Συζητώντας με το συγγραφικό δίδυμο Λία Ζώτου & Θοδωρή Καραγεωργίου!

Η Λία Ζώτου και ο Θοδωρής Καραγεωργίου, το συγγραφικό δίδυμο που προσφέρει συναισθήματα, εικόνες και μυρωδιές της υπαίθρου, αξίες και αρετές μέσα από τις υποθέσεις και τους ήρωες των βιβλίων τους, παραχώρησαν στις ΒιβλιοΑναφορές την ακόλουθη συνέντευξη, η οποία, φυσικά, και αποτελεί μεγάλη τιμή για το blog και για εμένα προσωπικά. 

Η πρώτη μου αναγνωστική επαφή με το έργο τους έγινε με το εξαιρετικό «Σαν τα φύλλα του καπνού», στο οποίο οι περιγραφές, οι ήρωες, οι πράξεις και τα συναισθήματα που συνάντησα στις σελίδες του με μετέφεραν αβίαστα στο χωροχρόνο του βιβλίου κάτι που μου δημιούργησε το αίσθημα του θαυμασμού για την πένα τους αλλά και την επιθυμία να ακολουθήσω τα επόμενα συγγραφικά τους βήματα. Έτσι όταν κυκλοφόρησε «Το δάκρυ του έρωτα», το καινούργιο τους βιβλίο, έσπευσα να το αποκτήσω έχοντας την πεποίθηση πως θα μου προσφέρει ένα αξέχαστο ταξίδι στα συναισθήματα και στις εικόνες της υπαίθρου και των περασμένων επαγγελμάτων της που τόσο αγαπούν και παρουσιάζουν στα κείμενα τους οι συγγραφείς. Νομίζω πως είναι περιττό να αναφέρω πως διαβάζοντάς το οι προσδοκίες μου ανταμείφθηκαν και μάλιστα με το παραπάνω.....

Όσοι δεν έχετε διαβάσει, ακόμα, κάποιο βιβλίο τους σας παροτρύνω ανεπιφύλακτα να το κάνετε σύντομα, πραγματικά θα απολαύσετε την κάθε λέξη, την κάθε περιγραφή….. Μέχρι τότε όμως, ας απολαύσουμε την συνέντευξη των Λία Ζώτου και Θοδωρή Καραγεωργίου, τους οποίους και ευχαριστώ θερμότατα για το χρόνο που διέθεσαν ώστε να απαντήσουν στο ερωτηματολόγιο μου!

1. Το νέο σας πόνημα έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ψυχογιός τον Απρίλιο με τίτλο «Το δάκρυ του έρωτα»! Θα θέλατε να μας το παρουσιάσετε με τον δικό σας τρόπο; Να μας πείτε κάτι γι’ αυτό που δεν έχει ειπωθεί ακόμα;

Λ.Ζ., Θ.Κ.: Το «Δάκρυ» είναι ένα βιβλίο που αγαπήθηκε πολύ από την πρώτη μέρα της έκδοσής του, γι’ αυτό και τη συγκεκριμένη ερώτηση θα θέλαμε να την απαντήσουμε μέσα από τα λόγια των αναγνωστών. Αυτό που μας μεταφέρει ο κόσμος, λοιπόν, είναι πως μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ζει μαζί με τους πρωταγωνιστές, οι οποίοι είναι αληθινοί, ανθρώπινοι, έχουν πάθη και αδυναμίες που τους παρασέρνουν, αλλά και ήθος και αρχές που τους κρατάνε όρθιους. Το θέμα του βιβλίου, επίσης, έχει σχολιαστεί πολύ, αφού η Ελλάδα είναι μία χώρα που βασίζεται στη γεωργία και οι περισσότεροι από εμάς έχουμε μικρές ή μεγάλες αναμνήσεις από την ύπαιθρο.

2. Ποιο ήταν το ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό σας την υπόθεση του νέου σας βιβλίου «Το δάκρυ του έρωτα»;

Λ.Ζ., Θ.Κ.: Βάζοντας τελεία στα Φύλλα του καπνού το μυαλό και των δύο συνέχισε πεισματικά να περιφέρεται σε παλιά χωριά, σε δρόμους χωμάτινους, σε παραδοσιακές καλλιέργειες, σε σπίτια φτιαγμένα από πέτρα... Και τότε, ψάχνοντας απεγνωσμένα να βρούμε το λιμανάκι της ψυχής μας, ήρθε το αμπέλι για να μας δείξει τον δρόμο, να μας κατευθύνει και να μας οδηγήσει πιστά στη νέα μας ιστορία. Ενώ συλλέγαμε διάφορες πληροφορίες για την καλλιέργεια του αμπελιού και την μετέπειτα επεξεργασία του μούστου, συναντήσαμε τελείως απρόσμενα έναν παλαίμαχο οινοπαραγωγό, που με μεγάλη μαεστρία μας ξεδίπλωσε τη πολυετή σοφία του στα θέματα της οινολογίας. Μας μίλησε για τη μακραίωνη τεχνική του, που ήρθε ατόφια από την καρδιά του Πόντου, μας μετέδωσε την αγάπη που έτρεφε για τα «παιδιά» του, όπως αποκαλούσε τον αμπελώνα του και στο τέλος, βγάζοντας ένα κιτρινισμένο μικρό κομμάτι χαρτιού, με βρεγμένα μάτια, μας εξομολογήθηκε πως μέσα εκεί κρύβεται ολόκληρη η πηγή, το μυστικό της ευδαιμονίας του! Ασφαλώς και το περιεχόμενό του δεν μας το αποκάλυψε, όμως ο σπόρος είχε ήδη πέσει και η ιστορία είχε αρχίσει να πλάθει τους πρωταγωνιστές. Κάθε λέξη που γραφόταν μας έδενε όλο και πιο σφιχτά με τους ήρωες. Νιώθαμε την αγωνία και τον πόνο τους, το μίσος και τον έρωτα να κατακλύζει κάθε πτυχή του εαυτού τους.

3. Η συγγραφή λένε πως είναι μοναχική διαδικασία. Εδώ όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που κάνει δυο διαφορετικούς ανθρώπους, δυο διαφορετικές πένες να συγχρονίζονται με αποτέλεσμα να αποτυπώνονται στο χαρτί οι ήρωες και οι υποθέσεις τους με τόσο αρμονικό τρόπο;

Λ.Ζ., Θ.Κ.: Ομολογούμε πως η συγγραφική μας συνεργασία είναι μία εμπειρία υπέροχη, η οποία μας φέρνει αντιμέτωπους με όλων των ειδών τα συναισθήματα! Η κοινή απόφαση που πήραμε ώστε να προβούμε σε ένα όχι και τόσο εύκολο εγχείρημα, θα λέγαμε πως άλλαξε ριζικά την αντίληψη μας για τον όρο «συντροφικότητα». Αυτό που έχουμε ως τώρα βιώσει γράφοντας μαζί, είναι κάτι το φανταστικό! Μας φανέρωσε πτυχές του εαυτού μας που δεν γνωρίζαμε ότι υπάρχουν, μας δίδαξε πολλά και τολμάμε να πούμε πως μας έφερε ακόμη πιο κοντά! Σε γενικές γραμμές θα λέγαμε πως ο ένας συμπληρώνει τα κενά του άλλου και ίσως αυτό το χαρακτηριστικό να φέρνει την αρμονία! Βέβαια, και κατά τη διάρκεια της συγγραφής υπάρχουν διαφωνίες. Στις περιπτώσεις αυτές όμως έχουμε στο πλάι μας τους ίδιους τους ήρωες των βιβλίων μας, οι οποίοι έρχονται να δώσουν από μόνοι τους τη λύση και τον τρόπο που θέλουν αυτοί να δράσουν! Το μόνο σίγουρο πάντως είναι πως αν το να γράφεις ένα βιβλίο είναι κάτι το πολύ όμορφο, το να το γράφουν δύο μαζί είναι πραγματικά απίστευτο, είναι μαγικό!

4. Και στο Δάκρυ του έρωτα και στο Σαν τα φύλλα του καπνού η αγάπη σας για την ύπαιθρο και τις παραδοσιακές εργασίες που την έθρεψαν είναι ολοφάνερη! Τι υπάρχει εκεί που σας εμπνέει; Η εποχή μας έχει άραγε και αυτή εκείνα τα ερεθίσματα που θα μπορέσουν να σας εμπνεύσουν;

Λ.Ζ., Θ.Κ.: Μάλλον δεν είναι καθόλου τυχαίο πως και οι δύο έχουμε μεγαλώσει στην ύπαιθρο. Καταγόμαστε από μικρά χωριά του Νομού Καβάλας και οι ζωές μας είναι συνυφασμένες με τη φύση, τις παραδοσιακές εργασίες που ακόμη διατηρούσαν οι παππούδες, τους χωματόδρομους, τα χωράφια, καθετί παλιό και παραδοσιακό. Αν και η εποχή που ζούμε σήμερα είναι τελείως διαφορετική από πολλές απόψεις, φυσικά και υπάρχουν πολλά ερεθίσματα που μπορούν να δώσουν έμπνευση για δημιουργία.

Το στίγμα - Ρούλα Σαμαϊλίδου

Συγκινητικό, αληθινό, σκληρό και άκρως βιωματικό «Το στίγμα», το νέο βιβλίο της συγγραφέως Ρούλας Σαμαϊλίδου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μιχάλης Σιδέρης!

Ήδη ο τίτλος του προϊδεάζει τον αναγνώστη πως στις σελίδες του θα συναντήσει μια ιστορία που το στίγμα και οι συνέπειες του θα παίξουν καθοριστικό ρόλο και θα κατευθύνουν τα βήματα των ηρώων^. και πράγματι έτσι είναι καθώς τέσσερις γενιές από τους ήρωες μας δέχονται με καρτερικότητα και ανεκτικότητα την περιθωριοποίηση  και την μοναξιά που φέρει αυτό το απαράδεκτο κοινωνικό φαινόμενο.

Η Χρυσάνθη, λοιπόν, η μια εκ των κεντρικών προσώπων του κειμένου, μεγαλώνει βιώνοντας την απομόνωση  που φέρει το στίγμα, το στίγμα που η αφετηρία του βρίσκεται δυο γενιές πριν από την ύπαρξη της ίδιας και το οποίο φορτώθηκαν τα μέλη της οικογένειας της για λόγους παράλογους, απάνθρωπους και άνευ ουσίας. Έκτος όμως από την κοινωνική περιθωριοποίηση, η Χρυσάνθη ζει σε ένα σπίτι στο οποίο βασιλεύει η σιωπή της άβουλης και υποταγμένης μάνας και ο αυταρχισμός του αφέντη πατέρα. Μέσα σ’ αυτή την πενία συναισθημάτων και κοινωνικών επαφών η έφηβη πια ηρωίδα μας παρασύρεται από τα λόγια του πλούσιου εγωκεντρικού γιου των αφεντικών της μάνας της και ζει μαζί του τον έρωτα και το πάθος του. Οι στιγμές μαζί του της προσφέρουν αυτό που πάντα ζητούσε και ποτέ, έως τότε, δεν της δόθηκε, ούτε καν από την ίδια της την μάνα, ένα χάδι δηλαδή, μια τρυφερή αγκαλιά, ένα νοιάξιμο ……Μόλις όμως ανακαλύψει πως είναι έγκυος, η μάσκα του πλουσιόπαιδου θα πέσει και τότε εκείνη θα ‘ρθει αντιμέτωπη, για άλλη μια φορά, με την μοναξιά, την ατολμία της μάνας της, την βιαιότητα του πατέρα της καθώς και με το απρόβλεπτο μέλλον που θα της φυλάξει πολλές απώλειες, ορισμένες χαρές, λίγους αλλά ουσιαστικούς ανθρώπους που θα της δώσουν χέρι βοηθείας και αγάπη αλλά και ένα τέλος τραγικό…..

«Το στίγμα» είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο στο οποίο η συγγραφέας καταπιάνεται με το κοινωνικό φαινόμενο του στίγματος, όπως δηλώνει άλλωστε και ο τίτλος, παρουσιάζοντας το μάλιστα με τρόπο που μας δημιουργεί αισθήματα τρυφερότητας, συμπάθειας, αγανάκτησης και θυμού καθώς και πολλούς προβληματισμούς για τους θύτες και τα θύματά του. Η γραφή της κυρίας Σαμαϊλίδου είναι μεστή, περιγραφική και μεταδοτική ενώ η ροή γρήγορη, χωρίς να κουράζει, και η πλοκή σε πολλά σημεία ανατρεπτική κάτι που κράτα, φυσικά, τον αναγνώστη σε εγρήγορση για την συνέχεια του.

Το τρένο με τα ορφανά - Christina Baker-Kline

Το πρώτο που τράβηξε την προσοχή μου στο βιβλίο «Το τρένο με τα ορφανά» δεν ήταν άλλο από τον ίδιο του τον τίτλο, ο οποίος μαζί με το νοσταλγικό-μελαγχολικό του εξώφυλλο αλλά και την ενδιαφέρουσα περίληψη του δεν μου άφησε κανένα περιθώριο να καθυστερήσω την απόκτησή του, μιας και ήμουν σίγουρη πως θα διάβαζα ένα ενδιαφέρον και πρωτότυπο βιβλίο!

     Και πράγματι οι προβλέψεις μου έπεσαν μέσα, μιας και, τελικά, πρόκειται για ένα βιβλίο στο οποίο, μέσα από την τραγική και σκληρή ιστορία της ηρωίδας, παρουσιάζεται ένα πρωτότυπο και άγνωστο ιστορικό-κοινωνιολογικό στοιχείο, ο θεσμός-νόμος δηλαδή, στον οποία η Πρόνοια των ΗΠΑ από το 1854 έως το 1929 συγκέντρωνε και ‘’περιέφερε’’ με τρένα ορφανά παιδιά, ανά Πολιτεία, με σκοπό την ανεύρεση ανάδοχης οικογένειας. Τα παιδιά σαν άλλα εμπορεύματα, στοιβάζονταν Στα τρένα με τα ορφανά, όπως έμεινε γνωστή η μέθοδος αυτή, και παρουσιάζονταν στους σταθμούς, όπου εκεί ο κάθε πολίτης της περιοχής τα έλεγχε -μέχρι και τα δόντια τους κοιτούσαν- και, αν κάποιο τηρούσε και κάλυπτε τις απαιτήσεις του, το έθετε υπό την κηδεμονία του, χωρίς μάλιστα πολλές δεσμεύσεις αλλά και την απαιτούμενη σε ανάλογες περιπτώσεις επιτήρηση του κράτους. Τώρα ποιες ήταν αυτές οι απαίτησες που έπρεπε να τηρήσουν τα παιδιά, ώστε να μην επιστραφούν μετά από δυο μήνες ως ακατάλληλα πίσω στα ορφανοτροφεία; Ε, δεν ήταν άλλες από τη σωματική δύναμη και την υπακοή προκειμένου να ανταποκριθούν στις αγροτικές, κατά κύριο λόγο για τα αγόρια, δουλειές και στο νοικοκυριό για τα κορίτσια. Πολύ σπάνια, δυστυχώς, κάποια από αυτά τα παιδιά (200.000 ανέρχεται ο αριθμός τους) κατέληγε σε οικογένειες που ήθελαν να δώσουν στο παιδί που αναλάμβαναν αυτό που ζητά κάθε παιδί, την αγάπη και την ασφάλεια της οικογένειας.

Σε ένα τέτοιο τρένο η ηρωίδα μας, η εννιάχρονη ορφανή Νίαμ, θα επιβιβαστεί το 1929 μαζί με άλλα απροστάτευτα παιδιά και θα ταξιδέψει στις βορειοδυτικές Πολιτείες με σκοπό να βρει, έως το τέρμα της διαδρομής, τους ανθρώπους που θα αναλάβουν το μεγάλωμα της. Στον πρώτο σταθμό κανείς δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για αυτήν. Άλλοι την βρίσκουν αρκετά μεγάλη, άλλοι αρκετά αδύνατη….

Συζητώντας με την συγγραφέα Ηλιάνα Βολανάκη!

Ευχαριστώ θερμά την συγγραφέα Ηλιάνα Βολονάκη που μου παραχώρησε την ακόλουθη ενδιαφέρουσα συνέντευξη, στην οποία διαφαίνεται η προσωπικότητα και το συγγραφικό της προφίλ. Απολαύστε την….

1. Έχετε γράψει πέντε βιβλία! Θα θέλατε να μας τα παρουσιάσετε με τον δικό σας τρόπο;

Για εμένα, είναι ο καλύτερός μου φίλος, η συντροφιά μου, τις ώρες της πλήξης και της μοναξιάς μου! Μέσα από τις συγγραφικές μου εφευρέσεις, δίνω ελπίδα, σε πολλούς αναγνώστες, να έρθουν σε επαφή, με τα πιο κρυμμένα στοιχεία του εαυτού τους. Είναι ωραίο, να ανοίγεις, ένα παράθυρο, μέσα από αληθινές ιστορίες, της διπλανής πόρτας και να βοηθάς σημαντικά στην ολοκλήρωση της ανθρώπινης προσωπικότητας.

2. Το τελευταίο σας βιβλίο έχει για ιστορικό υπόβαθρο την Μικρασιατική Καταστροφή. Πολλοί συγγραφείς έχουν εμπνευστεί από την συγκεκριμένη ιστορική στιγμή αλλά και από την κοσμοπολίτισσα Σμύρνη. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που σας δημιούργησε την ανάγκη να τοποθετήσετε τους ήρωες σας στον συγκεκριμένο χωροχρόνο; 

Το βαλς των ανέμων, ξεκίνησε, να γράφετε σε ηλικία 20 χρόνων, πριν την μελαγχολία της νύχτας! Όσο το έγραφα, έζησα πολύ όμορφες στιγμές, κι όταν έπρεπε να διακόψω, αισθανόμουν ότι μου έλειπε. Περίεργο; Ναι. Η Σμύρνη, παρ’ όλη τη θλίψη της, έχει μια παράξενη έλξη, προς εμένα! Σαν να είχα ζήσει σε προηγούμενες ζωές μου, εκεί!

Μαγεύτηκα, δε, περισσότερο, με την ιστορία της νεαρής από την Αθήνα. Η γιαγιά της, της είπε την αληθινή ιστορία της. Δυστυχώς, η γιαγιά, έγινε άγγελος μια εβδομάδα, μετά την συμπλήρωση των εξελίξεων, των ηρώων, της ζωής τους.

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο, στη γιαγιά Κασσάνδρα, πού στη δύση της ζωής της, αποφάσισε, να μιλήσει στην εγγονή της!

Αξίζει, βέβαια, να επισημάνω, πώς το βιβλίο, δεν διαδραματίζεται μόνο την ιστορία της Σμύρνης, αλλά και τη Χούντα, τη Κυανή Ακτή, όπως κι άλλες χώρες… Δηλαδή, ξεκινάει από το 1800, η ιστορία, στη Γαλλία, προχωράει στη Σμύρνη και στη συνέχεια, όπου μετακινούνται οι ήρωες. Ως το 2000.

3. Η εποχή μας μπορεί να σας εμπνεύσει;

Πιστεύω, πώς όλες οι εποχές είναι το ίδιο! Όπως, άλλωστε και οι άνθρωποι. Εάν, κάνετε μία έρευνα στο ιντερνέτ, πχ την εποχή του 1960, θα δείτε, πολλά κοινά σημεία, με το τώρα. Βιασμοί, κλέψιμο, κακία, η οικονομική κρίση, η συμπεριφορά του άνδρα, προς τη γυναίκα… Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, όλες οι εποχές, με εμπνέουν. Η καθεμιά, μάλιστα, με το δικό της τρόπο.

Το δάκρυ του έρωτα-Λία Ζώτου & Θοδωρής Καραγεωργίου

Μετά το εξαιρετικό «Σαν τα φύλλα του καπνού», το συγγραφικό δίδυμο Λία Ζώτου και Θοδωρή Καραγεωργίου μας προσφέρει εξίσου ένα άψογο, άρτιο και συγκινητικό βιβλίο, το οποίο περιδιαβαίνει τον αναγνώστη από την Ιστορία του Πόντου, την παράδοση και την τέχνη της αμπελουργίας έως και «Το δάκρυ του έρωτα» των ηρώων του, με τρόπο άκρως μεταδοτικό, γλαφυρό και τρυφερό.

Η ιστορία ξεκινά το 2003 όταν ο Τόμας, ο ένας εκ των πρωταγωνιστών, δέχεται μια απρόσμενη κληρονομιά από έναν άνθρωπο που, αν και έχει το ίδιο όνομα με εκείνον, του είναι τελείως άγνωστος. Τότε, προκειμένου να διευθετήσει τα της κληρονομιάς, ταξιδεύει στην νότια Γαλλία και επισκέπτεται το βασικό κληροδότημα, το κτήμα Οναγκρέ με τους φημισμένους αμπελώνες του. Εκεί θα συναντήσει την οινολόγο Σιμόν, η οποία από την μία θα του γεννήσει πολλά και άγνωστα συναισθήματα και από την άλλη θα τον βοηθήσει να πραγματοποιήσει την γνωριμία του με…. τους προγόνους του. Το μέσο που θα επιτελέσει αυτό τον σκοπό και θα κάνει τον Τόμας να περιπλανηθεί στο παρελθόν της οικογενείας του δεν είναι άλλο από το τετράδιο του κληροδότη, το οποίο και ανακάλυψαν τυχαία στην βιβλιοθήκη της έπαυλης του κτήματος Οναγκρέ. Έτσι στις πρώτες σελίδες αυτού του τετραδίου θα συναντήσει τον προπάππου του Αριστείδη Λεοντίδη, ο οποίο θα του γνωρίσει τον τόπο του, τον Πόντο, τον έρωτά του με την προγιαγιά του Σοφία αλλά και την μεγάλη του αγάπη, την καλλιέργεια δηλαδή του αμπελιού.

Ο Αριστείδης θα ζήσει στον Πόντο μαζί με την Σοφία και τα τέσσερα παιδιά του έως και τις παραμονές της επέλασης του Κεμάλ, μιας και η προνοητικότητα του θα τον βοηθήσει να διαβάσει τα σημάδια των καιρών και να εγκαταλείψει τις προγονικές εστίες πριν η σπάθα της Ιστορίας πέσει και στο δικό του χωριό. Μαζί με την Σοφία και το στερνοπούλι τους, τον Θωμά, θα φτάσουν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Δράμα, όπου και θα προσπαθήσουν να χτίσουν την ζωή τους εκ νέου…. Στα χώματα της Βορείου Ελλάδος θα εναποθέσει, μεταξύ άλλων, και την μεγάλη του αγάπη, την καλλιέργεια του αμπελιού. Η πρώτη ρίζα που θα φυτέψει στον νέο του αμπελώνα θα είναι αυτή που με περίσσια προσοχή και φροντίδα μετέφερε από τις αλησμόνητες πατρίδες στον νέο τόπο διαμονής της οικογένειας, η οποία, για άλλη μια φορά, θα τραφεί από την σοδειά του....Και ενώ τα χρόνια θα περνούν, ο παππούς Αριστείδης θα βρίσκεται πάντα μέσα στο αμπέλι του καλλιεργώντας το με αμέριστη αγάπη ενώ παράλληλα θα ψάχνει με υπομονή και καρτερικότητα μέσα στους απογόνους του τον άξιο συνεχιστή του, αυτόν δηλαδή που θα νιώσει την ίδια αγάπη και τον ίδιο σεβασμό που τρέφει και εκείνος για το πανάρχαιο αυτό φυτό, ώστε να του μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του. Ο Αλέξανδρος, ο μικρότερος εγγονός του, θα είναι τελικά εκείνος που θα ακολουθήσει τα βήματα του παππού Αριστείδη, ο οποίος και θα του μεταβιβάσει την τέχνη και τα μυστικά της….. μυστικά που θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τον Έρωτα και το Δάκρυ του….

Το άρωμα της νοσταλγίας-Marc Levy

«Το άρωμα της νοσταλγίας» του Marc Levy είναι ένα βιβλίο που, αν και διαβάζεται εύκολα και ξεκίνησε με ενδιαφέρον και αινιγματικό τρόπο, μέχρι την μέση -και λίγο έως πολύ παραπάνω- το βρήκα άνευρο και ανιαρό, χωρίς την απαιτούμενη ατμόσφαιρα καθώς και με ανύπαρκτη ανάλυση των ηρώων, κάτι που με έκανε, φυσικά, να περιδιαβαίνω τις σελίδες του ανούσια. Το ενδιαφέρον κομμάτι, για εμένα, εντοπίζεται στις τελευταίες περίπου εκατό σελίδες, στις όποιες υπάρχουν πολλές ανατροπές, όμορφες εικόνες και μυρωδιές της Πόλης του ’50, συναισθήματα τρυφερότητας, νοσταλγίας και ρομαντισμού καθώς και η ιστορική αναφορά για την γενοκτονία των Αρμενίων με τις βιαιοπραγίες και τα εγκλήματα που στιγμάτισαν την κοινότητα τους και τις συνοικίες της Πόλης το 1914.

Θετικότατο στοιχείο είναι και οι σωστές δόσεις χιούμορ που υπάρχουν στο κείμενο^. οι διάλογοι του Ντάλντρι και του Καν με έκαναν πολλές φορές να γελάσω! Τέλος θα ήθελα να κάνω και μια αναφορά και στην μετάφραση, η οποία, αν και δεν είμαι ειδήμων, έχω την αίσθηση πως σε κάποια σημεία ήταν άστοχη.

Διαβάστε το…. εμένα μπορεί να μ’ άρεσε κατά το ήμισυ, εσάς ίσως να σας ενθουσιάσει καθ’ όλη την έκταση του!

Λίγα λόγια για την υπόθεσή του:

Στο Λονδίνο του ’50, η Άλις, η κεντρική μας ηρωίδα με το πρωτότυπο-ενδιαφέρον επάγγελμα αυτό της αρωματοποιού, βρίσκεται, παραμονές των Χριστουγέννων, μαζί με την φασαριόζικη παρέα της, σε ένα υπαίθριο λούνα παρκ. Οι φίλοι της την προκαλούν να επισκεφτεί την καλύβα της μάγισσας του ώστε να ακούσει την προφητεία της για το μέλλον. Τα λόγια της μάντισσας ότι ο πιο σημαντικός άντρας στη ζωή της περπατούσε πίσω της πριν από λίγο και ότι για να τον βρει, θα πρέπει να κάνει ένα μακρινό ταξίδι και να συναντήσει έξι ανθρώπους που θα την οδηγήσουν σ’ εκείνον θα την αφήσουν τελείως αδιάφορη, άλλωστε δεν πιστεύει σε τέτοιου είδους μεταφυσικές ικανότητες. Η επιμονή όμως του μέχρι πρότινος αντιδραστικού γείτονα της, του κυρίου Ντάλντρι, καθώς και η επιθυμία της να κάνει ένα ταξίδι που θα την βοηθήσει να αποκτήσει την χαμένη της έμπνευση, θα αποτελέσουν το έναυσμα για να πραγματοποιήσει εν τέλει το ταξίδι της προφητείας και να φτάσει υπό την συνοδεία του Ντάλντρι στην Κωνσταντινούπολη…..

Θα γνωρίσει άραγε η Άλις τα έξι πρόσωπα που θα την οδηγήσουν στον άντρα της ζωής της; Και τι σημαίνει η φράση της μάντισσας «Έχεις δυο ζωές μέσα σου Άλις. Τη ζωή που ξέρεις και μια που σε περιμένει….»; Ποιά είναι λοιπόν η ζωή που την περιμένει και τι ρόλο έχει σ’ αυτή ο Ντάλντρι; Ανακαλύψτε την μαζί της……

Βαθμολογία 3/5

Βιογραφία Συγγραφέως

Στοιχεία Βιβλίου:

Τίτλος: Το άρωμα της νοσταλγίας

Συγγραφέας: Marc Levy

Μετάφραση: Τιτίκα Δημητρούλια & Χαρά Κογιώνη

Εκδ.: Ψυχογιός

Ημερ. Εκδ.: 17/01/2013

Σελ.: 372

Δήμητρα Κωλέτη

Κύματα του Βοσπόρου-Μαίρη Μαγουλά

Με τα «Κύματα του Βοσπόρου»  η Μαίρη Μαγουλά συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό προσφέροντας του, μάλιστα, ένα ανάγνωσμα που γεννά την βεβαιότητα για την επιτυχή και πολλά υποσχόμενη παρουσία της στον συγγραφικό χώρο, μιας και το πρώτο της συγγραφικό πόνημα ήταν, για ‘μένα, ένα έργο που κάλυψε όλες τις αναγνωστικές μου απαιτήσεις (γραφή, πλοκή, περιγραφές, συναισθήματα, ανάλυση ηρώων).

Διαβάζοντας την πολυπρόσωπη ιστορία των κυμάτων έμαθα την Ιστορία της Πόλης από την χρονιά του 1926 έως του 1964, τα ήθη και τα έθιμα των κατοίκων της κάθε κοινωνικής τάξης και της κάθε φυλής που φιλοξένησε στα σοκάκια της, μεταφέρθηκα και περπάτησα στις συνοικίες που η φήμη τους φτάνει έως και τις μέρες μας ενώ ένιωσα τον πόνο, την ανασφάλεια, την νοσταλγία αλλά και την ελπίδα των ηρώων.

Η ιστορία ξεκινά το 1926 σε μια Πόλη που κάτω από τον απόηχο της Μικρασιατικής Καταστροφής η Ευρυδίκη, η μία εκ των πρωταγωνιστών, συνειδητοποιεί πως ο πλούσιος και παντρεμένος πατέρας του αγέννητου παιδιού της δεν πρόκειται να αναλάβει ποτέ τις ευθύνες του. Με μόνο συμπαραστάτη τον αδερφό της Κυριάκο θα φέρει στο κόσμο το παιδί της αντιμετωπίζοντας τα σχόλια της κοινωνίας με θάρρος και αξιοπρέπεια. Η Μοίρα αλλά και οι επιλογές της θα την οδηγήσουν τελικά σε μια νέα σχέση που θα της προσφέρει τέσσερα ακόμα νόθα παιδιά αλλά και πολύ πόνο, δάκρυα και βία. Η ζωή της θα διασταυρωθεί μ’ αυτή της Βασιλικής και της Ευτυχίας όπου μαζί με τις ζωές των υπόλοιπων πρωταγωνιστών όπως του Χοσροφ, της Ζιζέλ, της Δανάης, της Κασσάνδρας, του Ρωμανού, του Παναγιώτη και τόσων άλλων που η συγγραφέας θα εναποθέσει εντέχνως στο κείμενο, θα αποτελέσουν το μωσαϊκό της υπόθεσης των κυμάτων, το μωσαϊκό της πολύπαθης, για τον Ελληνισμό, Πόλης.

Μέσα από τις ιστορίες των οικείων πρωταγωνιστών ο αναγνώστης θα νιώσει, θα γευτεί και θα ζήσει τον παλμό των γεγονότων που στιγμάτισαν την Πόλη, όπως ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος, το πογκρόμ του 1955, οι απελάσεις του 1964 καθώς και των εθίμων και των ηθών που αναβίωσαν σ’ αυτή κάνοντας την συμβίωση των κατοίκων της αρμονική και ισορροπημένη.

Η γραφή της Μαίρης Μαγουλά ήταν απλή με προτάσεις μικρές και κατανοητές, που είχαν όμως την δύναμη να μου μεταφέρουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις των ηρώων, καθώς και με περιγραφές τόσες όσες να μην κουράζουν αλλά να προσφέρουν στην ανάγνωση το απαιτούμενο κλίμα.  Τέλος πολλές από τις σκηνές που υπήρχαν στο κείμενο ήταν δοσμένες με τρόπο κινηματογραφικό, όπως η βαρκάδα του ζωγράφου Αλέξανδρου με την μικρή του μούσα στα νερά του Βοσπόρου, ο χαμός της Νεσιμπέ….. ενώ η ροή ήταν γρήγορη χωρίς περιττούς πλατειασμούς.