Δώσε λύση στο μελίσσι-Μαρίνα Γιώτη

     «Δώσε λύση στο μελίσσι», στο μελίσσι του Μίλτου και της Μελίνας, δύο μικρών, έξυπνων και εργατικών μελισσών. Το μελίσσι τους, μέχρι πρότινος, δούλευε ρολόι, όλα και όλοι ήταν στη θέση τους: η Βασίλισσα και  οι Κηφήνες στην αναπαραγωγή, οι Φρουροί στη φύλαξη της κυψέλης, οι Παραμάνες στη φύλαξη και φροντίδα των νεογέννητων μελισσών και οι εργάτριες στη συλλογή γύρης, στη παραγωγή του μελιού και γενικότερα στο χτίσιμο και στην καθαριότητα του μελισσιού.

      Όμως μια μέρα, η ισορροπία της κυψέλης διαταράχθηκε. Η Βασίλισσα πέθανε ξαφνικά και η πολύβουη φωλιά έμεινε ακέφαλη. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο κανονισμός που έλεγε πως τον θρόνο αναλαμβάνει συγκεκριμένο μελισσάκι, αυτό δηλαδή που έχει την ικανότητα να αναπαράγει, καταπατήθηκε με τους Κηφήνες να εκμεταλλεύονται τη στιγμή και να ζητούν να γίνουν εκλογές ώστε μέσω αυτών να βρουν το νέο αρχηγό. 

     Πρωτόγνωρα πράγματα! Μέχρι τότε η Βασίλισσα γεννιόταν! Κι απ’την άλλη γιατί να μη γινόταν αρχηγός και κάποιο μελισσάκι που άνηκε στις άλλες κατηγορίες μελισσών; 

     Εκλογές λοιπόν! Υποψήφιοι; Αμέτρητοι... Κι όλοι τάζουν δια των εκπροσώπων τους πράγματα που δελεάζουν-παραπλανούν(;) τους ψηφοφόρους (τι μας θυμίζει άραγε;)... 

     Οι Φρουροί τάζουν, μέσω του Φώντα, ασφάλεια και προστασία από τους εχθρούς που βρίσκονται έξω από την κυψέλη και την απειλούν, οι Παραμάνες, μέσω της Ράνιας, τροφή και φροντίδα κάθε μέρα για όλους, οι Κηφήνες, μέσω του Φρίξου, τεμπελιά και αραλίκι και οι Εργάτριες τι άλλο εκτός από δουλειά και δίκαιο μοίρασμα του μελιού που παράγουν. 

     Ο εκλογικός πυρετός είναι υψηλός και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα όλες οι μέλισσες να παραμελούν τις δουλειές τους καθώς ασχολούνται με την υποστήριξη του δικού τους υποψήφιου και τον αγώνα για εκλογή του. Διχόνοια λοιπόν, τσακωμοί, και υποτίμηση του ρόλου και της προσφοράς της κάθε μέλισσας κουβαλούσαν τα φτερά των μελισσών εκείνη την περίοδο...

     Κι  όταν ‘γιναν οι εκλογές, το αποτέλεσμα αυτών οδηγεί τον μικρό αναγνώστη, και ειδικά μέσω της έξυπνης λύσης που έπεται και έδωσαν ο Μίλτος και η Μελίνα, στη διαπίστωση πως: «Τα ονόματα δεν έχουν σημασία... Κάθε δουλειά ήταν σημαντική. Αν κάποιος δεν έκανε αυτό που του είχε ανατεθεί, η κυψέλη θα κατέρρεε»...

Σμαρώ, Από τον Βόσπορο στον Σηκουάνα- Δέσποινα Χατζή

      Το «Σμαρώ-Από τον Βόσπορο στον Σηκουάνα» της Δέσποινας Χατζή είναι το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω και ομολογώ πως η θεματολογία καθώς και η εκλεπτυσμένη γραφής της, με τα όμορφα καλολογικά στοιχεία, τους άψογους σκιαγραφημένους ήρωες και τις πλούσιες περιγραφές της που αυτή περιείχε, με εντυπωσίασαν και μου κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον της ανάγνωσης. Το κείμενο είναι πολυπρόσωπο και σύνθετο, με εναλλαγή αφήγησης που μας ταξιδεύει στην Πόλη και στο Παρίσι του χθες, και συγκεκριμένα της δεκαετίας του 1950 με τα Σεπτεμβριανά και το πογκρόμ κατά του ελληνισμού της Πόλης να σφραγίζει γεγονότα της μυθοπλασίας, καθώς και στο σήμερα όπου άλυτες συναισθηματικές εκκρεμότητες αναμένουν επίλυση, με εμάς τους αναγνώστες να απολαμβάνουμε την αφήγηση, τα διλλήματα και τις ανατροπές και να γευόμαστε εν τέλει τη λύτρωση που μας περίμενε στο φινάλε.

     Πριν φτάσουμε στο φινάλε, που φυσικά και δε θα σας το πω!- ας σας μεταφέρω επιγραμματικά την ιστορία. 

      Η Σμαρώ, η μοναχοκόρη του έμπορα Ιάκωβου Παπάζογλου και της Μαρίκας, είναι μια νέα, έξυπνη κοπέλα που αγαπά τα βιβλία και εκπέμπει δυναμισμό. Πριν περάσει το κατώφλι της ενηλικίωσης ο καθηγητής Κωνσταντίνος Βαΐτσης αναλαμβάνει την εκπαίδευσή της με σκοπό να εισαχθεί την επόμενη χρονιά στην ανώτατη βαθμίδα της εκπαίδευσης. Καθηγητής και μαθητευόμενη έρχονται κοντά. Τα πνεύματα τους συναντιούνται. Ο έρωτας τους επισκέπτεται, τους συντροφεύει. 

      Τα στερεότυπα όμως της εποχής συγκρούονται στην ψυχή της Σμαρώς με τα πρέπει και τα θέλω να στήνουν χορό. Η Ιστορία, η μοίρα και άνθρωποι εγωκεντρικοί αποτελούν τροχοπέδη στον έρωτα του ζευγαριού που τελικά αναγκάζεται να χωρίσει. Ο Κωνσταντίνος φεύγει για το Παρίσι και η Σμαρώ παντρεύεται έναν βίαιο, κακότροπο και αυταρχικό άντρα. Θα αποκτήσει μαζί του ένα γιο, τον Μηνά, που πενήντα, σχεδόν, χρόνια αργότερα θα ψάξει την μάνα του που τον εγκατέλειψε ενώ ήταν, μόλις, πέντε χρονών. «Γιατί έφυγε η Σμαρώ;», αναρωτιέται ο Μηνάς, αναρωτιόμαστε κι εμείς και γυρίζουμε τις σελίδες έχοντας σφηνωμένο στο μυαλό μας αυτό το ερώτημα.

Η σκιά του Κυβερνήτη- Άρης Σφακιανάκης

     Ο Πέτρος Σκοτεινός, ο σωματοφύλακας του Ιωάννη Καποδίστρια, γίνεται «Η σκιά του Κυβερνήτη» και μας αφηγείται σε α’ πρόσωπο την πορεία του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας ξεκινώντας από τον χειμώνα του 1827 καθώς και την άφιξη του στην διχασμένη χώρα τον Ιανουάριο του 1828 έως και τη δολοφονία του το Σεπτέμβρη του 1831 στην πρωτεύουσα του νεοσύστατου κράτους, το Ναύπλιο. 

      Το 1827 ο Καποδίστριας βρίσκεται στο λιμάνι της Ανκόνας και αναμένει, για έναν ολόκληρο μήνα, την άφιξη αγγλικού πλοίου προκειμένου να τον  μεταφέρει  στην Ελλάδα και στα καθήκοντα που του ανατέθηκαν και που εκείνος δέχθηκες να αναλάβει με αίσθημα ευθύνης και αφοσίωσης προς την πολύπαθη πατρίδα. Τις μέρες της αναμονής δέχεται μια σκηνοθετημένη, όπως αποδείχθηκε αργότερα, δολοφονική επίθεση από όπου και βγήκε αλώβητος χάρις την σωτήρια παρέμβαση του βαλτού από τον Μέτερνιχ, Πέτρου Σκοτεινού. Έπειτα από αυτό το περιστατικό, ο Καποδίστριας εντάσσει τον Σκοτεινό, όνομα και πράγμα, στη προσωπική του φρουρά όπου εκείνος πλέον κινείται, με προστατευτικότατα και διακριτικότητα, ένα βήμα πίσω από τον Κυβερνήτη.  

      Η θέση του αυτή θα τον κάνει τον τέλειο αφηγητή αφού με το λόγο του στήνει το πορτρέτο του Κερκυραίου πολιτικού καθώς και το πολιτικοκοινωνικό σκηνικό κάτω από το οποίο βρέθηκε να κυβερνά ο Καποδίστριας. Για τρία χρόνια (1828-1831) ο Κυβερνήτης παραμελεί την προσωπική του ζωή και ρίχνεται ψυχή τε και σώματι στον αγώνα για την αναδιοργάνωση του κράτους. Εμφύλιοι σπαραγμοί, ανύπαρκτος στρατός, ένας Ιμπραήμ που καίει την Πελοπόννησο και απειλεί τον οχταετή αγώνα και την έκβασή του, ανέχεια, αμορφωσιά και πόνος είναι όσα βρίσκει ο Καποδιστρίας με τον ερχομό του και όσα μπαίνουν στο χαρτοφυλάκιο των υποχρεώσεών του.

     Οι ίντριγκες όμως, οι διχασμοί, τα συμφέροντα, οι κοτζαμπάσηδες, τα δάνεια και η απληστία στήνουν εμπόδια, βάζουν τρικλοποδιές και μετατρέπουν τον Σωτήρα του Έθνους ως την ‘’ευκαιρία που χάθηκε για πάντα’’ ώστε να γίνει η Ελλάδα μια ανεξάρτητη και λειτουργική χώρα. το Ωσσανά του λαού γρήγορα μετατρέπεται από τους πολιτικάντηδες κυρίως και τους κοτζαμπάσηδες σε «Σταύρωσων Αυτών»...

Ζευγάρια που έγραψαν την Ιστορία της Ελλάδας-Λένα Διβάνη

      «Ζευγάρια που έγραψαν την Ιστορία της Ελλάδας», το πρώτο βιβλίο της Λένας Διβάνη που διαβάζω μα σίγουρα όχι το τελευταίο καθώς η γραφή της είναι τόσο ενδιαφέρουσα που με παρακινεί να ψάξω την βιβλιογραφία της και να επιλέξω και κάποιο άλλο της έργο για ανάγνωση στο μέλλον. Ενδιαφέρουσα λοιπόν η γραφή της, πρωτότυπη, γρήγορη, μοντέρνα, με χιούμορ, ειδησεογραφική θα έλεγα καθώς διαβάζοντάς το είναι σαν να βλέπεις ένα άψογο ντοκιμαντέρ, λεπτομερειακό και απαλλαγμένο από λογοτεχνικές φιοριτούρες  μα συγχρόνως κατατοπιστικό και με πληροφορίες που σου μεταφέρουν το κλίμα της εκάστοτε εποχής, σε ξεναγούν στην Ιστορία.

     Η συγγραφέας επιλέγει 6 ερωτικά ζευγάρια, ένα ερωτικό τρίγωνο (Πηνελόπη Δέλτα- Ίων Δραγούμης- Μαρίκα Κοτοπούλη) και ένα αδερφικό ζευγάρι (Χαρίλαος και Σοφία Τρικούπη) για να μας σεργιανίσει μέσω των προσωπικών τους ιστοριών στην Ιστορία της Ελλάδας καλύπτοντας ένα χρονικό πλαίσιο που περιέχει την Επανάσταση του 1821 και την ίδρυση του κράτους (Δημήτριος Υψηλάντης-Μαντώ Μαυρογένους) έως και τα πρώτα χρόνια της Χούντας (Γεώργιος Παπανδρέου- Κυβέλη). 

      Η αφήγηση ξεκινά αντίστροφα, κάτι πολύ ιδιαίτερο μιας και ήδιστε να συναντάμε εμείς οι αναγνώστες αφηγήσεις με αρχή που να τοποθετείτε χρονικά στο μακρινό παρελθόν, μέση και τέλος να πλησιάζουν και να φτάνουν αντίστοιχα το παρόν. Η συγγραφέας λοιπόν τοποθετεί τα ζευγάρια και την ιστορία τους άρα και την Ιστορία της Ελλάδας ξεκινώντας από το πιο πρόσφατο από το παρελθόν ζευγάρι για να φτάσει σιγά σιγά στο μακρινό παρελθόν. Η επιλογή αυτή, της αντίστροφης δηλαδή τοποθέτησης των προσώπων και της Ιστορίας, είναι έξυπνο τέχνασμα, είναι σαν να υπαινίσσεται η συγγραφέας -τουλάχιστον εγώ έτσι το ερμηνεύω- πως τα νήματα της σύγχρονης Ιστορίας είναι αλληλένδετα με αυτά του παρελθόντος και πως δεν λειτουργεί ανεξάρτητα από αυτό. Υπάρχει συνέχεια. Το τώρα συνδέεται άμεσα με το χθες κι όταν γνωρίζουμε ποιος και κάτω από ποιες συνθήκες μας έδωσε την σκυτάλη κατανοούμε καλύτερα την Ιστορία και τα γεγονότα της. Ανακαλύπτουμε την πηγή της, 

     Παπανδρέου-Κυβέλη, Παύλος-Φρειδερίκη, Μπελογιάννης-Παππά, Δραγούμης- Δέλτα & Κοτοπούλη, Χαρίλαος & Σοφία Τρικούπη, Όθωνας-Αμαλία, Υψηλάντης-Μαυρογένους: ζευγάρια που τα ενώνει ο Έρωτας και ο ρομαντισμός, που τα οδηγεί η ανιδιοτέλεια, τα ιδανικά και  η πατρίδα, που ανάμεσά τους στέκει ο ναρκισσισμός, η αρχομανία και ο εγωισμός. Ζευγάρια που οι πόλεμοι, οι διχασμοί, οι εξορίες, τα συμφέροντα, οι θεσμοί και οι ίντριγκες τα δοκιμάζουν θυσιάζοντας άλλοτε συνειδητά κι άλλοτε πάλι όχι την ιστορία τους για την Ιστορία.  «Ζευγάρια που έγραψαν την Ιστορία της Ελλάδας», ζευγάρια που μας μαθαίνουν την Ιστορία της Ελλάδας!

Πικρό γάλα-Μένιος Σακελλαρόπουλος

     Το  «Πικρό γάλα» του Μένιου Σακελλαρόπουλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός είναι ένα συγκλονιστικό ανάγνωσμα, μια κατάθεση ψυχής μιας και στις σελίδες του φιλοξενείτε μια αληθινή ιστορία, μια ιστορία που με άγγιξε βαθιά, με έκανε να αφουγκραστώ την ψυχή του ήρωα και να ακολουθήσω νοερά και με όλο μου το είναι το κάθε του βήμα στον δύσκολο κι ανηφορικό δρόμο της ζωής του...

      Ο συγγραφέας με πένα δωρική και ρεαλιστική που όμως γεννά πολλά συναισθήματα διηγείται τη ζωή του αγριμιού της Ηπείρου, όπως τον ονόμασαν, του Φώτη Ραπακούση, του ιδρυτή και Διευθυντή του μουσείου Αλί Πασά στο Νησάκι της λίμνης των Ιωαννίνων, και ζωντανεύει γεγονότα και κατάστασης που σοκάρουν, συγκινούν, καθηλώνουν. Ζωντανεύει παράλληλα και μια ολόκληρη εποχή με τις παιδοπόλεις της Φρειδερίκης και τα πολιτικά σκαμπανεβάσματα: δικτατορίες, εξορίες, Βασιλεία και διχασμοί, να αποτελούν τις ψηφίδες της τοιχογραφίας που συναντάμε στο βιβλίο. 

      Μια εποχή, λοιπόν, ζωντανεύει... Μια ύπαρξη γεύεται το πικρό γάλα της ζωής...

      Ο Φώτης ορφανός από πατέρα μεγαλώνει με την μητέρα, τον αδερφό και τη γιαγιά του στο Αηδονοχώρι Ηπείρου. Φτώχεια, ανέχεια και πείνα τυλίγει τις ζωές τους. Η μητέρα του, μια άβουλη γυναίκα, επιλέγει ως έσχατη λύση λόγω των συνθηκών της μετεμφυλιακής Ελλάδας να στείλει τα παιδιά της στις παιδοπόλεις της Φρειδερίκης. Ο Φώτης αφήνει πίσω το χωριό του, τα ποταμιά και τις βουνοκορφές στις χαράδρες των οποίων γνώριμα μοιρολόγια μα και παραδοσιακοί σκοποί αντηχούν και μας ταξιδεύουν στον τόπο: ‘’Καίγομαι και σιγολιώνω και για σένα μαραζώνω, αχ, τι καημός.Μίλησέ μου, μίλησέ μου, δυο λογάκια χάρισέ μου,αχ, ο φτωχός’’ και εν αγνοία του αφήνεται στην παιδόπολη του Ζηρού. 

      Μόνος του καθώς ο αδερφό του στάλθηκε σε διαφορετική παιδόπολη αντιμετωπίζει το σκληρό περιβάλλον και προσπαθεί να καταλάβει τι έκανε και τον άφησαν εκεί. Μέσα στην παιδόπολη θυμώνει, οργίζεται, πονά. Οι αυστηροί επιτηρητές και οι σκληρές συνθήκες που συναντά τον βγάζουν βίαια από τον κόσμο της παιδικής αθωότητας και παίζουν ρόλο καταλυτικό στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του. 

      Μέσα στην παιδόπολη δυο φωτεινοί φάροι εκπέμπουν σωτήριο φως: η αδερφική φιλία που συναντά στο πρόσωπο του Διονύση καθώς και η αγάπη του για την Ιστορία και την συλλογή αντικείμενων η οποία και θα τον αναδείξει στο μέλλον ως έναν από τους μεγαλύτερους συλλέκτες της Ελλάδας. Ο Διονύσης θα γίνει αδερφοποιητός με τον Φώτη και οι δυο φίλοι θα τα ζήσουν όλα μες στο Ζηρό με την φιλία τους να γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα και να αποτελεί και για τους δυο αποκούμπι στον πόνο των ξυλοδαρμών, των εξευτελιστικών τιμωριών και της στέρησης της ελευθερίας που βιώνουν στο ίδρυμα.

Συζητώντας με την συγγραφέα Σοφία Γραμμόζη-Σωπίκη

Μια μικρή ΒιβλιοΑναφορά πριν δώσω το λόγο στη συγγραφέα του Γιγαντόκαρδου...

      Η συγγραφέας Σοφία Γραμμόζη-Σωπίκη στην «Επιστροφή του βασιλιά Γιγαντόκαρδου» μιλά, μέσω των χάρτινων ηρώων της, για την υγιεινή διατροφή, την σπουδαιότητα των γνήσιων σπόρων και λαχανικών καθώς και τον οικολογικό τρόπο ζωής. 

     Ο Γιγαντόκαρδος είναι βασιλιάς της Κηπούπολης, εκεί όπου η υγιεινή διατροφή και τα καλά της, υγεία, ηρεμία και φροντίδα, βασιλεύουν. Η ζωή κυλούσε ήρεμα για τον βασιλιά που φρόντιζε τους σπόρους του και για τους κατοίκους της γειτονικής πόλης που απολάμβαναν την σοδειά... Όλα αυτά όμως χάνονται όταν καταφτάνει ο Μίστερ Φαστ Φούντιος και η βοηθός του, Μις Κονσερβίτα –εξαιρετική, χαριτωμένη και κατανοητή-υπενικτική επιλογή ονομάτων!-  που με δόλιους τρόπους και παραπληροφορικό και χειριστικό λόγο επιβάλλουν την γρήγορη, τυποποιημένη μα και ανθυγιεινή διατροφική ζωή. Πώς θα αντιδράσει ο καλόκαρδος, Γιγαντόκαρδος Βασιλιάς;    

      Ανακαλύψτε το διαβάζοντας το παραμύθι! Σας παροτρύνω να το κάνετε καθώς πρόκειται για ένα υπέροχο και ευφυές κείμενο, στις σελίδες του οποίου θα συναντήσετε ήρωες που με τις σκανταλιές τους θα σας κάνουν να γελάσετε, όπως ο Ζιζάνιος –όνομα και πράγμα!-, θα σας βάλουν σε σκέψεις και θα σας προβληματίσουν κατανοώντας παράλληλα, κι εσείς οι μεγάλοι και τα παιδιά σας, την τεράστια αντίθεση που έχει η οικολογική ζωή με αυτή της τεχνολογικής-τυποποιημένης που, δυστυχώς!, ο κόσμος μας έχει υιοθετήσει και εφαρμόζει κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό.
      Η εικονογράφηση της Λέλας Στρούτση θα συνδράμει, φυσικά, κι αυτή στην απόλαυση της ανάγνωσης με τα ζωηρά και έντονα χρώματά της και στην κατανόηση των όσων διαπραγματεύεται η ιστορία...

     Μέχρι να το διαβάσετε, διαβάστε την συνέντευξη που παραχώρησε η συγγραφέας Σοφία Γραμμόζη-Σωπίκη στις ΒιβλιοΑναφορές, κάτι για το οποίο την ευχαριστώ θερμά, και ελάτε πιο κοντά στο έργο και τις σκέψεις της συγγραφέως!

1. Με ποια αφορμή γράφτηκε το «Η επιστροφή του βασιλιά Γιγαντόκαρδου»;

Τα τελευταία χρόνια ακούμε να γίνεται πολύς λόγος για την οικολογία και τα βιολογικά προϊόντα, όμως τα «πακετοφαγητά» δίνουν και παίρνουν με τραγικά αποτελέσματα όχι μόνο για την υγεία μας, αλλά και για τη λειτουργία της οικογένειας.

Η βάναυση παρέμβαση του ανθρώπου στη μάνα γη με τα χημικά και τα φυτοφάρμακα, έχουν καταστήσει τις καλλιέργειες επικίνδυνες.

Οι γνήσιοι σπόροι δυστυχώς είναι είδος υπό εξαφάνιση, όμως ευτυχώς υπάρχουν κάποιες ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες που αγωνίζονται για την διάσωση και διάδοσή τους. Προβληματίστηκα με όλα αυτά και γνωρίζοντας ότι αυτά που θα δώσεις στο παιδί στην παιδική ηλικία θα τα ακολουθεί για μια ζωή θέλησα να δώσω με χιούμορ μέσα από ένα παραμύθι την αξία των γνήσιων σπόρων και της υγιεινής διατροφής.  Έτσι έγραψα την « επιστροφή του βασιλιά Γιγαντόκαρδου». Να πω ότι η υπέροχη εικονογράφηση είναι της Λέλας Στρούτση και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Σαΐτη Α. Ε. 

2. Στο site των εκδόσεων ο Γιγαντόκαρδος βρίσκεται στην κατηγορία: Ιστορίες για τις αλήθειες της ζωής.

Ποιος ο ρόλος της παραμυθίας; Είναι ένα σημαντικό εργαλείο για να μιλήσουμε για τις αλήθειες της ζωής στα παιδιά;

Το τελευταίο τρένο για το Παρίσι-Michele Zackheim

     «Το τελευταίο τρένο για το Παρίσι» είναι ένα υπέροχο μυθιστόρημα στο οποίο ο έρωτας, μέσα στις ζοφερές στιγμές της ανόδου του Ναζισμού στην Ευρώπη και της κήρυξης του Β’ παγκόσμιου πολέμου, αποτελεί το μοναδικό αισιόδοξο και φωτεινό στοιχείο του κόσμου.

  

     Η ογδοντάχρονη Ρόζυ παραλαμβάνει ένα ξεχασμένο μπαούλο της γεμάτο σημειώσεις της από τη ζωή της στο Παρίσι και το Βερολίνο του 1933 έως και την φυγή της από την φλεγόμενη Γεραιά Ήπειρο λόγω της έναρξης του πολέμου. Τις ξεφυλλίζει και θυμάται... Και μας αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο και με πισωγυρίσματα στο παρελθόν και στο παρόν την πορεία της ζωής της. 

     Η Ρόζυ Μάνον, Αμερικανίδα και με εβραϊκή καταγωγή από την μεριά της μητέρας της, φτάνει στο Παρίσι για να δουλέψει ως ανταποκρίτρια. Τα δημοσιογραφικά της βήματα κινούνται μεταξύ του Παρισιού και του Βερολίνου όπου και παρατηρεί τον κόσμο και καταγράφει με τρόπο στακάτο γεγονότα και ιστορίες ζωής. Η ανεμελιά των Ευρωπαίων δείχνει να εξανεμίζεται σιγά σιγά και οι ζωές τους, οι πόλεις τους και ο πολιτισμός τους να μπαίνουν κάτω από την τρομακτική ομπρέλα του ναζισμού οδηγώντας τους σε μέρες ζοφερές, εφιαλτικές. Εβραίοι και όσοι δεν ανήκουν στην άρια φυλή τους μπαίνουν σταδιακά στην γκιλοτίνα του Γ’Ράιχ. 

     Γι’ αυτές λοιπόν τις αλλαγές μιλά στα άρθρα της η Ρόζυ. Μελαγχολία, τρόμος και ένας κόσμος που ανατρέπεται. 

     Στα ταξίδια της στο Βερολίνο η ηρωίδα μας, εκτός από την παράνοια του Χίτλερ, συναντά και τον έρωτα στο πρόσωπο του χαράκτη Λεόν. Ο Λεόν είναι Εβραίος και βρίσκεται υπό κράτηση στο ίδιο του το σπίτι καθώς οι Ναζοί τον χρησιμοποιούν ώστε να χαράσσει ότι του αναθέτουν. Συναντιούνται κρυφά και το πάθος τους μεγαλώνει...