόσωπά τους, που η πείνα τα ’κανε να μοιάζουν με φοβερές μάσκες, χαμογέλασαν. Είδαν ένα χαριτωμένο κοριτσάκι ως τριών χρονών να παίζει με τη μάνα του», συνεχίζει περιγράφοντας τις ενέργειες της Ηλέκτρας για την διαφώτιση του καταπιεσμένου λαού, οι οποίες και την οδήγησαν στην σύλληψη της τον Ιούλιο του ’44, όπου τα ακόλουθα λόγια δείχνουν ακράδαντα το σθένος της και τον ανιδιοτελή της αγώνα:

«– Λέγε! Πώς σε λένε;
– Ελληνίδα!

Το στόμα δέχεται μια σιδερένια γροθιά, που την ακολουθεί δεύτερη και τρίτη.

– Πού κάθεσαι;

– Στην Ελλάδα!

– Ποιος σου 'δινε εντολές;

– Η πατρίδα!

–Ποιον υπηρετούσες;

– Το λαό!» ενώ κλείνει με την ιατροδικαστική εξέταση, η οποία αποδεικνύει τον βάναυσο θάνατό της, και την συμβουλή-παράκληση της συγγραφέως να θυμόμαστε την Ηλέκτρα να μας χαμογελάει σε μια ειρηνική ενωμένη Ελλάδα δίχως βαρμβαρότητες…. καθώς τα δεκαεννιά από τα τριάντα δύο της χρόνια τα πρόσφερε για τον λαό και την Ελλάδα. 

Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια-Harper Lee

Το «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» της Harper Lee είναι ένα βιβλίο που έχει μεταφραστεί σε πάνω από σαράντα γλώσσες, έχει πουλήσει πάνω από 30.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως, έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο το 1962 ενώ, μεταξύ άλλων διακρίσεων, έχει κερδίσει και το Βραβείο Pulitzer το 1961. Πρόσφατα ανακοινώθηκε πως μετά από 55 ολόκληρα χρόνια η 88χρονη συγγραφέας έχει ολοκληρώσει την συγγραφή της συνέχειας του η οποία και αναμένεται να κυκλοφορήσει το καλοκαίρι!

Όλες αυτές οι πληροφορίες δείχνουν φυσικά πως πρόκειται για ένα επιτυχημένο βιβλίο που κερδίζει τους αναγνώστες ανά τον κόσμο εδώ και μισό αιώνα. Ένας από αυτούς τους αναγνώστες είμαι και εγώ καθώς η μικρή του αφηγήτρια, το σκανταλιάρικο-αθώο και τρυφερό της ύφος καθώς και τα αντιρατσιστικά μηνύματα που περνά μέσα από την υπόθεση η συγγραφέας, με κέρδισαν από τις πρώτες κιόλας σελίδες του. Ο φυλετικός ρατσισμός και οι αδικίες του στο Μέικοπ της Αλαμπάμα της δεκαετίας του ’30 περνούν μέσα από το πρίσμα της οχτάχρονης Σκάουτ Φίντς, αναλύονται και αντικατοπτρίζονται με τρόπο που μας γεμίζει με αισθήματα τρυφερότητας και αθωότητας, στοιχεία δηλαδή που μόνο τα παιδιά φέρουν και, κυρίως, εξωτερικεύουν.

Η συγγραφέας έχοντας ως σημείο αναφοράς τη δίκη του νέγρου Τομ Ρόμπινσον, ο οποίος κατηγορείται για βιασμό από την κόρη του μέθυσου και περιθωριακού Μπόμπ Γιούελ, χωρίζει το βιβλίο σε δυο ενότητες με την πρώτη να αναφέρεται στα γεγονότα προ αυτής και στην δεύτερη να εστιάζει σ’ αυτά που αναφέρονται στην εκδίκαση της υπόθεσης καθώς και στις συνέπειες που επωμίζεται η οικογένεια Φίντς εξαιτίας της υπεράσπισης του κατηγορουμένου από τον δικηγόρο πατέρα της, τον Άττικο Φίντς. Έτσι η ανεμελιά, τα παιχνίδια της Σκαουτ, του αδερφού της Τζεμ και του καλού τους φίλου Ντίλ καθώς και η μόνιμη απασχόληση τους να πειράζουν και να προκαλούν τον μυστηριώδη γείτονά τους (1^ο μέρος) αφήνονται στο περιθώριο όταν η υπόθεση Ρόμπινσον (2^ο  μέρος) ξεσπά και ταράζει από την μια, με το κατηγορητήριο και κυρίως με την επιθυμία του Άττικους να υπερασπιστεί σθεναρά τον νέγρο κατηγορούμενο της, την μικρή προκατειλημμένη κοινωνία του Μέικοπ και από την άλλη τους μικρούς μας ήρωες που πλέον θα καταπιαστούν με την προσπάθεια να καταλάβουν τον παράλογο κόσμο των μεγάλων, έναν κόσμο στον οποίο η βία, η αδικία και οι προκαταλήψεις πρωταγωνιστούν και τους προβληματίζουν. Η ανάμειξη του ακριβοδίκαιου Άττικους στην υπόθεση θα προκαλέσει, εκτός από το μίσος των αντιδίκων, τον θαυμασμό των παιδιών του, την συμπάθεια των προοδευτικών συμπολιτών του αλλά κυρίως το αίσθημα της δικαίωσης και της ανθρωπιάς σε εμάς τους αναγνώστες.

Τα τσαλακωμένα φτερά της πεταλούδας-Έλενα Μακρυγιάννη-Βρυωνίδου

«Τα τσαλακωμένα φτερά της πεταλούδας» είναι το πρώτο συγγραφικό εγχείρημα της Έλενας Μακρυγιάννη-Βρυωνίδου και ήδη μέσα από την γραφή, τους χαρακτήρες και την ιστορία τους που συνθέτονται από την ευαίσθητη πένα της, πρόσφερε σε εμάς τους αναγνώστες ένα άρτιο βιβλίο στο οποίο πρωταγωνιστούν η ανθρωπιά, η συγκίνηση, αλλά κυρίως η ανιδιοτελής και ουσιώδης αγάπη. Με απλή-κατανοητή γραφή και ροή γρήγορη η συγγραφέας μέσα από την ιστορία της Μυρσίνης και της Αναστασίας, των δυο κεντρικών ηρωίδων, λέει τόσο σημαντικές αλήθειες για τις ανθρώπινες σχέσεις, αλήθειες που αν τις υιοθετούσαν οι άνθρωποι τότε η ζωή τους σίγουρα θα γέμιζε με το πολυτιμότερο αγαθό, που κάνει τον καθένα από εμάς να νιώθει ευτυχής και ολοκληρωμένος, αυτό της αγάπης! Η αφήγησή του είναι λυρική, γεμάτη αισθήματα και εικόνες που με κατέκλυσαν και με συγκίνησαν ενώ έννοιες όπως αυτή της οικογένειας, της φιλίας καθώς και η σχέση γονέων και παιδιών παίρνουν μέσα στις σελίδες του βιβλίο την διάσταση που έχουν ή μάλλον αυτή που θα έπρεπε να έχουν στις σύγχρονες κοινωνίες, δίνοντας έτσι στον αναγνώστη ένα ουσιαστικό μάθημα για την ίδια την ζωή! Οι χάρτινοι ήρωες με κέρδισαν με την καθαρότητά τους και την αληθοφάνεια τους.

Το πρώτο που με εντυπωσίασε σε αυτό το βιβλίο ήταν ο ίδιος του ο τίτλος. Διαβάζοντάς τον σκεφτόμουν πως αυτό που θα συναντήσω στις σελίδες του θα είναι κάτι που ίσως να με μελαγχολήσει καθώς ο επιθετικός προσδιορισμός τσαλακωμένα στο ουσιαστικό φτερά μου έβγαζε απαγόρευση, ανεκπλήρωτα όνειρα, κ.α^. υπόθεσα δηλαδή πως κάτι θα στερήσει από τον ήρωα το ταξίδι μέσα στην ίδια την ζωή, την ευτυχία, την χαρά…. Κι όμως μέσα από την τραγική αλλά και τρυφερή αυτή ιστορία γέμισα γλυκά αισθήματα, ανθρωπιά αλλά κυρίως αισιοδοξία καθώς όπως λέει η γιαγιά της Μυρσίνης «….τι κι αν κάποιων ανθρώπων έχουν τσαλακωθεί τα φτερά τους; Ποιος λέει ότι δεν θα μπορούσαν να τα τινάξουν περήφανα και με μια αέρινη κίνηση να ξαναβρούν τη δύναμη να πετάξουν;»! Πυρήνας λοιπόν του κειμένου εκτός από την αγάπη είναι και η αισιοδοξία, η αισιοδοξία που θα μας βοηθήσει παρά τις δυσκολίες που συναντούμε στο διάβα της ζωής μας , οι οποίες και μας τσαλακώνουν τα φτερά της ψυχής μας, να συνεχίσουμε την πορεία μας και να ζήσουμε την ζωή μας δίνοντας και παίρνοντας αυτό που αποζητάμε και που εν τέλει θα μας προσφέρει την πληρότητα…..

          Διαβάστε το…. πρόκειται για ένα βιβλίο-μάθημα ζωής που εμένα με συγκίνησε και με άγγιξε με την ανθρωπιά του και την αισιοδοξία που εξέπεμπε!

Συγχαρητήρια στην διαδικτυακή μου φίλη Έλενα! Της εύχομαι καλή συνέχεια στο συγγραφικό χώρο!! Να είναι σίγουρη πως έκανε μια πολύ καλή και αξιόλογη αρχη!

Άνθρωποι και ποντίκια-John Steinbeck

Μετά «Τα σταφύλια της οργής» το «Άνθρωποι και ποντίκια» είναι το δεύτερο βιβλίο του νομπελίστα John Steinbeck που διαβάζω και που μ’ άρεσε πάρα πολύ!

To «Άνθρωποι και ποντίκια» είναι μια νουβέλα 168 σελίδων στην οποία η ιστορία των δυο κεντρικών του ηρώων, του Λένι και του Τζόρτζ, καθώς και οι χαρακτήρες τους φωτογραφίζουν την εποχή αυτή της δεκαετίας του ’30 με τις κοινωνικές μεταπτώσεις που έφερε το Κραχ στην Αμερική αλλά και τα στοιχεία που κουβαλά ο άνθρωπος ανά τους αιώνες, όπως το δικαίωμα στο όνειρο και στον αξιοπρεπή βίο καθώς και την μοναξιά που βιώνει στις σύγχρονες κοινωνίες ειδικά όταν αυτός κουβαλά και την διαφορετικότητα.

Η απλή γραφή που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας είναι από τις φορές που με κέρδισε καθώς μέσα από τον απλό του λόγο ένιωσα την τραγικότητα των πραγμάτων και την μελαγχολία τους που υπόβοσκε σε όλο το κείμενο, έντονα. Η τελευταία σκηνή ήταν πολύ όμορφα δοσμένη!

Αν και δεν έχει ιδιαίτερη πλοκή, λέει σύντομα αλλά και ουσιαστικά αλήθειες για τον άνθρωπο και την εσωτερικότητα του, για την μοναξιά και τα όνειρα του που, λόγω συνθηκών και της αεικίνητης μοίρας, δεν υλοποιούνται, με αποτέλεσμα να σπεύδουν οι άνθρωποι να κρυφτούν σαν άλλα ποντίκια στις ανήλιαγες φωλιές τους, στην μοναξιά τους.....

Εξαιρετικό, συγκινητικό και ανθρώπινο!
Διαβάστε το.....!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Ο Τζόρτζ και ο Λένι αχώριστοι φίλοι περιπλανιούνται και αναζητούν εργασία. Κυνηγημένοι από τον προηγούμενο εργοδότη λόγω τραγικών γεγονότων που προκαλεί ο άκακος μεν μεγαλόσωμος δε Λένι, φτάνουν στο νέο τσιφλίκι με την ελπίδα να στεριώσουν και να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους για αγορά ενός δικού τους χωραφιού στο οποίο θα γευτούν την ελευθερία τους και την αξιοπρέπεια τους. Εκεί ο μικροσκοπικός και έξυπνος Τζόρτζ που πάντα προστάτευε τον Λένι θα προσπαθήσει να αλλάξει την μοίρα τους και να εμποδίσει την αδυναμία-επιθυμία του φίλου του να εκδηλώνει τα άκακα αισθήματα  του αγγίζοντας πράγματα μαλακά όπως γούνες, μαλλιά κοριτσιών…. Αυτή του η επιθυμία στο παρελθόν τους είχε βάλει στην στράτα τώρα ο Τζόρτζ θα προλάβει η θα ζήσουν μια νέα τραγωδία;

Βαθμολογία 5/5

Βιογραφία συγγραφέως 

ΒιβλιοΑναφορά:
Τα σταφύλια της οργής

Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Άνθρωποι και ποντίκια

Συγγραφέας: John Steibeck

Μετάφραση: Μιχάλης Μακρόπουλος

Εκδ.: Παπαδόπουλος

Ημερ.Εκδ.: Μάρτιος 2013

Σελ.:168

Δήμητρα Κωλέτη