Για την Ελίζα-Τζένη Μανάκη

     «Για την Ελίζα» γράφει η Τζένη Μανάκη και, μέσα από την οικογενειακή σάγκα της Ελίζας και της Λούνας, των δύο κεντρικών ηρωίδων, μας μιλά, με τρόπο απλό και με την βοήθεια των βαθειά αναλυμένων ηρώων της σε σημείο μάλιστα που να γίνεσαι ένα μαζί τους, για τις πληγές του πολέμου και της Ιστορίας και πως αυτές περνούν από γενιά σε γενιά και επηρεάζουν τις ζωές των επιγόνων. 

    Η Ελίζα  εβραϊκής καταγωγής ζει τον φασισμό των Ναζί. Μαζί με τους ομόθρησκούς της στέλνεται από την Θεσσαλονίκη, στοιβαγμένη στα βαγόνια της ντροπής, σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εκεί θα βιώσει την εξαθλίωση, την βία, την παράνοια του Γ’Ράιχ ενώ ο Θάνατος θα αρπάξει στα αιμοσταγή χέρια Του τα μέλη της οικογένειάς της. Εκείνη θα επιζήσει με τις φρικτές μνήμες του στρατοπέδου να κατέχουν, όπως είναι φυσικό, μέρος του νου της και να επηρεάζουν τις μελλοντικές της ενέργειες. 

     Η Ελίζα θα επιστρέψει στην Θεσσαλονίκη και θα ζήσει στο λεηλατημένο πατρικό της, που η θεία της Ραχήλ, η μόνη από τους επιζήσαντες συγγενής της, κατόρθωσε με νύχια και με δόντια να το γλιτώσει απ’την καταπάτηση. Στο δρόμο της επιστροφής θα γνωρίσει τον Τζέραλντ στην αγκαλιά του οποίου θα νιώσει μετά από πολύ καιρό ελεύθερη. Σύντομα, και παρά τα εμπόδια λόγω θρησκευτικών διαφορών, θα παντρευτούν και θα φέρουν στον κόσμο την Λούνα. 

     Το παρελθόν όμως στήνει καρτέρει. Οι μνήμες, ο αγιάτρευτος πόνος και ίσως οι εμμονές παίρνουν το πάνω χέρι. Ο γάμος τους καταρρέει και η Λούνα γίνεται μάρτυρας μιας σκηνής που θα την συγκλονίσει. Τα επόμενα χρόνια θα ζήσει χωρίς την παρουσία του πατέρα της και μέσα στις σιωπές και την μελαγχολία της μάνας της: «Ο φασισμός διέλυσε την οικογένεια μου, μου κληροδότησε όλο αυτό το αφύσικο βάρος των συνεπειών του κι εγώ προσπαθούσα να ξεφύγω με όχημα την τέχνη και τη λογοτεχνία. Να ζω μέσα από τις ζωές των χάρτινων ηρώων, για να αντέχω»».

     Όταν η Ελίζα πεθάνει η Λούνα θα ‘ρθει μέσω των γραπτών της μητέρας της πιο κοντά στον ψυχισμό της και στις συνθήκες που η Ιστορία επέβαλε. Η διείσδυση αυτή θα την κάνει να κατανοήσει την μάνα της, να απαγκιστρωθεί από τον πόνο του παρελθόντος και να χτίσει το μέλλον της με αισιοδοξία;

     Ένα καλογραμμένο βιβλίο με ανατροπές, ροή, εναλλασσόμενες αφηγήσεις μα κυρίως με ήρωες που μιλούν για την Ιστορία από τα βάθη της ψυχής τους κάνοντας τους αναγνώστες κοινωνούς των πόνων, των προβληματισμών και των παθών τους. 

     Διαβάστε το! Θα το χαρακτήριζα επίκαιρο -ή μήπως διαχρονικό!- καθώς στις σελίδες του πραγματεύεται η έννοια της Μνήμης που οφείλουμε να έχουμε ως προς την Ιστορία με απώτερο σκοπό, φυσικά, την αποφύγει παρόμοιων καταστροφικών λαθών στο μέλλον!

     Συγχαρητήρια στη συγγραφέα!

Βαθμολογία 5/5

Βιογραφία Συγγραφέως

Στοιχεία Βιβλίου:

Τίτλος: Για την Ελιζα

Συγγραφέας: Τζένη Μανάκη

Εκδ.: Ωκεανίδα

Ημερ.Εκδ,: 17/05/2019

Σελ.: 320

Δήμητρα Κωλέτη

Χαριστική Βιβλιοθήκη-Αντώνης Παπαθεοδούλου & Δικαίος Χατζηπλής

     Η «Χαριστική Βιβλιοθήκη» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη και στις σελίδες της οι συγγραφείς, Αντώνης Παπαθεοδούλου και Δικαίος Χατζηπλής, καθώς και η εικονογράφος, Μυρτώ Δεληβοριά, κατορθώνουν να αποτυπώσουν με τρόπο απλό και τρυφερό τον δοτικό κόσμο του βιβλίου, την δύναμή του κι όλα όσα περικλείονται σ’ αυτό και μας ΧΑΡΙΖΟΝΤΑΙ απλόχερα κατά την ανάγνωσή του. 

    Ο ήρωάς της, ο μικρός Σοφοκλής, πηγαίνει με τον μπαμπά του για πρώτη φορά στη Δανειστική Βιβλιοθήκη της περιοχής του. Εκεί, αφού κατεβάσει όλα τα βιβλία από τα ράφια, διαβάζει προσεκτικά όλες τις περιλήψεις και επιλέγει τελικά ένα βιβλίο μικρό στο μέγεθος με πολλές όμως ιστορίες, με την βιβλιοθηκάριο να του υπενθυμίζει: «Μην ξεχάσεις πως, μόλις το διαβάσεις, θα πρέπει να μας το επιτρέψεις!».

     Ο Σοφοκλής γεμάτος ανυπομονησία φεύγει με τον μπαμπά του για το σπίτι, στο δρόμο της επιστροφής διαβάζει ήδη την πρώτη ιστορία, ο ήρωας της οποίας θα γίνει φίλος του και θα τον συντροφεύσει...

     Μόλις φτάνουν στο σπίτι κλείνεται στο δωμάτιο του και βυθίζεται στον κόσμο του βιβλίου, εκεί που του γεννιούνται πολλά πολλά ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ, εκεί που η ΦΑΝΤΑΣΙΑ του όλο και μεγαλώνει, εκεί που οι νέες ΛΕΞΕΙΣ που μαθαίνει αγγίζουν την ψυχή του και παίρνουν σχήμα μπρος στα μάτια του, εκεί που οι ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΕΚΜΗΔΕΝΙΖΟΝΤΑΙ και ο κάθε αναγνώστης επισκέπτεται νοερά μέρη που ίσως και να μην επισκεφτεί ποτέ στη ζωή του...

    Όταν τελειώνει την ανάγνωση του βιβλίου και φτάνει η μέρα της επιστροφής του στη Δανειστική Βιβλιοθήκη, ο μικρός Σοφοκλής κυριεύεται από θλίψη καθώς δεν θέλει να το αποχωριστεί: «Πρέπει να το επιστρέψω ΌΛΟ;», ρωτά τη μαμά του και μπαίνει στο αυτοκίνητο του μπαμπά με τη θλίψη του όλο να γιγαντώνεται. Μόλις φτάνει στη βιβλιοθήκη η βιβλιοθηκάριος του ζητά ΜΟΝΟ το βιβλίο!
          Μόνο το βιβλίο;

     «Τους φίλους, τις γνώσει, τα ταξίδια, τις λέξεις... δε τα θέλετε πίσω:», ρωτά ο Σοφοκλής κι η απάντηση που του δίνει η βιβλιοθηκάριος τον κάνει να αναφωνήσει πως δεν είστε Δανειστική Βιβλιοθήκη, είστε ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ!

    Ένα υπέροχο, έξυπνο και ζωηρό βιβλίο που θα αποκαλύψει στα παιδιά τον κόσμο του Βιβλίου! Διαβάζοντας το οι μικροί αναγνώστες θα αντιληφθούν όλα όσα μπορεί να τους προσφέρει ένα λογοτεχνικό ανάγνωσμα και ίσως -τι ίσως; ΣΙΓΟΥΡΑ!- η «Χαριστική Βιβλιοθήκη» να αποτελέσει την αφετηρία για την φιλαναγνωσία και το μπάσιμο σε ένα κόσμο που μαγνητίζει, τον κόσμο της Λογοτεχνίας.

     Κοιτάζοντας το εξώφυλλο με τους ήρωες των βιβλίων που φιλοξενούνται στα ράφια της βιβλιοθήκης να στέκουν στα παράθυρα της περιμένοντας με προσμονή τους μελλοντικούς αναγνώστες, μου γεννιέται η επιθυμία να σας παροτρύνω να επισκεφθείτε μαζί με τα παιδιά σας την Δανειστική Βιβλιοθήκη της περιοχής σας! Υπάρχουν τόσα βιβλία, τόσες ιστορίες, τόσοι ήρωες που προσμένουν τους μικρούς βιβλιόφιλους για να τους χαρίσουν όλα όσα οι δημιουργοί τους τούς εναπόθεσαν κατά τη συγγραφή! 

      Συγχαρητήρια στους δημιουργούς!  
   
Και μην ξεχνάτε: 
     Επισκεφθείτε μια Δανειστική Βιβλιοθήκη!

     Διαβάστε ένα Βιβλίο!

Βαθμολογία 5/5

Στοιχεία Βιβλίου:

Τίτλος: Χαριστική Βιβλιοθήκη

Συγγραφείς: Αντώνης Παπαθεοδούλου & Δικαίος Χατζηπλής

Εικονογράφος: Μυρτώ Δεληβοριά

Ηλικία: +5

Εκδ.: Πατάκη

Ημερ.Εκδ.: Φεβρουάριος 2019

Σελ.: 44

Δήμητρα Κωλέτη

Συναξάρια της μικρής Πατρίδας-Θοδωρής Παπαθεοδώρου

     «Συναξάρια της μικρής πατρίδας» μ’ αυτό τον τίτλο κλείνει ο κύκλος των ιστορικών μυθιστορημάτων του Θοδωρή Παπαθεοδώρου για τον Μακεδονικό Αγώνα. Ένας τίτλος απόλυτα εμπνευσμένος κι εύστοχος καθώς η λέξη συναξάρια συνδέεται άμεσα με τον βίο των αγίων, λέξη που ταιριάζει, κατά την γνώμη μου, και στους ανθρώπους που τα ιδανικά για την πατρίδα και οι πράξεις οι παρακινούμενες από την ίδια τους τη ψυχή αγγίζουν αυτές των μεγαλομάρτυρων αγίων.

     Συναξάρια Αγίων! Συναξάρια Ηρώων! Συναξάρια ανθρώπων που έβαλαν πάνω από όλα την πίστη τους για την Πατρίδα, την μικρή Πατρίδα, με την τεράστια όμως Ιστορία, και που θυσίασαν για χάρη της μια ήσυχη και ασφαλή ίσως ζωή εναποθέτοντας στο βωμό της ελευθερίας της την ίδια την ύπαρξή τους.

     Συναξάρια λοιπόν κι όχι ένας απλός βίος για τους ήρωες της τριλογίας, χάρτινους ή μη, που ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου τους βάζει στη ρότα της Ιστορίας με τέτοιο τρόπο που να μας πληροφορεί για τα γεγονότα αμερόληπτα μα κυρίως να αποδίδει το κλίμα της εποχής αποκρυπτογραφώντας την ψυχή ανθρώπων που κινήθηκαν στα κακοτράχαλα μονοπάτια του Μακεδονικού Αγώνα.

     
     Συναξάρι κι η ζωή της Αρετής, συναξάρι κι η ζωή της Φωτεινής, συναξάρια οι ζωές των δύο γυναικών που πρωτογνωρίσαμε στις «Γυναίκες της μικρής Πατρίδας»!

Συναξάρια...

....ένα απ’ αυτά κι η ζωή της Αρετής που γαλουχημένη από τον λόγο του ξαδέλφου της Ίωνα Δραγούμη: «...Να θίγεσαι όταν σε κυριεύει ο φόβος, ν' αρνήσε τον αγώνα είναι δειλία. Να μη σε γονατίζουν, να μη σε δαμάζουν. Τότε είσαι ελεύθερος. Αυτό είχε κατά νου ο Λεωνίδας, αυτό κι ο Αλέξανδρος. Αυτό πρέπει να σκεφτόμαστε πάντα. Εμείς. Οι Έλληνες...»  έσπευσε στη Μακεδονία να διδάξει υπό την απειλή των κομιτατζήδων τα παιδιά της σκλάβας γης την ελληνική γλώσσα: « Μαζί με τα όπλα και τ’ άρματα πρέπει να προσέξουμε και τα γράμματα, να μη τα αμελήσουμε. Οποιονδήποτε σπόρο κι αν φυτέψουμε, δε θα καρπίσει αν το χωράφι είναι χέρσο. Κι ο σπόρος της ελευθερίας που θέλουμε να βλαστήσει σε τούτο τον ευλογημένο και πονεμένο τόπο, μόνο με την παιδεία μπορεί να καρπίσει, μόνο αυτή μπορεί να κάνει το χώμα γόνιμο...»,  βίωσε την αιματηρή σλαβική εξέγερση του Ίλιντεν το 1903, το κυνήγι στα μακεδονίτικα βουνά με την αναγκαστική της τελικά επιστροφή στη νωθρή Αθήνα να γιγαντώνει την επιθυμία της να επιστρέψει στη Μακεδονική γη και στον Αγώνα της.  Κι επιστρέφει, και μας βάζει στο Βάλτο, εκεί που ήρωες όπως ο καπετάν Άγρας γράφουν τα δικά τους Συναξάρια...

Άλλο ένα...

... κι η ζωή της Φωτεινής που μετά τον ξεριζωμό της από την Φιλλιπούπολη και με την απώλεια του αδερφού της να επηρεάζει τις κινήσεις της βοηθάει στον Αγώνα μεταφέροντας μηνύματα κι αναλαμβάνοντας αποστολές στην Θεσσαλονίκη όπου και ζει με τον πατέρα της. Τι κι αν οι Βούλγαροι την βάζουν στο στόχαστρο; Τι κι αν ο Θάνατος στέκεται δίπλα της έτοιμος να την αγκαλιάσει; Εκείνη συνεχίζει να βοηθά... Συνεχίζει. Κι ως νοσοκόμα που είναι βοηθάει κι απ’ αυτό το μετερίζι περιθάλποντας αγωνιστές στα κρυφά θεραπευτήρια της πόλης, ένα από αυτά και η εκκλησία του Αγίου Μηνά, οι Άγιοι του οποίου στρέφουν το βλέμμα τους πάνω της με θαυμασμό καλύπτοντας τη δυσοίωνη λύπη που αχνοφαίνεται... 

    Συναξάρια και οι ζωές των μικρών παιδιών της ιστορίας. Συναξάρια και για τα «Λιανοκέρια της μικρής Πατρίδας». Συναξάρια κι όχι ένας κοινός βίος για την Βάσιλκα. Την Ανθή. Και τον Μήλιο. Τα Λιανοκέρια  που η θύελλα του Αγώνα τσάκισε τα λεπτά κορμάκια τους, τρεμόπαιξε την ισχνή φλόγα της μικρής και κακόμοιρης ζωής τους...

Συζητώντας με τη συγγραφέα Δήμητρα Ιωάννου!

     Στην Δανειστική Βιβλιοθήκη του Π.Σ. Εξαμιλίων είχαμε την χαρά να φιλοξενήσουμε την Δήμητρα Ιωάννου και την Κληρονόμο του ποταμού σε μια παρουσίαση βιβλίου που οι απαντήσεις της συγγραφέως στις ερωτήσεις που έθεσαν η βιβλιοκριτικός Λίτσα Κοντογιάννη και το κοινό μάς έφεραν πιο κοντά στους ήρωες, στην υπόθεση και στα μυστικά της συγγραφής του βιβλίου.

     Κάποιες από τις ερωτήσεις που ακούστηκαν στην εν λόγω παρουσίαση βιβλίου είχαν την χροιά αυτών που ακολουθούν κάποιες πάλι όχι, για τις πρώτες σας παροτρύνω να διαβάσετε την ακόλουθη συνέντευξη, για την οποία οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Δήμητρα Ιωάννου που με χαρά μου τη παραχώρησε, όσο για τις δεύτερες σας συμβουλεύω αν τυχόν πέσει στην αντίληψή σας κάποια παρουσίαση βιβλίου της συγγραφέως στη περιοχή σας να σπεύσετε να την παρακολουθήσετε! Θα συναντήσετε έναν άνθρωπο που η θετική του ενέργεια, η ευγένεια και η γλυκύτητα που την διακατέχουν μαγνητίζουν.

      Μέχρι τότε διαβάστε την συνέντευξη της Δήμητρας Ιωάννου στις ΒιβλιοΑναφορές κι ελάτε πιο κοντά στο έργο και στην προσωπικότητα της συγγραφέως!         

1.Μιλήστε μας για την Κληρονόμο του ποταμού. Συστήστε μας τους ήρωες!

H Φιλίτσα, η κεντρική ηρωίδα της ιστορίας, μεγαλώνει δύσκολα σε ένα χωριό στις όχθες του Αχέροντα, χωρίς την αγάπη της μητέρας, ενώ υφίσταται την τραχιά συμπεριφορά του βίαιου και μέθυσου πατέρα της. Πέρα από τη γιαγιά της τη Φιλιώ, μόνο οι φίλοι της,  η Ειρήνη, ο Φώτης και ο Βάσος, ρίχνουν λίγο φως στα σκοτάδια της. Από την άλλη, πολύ σημαντική για εκείνη είναι η γνωριμία της με τη Λευκοθέα, μια μυστηριώδη γυναίκα που ζει δίπλα στο ποτάμι, η οποία τη βάζει κάτω από τις φτερούγες της και τη διδάσκει τις ιαματικές ιδιότητες των δέντρων και των φυτών. Φοβερά γεγονότα ακολουθούν και η νεαρή κοπέλα αναγκάζεται να μεταβεί στην Αθήνα, όπου περνά δια πυρός και σιδήρου και τελικά χτίζει από το μηδέν μια αυτοκρατορία. Τρεις άντρες παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή της, ενώ στην πορεία της προς τη δόξα δημιουργεί ένα γαϊτανάκι φίλων αλλά και εχθρών που στυλώνουν το μάτι τους πάνω της. Κάποια στιγμή η μεγάλης ηλικίας πλέον Ρόζα βρίσκεται δολοφονημένη και η εγγονή της Λευκή μαζί με τον ιδιωτικό ερευνητή Χρήστο Βαράγκη καλούνται να λύσουν το μυστήριο.

2. Ποια ήταν η αφορμή της συγγραφής της;

Ένα ταξίδι μου στον ποταμό Αχέροντα πριν μερικά καλοκαίρια. Μαγεύτηκα από την απίστευτη ομορφιά του, την απόκοσμη ενέργεια που εκπέμπει, την έντονη προσωπικότητα του τοπίου που αφήνει το χνάρι της στην ψυχή του επισκέπτη, την πλούσια χλωρίδα και πανίδα του, την ιστορία και τη μυθολογία που πλέκεται γύρω του και τους μύθους και θρύλους που κολυμπούν στα κρυστάλλινα νερά του.

3. Μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που φιλοξενείτε στην ιστορία της Κληρονόμου.

Ένα από τα πολλαπλά μηνύματα είναι ο βαθύς σεβασμός που οφείλουμε να δείχνουμε στην έννοια της φιλίας και το πόσο μπορεί να καταρρακώσει τις σχέσεις και τις ζωές των ανθρώπων η προδοσία!

4. Διαβάζοντας την Κληρονόμο κοντοστεκόμουν στις περιγραφές του Αχέροντα! Ήταν επιβλητικές, μεταδοτικές! Για εσάς ποια είναι η αγαπημένη σκηνή του βιβλίου;

Αγαπώ πολύ τη σκηνή στην οποία η Λευκοθέα κάνει τη Φιλίτσα κοινωνό του μεγάλου μυστικού που βρίσκεται κρυμμένο στον Αχέροντα. Όταν έγραφα τη συγκεκριμένη σκηνή κυριολεκτικά έβλεπα με τα μάτια της φαντασίας μου τη βάρκα της Λευκοθέας να αργοπλέει στο κρυστάλλινο ποτάμι. Αντίκριζα τις αχνόπλεκτες ομίχλες να χορεύουν τριγύρω, άκουγα τα κρωξίματα των πουλιών και τα ουρλιαχτά των ζώων, ένιωθα τα κρύα νερά στις άκρες των δαχτύλων μου. Λες κι ήμουν κι εγώ εκεί και βίωνα την αποκάλυψη του μυστικού της Λευκοθέας!

5. Ψάχνοντας στοιχεία για τον Αχέροντα, τον ποταμό όπου διαδραματίζεται το μεγαλύτερο κομμάτι της πλοκής, ποιο από αυτό σας σαγήνευσε; 

Με γοήτευσε η σπουδαιότητα του στην αρχαιότητα ως το όριο ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Επίσης, οι μύθοι και οι θρύλοι που τον περιβάλλουν αλλά και η αναφορά του στα κείμενα σπουδαίων αρχαίων ελλήνων και λατίνων συγγραφέων. Πράγματι, πολλοί είναι εκείνοι που τίμησαν τον μεγαλειώδη ποταμό και αυτό το γεγονός μου έδωσε την ιδέα για τους γρίφους που υπάρχουν στο βιβλίο. Έτσι λοιπόν, τμήματα τέτοιων έργων έχουν επιλεγεί και λειτουργούν ως μέρος μιας σειράς γρίφων που έχει αφήσει πίσω της η Ρόζα Παλαιολόγου και που φέρνουν το Χρήστο και τη Λευκή ολοένα και πιο κοντά στη λύση του μυστηρίου.

→Και μιας και μιλάμε για τον Αχέροντα πριν συνεχίσουμε τις ερωτήσεις δείτε στο βιντεάκι την στιγμή που η Αφροδίτη Δρίτσουλα διαβάζει υπό τις μελωδίες του βιολιού που τόσο επιδέξια έπαιξε ο Δημήτρης Αναργύρου αποσπάσματα του βιβλίου με κύριο πρωταγωνιστή τον μυθικό ποταμό! 

Ας συνεχίσουμε...!

Στην θάλασσα μια μέρα και Έκπληξηηηη της Γιολάντας Τσορώνη-Γεωργιάδη

 Καλοκαίρι   ✅

Θάλασσα    ✅

Και βουτιές ✅

   Πάμε να γνωρίσουμε δυο βιβλία της Γιολάντας Τσορώνη-Γεωργιάδη στα οποία το καλοκαίρι, η θάλασσα και οι βουτιές κουβαλούν στην αύρα τους μηνύματα που μιλούν στους μικρούς αναγνώστες για την φιλία, την προσπάθεια,  την ανάγκη να μοιραζόμαστε στιγμές με τους φίλους μας καθώς και για το σεβασμό που πρέπει να επιδεικνύουμε σε κάθε ύπαρξη.

Καλοκαίρι και «Στη θάλασσα μια μέρα» «Έκπληξηηηη» μεγάλη για την Ζωή που αν και μικρή σέβεται τη ζωή...

     Η Ζωή, η ηρωίδα του Στη θάλασσα μια μέρα, είναι ένα μικρό κορίτσι που δεν ξέρει να κολυμπάει χωρίς τα μπρατσάκια της και δεν μπορεί να κάνει βουτιές όπως ο μεγάλος της αδερφός και οι φίλοι του. Αυτό τη στεναχωρεί και την κάνει λίγο να ζηλεύει. Η μαμά της την παρηγορεί λέγοντάς της πως του χρόνου που θα ‘ναι πιο μεγάλη θα κολυμπάει κι αυτή σαν δελφίνι... 

    Η Ζωή ησυχασμένη παίρνει την μάσκα του αδερφού της και αρχίζει να πλατσουρίζει στα ρηχά και να θαυμάζει το βυθό! Όταν βγάζει το κεφαλάκι της στην επιφάνεια βλέπει ξαφνικά μπροστά της μια μέλισσα να επιπλέει με τα φτερά της βρεγμένα και να παλεύει να κρατηθεί ζωντανή. Η Ζωή με ψυχραιμία, ευφυΐα κι ευαισθησία θα πράξει αυτό που πρέπει... κάνοντας την πλάση να τραγουδά: 

Το κορίτσι της ντροπής-Σοφία Βόικου

     «Το κορίτσι της ντροπής» της Σοφίας Βόικου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός είναι ένα καθηλωτικό ανάγνωσμα γεμάτο τρυφερές μα και σκληρές περιγραφές, συναισθήματα και γεγονότα που με ταξίδεψαν σε μια ιστορία όπου τα πρόσωπά της άγγιξαν την λογική-σκέψη μου μιας και πολλές φορές κοντοστάθηκα προβληματισμένη με τα διλήμματα ζωής και τα σπαρακτικά γεγονότα  που ορθώθηκαν μπρος στους ήρωες μα κυρίως άγγιξαν βαθιά την ψυχή μου. όλοι οι ήρωες μίλησαν στο είναι μου κι αυτό σημαίνει κάτι: πως ήταν αριστοτεχνικά πλασμένοι από την πένα της συγγραφέως, πως ήταν άρτιοι!

     «Το κορίτσι της ντροπής» είναι ένα βιβλίο ιστορικού περιεχομένου, τοποθετείτε στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όμως διαφέρει κατά πολύ από τα κλισέ ιστορικά μυθιστορήματα καθώς στις σελίδες του η συγγραφέας δε μένει στο ιστορικό κομμάτι με τον ηρωισμό, τις μάχες και την Αντίσταση, αλλά μας παρουσιάζει μια αθέατη οπτική του πολέμου, μας παρουσιάζει κάποια άλλα θύματα που έως τώρα ίσως και να μην τα συγκαταλέγαμε στα θύματα πολέμου καθώς όταν ακούμε αυτό τον ορισμό το μυαλό των περισσοτέρων πάει στους νεκρούς, στους αιχμαλώτους και γενικότερα σε όσους ταλαιπωρήθηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου. Μας μιλά λοιπόν για εκείνα τα θύματα που με την λήξη του πολέμου έμειναν να πληρώνουν τις ντροπές άλλων, μας μιλά για...

... την Βιολέτα που όταν έρχεται η Κατοχή είναι ένα δεκαεννιάχρονο δροσερό κορίτσι. 

Που ο αρραβωνιαστικός της ο Νικηφόρος γύρισε με λειψό μυαλό από το Αλβανικό Μέτωπο. 

Που ερωτεύεται τον δεκανέα του Γ’Ράιχ, Γκούσταβ.

Ή μήπως όχι; Τι σημασία έχει; Είναι ένα δεκαεννιάχρονο δροσερό κορίτσι και θέλει να ζήσει τα νιάτα της, θέλει:  «η αναπνοή της να μυρίσει ξανά ανεμελιά»(σελ.49). Δεν θέλει να συμμετέχει σ’ αυτόν τον πόλεμο. Θέλει να αφήσει πίσω το σκοτάδι του, την αβεβαιότητά του και την πείνα που έχουν πέσει σαν αρπακτικά πάνω απ’ την Ευρώπη. Κι ο  Γκούσταβ, ο ερωτευμένος Γκούσταβ, της δίνει ζωή μέσα από τον έρωτα του, μέσα από το χάδι του. Λίγο καιρό μετά η Βιολέτα θα μείνει έγκυος, θα κλειστεί στο σπίτι και θα φέρει μόνη της στον κόσμο το κορίτσι της ντροπής. Ένα ακόμα «παιδί της Βέρμαχτ» θα γεννηθεί. Η κοινωνία θα σιωπήσει. Πίσω από την πλάτη θα χλευάσει το κορίτσι της ντροπής και την Βιολέτα.

Που όταν λήξει ο πόλεμος άνθρωποι κριτές, άνθρωποι που θέλουν να κουκουλώσουν τα δικά τους κρίματα, που εν μία νυκτί από μαυραγορίτες έγιναν σωτήρες του έθνους θα την διαπομπεύσουν και με πυρωμένο σίδερο θα χαράξουν στο κορμί της το Π του προδότη. 

...μας μιλά...

ΣΑΣΜόΣ - Σπύρος Πετρουλάκης

     Ο «ΣΑΣΜόΣ», το 6ο βιβλίο του Σπύρου Πετρουλάκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ, είναι ένα βιβλίο που αποτυπώνει την Κρήτη των ηθών και των εθίμων με την Βεντέτα , τα θύματα, τους θύτες και τις κοινωνικές προεκτάσεις του φαινομένου να κυριαρχούν, να συγκλονίζουν και να καθηλώνουν τον αναγνώστη σε ένα κείμενο γεμάτο με λυρικές μα και σκληρές περιγραφές, ήρωες άρτια σκιαγραφημένους που σου δημιουργούν πολλά και εναλλασσόμενα συναισθήματα και σε κάνουν να αφουγκραστείς την ψυχή τους καθώς και γραφή που βοηθά στο να γίνεις αποδέχτης πολλών μηνυμάτων με αυτό της συγχώρεσης των τελευταίων σελίδων να σε αγγίζει βαθιά. 

     Κρήτη ένα νόμισμα με δυο όψεις... στη μια μεριά το φως^. η λεβεντιά, το φυσικό κάλλος, η φιλοξενία, η μουσική με την λύρα και τις μαντινάδες να ζεσταίνουν τα ανήλιαγα τμήματα της ψυχής, η βαθιά μεταμέλεια, η συγχώρεση και ο Σασμός... κι απ’ την άλλη το σκοτάδι^. το αιματοκύλισμα, ο θάνατος, οι κάνες στραμμένες ειρωνικά μπρος σε νιους, ο στιγματισμός, ο ξεριζωμός οικογενειών υπό τον φόβο αντιποίνων, το πένθος και η Βεντέτα...

     Όταν αυτό το νόμισμα βρεθεί σε λάθος χέρια, χέρια ανθρώπου που τον κυριεύουν ο Εγωισμός και τα Πάθη, τότε η όψη που χαράσσει την Βεντέτα στρέφεται προς το πρόσωπό του με το αιματοκύλισμα να ξεκινά, τον Άδη να ανοίγει τις πύλες του βασιλείου του και την Κρήτη να θρηνεί τους λεβέντες της.

     Ένας από αυτούς και ο Στεφανής Σταματάκης που πυροβολείτε πισώπλατα με εφτά σφαίρες ο κρότος των οποίων αντιλαλεί στα βουνά της Κρήτης στέλνοντας το μήνυμα πως ο κύκλος αίματος άνοιξε γι’ άλλη μια φορά. Δυο μέρες αργότερα η γυναίκα του Στεφανή σφάζεται πάνω από τον φρεσκοσκαμμένο τάφο του άντρα της κι όλη η κοινή γνώμη σοκάρεται από την ανανδρία του θύτη καθώς στις βεντέτες τα γυναικόπαιδα δεν μπαίνουν στο στόχαστρο. Και τότε το ερώτημα αν μιλάμε για βεντέτα ή για κάτι άλλο που λούφαξε πίσω της εκμεταλλευόμενο την δύναμή της, ξεπηδά.