Το κορίτσι της ντροπής-Σοφία Βόικου

     «Το κορίτσι της ντροπής» της Σοφίας Βόικου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός είναι ένα καθηλωτικό ανάγνωσμα γεμάτο τρυφερές μα και σκληρές περιγραφές, συναισθήματα και γεγονότα που με ταξίδεψαν σε μια ιστορία όπου τα πρόσωπά της άγγιξαν την λογική-σκέψη μου μιας και πολλές φορές κοντοστάθηκα προβληματισμένη με τα διλήμματα ζωής και τα σπαρακτικά γεγονότα  που ορθώθηκαν μπρος στους ήρωες μα κυρίως άγγιξαν βαθιά την ψυχή μου. όλοι οι ήρωες μίλησαν στο είναι μου κι αυτό σημαίνει κάτι: πως ήταν αριστοτεχνικά πλασμένοι από την πένα της συγγραφέως, πως ήταν άρτιοι!

     «Το κορίτσι της ντροπής» είναι ένα βιβλίο ιστορικού περιεχομένου, τοποθετείτε στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όμως διαφέρει κατά πολύ από τα κλισέ ιστορικά μυθιστορήματα καθώς στις σελίδες του η συγγραφέας δε μένει στο ιστορικό κομμάτι με τον ηρωισμό, τις μάχες και την Αντίσταση, αλλά μας παρουσιάζει μια αθέατη οπτική του πολέμου, μας παρουσιάζει κάποια άλλα θύματα που έως τώρα ίσως και να μην τα συγκαταλέγαμε στα θύματα πολέμου καθώς όταν ακούμε αυτό τον ορισμό το μυαλό των περισσοτέρων πάει στους νεκρούς, στους αιχμαλώτους και γενικότερα σε όσους ταλαιπωρήθηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου. Μας μιλά λοιπόν για εκείνα τα θύματα που με την λήξη του πολέμου έμειναν να πληρώνουν τις ντροπές άλλων, μας μιλά για...

... την Βιολέτα που όταν έρχεται η Κατοχή είναι ένα δεκαεννιάχρονο δροσερό κορίτσι. 

Που ο αρραβωνιαστικός της ο Νικηφόρος γύρισε με λειψό μυαλό από το Αλβανικό Μέτωπο. 

Που ερωτεύεται τον δεκανέα του Γ’Ράιχ, Γκούσταβ.

Ή μήπως όχι; Τι σημασία έχει; Είναι ένα δεκαεννιάχρονο δροσερό κορίτσι και θέλει να ζήσει τα νιάτα της, θέλει:  «η αναπνοή της να μυρίσει ξανά ανεμελιά»(σελ.49). Δεν θέλει να συμμετέχει σ’ αυτόν τον πόλεμο. Θέλει να αφήσει πίσω το σκοτάδι του, την αβεβαιότητά του και την πείνα που έχουν πέσει σαν αρπακτικά πάνω απ’ την Ευρώπη. Κι ο  Γκούσταβ, ο ερωτευμένος Γκούσταβ, της δίνει ζωή μέσα από τον έρωτα του, μέσα από το χάδι του. Λίγο καιρό μετά η Βιολέτα θα μείνει έγκυος, θα κλειστεί στο σπίτι και θα φέρει μόνη της στον κόσμο το κορίτσι της ντροπής. Ένα ακόμα «παιδί της Βέρμαχτ» θα γεννηθεί. Η κοινωνία θα σιωπήσει. Πίσω από την πλάτη θα χλευάσει το κορίτσι της ντροπής και την Βιολέτα.

Που όταν λήξει ο πόλεμος άνθρωποι κριτές, άνθρωποι που θέλουν να κουκουλώσουν τα δικά τους κρίματα, που εν μία νυκτί από μαυραγορίτες έγιναν σωτήρες του έθνους θα την διαπομπεύσουν και με πυρωμένο σίδερο θα χαράξουν στο κορμί της το Π του προδότη. 

...μας μιλά...

ΣΑΣΜόΣ - Σπύρος Πετρουλάκης

     Ο «ΣΑΣΜόΣ», το 6ο βιβλίο του Σπύρου Πετρουλάκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ, είναι ένα βιβλίο που αποτυπώνει την Κρήτη των ηθών και των εθίμων με την Βεντέτα , τα θύματα, τους θύτες και τις κοινωνικές προεκτάσεις του φαινομένου να κυριαρχούν, να συγκλονίζουν και να καθηλώνουν τον αναγνώστη σε ένα κείμενο γεμάτο με λυρικές μα και σκληρές περιγραφές, ήρωες άρτια σκιαγραφημένους που σου δημιουργούν πολλά και εναλλασσόμενα συναισθήματα και σε κάνουν να αφουγκραστείς την ψυχή τους καθώς και γραφή που βοηθά στο να γίνεις αποδέχτης πολλών μηνυμάτων με αυτό της συγχώρεσης των τελευταίων σελίδων να σε αγγίζει βαθιά. 

     Κρήτη ένα νόμισμα με δυο όψεις... στη μια μεριά το φως^. η λεβεντιά, το φυσικό κάλλος, η φιλοξενία, η μουσική με την λύρα και τις μαντινάδες να ζεσταίνουν τα ανήλιαγα τμήματα της ψυχής, η βαθιά μεταμέλεια, η συγχώρεση και ο Σασμός... κι απ’ την άλλη το σκοτάδι^. το αιματοκύλισμα, ο θάνατος, οι κάνες στραμμένες ειρωνικά μπρος σε νιους, ο στιγματισμός, ο ξεριζωμός οικογενειών υπό τον φόβο αντιποίνων, το πένθος και η Βεντέτα...

     Όταν αυτό το νόμισμα βρεθεί σε λάθος χέρια, χέρια ανθρώπου που τον κυριεύουν ο Εγωισμός και τα Πάθη, τότε η όψη που χαράσσει την Βεντέτα στρέφεται προς το πρόσωπό του με το αιματοκύλισμα να ξεκινά, τον Άδη να ανοίγει τις πύλες του βασιλείου του και την Κρήτη να θρηνεί τους λεβέντες της.

     Ένας από αυτούς και ο Στεφανής Σταματάκης που πυροβολείτε πισώπλατα με εφτά σφαίρες ο κρότος των οποίων αντιλαλεί στα βουνά της Κρήτης στέλνοντας το μήνυμα πως ο κύκλος αίματος άνοιξε γι’ άλλη μια φορά. Δυο μέρες αργότερα η γυναίκα του Στεφανή σφάζεται πάνω από τον φρεσκοσκαμμένο τάφο του άντρα της κι όλη η κοινή γνώμη σοκάρεται από την ανανδρία του θύτη καθώς στις βεντέτες τα γυναικόπαιδα δεν μπαίνουν στο στόχαστρο. Και τότε το ερώτημα αν μιλάμε για βεντέτα ή για κάτι άλλο που λούφαξε πίσω της εκμεταλλευόμενο την δύναμή της, ξεπηδά.

Η κληρονόμος του ποταμού-Δήμητρα Ιωάννου

     Στην ΚΛΗΡΟΝΟΜΟ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ της Δήμητρας Ιωάννου, η συγγραφέας χειρίζεται με αρμονία και τρόπο αριστοτεχνικό την Μυθολογία που αναφέρεται σχετικά με τον ποταμό Αχέροντα και την εντάσσει εντέχνως στην μυθοπλασία της υφαίνοντας έτσι ένα υφάδι αφήγησης στο οποίο τα νήματα του μύθου κι αυτά των ζωών των ηρώων της μπλέκονται το ένα με το άλλο δημιουργώντας στο τέλος ένα μοτίβο απόλυτης ισορροπίας και αναγνωστικής απόλαυσης.

   

     Με όπλο την πένα της η Δήμητρα Ιωάννου ξετυλίγει το κουβάρι της μυθολογίας και μας μιλά για τις δοξασίες του αρχαίου ποταμού του θανάτου με τις έντονες περιγραφές της να μας μεταφέρουν στις υδάτινες φιδογυριστές διαδρομές του και να μας κάνουν να νιώθουμε δέος για το φυσικό τοπίο και τους μύθους που έπλασαν οι άνθρωποι για  χάρη του. 

    Ο Αχέροντας ήταν ο Άρχων των ποταμών για τους αρχαίους Έλληνες και επέβαλλε τον φόβο στους ανθρώπους καθώς εκεί βρίσκονταν το βασίλειο του Άδη, του βασιλιά του Κάτω Κόσμου, μα και τον σεβασμό καθώς ύμνησαν τα νερά του όσο κανενός άλλου ποταμού, με τον Όμηρο να στέλνει τον Οδυσσέα ζωντανό στον κόσμο των νεκρών, προκειμένου να συμβουλευτεί τον μάντη Τειρεσία για το πώς θα επιστρέψει στην Ιθάκη, και να χαρίζει, κατά την άποψή μου, μια από τις συγκλονιστικότερες σκηνές του έπους, αυτή της συνάντησης του πολυμήχανου βασιλιά με την νεκρή μητέρα του. Σύμφωνα με τον μύθο όταν ο Οδυσσέας έφυγε από τον Κάτω Κόσμο πήρε μαζί του το σκήπτρο του Άδη ώστε να νικήσει τον θάνατο και να γυρίσει στους δικούς του...

     Πάνω στην εκδοχή της αρπαγής του σκήπτρου, το νήμα της μυθοπλασίας και των ηρώων αρχίζει να ξετυλίγεται... 

Κι έτσι συναντάμε την Φιλίτσα, την κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματος, που μεγαλώνει δίπλα στον Αχέροντα, με τις δοξασίες και τους μύθους για τον ποταμό να  κυριαρχούν στη ζωή της. Μεγαλώνει κάτω από τις στοργικές φτερούγες της γιαγιάς της, με μια μητέρα απούσα και έναν πατέρα εθισμένο στο αλκοόλ και στην βία... Στήριγμα μεγάλο οι φίλοι της... Στήριγμα μεγάλο μέχρι να ‘ρθει η Προδοσία... και να ανατραπεί η ζωή της... Κάπου εκεί συναντήσεις απρόσμενες θα την διδάξουν τα μυστικά της φύσης, της ζωής... 

Ο Γιγαντοκυνηγός-Δημήτρης Μελικέρτης

       Διαβάζοντας τον ΓΙΓΑΝΤΟΚΥΝΗΓΟ του Δημήτρη Μελικέρτη η αστείρευτη φαντασία, η έξυπνη και με χιούμορ γραφή  -έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να γελά με ατάκες! Οι δε ονομασίες των γιγάντων με έκαναν να ξεκαρδιστώ!-, οι ήρωες και οι συγκινητικές ανατροπές που συναντούν στο διάβα τους με έκαναν να μείνω προσηλωμένη στην ανάγνωση, να απολαύσω το κείμενο και να αφουγκραστώ τα μηνύματα του σεβασμού της διαφορετικότητας που οδηγεί στην ομαλή και ειρηνική συνύπαρξη, της ανθρωπιάς και της εμπιστοσύνης που μεταξύ άλλων μετέφερε η πένα του συγγραφέα.

       Ποιος είναι ο Γιγαντοκηνυγός;

     Είναι ο Τζέιμ Καρούν ένας μικρόσωμος άντρας που ζει μαζί με την γυναίκα του, την βασίλισσα Μελοντί, και που με το μαγικό δίχτυ που κληρονόμησε απ’ τον προπάππου του αιχμαλωτίζει γίγαντες.

Πώς το κάνει;

Το σχέδιο είναι απλό!

     Φτιάχνει γλυκά από μούρα, την αγαπημένη λιχουδιά των γιγαντόσωμων θηραμάτων του, τους δελεάζει μ’αυτά κι όταν εκείνοι πέφτουν με τα μούτρα στο νόστιμο γλυκό ο Τζέιμ πετά το δίχτυ και τους ακινητοποιεί. Στη συνέχεια τους μεταφέρει με τις φτερωτές λεοπαρδάλεις του στην αυλή του σπιτιού του και στην ιδιότυπη φυλακή, ένα τεράστιο πηγάδι, που έχει φτιάξει για να τους φυλακίζει.

     Οι συγχωριανοί του του στήνουν αγάλματα! Είναι ο ήρωάς τους καθώς έχει κατορθώσει μέχρι τώρα να αιχμαλωτίσει 174 γίγαντες, γίγαντες που οι άγαρμπες κινήσεις τους έχουν χαλάσει τις καλλιέργειες με αποτέλεσμα όλοι να τους μισούν και να τους φοβούνται. Όπως καταλαβαίνετε μοναδικό τους κριτήριο για αυτά τα αισθήματα δεν είναι άλλο από την γιγαντιαία εξωτερική εμφάνιση και τον πανικό που προκαλεί ο όγκος τους... η διαφορετικότητά τους...

     Κι έτσι όλοι θαυμάζουν τον Γιγαντοκυνηγό! Τον θαυμάζουν γιατί τους απαλλάσσει από τους επικινδύνους γίγαντες!

Όλοι;

Όχι, φυσικά!

      Η Μελοντί, όνομα απόλυτα αντιπροσωπευτικό για μια ευαίσθητη φυσιογνωμία σαν κι αυτή, αντιδρά με τον δικό της τρόπο: παίζει μουσική κοντά στο παράθυρο της αυλής κι είναι η μουσική της βάλσαμο για τους φυλακισμένους, ταλαιπωρημένους γίγαντες...

     Όταν μια μέρα η Μελοντί θα εξαφανιστεί,  ο Γιγαντοκυνηγός και οι χωρικοί θα βγουν στο δάσος και στο γιγαντοχωριό για να την αναζητήσουν... μια αναζήτηση που θα βγάλει τελικά ΌΛΟΥΥΥΣ τους ήρωες από το πηγάδι της ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗΣ και του ΦΟΒΟΥ για το ΆΓΝΩΣΤΟ και το ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ.

     Διαβάστε το!! Χαρίστε το στα παιδιά σας! Πρόκειται για ένα χιουμοριστικό μα και συναισθηματικό βιβλίο με πολλά μυνήματα!

       Συγχαρητήρια στον συγγραφέα! 

Βαθμολογία 5/5

Βιογραφία Συγγραφέως

Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Ο Γιγαντοκυνηγός
Συγγραφέας: Δημήτρης Μελικέρτης
Εικονογράφηση: Πέτρος Χριστούλιας
Εκ.: Πατάκη
Συλλογή: Χελιδόνια (8-12)
Ημερ.Εκδ.: Μάιος του 2017
Σελ.: 63

Δήμητρα Κωλέτη

Το παράθυρο της Νεφέλης-Σπύρος Πετρουλάκης

     «Το παράθυρο της Νεφέλης» του Σπύρου Πετρουλάκη είναι ένα κοινωνικό δράμα, βασισμένο όπως αναφέρεται στο εξώφυλλο σε πραγματικά γεγονότα, που καθηλώνει και σοκάρει τον αναγνώστη με τη σκληρή θεματολόγια που συναντά στις σελίδες του. 

      Ο συγγραφέας με γλώσσα απλή, χωρίς να χρησιμοποιεί βαρύγδουπες εκφράσεις, και εναλλασσόμενη αφήγηση (αναδρομική-πραγματικός χρόνος) μας μιλά για την αρπαγή της κεντρικής του ηρωίδας, της δίχρονης Ιωάννας, από το Νυδρί της Λευκάδας τον Αύγουστο του 1996, ένα γεγονός γροθιά στο στομάχι που ομολογώ πως μ’ έκανε να κοντοσταθώ και να σκεφτώ αν μπορώ -όχι αν θέλω!-να συνεχίσω την ανάγνωση καθώς το θέμα του βιβλίου ήταν ψυχοφθόρο και στενάχωρο για εμένα. Τελικά πήρα ανάσα, το άφησα για μια μέρα στην άκρη κι έπειτα συνέχισα την ανάγνωσή του καθώς η απορία για το τι έγινε μ’αυτό το παιδί όλο και κέρδιζε χώρο στη σκέψη μου. 

     Τα χρόνια που ακολούθησαν για την μικρή Ιωάννα που πλέον θα την αποκαλώ Νεφέλη, όπως εξάλλου την ονόμασαν ο Γιάννης και η Ματίνα, οι άνθρωποι που την άρπαξαν από την οικογένεια της ώστε να καλύψουν το κενό της άτεκνης κοινής ζωής τους, είναι ήρεμα γεμάτα φροντίδα και τρυφερές αγκαλιές. Όλα αυτά όμως μέχρι την απρόσμενη εγκυμοσύνη της Ματίνας, τότε που η Νεφέλη χάνει το ενδιαφέρον της μαμά της, τότε που αφήνεται σε μια γωνιά σαν περιττό-παρίσακτο αντικείμενο, τότε που η μικρούλα θα ‘ρθει αντιμέτωπη με την κακοποίηση, την αδιαφορία και την ωμότητα... τότε που τα δάκρυα θα υγράνουν τα φωτεινά της μάτια: «...από το σκυμμένο κεφάλι τα δάκρυα έσταζαν κάτω στη γη, στο προαύλιο του σχολείου... Δάκρυα που γύρευαν να εισδύσουν στο σκληρό τσιμέντο και να το διαλύσουν μεμιάς. Κι έπειτα να περάσουν στο χώμα, να το μουσκέψουν, να το ποτίσουν, ώσπου να φυτρώσει ένα δέντρο τόσο μεγάλο, που θα μπορούσε να σκεπάσει όλο τον κόσμο. Και τον ουρανό με τ’ αστέρια του. Κι από τα κλαδιά του δε θα έβγαιναν άνθη και φύλλα παρά μόνο παιδικοί αναστεναγμοί. Αναστεναγμοί και θλίψη. Θλίψη και πόνος. Όλος ο πόνος που έκρυβε μέσα της αυτή η τοσηδά ψυχούλα» (σελ. 116).  

     Το ταλέντο της στη ζωγραφική θα αποτελέσει διέξοδο σ’ όλη αυτή την σκληρή κατάσταση που βιώνει. Με όπλο τα πινέλα και τα χρώματά της θα φτιάξει παράθυρα, παράθυρα που η θέασή τους θα της χαρίσει ανθρώπους στηρίγματα ζωής, αποχρώσεις αισιοδοξίας μα και σκιές ανατροπής, βίας και σκληρότητας... κάπου στο βάθος θα αχνοφαίνονται η τύχη, η Μοίρα, η λύτρωση... και η επανένωση; 

     Ένα βιβλίο που καθηλώνει, συγκινεί και κάνει τον αναγνώστη να βιώσει έντονα τα συναισθήματα των ηρώων. Το χιούμορ που υπήρχε σε αρκετά σημεία ήταν ευπρόσδεχτο καθώς αποφόρτιζε την σκληρή αυτή ιστορία. Αγαπημένη ηρωίδα η Αντιγόνη: με τέτοια ψυχή, τέτοια δύναμη οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά, κι όταν γίνεται αντιληπτή η όποια μορφή κακοποίησης που μπορεί να υφίστανται να αντιδρούμε με τον τρόπο που αντέδρασε και εκείνη. 

     Διαβάστε το...!

Βαθμολογία 5/5

Βιογραφία συγγραφέως

Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Το παράθυρο της Νεφέλης
Συγγραφέας: Σπύρος Πετρουλάκης
Εκδ.: ΜΙΝΩΑΣ
Ημερ.Επανεκδ.: Σεπτέμβρης του 2018
(1η εκδ. Σεπτέμβρης του 2014) 
Σελ.: 496

Δήμητρα Κωλέτη

Το αγόρι της Φλάνδρας-Gilbert Sinoue

     «Το αγόρι της Φλάνδρας» του Sinoue είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα εποχής που το διάβασα με αμείωτο ενδιαφέρον καθώς η πλοκή του ήταν ανατρεπτική με τους ήρωες να με μεταφέρουν στην Φλάνδρα του Μεσαίωνα.

      Το αγόρι της Φλάνδρας, ο Γιαν, μαθητεύει δίπλα στον σπουδαίο ζωγράφο Βαν Άικ. Ο Γιαν είναι ορφανός κι ο ζωγράφος που τον έχει αναλάβει από τότε που τον εγκατέλειψαν στην εξώπορτά του του διδάσκει τα μυστικά της τέχνης του. Τα χρώματα, τα λάδια και τα πινέλα μαζί με τα καράβια που εκείνη την εποχή ρίχνονται στη θάλασσα για να ανακαλυφθούν νέες χώρες  είναι για τον Γιαν όλος του ο κόσμος. Ξαφνικά όμως αυτός ο κόσμος θα διασαλευτεί καθώς η μια δολοφονία μετά την άλλη θα προκαλέσει αναστάτωση και ερωτήματα μιας κι όλοι οι δολοφονηθέντες είναι πρώην μαθητές του Βαν Άικ. Μήπως κινδυνεύει και ο Γιαν;

       Ένας φαύλος κύκλος μόλις έχει ανοίξει.

     Όταν θα βρεθεί νεκρός κι ο Βαν Αικ τότε η ζωή του παιδιού θα πάρει νέα τροπή. Ανοιχτά πλέον θα μπει κι ο ίδιος στο στόχαστρο των δολοφόνων που θέλουν να εξαφανίσουν ό,τι είναι προοδευτικό και απειλεί την δική τους κοσμοθεωρία. Γιατί έχουν μπει στο στόχαστρο οι ζωγράφοι και οι προοδευτικοί της Φλάνδρας και της Ιταλίας; Ο σκοταδισμός της εποχής τι ρόλο θα παίξει; 

     Ερωτήματα που μαζί με τον Ίντελσμπατ, τον άνθρωπο που εκείνη την περίοδο στάλθηκε για να πάρει πίσω τον χάρτη που απεικόνιζε τους θαλάσσιους δρόμους των ποντοπόρων Πορτογάλων τον οποίο είχε κλέψει ο Βαν Αικ για λογαριασμό του Δούκα του, θα προσπαθήσουν να τα απαντήσουν και να αποκαλύψουν τους συνωμότες που ο σκοταδισμός τους βάζει σε κίνδυνο ζωές ανθρώπων του φωτός και της Αναγέννησης...

  

     Διαβάστε το...! Πρόκειται για ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ εποχής που θα σας καθηλώσει!

Βαθμολογία 5/5

βιογραφία Συγγραφέως

Στοιχεία Βιβλίου:

Τίτλος: Το αγόρι της Φλάνδρας

Συγγραφέας: Gilbert Sinoue 

Μετάφραση: Βασιλική Κοκκίνου

Εκδ.: Ψυχογιός

Ημερ.Εκδ.: Οκτώβρης 2000

Σελ.: 363

Δήμητρα Κωλέτη

Το Παλιόπαιδο-Αγγελική Δαρλάση

     «Φτώχεια δεν είναι μόνο η έλλειψη τροφής και στέγης. Φτώχεια είναι το να αισθάνεσαι Κανένας, το να στερείσαι ταυτότητας»: με αυτά τα λόγια η Αγγελική Δαρλάση ξεκινά την ιστορία του ‘’Παλιόπαιδιου’’, ενός παιδιού που μεγαλώνει με έναν απόντα πατέρα, με τα λιγοστά τραγούδια της άρρωστης μητέρας να του ομορφαίνουν κάπου κάπου την μοναχική και θλιμμένη ζωή του, με λίγα χάδια και ακόμα λιγότερα φιλιά, ενός παιδιού που στερείται το συναίσθημα.

     Το παλιόπαιδο είναι ένα παιδί φτωχό, με ρούχα ξένα πάνω του, ένα κοντό παντελόνι, ένα φαρδύ παλτό που το σκούρο χρώμα του ενίσχυε το θλιμμένο είναι του, και που όταν ακούει τη μητέρα του να του λέει πως «Όταν αυτό το παλτό θα σου κάνει, θα πει πως ήρθε η ώρα να γίνεις κι εσύ... Κάποιος. Κι ευτυχισμένος!» στρέφει το βλέμμα του στα αστέρια και αναρωτιέται: Πώς θα μπορούσε να γίνει κάποιος... κι ευτυχισμένος; Και πού όντας φτωχός;

     Είναι ένα παιδί που ξεχάστηκε το όνομά του και που όλοι πλέον το φωνάζουν παλιόπαιδο. ένα προσωνύμιο που το απέκτησε γιατί κάποτε έκλεψε λίγο ψωμί για να χορτάσει την πείνα του και ένα ζευγάρι κάλτσες για να ξεγελάσει τις κρύες νύχτες. Όλοι το φωνάζουν παλιόπαιδο γιατί είναι το πιο φτωχό, το πιο θλιμμένο από τα υπόλοιπα φτωχά, παραγκωνισμένα και θλιμμένα παιδιά της φτωχογειτονιάς του, μιας φτωχογειτονιάς στην οποία τα παιδιά συγκροτούν συμμορίες με ορισμένες από αυτές να μην είναι και τόσο αθώες αφού τα μέλη της που βρίσκονται υπό την προστασία και τις διαταγές του αρχηγού ληστεύουν ανθρώπους στους δρόμους. Σε μια τέτοια συμμορία θα μπει και το Παλιόπαιδο, άλλωστε θέλει να ανήκει κι εκείνος σε μια ομάδα, θέλει να ξεφύγει από την μοναξιά... 

''Το παιδί, ο άνθρωπος το μόνο που χρειάζεται, το μόνο που του οφείλουμε είναι χείρα βοηθείας και αισθήματα, αυτά θα το τραβήξουν από το σκοτάδι της μοναξιά, της θλίψης, του παραγκωνισμού... θα του δείξουν το δρόμο για τον αυτοσεβασμό και την ευτυχία. ''

      Όταν ο αρχηγός θα του θέσει μια αποστολή δίνοντάς του ένα όπλο, αυτό με την βοήθεια ενός φωτισμένου ανθρώπου που συναντά στο δρόμο θα γίνει στα χέρια του βιολί, μουσική, ελπίδα... και τότε τα αστέρια στον ουρανό περήφανα και υπέρλαμπρα θα δείξουν στον Φελίξ -αυτό είναι το όνομά του!- μια νέα ομάδα που θα τον βγάλει από την θλίψη, την μοναξιά και θα τον κάνει Κάποιο! Κι ευτυχισμένο!