Ογκρέσα-Κώστας Κρομμύδας

Η «Ογκρέσα» είναι το βιβλίο που με φέρνει πρώτη φορά σε επαφή με τον συγγραφέα κύριο Κώστα Κομμύδα. Ο κύριος Κρομμύδας έχει γράψει συνολικά τέσσερα βιβλία, με το νέο του να έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Διόπτρα τον προηγούμενο μόλις μήνα με τίτλο «Μη με λησμονεί» (06/05).

     Στην «Ογκρέσα» εξιστορείται η περιπέτεια στην οποία εμπλέκονται τρεις διαφορετικοί άνθρωποι, ο Γιάννης, ο Μηνάς και η ογκρέσα τους, η Κατερίνα. Οι τρεις αυτοί διαφορετικοί και άγνωστοι άνθρωποι μετά από περίεργες συμπτώσεις έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με τον έρωτα, το πάθος, το μίσος, την παράνοια και τον θάνατο….. Η Κατερίνα παγιδευμένη στις ενοχές της εξαιτίας του χαμού του παιδιού της και της προδοτικής και σκληρής στάσης του συζύγου της προσπαθεί να βάλει τέλος στην ζωή της. Λίγο πριν το επιχειρήσει ο τυχαίος αριθμός που σχηματίζει στο κινητό της θα αντιστοιχήσει στην συσκευή του ανθρώπου που θα την βγάλει με τον έρωτα και την αφοσίωση του από τα σκοτάδια της. Ο Γιάννης όταν ακούσει την απεγνωσμένη φωνή αυτής της άγνωστης ύπαρξης θα κινήσει γη και ουρανό για να μάθει ποια είναι και που μένει. Όταν καταφέρει να την εντοπίσει η σκέψη του θα γεμίσει από εκείνη…. Η επεισοδιακή ένωσή τους όμως θα τους φέρει αντιμέτωπους με την παράνοια του δράκου που εκείνη την εποχή έχει γίνει ο φόβος και ο τρόμος των πεζοδρομίων, με τις άδικες κατηγορίες, με την εκδικητική τάση του ανερχόμενου στην πολιτική συζύγου της Κατερίνας, με τον αληθινό έρωτα αλλά κυρίως με τα καλά κρυμμένα εδώ και  σαράντα χρόνια μυστικά.

Τώρα θα μου πείτε που εμπλέκεται ο Μάνος; Ε, ανακαλύψτε το διαβάζοντας την «Ογκρέσα»!

Αν έπρεπε να επιλέξω δυο επίθετα για να χαρακτηρίσω το εν λόγω βιβλίο θα ήταν τα: αδιάφορο και μέτριο, έως και κάτω του μετρίου. Για μένα, και μόνο για μένα, λοιπόν το εν λόγω βιβλίο ήταν αδιάφορο γιατί η υπόθεσή του δεν μου κίνησε το ενδιαφέρον, γιατί αυτή η υπόθεση ήταν προβλέψιμη και ανεδαφική με την έννοια ότι είχε πολλές υπερβολές που με ξένισαν και μέτριο γιατί η γραφή του ήταν τόσο απλή που δεν μου δημιούργησε κανένα συναίσθημα, μιας και η ατμόσφαιρα απουσίαζε παντελώς, ενώ οι μικρές ενότητές του μου προκάλεσαν εκνευρισμό καθώς εκεί που έλεγες ‘’να τώρα θα αποκτήσει ενδιαφέρον’’ σταμάταγαν απότομα. Θεώρησα τέλος πως καθυστέρησε πολύ να ξετυλίξει την υπόθεση του και ότι την τράβηξε αρκετά, χωρίς να υπήρχε λόγος, αν ήταν κάποιες σελίδες λιγότερο θα ήταν σαφώς η ροή του πιο δεμένη. Αυτό που μ’ άρεσε ήταν το τέλος του καθώς και η ιστορία του Μάνου, ο λόγος δηλαδή που κατέληξε, όπως κατέληξε.

Η εξομολόγηση - Σπύρος Πετρουλάκης

«Η εξομολόγηση» του Σπύρου Πετρουλάκη είναι ένα δυνατό βιβλίο κοινωνικού περιεχομένου που με καθήλωσε στην ανάγνωσή του! Διαβάζοντας το θύμωσα, πόνεσα, έκλαψα και αγανάκτησα από τον πόνο και την αδικία που φύλαγε η ζωή για την Ελένη, την κεντρική του ηρωίδα. Η αφήγησή του είναι τόσο μεταδοτική που ένιωσα με όλες μου τις αισθήσεις το δράμα της, ένα δράμα  που αδυνατεί να το συλλάβει και να το χωνέψει ανθρώπου νους.

         Ο φιλόδοξος πατέρας Θεόφιλος καλείται να εξομολογήσει την υπεραιωνόβια ηγουμένη Μαρκέλλα. Η εξομολόγηση της φέρνει στο φως την τραγική ιστορία της Ελένης Αντάνογλου, η ιστορία της οποίας θα ξεκινήσει στην Κωνσταντινούπολη του 1928 με το φρικτό ατύχημα των γονιών της που σε ηλικία έντεκα χρόνων θα την βυθίσει μαζί με τον μικρό της αδερφό στην ορφάνια. Η μέχρι τότε ευτυχισμένη ζωή των δυο αδερφών θα αλλάξει άρδην….. Την ανατροφή της Ελένης θα την αναλάβει η οικογένεια του θείου Αντώνη και της άξεστης και σκληρής Ντιλέκ ενώ του Ηλία η οικογένεια του θείου τους Στυλιανού. Τα δυο αδέρφια θα χωριστούν και θα ακολουθήσουν ο καθένας την μοίρα που τους φύλαξε ο Θεός αλλά και οι άνθρωποι…. Ενώ ο Ηλίας θα μεγαλώσει με στοργή και αγάπη, η Ελένη θα μπει σε ένα σπίτι που η απληστία της θείας Ντιλέκ για την περιουσία του κοριτσιού που τώρα διαχειρίζεται αυτή και ο άντρα της, θα κυριαρχήσει και θα οδηγήσει την άκαρδη γυναίκα στην σκληρή και βίαιη συμπεριφορά της προς το πρόσωπο της μικρανεψιά της. Η Ελένη θα δεχτεί τον εξευτελισμό και την υποβίβαση από την Ντιλέκ για δυο ολόκληρα χρόνια…. Στα δεκατρία της η κακοποίηση που υφίστατο όλο αυτό το διάστημα θα φτάσει στο αποκορύφωμα της καθώς θα πέσει θύμα των σεξουαλικών ορέξεων του ξαδέρφου της Οσμάν και μάλιστα υπό την ανοχή της θείας της. Οι βιασμοί θα τραυματίσουν την παιδική της ψυχή και θα την ακολουθήσουν έως και στην Ελλάδα όπου θα σταλεί ύπουλα και προδοτικά από τους θείους της και που εν τέλει θα αναγκαστεί να σταθεί νύφη στο πλευρό του βοσκού Παναγή…… Ο Παναγής, η πεθερά της, η Δέσπω, και η κουνιάδα της, η Μάρω θα γίνουν οι νέοι της θύτες, οι νέοι της εφιάλτες.... Πόσο μπορεί να αντέξει η ψυχή ενός μικρού παιδιού σ’ όλη αυτή την βαναυσότητα; Τι σχέση έχει η ηγουμένη Μαρκέλλα και η μικρή Ελένη; Και ο πάτερ Θεόφιλος πως συνδέεται με αυτά τα δυο πρόσωπα; Πόσο θα τον επηρεάσουν άραγε στα μελλοντικά φιλόδοξα σχέδια του όλες αυτές οι αποκαλύψεις; Οι απαντήσεις στην Εξομολόγηση……..

Το δάκρυ του κρίνου-Γιώτα Φώτου

     Μετά «Το διώροφο της Τσιμισκή», «Το δάκρυ του κρίνου» είναι το δεύτερο βιβλίο της κυρίας Γιώτα Φώτου που διαβάζω. Όπως στο πρώτο έτσι και σ’ αυτό, με κέρδισε η γρήγορη ροή του, οι χαρακτήρες αλλά κυρίως η τραγική του ιστορία που με συγκίνησε και με καθήλωσε στην ανάγνωση του, από τις πρώτες κιόλας σελίδες του.

     Το βιβλίο χωρίζετε σε τρεις ενότητες, στις οποίες η αφήγηση αλλάζει με την πρώτη και την δεύτερη να γίνεται σε γ’ πρόσωπο και την τελευταία σε α’, η οποία μάλιστα είναι και από τις πιο συγκινητικές μιας και η κεντρική ηρωίδα εξομολογείται μέσω ενός γράμματος όλα όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ (τίτλος της ενότητας), όλα δηλαδή τα γεγονότα και τα συναισθήματα που είχε στην ψυχή της και που της την ροκάνιζαν για όλη της την ζωή.

Η ιστορία θα ξεκινήσει με τον θάνατο της Μερόπης. Ο δικηγόρος της θα καλέσει την βαφτιστήρα της, την Μένη, η οποία είχε να επικοινωνήσει με την νονά της, μετά από επιθυμία της ίδιας της Μερόπης, δέκα ολόκληρα χρόνια, και τον προστατευόμενο της Αντώνη, ο οποίο είχε την ίδια αντιμετώπιση από την καταθλιπτική-απομονωμένη ηλικιωμένη, και θα τους υποδείξει τις τελευταίες επιθυμίες της εκλιπούσας. Οι επιθυμίες αυτές προκαλούν ερωτήματα και απορίες. Και πώς να μην προκαλέσουν απορίες και ερωτήματα στην Μένη και στον Αντώνη όταν η Μερόπη ζητά να βρίσκονται παρόντες στην ταφή μόνο εκείνοι, όταν η ταφή γίνεται σε ένα χωριό της Μακεδονίας που κανένα σύνδεσμο δεν είχε με την εκλιπούσα μιας και εκείνη καταγόταν από την Αρκαδία και όταν δίπλα στον τάφος της βρίσκονται δυο άλλοι τάφοι με τα δικά τους ονόματα! Οι ταφόπλακες Γεσθημανή Μακρή και Αντώνης Πάσχος τους σοκάρουν και τους προβληματίζουν. Γιατί επιλέγει αυτό τον τόπο ταφής; Γιατί προσέγγισε τις οικογένειες Μακρή και Πάσχου όταν επέστρεψε από την Βοστόνη μετά από τριάντα χρόνια απουσίας της από την πατρίδα; Γιατί έδωσε το όνομα Γεσθημανή στην βαφτιστήρα της; Και κυρίως ποιοι είναι οι νεκροί που φέρουν τα ονόματα τους; Οι απαντήσεις σ’ αυτά και σε πολλά άλλα ερωτήματα δίνονται στο σπαρακτικό και αποκαλυπτικό τρίτο κεφάλαιο….. 

Οι Άθλιοι - Victor Hugo

       Το «Οι Άθλιοι» του Victor Hugo εδώ και δυο αιώνες αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα μυθιστορήματα παγκοσμίως. Έχει μεταφερθεί στο θέατρο και στον κινηματογράφο αμέτρητες φορές ενώ στο Μπρόντγουεϊ κατέχει την τρίτη θέση μεταξύ των πιο μακροβιότερων μουσικών παραστάσεών του.

    Στις εννιακόσιες ογδόντα σελίδες των Αθλίων, η Γαλλική Επανάσταση και οι δεκαετίες που την ακολούθησαν, οι μάχες των οδοφραγμάτων του επαναστατημένου Παρισιού, οι απόψεις του συγγραφέα, για την κοινωνία, την θρησκεία και τον άνθρωπο, παρασύρουν τον αναγνώστη, μαζί με την ιστορία του κύριου πρωταγωνιστή, του κατάδικου Γιάννη Αγιάννη, σε ένα μεγαλειώδες κείμενο που τον προβληματίζει, τον συγκινεί και τον μαγεύει με την αμεσότητα που αποπνέει.

      «Οι Άθλιοι» αποτελούνται από πέντε βιβλία στα οποία ο κεντρικός ήρωας τους και οι πολυπληθείς χαρακτήρες που τον πλαισιώνουν και πρωταγωνιστούν και αυτοί με τις ενέργειες τους δημιουργούν μια έντονη και ανατρεπτική πλοκή που καθηλώνει.

        Ο Γιάννης Αγιάννης καταδικάζεται σε πέντε χρόνια φυλάκιση για κλοπή -και τι κλοπή! ενός ψωμιού. Οι άσχημες όμως συνθήκες του κάτεργου τον οδηγούν σε αποτυχημένες, δυστυχώς, απόπειρες δραπέτευσης με αποτέλεσμα η ποινή του να αυξηθεί σε δεκαεννέα χρόνια. Αποφυλακίζεται εν τέλει στα σαράντα έξι του χρόνια και προσπαθεί να ενταχθεί στην κοινωνία. Το στίγμα του κάτεργου όμως αποτελεί τροχοπέδη καθώς αντιμετωπίζεται ως μίασμα. Όλοι τον διώχνου και ο μόνος που του δίνει καταφύγιο είναι ο Επίσκοπος Μυριήλ, ο άνθρωπος που με την γαλήνια όψη του, τα σοφά του λόγια αλλά και την κάλυψη που του πρόσφερε στην αστυνομία μετά το νέο του ατόπημα γλιτώνοντάς τον έτσι από έναν ακόμα εγκλεισμό στα κάτεργα, αγγίζει την ψυχή του και τον μεταβάλει σε έναν ενάρετο άνθρωπο…. Ο Γιάννης Αγιάννης μετά την συγκινητική αυτή ενέργεια του Επισκόπου μεταμορφώνεται σε Κύριος Μαγδαληνής προκειμένου να γλιτώσει από τον επιθεωρητή Ιαβέρη και γίνετε ένας φιλάνθρωπος επιχειρηματίας που κερδίζει τον σεβασμό των κατοίκων της περιοχής στην οποία αποφάσισε να στήσει τη νέα του ζωή. Όμως η ηρεμία δεν θα κρατήσει πολύ καθώς η πληροφορία πως κάποιος άλλος κατηγορείται για τα δικά του ατιμώρητα αδικήματα τον συγκλονίζει. Σπεύδει να σώσει αυτόν τον αθώο άνθρωπο και αυτομάτως βρίσκεται και πάλι στο κάτεργο όπου αυτή την φορά θα μείνει πολύ λίγο, μόλις έξι μήνες, μιας και η απόδραση που θα πραγματοποιήσει θα είναι απόλυτα επιτυχής.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του ωκεανού-Ισίδωρος Ζουργός

Το «Αποσπάσματα από το βιβλίο του ωκεανού» είναι το δεύτερο συγγραφικό έργο του μεγάλου λογοτέχνη Ισίδωρου Ζουργού και το έκτο του κατά σειρά που εγώ διαβάζω! Στις σελίδες του συνάντησα την προσεγμένη γραφή που χρησιμοποιεί πάντα ο συγγραφέας στα έργα του, με τις όμορφες λέξεις και τα σχήματα λόγου, που εμένα με εντυπωσιάζουν κάθε φορά που τα συναντώ και που μου ενισχύουν παράλληλα την άποψη πως ο Ζουργός είναι ένας από τους άξιους αντιπρόσωπους της σύγχρονης ελληνικής Λογοτεχνίας. Επιπλέον αξιοθαύμαστη είναι η τεχνική που επιλέγει να χρησιμοποιήσει με τις εγκιβωτισμένες αφηγήσεις των παραμυθάδων καθώς και το ύφος που αυτές είναι δοσμένες μιας και είναι τέτοιο που έχεις την αίσθηση ότι είσαι ακουστικός κοινωνός όλων όσων εξιστορούν οι δυο μυθοπλάστες. Νομίζεις, δηλαδή, πως ακούς την κάθε τους ιστορία μιας και η απόδοση του προφορικού λόγου στο χαρτί είναι άκρως επιτυχής από την πένα του συγγραφέα.

Αυτά ως προς το τεχνικό κομμάτι^. ως προς την πλοκή, με όλο τον σεβασμό και την συγγραφική συμπάθεια-αδυναμία που έχω στον Ζουργό, ήταν ένα ανιαρό κείμενο που δεν μου κέρδισε το ενδιαφέρον για την συνέχεια της υπόθεσης. Με κούρασε πολύ και με δυσκόλεψε να το ολοκληρώσω γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο: γιατί ήταν αδιάφορο.  Οι ιστορίες που αφηγούνταν οι παραμυθάδες ήταν κάποιες από αυτές ενδιαφέρουσες, κάποιες τελείως αδιάφορες ενώ κάποιες άλλες ακατανόητες και άνευ ουσίας για ‘μένα. Τέλος είχε κάποια σουρεαλιστικά στοιχεία στο τέλος του κειμένου που και αυτά μου πέρασαν απαρατήρητα, αν και δίνονταν με τρόπο καλαίσθητο και προσεγμένο.

Άψογο λοιπόν ως προς την τεχνική το «Αποσπάσματα από το βιβλίο του ωκεανού», αδιάφορο όμως και ανιαρό ως προς την πλοκή!

Διαβάστε το….. σίγουρα θα βρείτε τα στοιχεία εκείνα που θα σας κεντρίσουν το ενδιαφέρον της ανάγνωσής του....!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

       Η ηλεκτροδότηση του νησιού καταρρέει εξαιτίας της καλοκαιρινής μπόρας που το έπληξε. Στην μοναδική του ταβέρνα οι θαμώνες της, θέλοντας και μη, έρχονται κοντά…, τα τραπέζια του ενός ενώνονται με του άλλου και υπό την θαλπωρή της φωτιάς που σιγοκαίει και του κρασιού που ρέει άφθονο γίνονται μια μεγάλη παρέα.

Ο Μάντης - Αγγελική Κονταξοπούλου

«Ο Μάντης» της Αγγελικής Κονταξοπούλου είναι ένα όμορφο βιβλίο φανταστικής λογοτεχνίας, στο οποίο η συγγραφέας παντρεύει αρμονικά την αρχαία Ελλάδα των μαντείων, των χρησμών και των φιλοσόφων με την ερωτική ιστορία των σύγχρονων ηρώων της. Η μυθοπλασία του Μάντη προσφέρει στον αναγνώστη αισθήματα φιλίας, αγάπης και έρωτα αλλά κυρίως εκείνο το ταξίδι που τον μεταφέρει, με τρόπο μυσταγωγικό, στο χωροχρόνο της εποχής των Ολύμπιων Θεών, η λατρεία των οποίων, μέσα από τις λεπτομερείς περιγραφές της συγγραφέως, γίνεται γνώστη και άκρως μεταδοτική προς τον αναγνώστη, ο οποίος καθηλώνεται και χρήζεται κοινωνός όλου αυτού του τελετουργικού της αρχαίας ελληνικής θρησκείας.

Το κείμενο χωρίζεται σε δυο μέρη, με το πρώτο να τοποθετείται η υπόθεση των ηρώων στον 4ο αιώνα π.Χ όπου και αναφέρεται η ιστορία του Εύδιου, του μάντη του Τροφώνιου, ενός μάντη που είναι αφοσιωμένος στην λατρεία του θεού Απόλλωνα και στην μελέτη που ευελπιστεί να τον οδηγήσει στην ανακάλυψη του ελιξίριου της αθανασίας, ενώ το δεύτερο στο σήμερα, με κεντρική ηρωίδα την αρχαιολόγο Δέσποινα, η οποία και προχωρά στην αρχαιολογική έρευνα του μαντείου του Τροφώνιου, μια έρευνα που την φέρνει αντιμέτωπη με τη γοητεία που αποπνέει ο εν λόγω χώρος καθώς και με τα μυστικά του, τα οποία φυλάσσονταν καλά κρυμμένα για δυόμιση χιλιάδες χρόνια. Έχοντας λοιπόν για κοινό σημείο αναφοράς το μαντείο της Λιβαδειάς, ο Εύδιος και η Πυρήνη του 4ου αιώνα π.Χ καθώς και η Δέσποινά και ο Γιώργος του 21ου , θα ‘ρθουν κοντά και θα ενωθούν για πάντα με τα δεσμά του αληθινού έρωτα και της ανιδιοτελής αιώνιας αγάπης….

Η γραφή της κας Κονταξοπούλου είναι μοντέρνα και ρέουσα κάνοντας έτσι το κείμενο ευκολοδιάβαστο ενώ οι περιγραφές της τόσο όμορφα και γλαφυρά δοσμένες που με έκαναν να βιώσω και εγώ νοερά αυτό που περιγραφόταν κάθε φορά. Πολλά σημεία του παρουσιάζονταν με τρόπο κινηματογραφικό,  με αποκορύφωμα το τέλος του που, εκτός των άλλων, με έκανε να συγκινηθώ! Η σύνδεση των δυο τόσο μακρινών χρονικών περιόδων του κειμένου είναι απόλυτα ισορροπημένη και ξεκάθαρη χωρίς να αφήνει κανένα περιθώριο σύγχυσης.

Το διώροφο της Τσιμισκή-Γιώτα Φώτου

«Το διώροφο της Τσιμισκή» είναι ένα βιβλίο στο οποίο τα δυσκολότερα κομμάτια της Ιστορίας του προηγούμενο αιώνα παρουσιάζονται με τρόπο έντεχνο και ρεαλιστικό από την συγγραφέα του, κυρία Γιώτα Φώτου! Μέσα από κάθε ήρωα του, ο ξεριζωμός των Ποντίων, η Μικρασιατική Καταστροφή, η Κατοχή, ο εκτοπισμός των Εβραίων της Θεσσαλονίκης και το κυνήγι των περιουσιών τους από τους δωσίλογούς τους περνούν μπροστά μας καθηλώνοντας μας και παράλληλα γεμίζοντάς μας με αισθήματα πόνου, θλίψης, προδοσίας καθώς και έρωτα, φιλίας και ελπίδας.

Η υπόθεσή του ξεκινά με την ένωση της Πέρσας και του Στέφανου, η οποία όμως φέρνει στην επιφάνεια την θλιβερή ιστορία που για εβδομήντα ολόκληρα χρόνια φύλαγε καλά κρυμμένη το διώροφο της οδούς Τσιμισκή, ένα διώροφο, στο οποίο οι οικογένειες της Πέρσας και του Στέφανου ήρθαν αντιμέτωπες με την Ιστορία και την προδοσία…. Ο έρωτας της εβραιοπούλας Σουσάννας, της θείας της Πέρσας, και του Κωνσταντή, του πατέρα του Στέφανου, προδίδεται από την μισαλλοδοξία της εποχής και των προσώπων της στοιχειώνοντας με την σειρά του τους απόγονους τους. Τα αναπάντητα ερωτήματα εδώ και εφτά δεκαετίες καθώς και η πίκρα της τότε προδοσίας θα καταφέρουν άραγε, μέσα από τις εκμυστηρεύσεις των εναπομείναντα επιζώντων, να απαγκιστρώσουν τους δύο νέους και κυρίως την Πέρσα από τον θυμό που της δημιούργησε η αποκάλυψη της εμπλοκής του Κωνσταντή στην τραγική κατάληξη που είχε η εβραϊκής καταγωγής οικογένεια της γιαγιά της;

Η γραφή του κειμένου είναι μοντέρνα και σε πολλά σημεία επιφορτισμένη από το ζοφερό κλίμα της εποχής που διαδραματίζεται η υπόθεση του. Η ροή είναι γρήγορη κάνοντας έτσι την ανάγνωση του εύκολη ενώ η πλοκή του είναι απρόσμενη και άκρως ενδιαφέρουσα καθώς η συγγραφέας ''πετά'' την κατάλληλη στιγμή και από ένα τέτοιο στοιχείο που να τροφοδοτεί αυτομάτως το ήδη ενδιαφέρον του αναγνώστη για την συνέχεια της υπόθεσης. Ο αναγνώστης δηλαδή λόγω της σωστής τοποθέτησης των στοιχείων αυτών δεν αφήνει έτσι εύκολα από τα χέρια του «Το διώροφο της Τσιμισκή» καθώς χάρις αυτών των στοιχείων δομήθηκε από την συγγραφέα ένα άρτιο κείμενο από άποψη πλοκής, που παρασύρει σελίδα τη σελίδα και που εγώ προσωπικά το απόλαυσα πραγματικά καθώς η λεγόμενη κοιλιά, που συναντάμε σε πολλά βιβλία, απουσιάζει πλήρως, κάτι φυσικά που με κάνει εν κατακλείδι να χαρακτηρίσω το εν λόγω βιβλίο, εκτός των άλλων, και ως καλογραμμένο.