Το νησί - Victoria Hislop

Ετικέτες

      Ένα βιβλίο ύμνος στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, στην υπερηφάνεια και στην ανιδιοτελή αγάπη από μια συγγραφέα που, αν και ξένη, γράφει σαν Ελληνίδα καθώς η θεματολογία των περισσότερων βιβλίων της είναι επηρεασμένη από την Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας αλλά κυρίως  γιατί το συναίσθημα και η ζεστασιά που συναντούμε σ’ αυτά είναι όμοια με των εγχώριων συγγραφέων. Σπάνια θα βρω αυτά τα χαρακτηρίστηκα σε ξένους συγγραφείς για αυτό και λέω πως η Hislop γράφει σαν Ελληνίδα μιας και η πένα της αγγίζει την καρδιά μου ακριβώς όπως οι περισσότεροι συγγραφείς της Ελλάδας. «Το νησί» είναι το βιβλίο με το οποίο την γνωρίσαμε το 2007 και είναι ένα ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ, ένα ΚΟΣΜΗΜΑ της παγκόσμιας λογοτεχνίας, που θα μείνει για πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μου. Συγκίνηση, νοσταλγία, αξιοπρέπεια, περηφάνια και ελπίδα, ναι ελπίδα!, αναβλύζουν μέσα από την ιστορία της Σπιναλόγκας και των λεπρών κατοίκων της που συναντούμε στις σελίδες του. Το μικρό νησί με τους μεγάλους σε χαρακτήρα ήρωες με μαγνήτισε και μου πρόσφερε ένα ταξίδι γεμάτο αγάπη, έρωτα αλλά και το στίγμα της λέπρας ενώ ταυτόχρονα η στάση ζωής και η δύναμη ψυχής των στιγματισμένων και απόκληρων αυτών ανθρώπων με δίδαξε με τρόπο μεν απλό αλλά ουσιώδες. Εικόνες και σκηνές, που είχαμε την δυνατότητα να τις δούμε στην μικρή οθόνη όπου και μεταφέρθηκε το βιβλίο με μεγάλη επιτυχία το χειμώνα του 2010, θα μείνουν ανεξίτηλες στην μνήμη μου.

Όσοι δεν το έχετε διαβάσει ακόμα κάντε το! Δεν ξέρετε τι χάνεται!!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

        Η Αλέξις πηγαίνει στην γενέτειρα της μητέρας της, Σοφίας, προκειμένου να πάρει αποφάσεις για την ζωή της αλλά κυρίως για να ανακαλύψει το μυστηριώδες παρελθόν της Σοφίας και της οικογένειας της, το οποίο και έκρυβε όλα αυτά τα χρόνια επιμελώς. Εκεί, στην Κρήτη και στο χωριό Πλάκα, με την βοήθεια της παιδικής της φίλης της μητέρας της, της Φωτεινής, θα μάθει την ιστορία της οικογένειας της, μια ιστορία που διέλυσε την ευτυχισμένη οικογένεια της γιαγιάς της Ελένης ο πόλεμος, το πάθος αλλά και η λέπρα.

Η κόρη του φεγγαριού - Άννα-Νικόλ Μανιάτη

      «Η κόρη του φεγγαριού» είναι ένα ακόμη υπέροχο συγκινητικό βιβλίο, χαρισμένο από την πένα της αγαπημένης συγγραφέας Άννας-Νικόλ Μανιάτη, που το απόλαυσα με όλες μου τις αισθήσεις. Η πρωτότυπη υπόθεση, τα πολλά συναισθήματα που γεννιούνται, τα έντονα γεγονότα και οι γλαφυρές εικόνες του με κέρδισαν από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα του. Η ατμόσφαιρα και η απορία ποιο είναι αυτό το παιδάκι που κλαίει κουρνιασμένο στην ρίζα του πεύκου και κυρίως ποιος είναι ο λόγος των δακρύων του που συναντάμε ήδη από το πρώτο κεφάλαιο παρασύρουν τον αναγνώστη στην ιστορία της Λευκής, της κεντρικής ηρωίδας, και των υπόλοιπων προσώπων που συνθέτουν το βιβλίο, μια ιστορία γεμάτη  με αγωνία, απορίες, συναισθήματα αγάπης, συμπόνιας και μελαγχολίας αλλά και με την πολυπόθητη κάθαρση του επιλόγου. Μαζί με τους ήρωες βιώνει τα γεγονότα που ανέτρεψαν τις ζωές τους, νιώθει τα συναισθήματά τους και τον τρόπο σκέψης τους κατανοώντας έτσι τις ενέργειές τους, συμπάσχει τον πόνο τους και αγωνιά για την εξέλιξή τους. Η περηφάνια και η γλυκύτητα που απέπνεε η Γεωργία με έκανε να την θαυμάσω, η μεταμέλεια του Πέτρου, αν και είχα θυμώσει αρχικά μαζί του με συγκίνησε και με έκανε εν τέλει να κατανοήσω, όχι να δικαιολογήσω, τις σκληρές κινήσεις του, η αλτρουιστική αγάπη της Παναγιώτας, του Μπράιαν και της Μάργκαρετ με γέμισε ανθρωπιά ενώ οι σκέψεις και τα συναισθήματα της Λευκής με έκαναν να ταυτιστώ μαζί της. Το τέλος του βιβλίο θα το χαρακτήριζα έντονο, λυρικό αλλά και άκρως κινηματογραφικό, όπως και πολλές άλλες σκηνές του κειμένου.  Από  τα πιο ωραία βιβλία της Μανιάτη! Πολλά συγχαρητήρια στην συγγραφέα! 

Διαβάστε το, σας το προτείνω!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

       Η Γεωργία και ο Πέτρος είναι ένα ζευγάρι αγαπημένο και ζηλευτό όπου μετά από τέσσερα ευτυχισμένα χρόνια γάμου περιμένει το 1971 τον ερχομό του παιδιού τους. Η κορούλα τους γεννιέται μια χειμωνιάτικη νύχτα με πανσέληνο γεμίζοντάς την Γεωργία απερίγραπτη χαρά και μητρική ευθύνη ενώ τον Πέτρο απορία, αγανάκτηση και θυμό. Το σπάνιο γονιδιακό χαρακτηριστικό που κληρονομεί η κόρη τους, ένα χαρακτηριστικό που ο Πέτρος αγνοεί πως προέρχεται απ’ τον δικό του γενεαλογικό δέντρο, γεννούν τις αμφιβολίες του αμφισβητώντας ανοιχτά την πατρότητα του μωρού.

Η Αγριλιά - Joelle Lopinot

       Στην Αγριλιά η Joelle Lopinot μας παρουσιάζει την ιστορία της γιαγιάς της, της περήφανης Σφακιανής Καλλιόπης Κανιαδάκη, μια ιστορία που γεμίζει τις σελίδες του βιβλίου με το πάθος, τον έρωτα, τα βάσανα, την φτώχεια, τις ταλαιπωρίες της μετανάστευσης, την προδοσία και την αρχοντιά ψυχής που έζησε και έφερε αντίστοιχα ως το τέλος της ζωής της. Ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα και αυτό γιατί η όμορφη γραφή της συγγραφέως με τις ποιητικές αναφορές σε παρασύρει στην ανάγνωσή του. 
     Η υπόθεσή του είναι συμπαθητική όμως η αφήγηση, και συγκεκριμένα ο τρόπος που τοποθετεί τα γεγονότα εμένα προσωπικά δεν μου κέρδισε το ενδιαφέρον. Η απλή αναφορά των συμβάντων, χωρίς τις λεπτομέρειες και την απόσταση του ενός από το άλλο, με ενόχλησε. Θα ήθελα λοιπόν μεγαλύτερη μυθιστορηματική ανάλυση σε κάποια σημεία καθώς η έλλειψή αυτής με ξένισε και με εκνεύρισε.
      Ο περήφανος χαρακτήρας της ηρωίδας που μπορεί να λύγισε αλλά δεν έπεσε από τις δυσκολίες της ζωής, όπως ακριβώς και οι υπεραιωνόβιες ελιές της πατρίδας της, της Κρήτης, με συγκίνησε και με έκανε να την θαυμάσω. Ο βίος της Καλλιόπης μόνο ως ύμνος των γυναικών της εποχής της, των συζύγων και πάνω από όλα των μανάδων μπορεί να χαρακτηριστεί. Για ‘μένα και μόνο για ‘μένα ένα συμπαθητικό έως μέτριο βιβλίο.

     Διαβάστε το, ίσως όταν το κάνετε να βρείτε σημεία που εμένα μου διέφυγαν και να σας εντυπωσιάσουν!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

      Η Καλλιόπη Κανιαδάκη μια δεκαεξάχρονη Σφακιανή παντρεύεται τον Νικόλα Κουλιού, έναν ξενομερίτη που την ερωτεύεται με την πρώτη ματιά. Η αστείρευτη ενέργεια του για δουλειά, το χιούμορ του και ο έρωτας του θα κάμψουν τους όποιους ενδοιασμούς της Άννας, της αδερφής της Καλλιόπης, καθώς και της ίδιας, μιας και είναι ανεπίτρεπτο μια Σφακιανή να πάρει για σύζυγό της έναν ξενόφερτο, και θα τον παντρευτεί. Το μυαλό, η καρδιά και το κορμί της Καλλιόπης γεύονται τον έρωτα και τον πόθο...... Μαζί με τον Νικολή στήνουν το σπιτικό τους στα κακοτράχαλα Σφακιά περιμένοντας το πρώτο τους παιδί όμως ο βαρύς χειμώνας και η νωθρότητα του αναγκάζει το ζευγάρι να εγκαταλείψει το χωριό κατεβαίνοντας στα Χανιά, ώστε να βρει την τύχη του. Εκεί όμως τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα περιμένει κυρίως ο Νικόλας. Αποφασίζει έτσι να μεταναστεύσει στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Γαλλία προκειμένου να θρέψει την οικογένεια του αφήνοντας πίσω του τον είκοσι ημερών γιο του και την γυναίκα του βουτηγμένη στην θλίψη, στον πόνο και στην οργή του αποχωρισμού.

Το σπίτι των σκιών - Χρυσηίδα Δημουλίδου

       Στο «Σπίτι των σκιών» ο αναγνώστης ζει τις δυο ιστορίες, που η πένα της Χρυσηίδας Δημουλίδου μας αναπτύσσει  με τρόπο καθηλωτικό, γεμίζοντάς τον ρομαντισμό, αγάπη, αγωνία, τρόμο αλλά και λύτρωση. Σημείο αναφοράς των παράλληλων-αυτοτελών ιστοριών είναι η «έπαυλις Αύρα» στην Κηφισιά, μια έπαυλη που στέγασε στο πρώτο κείμενο την τραγική ιστορία της Ειρήνης, του Κωνσταντίνου και του Μιχαήλ και στο δεύτερο της Ελεονόρας και του Γιώργου καθώς και των σκιών της. Οι δυο αυτές ιστορίες, αν και εξελίσσονται  με διαφορά εξήντα ολόκληρων χρόνων η μια από την άλλη, τα συναισθήματα που γεννιούνται, η έκβαση της υπόθεσης, τα γεγονότα καθώς και η σύνδεση τους κερδίζουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη από τις πρώτες κιόλας σελίδες μεταφέροντας τον ταυτόχρονα από την Ελλάδα του Μεσοπολέμου και τις αρχές της συντηρητικής της κοινωνίας στο σήμερα. Παρόλο που σε κάποια σημεία για ‘μένα ήταν προβλέψιμο και το ερώτημα που έθεσε η συγγραφέας στο εισαγωγικό της σημείωμα «τι συνέβη εκείνο το βράδυ;» το είχα απαντήσει ήδη από το τέλος της πρώτης ιστορίας εντούτοις η όμορφη δομή, οι δυνατές περιγραφές και το ενδιαφέρον θέμα δεν μου επέτρεψε να αφήσω στιγμή από τα χέρια μου το βιβλίο. Πολλές από τις σκηνές ήταν  τόσο όμορφα δοσμένες, τόσο έντονες που ήταν σαν να τις ζούσα και εγώ. Η αγωνία, η συγκίνηση και η λύτρωση είναι ορισμένα από τα συναισθήματα που βίωσα διαβάζοντάς το. «Το σπίτι των σκιών», το τρίτο βιβλίο της συγγραφέως που πέφτει στα χέρια μου, είναι ένα μεταφυσικό ερωτικό θρίλερ που το απόλαυσα με όλες μου τις αισθήσεις και το οποίο σας το συστήνω ανεπιφύλακτα! Συγχαρητήρια στην συγγραφέα για το διαφορετικό ταξίδι που μου πρόσφερε! 

Διαβάστε το!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Πρωτοχρονιά του 1938

Ο Κωνσταντίνος Μποτέλης, πλούσιος γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, αντικρίζει και ερωτεύεται κεραυνοβόλα την δεκαοχτάχρονη Ειρήνη, κόρη στρατηγού. Από εκείνη την νύχτα ο έρωτάς τους ανθεί και οδηγείται στον αρραβώνα. Οι προετοιμασίες για τον γάμο γίνονται με πυρετώδεις ρυθμούς. Η έπαυλη Αύρα ανακαινίζεται για να στεγάσει το ζευγάρι που τον Απρίλη του 1939 έχει προγραμματίσει το γάμο του. Το τραγικό όμως συμβάν που

Παντομίμα φαντασμάτων-Γιάννης Καλπούζος

      Έχοντας ακούσει τόσες επαινετικές κριτικές για την «Παντομίμα φαντασμάτων» του Γιάννη Καλπούζου και δεδομένου πως ο συγγραφέας είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς ανυπομονούσα να πέσει στα χέρια μου το εν λόγω βιβλίο -κάτι που με δυσκόλεψε πολύ μιας και είναι εξαντλημένο από τον εκδότη. Όταν αυτό έγινε πραγματικά απόλαυσα για άλλη μια φορά το ευφυές κείμενο με τις ζωντανές περιγραφές, την πρωτότυπη υπόθεση και τα βαθιά μηνύματα που περνά ο συγγραφέας για τους ανθρώπους και τα ζοφερά ένστικτά τους. Η πολύμορφη αφήγηση που επέλεξε ο Γ. Καλπούζος με εντυπωσίασε και με έκανε να θαυμάσω την συγγραφική του δεινότητα, μιας και μου πρόσφερε ένα κείμενο άκρως ενδιαφέρον και καθόλου κουραστικό. Ξεχώρισα ως αφηγητή τον Σκύλο και την Βαγγελιώ, τους βρήκα συγκινητικούς και γεμάτους αισθήματα αλτρουισμού, αγάπης και δοτικότητας ,ενώ τις σκηνές της κατολίσθησης και των γεγονότων στην κοιλάδα των Κεραυνών θα τις χαρακτήριζα ως κινηματογραφικές. Ένα βιβλίο στο οποίο παρουσιάζεται η δύναμη που έχει το συναίσθημα του φόβου, ο οποίος φέρνει στην επιφάνεια, μέσω των πράξεων μας, την πραγματική ψυχοσύνθεση του ανθρώπου καθώς όπως αναφέρεται στην παράγραφο που για ‘μένα κρύβει το νόημα του κειμένου «….δεν υπάρχουν όρια. Η ηθική, οι αρχές, οι κανόνες, η τάξη, η γνώση, η καλλιέργεια είναι πουλιά που πετάνε όταν μας επισκέπτεται η αγριότητα. Όταν η εξουσία του μίσους και του φόβου κάνουν την εμφάνισή τους.». Ένα βιβλίο που σε γεμίζει αγωνία, σκηνές ρεαλιστικές-απτές, συναισθήματα αγανάκτησης, θυμού αλλά και λύτρωσης.

       Το βιβλίο θα επανακυκλοφορήσει τον Ιανουάριο, όπως διάβασα σε ένα σχόλιο σε μια ομάδα στο fb, από τις εκδόσεις Ψυχογιός με τον τίτλο ΣΑΟΣ:Παντομίμα φαντασμάτων, επομένως όποιος θέλει να το διαβάσει ας κάνει λίγους μήνες ακόμα υπομονή. Αξίζει η αναμονή όπως φυσικά και πολλά συγχαρητήρια στον συγγραφέα!
Διαβάστε το!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

       Ο σεισμός των 8,3 Ρίχτερ που πλήττει το νησί θα βουλιάξει σταδιακά το ίδιο αλλά και τους 16.000 κατοίκους στην απελπισία, την ανασφάλεια, τον πανικό και τον φόβο. Μετά την δόνηση τα ηφαίστεια που βρίσκονται στις κοντινές μικρονησίδες ενεργοποιούνται ενώ παλιρροϊκά κύματα πλημμυρίζουν τις παράκτιες περιοχές. Και ενώ οι ώρες περνούν το μέγεθος της καταστροφής γίνεται ολοφάνερο καθώς αντί τα νερά να οπισθοχωρήσουν εκείνα όλο και εισχωρούν στην ενδοχώρα μετατρέποντάς την σιγά σιγά σε μέρος του πελάγου. Ο πληθυσμός αναγκάζεται να εγκαταλείψει τις εστίες του και να μετακινηθεί στα ορεινά του νησιού προκειμένου να προστατευθεί από την μανία της φύσης.
      Οι αρχές ακολουθώντας τις οδηγίες της κεντρικής διοίκησης με μεγάλο κόπο και αλτρουισμό θα ηγηθούν της μεταφοράς τόσων ψυχών στο ψηλότερο σημείο του νησιού, όπου αν η ομίχλη, η οποία έχει καλύψει την ατμόσφαιρα, διαλυθεί η αερομεταφορά που θα πραγματοποιηθεί θα τους απογειώσει από το μέρος που θυμίζει την Κόλαση του Δάντη. Στο δρόμο προς την σωτηρία θα ‘ρθουν αντιμέτωποι εκτός από τον φόβο, το ένστικτο της επιβίωσης και την ανασφάλεια, με τα ζοφερά ένστικτα που ήρθαν στο φως της επιφάνειας του αστυνόμου Τσόλη και της ακολουθίας του, που σπέρνουν τρόμο και προκαλούν αποτροπιασμό, με τον βιαστή-δολοφόνο που σοκάρει τους πληγέντες και με την βεβαιότητα πως σε κάτι τέτοιες στιγμές η ψυχή του ανθρώπου μάς αποκαλύπτεται προβάλλοντας μας ολοκάθαρα το καλό ή το κακό, τους λύκους ή τα πρόβατα ψυχής που φώλιαζαν μέσα της, και που έθρεψαν και θέριεψαν αντίστοιχα τα αυγά, του σκοταδιού και της αγριότητας, της ηθικής και της ευγένειας…...

Βαθμολογία 5/5

Οι Βιβλιοαναφορές και των  (πατώντας τον τίτλο μεταφέρεστε στον σχολιασμό):

Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου-Γιάννης Καλπούζος
Άγιοι και δαίμονες, εις ταν πόλιν-Γιάννης Καλπούζος
Ιμαρέτ, στη σκιά του ρολογιού-Γιάννης Καλπούζος
Ουρανόπετρα-Γιάννης Καλπούζος

Βιογραφία του συγγραφέα

Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Παντομίμα φαντασμάτων

Συγγραφέας:Γιάννης Καλπούζος

Εκδ.: Άγκυρα

Ημερ.Εκδ.:2005

Σελ.:506

Δήμητρα Κωλέτη

Η Μήδεια δεν χόρεψε ποτέ - Πασχαλία Τραυλού

      Το νέο μυθιστόρημα της Πασχαλίας Τραυλού «Η Μήδεια δεν χόρεψε ποτέ»  είναι ένα υπέροχο βιβλίο με άρτια δομή, εξαιρετικά δουλεμένη γραφή και πλοκή που εμένα προσωπικά με καθήλωσε. Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο στο συγκεκριμένο βιβλίο ήταν η ανάλυση της ψυχολογίας των ηρώων, η όποια φυσικά με βοήθησε να καταλάβω τα κίνητρα των πράξεων τους. Διαβάζοντάς το βλέπεις πως η συγγραφέα δεν ακολουθεί την πεπατημένη, δηλαδή μελοδραματισμούς, βαρύγδουπες εκφράσεις και πομπώδες λόγο, αλλά μέσα από το σοβαρό και μεστό κείμενο της μας παρουσιάζει την ιστορία της σύγχρονης Μήδειας.Το δύσκολο θέμα το οποίο διαπραγματεύεται, αυτό της παιδοκτονίας και μάλιστα από τα χέρια της ίδιας της μάνας των θυμάτων, με σόκαρε αλλά και με λύπησε, καθώς μου έδειξε ολοκάθαρα πως και ο πιο στυγερός δολοφόνος είναι αυτομάτως θύμα της υπόθεσης. Ένα θύμα μάλιστα που κάποιος άλλος δολοφόνησε ερήμην του πολλές φορές με τις πράξεις και τα λόγια του όχι το κορμί, όπως ο ίδιος,  αλλά την ψυχή και την αθωότητα της. Σίγουρα δεν επικροτείς την εν λόγω πράξη -και πώς να το κάνεις άλλωστε; - αλλά φωτίζοντας η πένα της Τραυλού σελίδα τη σελίδα το προφίλ της παιδοκτόνου σού γεννάται το αίσθημα της λύπης, της συμπόνιας(;) καθώς και της βεβαιότητας πως τα τραύματα ψυχής έχουν ως αποτέλεσμα την αλλοίωση του χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου με τρόπο ύπουλο και υποχθόνιο, μετατρέποντας τον έτσι σε ένα πλάσμα έρμαιο του πόνου των εσωτερικών πληγών του. 
Ένα ψυχολογικό- αστυνομικό -κοινωνικό βιβλίο που με κέρδισε απόλυτα! 
Συγχαρητήρια στην συγγραφέα! 

Διαβάστε το!

Αμαζόνες: Η χαμένη αδελφότητα-Anne Fortier

      Το «Αμαζόνες: Η χαμένη αδελφότητα» είναι ένα βιβλίο που εντάσσεται στην φανταστική λογοτεχνία, όπως ίσως το μαντεύετε από τον τίτλο και την υπόθεση του οπισθόφυλλου, και που εμένα προσωπικά η σκέψη να το διαβάσω μου προκάλεσε ενθουσιασμό, καθώς παίρνοντάς το στα χέρια μου σκέφτηκα και ήλπιζα πως η μυθολογία θα περάσει μέσα από τις σελίδες του μπροστά μου, παρασύροντάς με σε ένα ταξίδι μαγευτικό και παραμυθένιο. Ο αρχικός μου ενθουσιασμός από τις παράλληλες ιστορίες της Νταϊάνας από την μια και της Μύρινας από την άλλη που η Anne Fortier επέλεξε να μας παρουσιάσει στις Αμαζόνες, ενισχύθηκε και διατηρήθηκε έως την μέση του βιβλίου, από εκεί και πέρα όμως κάπου ατόνησε αυτός, καθώς το κομμάτι που αναφερόταν στην περιπέτεια της Νταϊάνας, της σύγχρονης ηρωίδας μας, με κούρασε σε αρκετά σημεία, όχι τόσο τα γεγονότα του αλλά ο τρόπος που περιγράφονταν αυτά. Απόλαυσα περισσότερο το κομμάτι της Μύρινας και τις Λίλης, των μυθικών Αμαζόνων, και που αν και η αλλοίωση της μυθολογίας που παρατήρησα σ’ αυτό σίγουρα δεν με ενόχλησε αλλά με ξένισε, μιας και θα περίμενα από την συγγραφέα να εντάσσει την μυθολογία στην υπόθεση του βιβλίου χωρίς πολλές και εμφανείς αλλαγές, εντούτοις κάθε φορά που τελείωνε το κεφάλαιο πάντα έμενα με την περιέργεια και την αγωνία της συνέχειας του. Η ιστορία της Μύρινας ήταν πιο ενδιαφέρουσα, έντονη, ατμοσφαιρική και περιπετειώδης από αυτή της Νταϊάνας, την οποία βρήκα σε κάποια σημεία άνευρη. Οι τελευταίες εκατό σελίδες επανέφεραν τον αρχικό μου ενθουσιασμό για την υπόθεση και της σύγχρονης ηρωίδας μας, προσφέροντας έτσι ένα δυνατό τέλος. 

      Είναι λοιπόν ένα συμπαθητικό βιβλίο, με ενθουσιώδη αρχή, ανιαρή μέση (ως προς την σύγχρονη ιστορία) και άψογο τέλος ! 

Διαβάστε το!