Ζευγάρια που έγραψαν την Ιστορία της Ελλάδας-Λένα Διβάνη

      «Ζευγάρια που έγραψαν την Ιστορία της Ελλάδας», το πρώτο βιβλίο της Λένας Διβάνη που διαβάζω μα σίγουρα όχι το τελευταίο καθώς η γραφή της είναι τόσο ενδιαφέρουσα που με παρακινεί να ψάξω την βιβλιογραφία της και να επιλέξω και κάποιο άλλο της έργο για ανάγνωση στο μέλλον. Ενδιαφέρουσα λοιπόν η γραφή της, πρωτότυπη, γρήγορη, μοντέρνα, με χιούμορ, ειδησεογραφική θα έλεγα καθώς διαβάζοντάς το είναι σαν να βλέπεις ένα άψογο ντοκιμαντέρ, λεπτομερειακό και απαλλαγμένο από λογοτεχνικές φιοριτούρες  μα συγχρόνως κατατοπιστικό και με πληροφορίες που σου μεταφέρουν το κλίμα της εκάστοτε εποχής, σε ξεναγούν στην Ιστορία.

     Η συγγραφέας επιλέγει 6 ερωτικά ζευγάρια, ένα ερωτικό τρίγωνο (Πηνελόπη Δέλτα- Ίων Δραγούμης- Μαρίκα Κοτοπούλη) και ένα αδερφικό ζευγάρι (Χαρίλαος και Σοφία Τρικούπη) για να μας σεργιανίσει μέσω των προσωπικών τους ιστοριών στην Ιστορία της Ελλάδας καλύπτοντας ένα χρονικό πλαίσιο που περιέχει την Επανάσταση του 1821 και την ίδρυση του κράτους (Δημήτριος Υψηλάντης-Μαντώ Μαυρογένους) έως και τα πρώτα χρόνια της Χούντας (Γεώργιος Παπανδρέου- Κυβέλη). 

      Η αφήγηση ξεκινά αντίστροφα, κάτι πολύ ιδιαίτερο μιας και ήδιστε να συναντάμε εμείς οι αναγνώστες αφηγήσεις με αρχή που να τοποθετείτε χρονικά στο μακρινό παρελθόν, μέση και τέλος να πλησιάζουν και να φτάνουν αντίστοιχα το παρόν. Η συγγραφέας λοιπόν τοποθετεί τα ζευγάρια και την ιστορία τους άρα και την Ιστορία της Ελλάδας ξεκινώντας από το πιο πρόσφατο από το παρελθόν ζευγάρι για να φτάσει σιγά σιγά στο μακρινό παρελθόν. Η επιλογή αυτή, της αντίστροφης δηλαδή τοποθέτησης των προσώπων και της Ιστορίας, είναι έξυπνο τέχνασμα, είναι σαν να υπαινίσσεται η συγγραφέας -τουλάχιστον εγώ έτσι το ερμηνεύω- πως τα νήματα της σύγχρονης Ιστορίας είναι αλληλένδετα με αυτά του παρελθόντος και πως δεν λειτουργεί ανεξάρτητα από αυτό. Υπάρχει συνέχεια. Το τώρα συνδέεται άμεσα με το χθες κι όταν γνωρίζουμε ποιος και κάτω από ποιες συνθήκες μας έδωσε την σκυτάλη κατανοούμε καλύτερα την Ιστορία και τα γεγονότα της. Ανακαλύπτουμε την πηγή της, 

     Παπανδρέου-Κυβέλη, Παύλος-Φρειδερίκη, Μπελογιάννης-Παππά, Δραγούμης- Δέλτα & Κοτοπούλη, Χαρίλαος & Σοφία Τρικούπη, Όθωνας-Αμαλία, Υψηλάντης-Μαυρογένους: ζευγάρια που τα ενώνει ο Έρωτας και ο ρομαντισμός, που τα οδηγεί η ανιδιοτέλεια, τα ιδανικά και  η πατρίδα, που ανάμεσά τους στέκει ο ναρκισσισμός, η αρχομανία και ο εγωισμός. Ζευγάρια που οι πόλεμοι, οι διχασμοί, οι εξορίες, τα συμφέροντα, οι θεσμοί και οι ίντριγκες τα δοκιμάζουν θυσιάζοντας άλλοτε συνειδητά κι άλλοτε πάλι όχι την ιστορία τους για την Ιστορία.  «Ζευγάρια που έγραψαν την Ιστορία της Ελλάδας», ζευγάρια που μας μαθαίνουν την Ιστορία της Ελλάδας!

Πικρό γάλα-Μένιος Σακελλαρόπουλος

     Το  «Πικρό γάλα» του Μένιου Σακελλαρόπουλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός είναι ένα συγκλονιστικό ανάγνωσμα, μια κατάθεση ψυχής μιας και στις σελίδες του φιλοξενείτε μια αληθινή ιστορία, μια ιστορία που με άγγιξε βαθιά, με έκανε να αφουγκραστώ την ψυχή του ήρωα και να ακολουθήσω νοερά και με όλο μου το είναι το κάθε του βήμα στον δύσκολο κι ανηφορικό δρόμο της ζωής του...

      Ο συγγραφέας με πένα δωρική και ρεαλιστική που όμως γεννά πολλά συναισθήματα διηγείται τη ζωή του αγριμιού της Ηπείρου, όπως τον ονόμασαν, του Φώτη Ραπακούση, του ιδρυτή και Διευθυντή του μουσείου Αλί Πασά στο Νησάκι της λίμνης των Ιωαννίνων, και ζωντανεύει γεγονότα και κατάστασης που σοκάρουν, συγκινούν, καθηλώνουν. Ζωντανεύει παράλληλα και μια ολόκληρη εποχή με τις παιδοπόλεις της Φρειδερίκης και τα πολιτικά σκαμπανεβάσματα: δικτατορίες, εξορίες, Βασιλεία και διχασμοί, να αποτελούν τις ψηφίδες της τοιχογραφίας που συναντάμε στο βιβλίο. 

      Μια εποχή, λοιπόν, ζωντανεύει... Μια ύπαρξη γεύεται το πικρό γάλα της ζωής...

      Ο Φώτης ορφανός από πατέρα μεγαλώνει με την μητέρα, τον αδερφό και τη γιαγιά του στο Αηδονοχώρι Ηπείρου. Φτώχεια, ανέχεια και πείνα τυλίγει τις ζωές τους. Η μητέρα του, μια άβουλη γυναίκα, επιλέγει ως έσχατη λύση λόγω των συνθηκών της μετεμφυλιακής Ελλάδας να στείλει τα παιδιά της στις παιδοπόλεις της Φρειδερίκης. Ο Φώτης αφήνει πίσω το χωριό του, τα ποταμιά και τις βουνοκορφές στις χαράδρες των οποίων γνώριμα μοιρολόγια μα και παραδοσιακοί σκοποί αντηχούν και μας ταξιδεύουν στον τόπο: ‘’Καίγομαι και σιγολιώνω και για σένα μαραζώνω, αχ, τι καημός.Μίλησέ μου, μίλησέ μου, δυο λογάκια χάρισέ μου,αχ, ο φτωχός’’ και εν αγνοία του αφήνεται στην παιδόπολη του Ζηρού. 

      Μόνος του καθώς ο αδερφό του στάλθηκε σε διαφορετική παιδόπολη αντιμετωπίζει το σκληρό περιβάλλον και προσπαθεί να καταλάβει τι έκανε και τον άφησαν εκεί. Μέσα στην παιδόπολη θυμώνει, οργίζεται, πονά. Οι αυστηροί επιτηρητές και οι σκληρές συνθήκες που συναντά τον βγάζουν βίαια από τον κόσμο της παιδικής αθωότητας και παίζουν ρόλο καταλυτικό στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του. 

      Μέσα στην παιδόπολη δυο φωτεινοί φάροι εκπέμπουν σωτήριο φως: η αδερφική φιλία που συναντά στο πρόσωπο του Διονύση καθώς και η αγάπη του για την Ιστορία και την συλλογή αντικείμενων η οποία και θα τον αναδείξει στο μέλλον ως έναν από τους μεγαλύτερους συλλέκτες της Ελλάδας. Ο Διονύσης θα γίνει αδερφοποιητός με τον Φώτη και οι δυο φίλοι θα τα ζήσουν όλα μες στο Ζηρό με την φιλία τους να γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα και να αποτελεί και για τους δυο αποκούμπι στον πόνο των ξυλοδαρμών, των εξευτελιστικών τιμωριών και της στέρησης της ελευθερίας που βιώνουν στο ίδρυμα.

Συζητώντας με την συγγραφέα Σοφία Γραμμόζη-Σωπίκη

Μια μικρή ΒιβλιοΑναφορά πριν δώσω το λόγο στη συγγραφέα του Γιγαντόκαρδου...

      Η συγγραφέας Σοφία Γραμμόζη-Σωπίκη στην «Επιστροφή του βασιλιά Γιγαντόκαρδου» μιλά, μέσω των χάρτινων ηρώων της, για την υγιεινή διατροφή, την σπουδαιότητα των γνήσιων σπόρων και λαχανικών καθώς και τον οικολογικό τρόπο ζωής. 

     Ο Γιγαντόκαρδος είναι βασιλιάς της Κηπούπολης, εκεί όπου η υγιεινή διατροφή και τα καλά της, υγεία, ηρεμία και φροντίδα, βασιλεύουν. Η ζωή κυλούσε ήρεμα για τον βασιλιά που φρόντιζε τους σπόρους του και για τους κατοίκους της γειτονικής πόλης που απολάμβαναν την σοδειά... Όλα αυτά όμως χάνονται όταν καταφτάνει ο Μίστερ Φαστ Φούντιος και η βοηθός του, Μις Κονσερβίτα –εξαιρετική, χαριτωμένη και κατανοητή-υπενικτική επιλογή ονομάτων!-  που με δόλιους τρόπους και παραπληροφορικό και χειριστικό λόγο επιβάλλουν την γρήγορη, τυποποιημένη μα και ανθυγιεινή διατροφική ζωή. Πώς θα αντιδράσει ο καλόκαρδος, Γιγαντόκαρδος Βασιλιάς;    

      Ανακαλύψτε το διαβάζοντας το παραμύθι! Σας παροτρύνω να το κάνετε καθώς πρόκειται για ένα υπέροχο και ευφυές κείμενο, στις σελίδες του οποίου θα συναντήσετε ήρωες που με τις σκανταλιές τους θα σας κάνουν να γελάσετε, όπως ο Ζιζάνιος –όνομα και πράγμα!-, θα σας βάλουν σε σκέψεις και θα σας προβληματίσουν κατανοώντας παράλληλα, κι εσείς οι μεγάλοι και τα παιδιά σας, την τεράστια αντίθεση που έχει η οικολογική ζωή με αυτή της τεχνολογικής-τυποποιημένης που, δυστυχώς!, ο κόσμος μας έχει υιοθετήσει και εφαρμόζει κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό.
      Η εικονογράφηση της Λέλας Στρούτση θα συνδράμει, φυσικά, κι αυτή στην απόλαυση της ανάγνωσης με τα ζωηρά και έντονα χρώματά της και στην κατανόηση των όσων διαπραγματεύεται η ιστορία...

     Μέχρι να το διαβάσετε, διαβάστε την συνέντευξη που παραχώρησε η συγγραφέας Σοφία Γραμμόζη-Σωπίκη στις ΒιβλιοΑναφορές, κάτι για το οποίο την ευχαριστώ θερμά, και ελάτε πιο κοντά στο έργο και τις σκέψεις της συγγραφέως!

1. Με ποια αφορμή γράφτηκε το «Η επιστροφή του βασιλιά Γιγαντόκαρδου»;

Τα τελευταία χρόνια ακούμε να γίνεται πολύς λόγος για την οικολογία και τα βιολογικά προϊόντα, όμως τα «πακετοφαγητά» δίνουν και παίρνουν με τραγικά αποτελέσματα όχι μόνο για την υγεία μας, αλλά και για τη λειτουργία της οικογένειας.

Η βάναυση παρέμβαση του ανθρώπου στη μάνα γη με τα χημικά και τα φυτοφάρμακα, έχουν καταστήσει τις καλλιέργειες επικίνδυνες.

Οι γνήσιοι σπόροι δυστυχώς είναι είδος υπό εξαφάνιση, όμως ευτυχώς υπάρχουν κάποιες ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες που αγωνίζονται για την διάσωση και διάδοσή τους. Προβληματίστηκα με όλα αυτά και γνωρίζοντας ότι αυτά που θα δώσεις στο παιδί στην παιδική ηλικία θα τα ακολουθεί για μια ζωή θέλησα να δώσω με χιούμορ μέσα από ένα παραμύθι την αξία των γνήσιων σπόρων και της υγιεινής διατροφής.  Έτσι έγραψα την « επιστροφή του βασιλιά Γιγαντόκαρδου». Να πω ότι η υπέροχη εικονογράφηση είναι της Λέλας Στρούτση και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Σαΐτη Α. Ε. 

2. Στο site των εκδόσεων ο Γιγαντόκαρδος βρίσκεται στην κατηγορία: Ιστορίες για τις αλήθειες της ζωής.

Ποιος ο ρόλος της παραμυθίας; Είναι ένα σημαντικό εργαλείο για να μιλήσουμε για τις αλήθειες της ζωής στα παιδιά;

Το τελευταίο τρένο για το Παρίσι-Michele Zackheim

     «Το τελευταίο τρένο για το Παρίσι» είναι ένα υπέροχο μυθιστόρημα στο οποίο ο έρωτας, μέσα στις ζοφερές στιγμές της ανόδου του Ναζισμού στην Ευρώπη και της κήρυξης του Β’ παγκόσμιου πολέμου, αποτελεί το μοναδικό αισιόδοξο και φωτεινό στοιχείο του κόσμου.

  

     Η ογδοντάχρονη Ρόζυ παραλαμβάνει ένα ξεχασμένο μπαούλο της γεμάτο σημειώσεις της από τη ζωή της στο Παρίσι και το Βερολίνο του 1933 έως και την φυγή της από την φλεγόμενη Γεραιά Ήπειρο λόγω της έναρξης του πολέμου. Τις ξεφυλλίζει και θυμάται... Και μας αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο και με πισωγυρίσματα στο παρελθόν και στο παρόν την πορεία της ζωής της. 

     Η Ρόζυ Μάνον, Αμερικανίδα και με εβραϊκή καταγωγή από την μεριά της μητέρας της, φτάνει στο Παρίσι για να δουλέψει ως ανταποκρίτρια. Τα δημοσιογραφικά της βήματα κινούνται μεταξύ του Παρισιού και του Βερολίνου όπου και παρατηρεί τον κόσμο και καταγράφει με τρόπο στακάτο γεγονότα και ιστορίες ζωής. Η ανεμελιά των Ευρωπαίων δείχνει να εξανεμίζεται σιγά σιγά και οι ζωές τους, οι πόλεις τους και ο πολιτισμός τους να μπαίνουν κάτω από την τρομακτική ομπρέλα του ναζισμού οδηγώντας τους σε μέρες ζοφερές, εφιαλτικές. Εβραίοι και όσοι δεν ανήκουν στην άρια φυλή τους μπαίνουν σταδιακά στην γκιλοτίνα του Γ’Ράιχ. 

     Γι’ αυτές λοιπόν τις αλλαγές μιλά στα άρθρα της η Ρόζυ. Μελαγχολία, τρόμος και ένας κόσμος που ανατρέπεται. 

     Στα ταξίδια της στο Βερολίνο η ηρωίδα μας, εκτός από την παράνοια του Χίτλερ, συναντά και τον έρωτα στο πρόσωπο του χαράκτη Λεόν. Ο Λεόν είναι Εβραίος και βρίσκεται υπό κράτηση στο ίδιο του το σπίτι καθώς οι Ναζοί τον χρησιμοποιούν ώστε να χαράσσει ότι του αναθέτουν. Συναντιούνται κρυφά και το πάθος τους μεγαλώνει...

Αθώοι Ένοχοι-Ελευθερία Μεταξά

     «Αθώοι Ένοχοι», ο τίτλος  του  νέου αστυνομικού μυθιστορήματος της Ελευθερίας Μεταξά, ένας τίτλος οξύμωρος που σε βάζει σε σκέψεις. Αθώοι για κάποιους και συγχρόνως οι ίδιοι άνθρωποι ένοχοι για κάποιους άλλους; Πώς γίνεται αυτό; Και αν είναι εφικτό, τι γίνεται όταν αυτοί που θεωρούν τους αθώους ένοχους πάρουν στα χέρια τους το νόμο και αποδώσουν, όπως οι ίδιοι πιστεύουν, δικαιοσύνη; Και αλήθεια, σε ποια κατηγορία βάζουμε αυτούς που επιλέγουν την αυτοδικία; Στους αθώους; Ή στους ένοχους;

      Η Ελευθερία Μεταξά στο νέο της αστυνομικό ψυχολογικό θρίλερ μας προσφέρει μια κινηματογραφική ιστορία στην οποία γνώριμοι ήρωες από τα προηγούμενα μυθιστορήματά της, όπως ο αστυνόμος Μάνος Βαρσάμης και η συνεργάτης του, η ψυχολόγος Έλσα Γληνού, καλούνται να λύσουν το μυστήριο από μια σειρά ανεξιχνίαστων δολοφονιών. 

       Η έρευνα ενεργοποιείται μετά την δολοφονία ενός νεαρού κοριτσιού, της Ζωής Κομνηνού. Λίγες μέρες πριν η Ζωή είχε πλησιάσει την Έλσα και της είχε δηλώσει ευθαρσώς πως η ίδια βρισκόταν πίσω από τρεις ανεξιχνίαστες δολοφονίες. Ο ψυχολόγος που παρακολουθούσε τη νεαρή ανέφερε πως η ασθενής του πάσχει από μυθομανία. Κι έτσι κανείς δεν πίστεψε τα λεγόμενά της. Το άγρια όμως δολοφονημένο κορμί της με το όργανο της δολοφονίας της να δηλώνει ξεκάθαρα πως οι εκτελεστές της είναι λάτρεις μεσαιωνικών βασανιστηρίων αφυπνίζει την Έλσα και τον Βαλσάμη. Οι τρεις ανεξιχνίαστες δολοφονίες που ανέφερε τότε η Ζωή βγαίνουν στο προσκήνιο και το νήμα της τρομακτικής αυτής υπόθεσης αρχίζει να ξετυλίγεται σιγά σιγά...
         Τι συνδέει τις τρεις προηγούμενες δολοφονίες; Και αυτή της Ζωής; Ο μεσαίωνας και τα βασανιστήρια του τι θέση έχουν σ’αυτό το σηνικό;

     Οι απαντήσεις στο βιβλίο! Εγώ το μόνο που θα πω είναι πως το «Αθώοι Ένοχοι» είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο, με γρήγορο ρυθμό, χωρίς να κάνει κάπου την λεγόμενη κοιλιά, με σασπένς και πολλές ανατροπές. Η γραφή είναι έντονη και σκληρή όπως και η αστυνομική ιστορία που πραγματεύεται με τρόπο κινηματογραφικό. 

Φλόγα και Άνεμος-Στέφανος Δάνδολος

«...κάποτε μου είπε ότι είμαι φλόγα»...

Είσαι φλόγα. Μακριά σου παγώνω και κοντά σου καίγομαι.

«Φλόγα;»

«Ναι. Για εκείνον ήμουν φλόγα»

«Εκείνος τι ήταν για εσάς;»

«Εκείνος... εκείνος ήταν άνεμος»

     Εκείνη Φλόγα! Εκείνος Άνεμος! Εκείνη, η Κυβέλη Αδριανού, η μεγάλη θεατρίνα της εποχής. Εκείνος, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Γέρος της Δημοκρατίας, ο οραματιστής, ο πολιτικός που το όνομά του συνδέθηκε με την νεότερη ιστορία της πατρίδας μας. Ανάμεσά τους η φλόγα του πάθους, του έρωτα και της αγάπης. Ανάμεσά τους ο άνεμος της Ιστορίας.  

     Με τον έρωτα της Φλόγας και του Άνεμου, της Κυβέλης και του Γεώργιου Παπανδρέου, καταπιάνεται στο νέο του μυθιστόρημα ο Στέφανος Δάνδολος χαρίζοντας στους αναγνώστες ένα λυρικό κείμενο,  ένα κείμενο ύμνο στην αγάπη πλημμυρισμένο με εικόνες φορτισμένες συναίσθημα που έχουν την ικανότητα να διοχετεύονται και να γίνονται κτήμα όσων βυθίζονται στην ανάγνωσή του. 

     Ο συγγραφέας επιλέγει να τοποθετήσει τους ήρωές του -υπαρκτούς και χάρτινους- στο 1968 και στις τέσσερις μέρες από τον θάνατο του Γέρου της Δημοκρατίας ως και την κηδεία του. Μέσα σ’ αυτές τις τέσσερις μέρες η πένα του Δάνδολου μας συστήνει το ζευγάρι και μας μιλά για την θυελλώδη σχέση του. Αρχειακό υλικό και επιστολές που αντάλλασσε το ζευγάρι ξεδιπλώνουν σιγά σιγά την πορεία τους.

Πίστη και Περηφάνια-Δημήτρης Βαρβαρήγος

      «Πίστη και Περηφάνια», το νέο βιβλίο του αγαπημένου συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγου, το οποίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24 γράμματα, είναι  ένα κείμενο που  όπως αναφέρει και ο ίδιος ο συγγραφέας στην εισαγωγή του βασίζεται σε ιστορίες πραγματικές, ιστορίες που του αφηγήθηκαν και που εκείνος με παραστατικότητα και λυρισμό μετέφερε στο χαρτί διανθίζοντάς τες, φυσικά, για χάρη της μυθοπλασίας με λογοτεχνικούς ήρωες και γεγονότα που απογειώνουν και ολοκληρώνουν την αφήγηση.

      Η ιστορία ξεκινά μια βροχερή νύχτα όταν ο αφηγητής σκύβει στο προσκεφάλι της ηρωίδας και ακούει την ιστορία της ζωής της, ακούει τις αλήθειες της, ακούει την ψυχή της. Μαζί του τεντώνουμε κι εμείς το αυτί μας και ακούμε ή μάλλον βιώνουμε λέξη τη λέξη, στιγμή τη στιγμή, που η κεντρική ηρωίδα, η Ζωή-Μαρία Μοντανάρι, μας παραθέτει στον εξομολογητικό λόγο της. Και έτσι μεταφερόμαστε χρονικά στα τέλη του 19ου αιώνα, στα Πετράλωνα και στο σπίτι της οδού Εριγόνης 11 εκεί που τρεις γενιές της οικογένειας της στεγάζουν τα όνειρα, τα πάθη και τα βάσανά τους. 

     Σ’αυτό το σπίτι λοιπόν, σ’ αυτή τη γειτονιά που το εργοστάσιο σοκολάτας Παυλίδη σκορπίζει τη γλυκιά ευωδιά του, πρώτοι ένοικοι του άρα και οι πρώτοι που θα συναντήσουμε στην αναδρομική αφήγηση της ηρωίδας, θα είναι οι παππούδες της, ο Σαλιβέριος και η Μαρία- Ρόζα Μοντανάρι. Οι δύο νέοι άφησαν πίσω τους την Φλωρεντία προκειμένου να ζήσουν ελεύθεροι τον έρωτά τους, με την Μαρία Ρόζα να περιφρονεί χωρίς δεύτερη σκέψη τα πλούτη που της εξασφάλιζε η καταγωγή της ώστε να ακολουθήσει τα θέλω της καρδιά της με πίστη και περηφάνια στον έρωτα και στη ζωή. 

     Το ζευγάρι αρχικά φτάνει στη Ζάκυνθο όπου και δημιουργεί την οικογένειά του αποκτώντας τρία παιδιά. Ακολουθούν τη ζωή. Η αγάπη και το πάθος τους συνοδεύουν σε κάθε βήμα τους. Η μοίρα όμως έχει άλλα σχέδια...

      Ο σεισμός του 1886 ισοπεδώνει το νησί και το μέχρι τότε νοικοκυριό τους, ανατρέποντας τη ζωή τους και τα δεδομένα της. Η οικογένεια Μοντανάρι ούσα άστεγη ψάχνει το όνειρο και την ελπίδα στην πόλη των Αθηνών, στα Πετράλωνα και στο σπίτι της οδού Εριγόνης 11 όπου και καταλήγει. 

      Σ’ αυτό το σπίτι λίγο αργότερα θα γεννηθεί το τέταρτο παιδί τους, ο Χαράλαμπος  Μοντανάρι, ο πατέρας δηλαδή της αφηγήτριάς μας. Θα αποδειχθεί άνθρωπος γλεντζές, αυτοδημιούργητος μα και αδύναμος. Οι γονείς του για να τον καλωσορίσουν θα φυτέψουν στην αυλή του μια κερασιά... στα χρόνια που θα ακολουθήσουν λίγα μπουμπούκια, όσες και οι χαρές της οικογένειας, θα ανθίσουν στα κλώνια της με κάποια από αυτά, ο άνεμος της Ιστορίας, του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και της Κατοχής να τα σπάει βίαια παρασύροντας τα στην εξαθλίωση και στον θάνατο. Ενώ κάποια άλλα, παρά τη δίνει, να παραμένουν εκεί με πίστη και περηφάνια για τη ζωή και το αύριο. 

     Μπουμπούκια και κλώνια. Ζωή και απώλειες. Εξαθλίωση και περηφάνια!