Το Κάτι τι;-Μαρίνα Γιώτη

      Το δεύτερο βιβλίο της σειράς «Μελισσάκια στα θρανία» της Μαρίνας Γιώτη είναι εδώ και τιτλοφορείται με τον αινιγματικό τίτλο «Το κάτι τι;»! Η Μελίνα, ο Μίλτος και τα υπόλοιπα μελισσάκια της μελισσούπολης του πρώτου βιβλίου «Δώσε λύση στο μελίσσι» μας προσφέρουν, κι εδώ, μια ενδιαφέρουσα ιστορία στην οποία μας μιλούν για το άγνωστο, το πως θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το φόβο και τον πανικό που τυχόν νιώθουμε για καθετί πρωτόγνωρο που συναντούμε καθώς και για τον σεβασμό που οφείλουμε να δείχνουμε στις απόψεις που έχουν οι άλλοι. 

     Η συγγραφέας συνεχίζει να δίνει πληροφορίες για τη ζωή της μέλισσας. Με μια τέτοια λοιπόν πληροφορία ξεκινά η ιστορία του κειμένου: είμαστε στο χειμώνα και για να προστατεύσουν οι μέλισσες την Βασίλισσά τους φτιάχνουν μια μελισσόσφαιρα στο κέντρο της οποίας βρίσκεται η Βασίλισσα όπου σε θερμοκρασία 32ο C θα παραμείνει ασφαλής μέχρι να έρθει η Άνοιξη. Είναι ο μαγικός τρόπος της φύσης ώστε να ανταπεξέλθουν οι μέλισσες στον αφιλόξενο γι’ αυτές Χειμώνα. 

     Χειμώνας λοιπόν. Τα μελισσάκια παραμένουν στην κυψέλη. Η τροφή όμως που συνέλεγαν τον προηγούμενο καιρό αποδείχθηκε τελικά πως ήταν λίγη κι έτσι τα μελισσάκια αρχίζουν και πεινούν...

     Μια μέρα ξαφνικά, το καπάκι της κυψέλης ανοίγει και ένα άγνωστο ΚΑΤΙ αφήνει στο κέντρο της ένα αινιγματικό ΤΙ. Τα μελισσάκια τρομοκρατούνται και οι απόψεις για το τι ήταν αυτό που άφησε ο άγνωστος εισβολέας αρχίζουν και πέφτουν βροχή.

     Το μελίσσι, που δεν ήθελε και πολύ, χωρίζετε σε τρεις ομάδες: σ’ αυτή που πιστεύει πως το ΤΙ ήρθε για να τους καταστρέψει, σ’ αυτή που θεωρεί πως ήρθε για να τους βοηθήσει και σ’ αυτή που πιστεύει πως με τον ερχομό του θέλει να τους μάθει κάτι. Τα μελισσάκια οχυρώνονται πίσω από αυτές τις τρεις επικρατούσες απόψεις και με πείσμα προσπαθούν να επιβληθούν η μία ομάδα στην άλλη. Όποιος δεν υιοθετεί την άποψή της αυτομάτως γίνεται εχθρός της... Και τώρα; Τι;

Ἐρᾶν,Βυζαντινά αμαρτήματα-Γιάννης Καλπούζος

     Η αγαπημένη μου συνήθεια ως αναγνώστρια είναι, όταν πιάνω ένα βιβλίο στα χέρια μου, να ανακαλύπτω, όσο πιο γρήγορα γίνεται, τη σχέση- σύνδεση του τίτλου με το κείμενο. Έχω παρατηρήσει πως κάποια λέξη, φράση ή και συμπέρασμα που υπάρχει μέσα στο κείμενο χρησιμοποιείται συνήθως από τον συγγραφέα και ως τίτλος του βιβλίου του. 

     Βλέποντας λοιπόν τον πρωτότυπο, ομολογουμένως, τίτλο του νέου μυθιστορήματος του αγαπημένου συγγραφέα Γιάννη Καλπούζου, «Ἐρᾶν -Βυζαντινά αμαρτήματα», η περιέργεια μου για την επιλογή του ήταν, όπως καταλαβαίνετε!, πολύ μεγάλη. Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση διαπίστωσα, με έκπληξη, πως καμία λέξη, φράση ή συμπέρασμα δεν έπαιξε, όπως περίμενα, τον συνδετικό κρίκο τίτλου-κειμένου καθώς ο τίτλος τελικά αποδείχθηκε πως περιέκλειε έντεχνα τους δύο βασικούς άξονες στους οποίους κινήθηκε η αφήγηση.

     «Ἐρᾶν -Βυζαντινά αμαρτήματα» 

Ἐρᾶν: να ερωτεύεσαι, να αγαπάς. το απαρέμφατο του ρήματος εράω-ῶ χρησιμοποιείται από τον συγγραφέα για να υποδηλώσει πως στο νέο του πόνημα καταπιάνεται με μια ιστορία αγάπης ενώ ο υπότιτλος «Βυζαντινά αμαρτήματα» για να προσδιοριστεί η χρονική εποχή στην οποία την τοποθετεί με την πρωτεύουσα του Βυζαντίου, την Κωνσταντινούπολη, την Εικονομαχία, τις ίντριγκες και τις κοινονικοπολιτικές αμαρτίες της να πλάθουν τους ήρωες και να τους οδηγούν στη στράτα της πολυκύμαντης ζωής τους. 

     Η αφήγηση ξεκινά με μια πολύ έντονη σκηνή που εκτός από το να μας προκαλέσει πολλά συναισθήματα, μας προσδιορίζει και την χρονική περίοδο στην οποία τοποθετείται η μυθοπλασία καθώς η Βυζαντινή Αυτοκρατορία καλύπτει Ιστορία από τον 4ο μ.Χ αιώνα έως και τον 15ο με την Άλωση της Πόλης. Στην εν λόγω λοιπόν σκηνή βρισκόμαστε στο 766μ.Χ, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Ε’ ακολουθεί την πολιτική του πατέρα του Λέων του Γ’, ο οποίος στράφηκε κατά των εικόνων και του μοναχισμού. Η Λυγινή και ο Υάκινθος, οι δύο εκ των τριών ηρώων, διώκονται όντας μοναχοί. Λοιδορούνται, χλευάζονται και διαπομπεύονται μαζί με άλλους μοναχούς ως ξυλολάτρες ενώ συγχρόνως αποτελούν θέαμα για τους θεατές του Ιπποδρόμου που βρίσκονται στις ασφυκτικά γεμάτες κερκίδες του. Στο τέλος του ‘’θεάματος’’ οι δύο ήρωες βρίσκονται με έναν ανορθόδοξο τρόπο παντρεμένοι. Οι ζωές τους αλλάζουν άρδην. «Και τώρα τι;» αναρωτιέται ο Υάκινθος που η μέχρι πρότινος ζωή του συνδεόταν με τον μοναχισμό και μόνο και που ξαφνικά βρέθηκε παντρεμένος με την άγνωστη Λυγινή, την Λυγινή που όπως αναφωνεί: «... Λαχταρώ να ζήσω». Λαχταρά να γευτεί τον έρωτα. 

     Το ιδιόμορφο ζευγάρι θα περάσει δύσκολα. Μόνοι, μακριά από τα μοναστήρια, χωρίς πόρους και στήριξη. 

     Λίγους μήνες μετά οι συνθήκες θα τους οδηγήσουν στην Αθήνα, στην πόλη που η Λυγινή θα συναντήσει «εκ του οράν το εράν», στο πρόσωπο του Ροδανού, του τρίτου κεντρικού ήρωα της ιστορίας μας. 

    Ο Ροδανός και η Λυγινή θα γευτούν τον έρωτα και την αγάπη. Η Λυγινή θα τον λατρέψει και θα κάνει τα πάντα για να είναι μαζί του. Ο Ροδανός όμως κουβαλά μυστικά και αμαρτήματα... 

Δώσε λύση στο μελίσσι-Μαρίνα Γιώτη

     «Δώσε λύση στο μελίσσι», στο μελίσσι του Μίλτου και της Μελίνας, δύο μικρών, έξυπνων και εργατικών μελισσών. Το μελίσσι τους, μέχρι πρότινος, δούλευε ρολόι, όλα και όλοι ήταν στη θέση τους: η Βασίλισσα και  οι Κηφήνες στην αναπαραγωγή, οι Φρουροί στη φύλαξη της κυψέλης, οι Παραμάνες στη φύλαξη και φροντίδα των νεογέννητων μελισσών και οι εργάτριες στη συλλογή γύρης, στη παραγωγή του μελιού και γενικότερα στο χτίσιμο και στην καθαριότητα του μελισσιού.

      Όμως μια μέρα, η ισορροπία της κυψέλης διαταράχθηκε. Η Βασίλισσα πέθανε ξαφνικά και η πολύβουη φωλιά έμεινε ακέφαλη. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο κανονισμός που έλεγε πως τον θρόνο αναλαμβάνει συγκεκριμένο μελισσάκι, αυτό δηλαδή που έχει την ικανότητα να αναπαράγει, καταπατήθηκε με τους Κηφήνες να εκμεταλλεύονται τη στιγμή και να ζητούν να γίνουν εκλογές ώστε μέσω αυτών να βρουν το νέο αρχηγό. 

     Πρωτόγνωρα πράγματα! Μέχρι τότε η Βασίλισσα γεννιόταν! Κι απ’την άλλη γιατί να μη γινόταν αρχηγός και κάποιο μελισσάκι που άνηκε στις άλλες κατηγορίες μελισσών; 

     Εκλογές λοιπόν! Υποψήφιοι; Αμέτρητοι... Κι όλοι τάζουν δια των εκπροσώπων τους πράγματα που δελεάζουν-παραπλανούν(;) τους ψηφοφόρους (τι μας θυμίζει άραγε;)... 

     Οι Φρουροί τάζουν, μέσω του Φώντα, ασφάλεια και προστασία από τους εχθρούς που βρίσκονται έξω από την κυψέλη και την απειλούν, οι Παραμάνες, μέσω της Ράνιας, τροφή και φροντίδα κάθε μέρα για όλους, οι Κηφήνες, μέσω του Φρίξου, τεμπελιά και αραλίκι και οι Εργάτριες τι άλλο εκτός από δουλειά και δίκαιο μοίρασμα του μελιού που παράγουν. 

     Ο εκλογικός πυρετός είναι υψηλός και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα όλες οι μέλισσες να παραμελούν τις δουλειές τους καθώς ασχολούνται με την υποστήριξη του δικού τους υποψήφιου και τον αγώνα για εκλογή του. Διχόνοια λοιπόν, τσακωμοί, και υποτίμηση του ρόλου και της προσφοράς της κάθε μέλισσας κουβαλούσαν τα φτερά των μελισσών εκείνη την περίοδο...

     Κι  όταν ‘γιναν οι εκλογές, το αποτέλεσμα αυτών οδηγεί τον μικρό αναγνώστη, και ειδικά μέσω της έξυπνης λύσης που έπεται και έδωσαν ο Μίλτος και η Μελίνα, στη διαπίστωση πως: «Τα ονόματα δεν έχουν σημασία... Κάθε δουλειά ήταν σημαντική. Αν κάποιος δεν έκανε αυτό που του είχε ανατεθεί, η κυψέλη θα κατέρρεε»...

Σμαρώ, Από τον Βόσπορο στον Σηκουάνα- Δέσποινα Χατζή

      Το «Σμαρώ-Από τον Βόσπορο στον Σηκουάνα» της Δέσποινας Χατζή είναι το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω και ομολογώ πως η θεματολογία καθώς και η εκλεπτυσμένη γραφής της, με τα όμορφα καλολογικά στοιχεία, τους άψογους σκιαγραφημένους ήρωες και τις πλούσιες περιγραφές της που αυτή περιείχε, με εντυπωσίασαν και μου κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον της ανάγνωσης. Το κείμενο είναι πολυπρόσωπο και σύνθετο, με εναλλαγή αφήγησης που μας ταξιδεύει στην Πόλη και στο Παρίσι του χθες, και συγκεκριμένα της δεκαετίας του 1950 με τα Σεπτεμβριανά και το πογκρόμ κατά του ελληνισμού της Πόλης να σφραγίζει γεγονότα της μυθοπλασίας, καθώς και στο σήμερα όπου άλυτες συναισθηματικές εκκρεμότητες αναμένουν επίλυση, με εμάς τους αναγνώστες να απολαμβάνουμε την αφήγηση, τα διλλήματα και τις ανατροπές και να γευόμαστε εν τέλει τη λύτρωση που μας περίμενε στο φινάλε.

     Πριν φτάσουμε στο φινάλε, που φυσικά και δε θα σας το πω!- ας σας μεταφέρω επιγραμματικά την ιστορία. 

      Η Σμαρώ, η μοναχοκόρη του έμπορα Ιάκωβου Παπάζογλου και της Μαρίκας, είναι μια νέα, έξυπνη κοπέλα που αγαπά τα βιβλία και εκπέμπει δυναμισμό. Πριν περάσει το κατώφλι της ενηλικίωσης ο καθηγητής Κωνσταντίνος Βαΐτσης αναλαμβάνει την εκπαίδευσή της με σκοπό να εισαχθεί την επόμενη χρονιά στην ανώτατη βαθμίδα της εκπαίδευσης. Καθηγητής και μαθητευόμενη έρχονται κοντά. Τα πνεύματα τους συναντιούνται. Ο έρωτας τους επισκέπτεται, τους συντροφεύει. 

      Τα στερεότυπα όμως της εποχής συγκρούονται στην ψυχή της Σμαρώς με τα πρέπει και τα θέλω να στήνουν χορό. Η Ιστορία, η μοίρα και άνθρωποι εγωκεντρικοί αποτελούν τροχοπέδη στον έρωτα του ζευγαριού που τελικά αναγκάζεται να χωρίσει. Ο Κωνσταντίνος φεύγει για το Παρίσι και η Σμαρώ παντρεύεται έναν βίαιο, κακότροπο και αυταρχικό άντρα. Θα αποκτήσει μαζί του ένα γιο, τον Μηνά, που πενήντα, σχεδόν, χρόνια αργότερα θα ψάξει την μάνα του που τον εγκατέλειψε ενώ ήταν, μόλις, πέντε χρονών. «Γιατί έφυγε η Σμαρώ;», αναρωτιέται ο Μηνάς, αναρωτιόμαστε κι εμείς και γυρίζουμε τις σελίδες έχοντας σφηνωμένο στο μυαλό μας αυτό το ερώτημα.

Η σκιά του Κυβερνήτη- Άρης Σφακιανάκης

     Ο Πέτρος Σκοτεινός, ο σωματοφύλακας του Ιωάννη Καποδίστρια, γίνεται «Η σκιά του Κυβερνήτη» και μας αφηγείται σε α’ πρόσωπο την πορεία του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας ξεκινώντας από τον χειμώνα του 1827 καθώς και την άφιξη του στην διχασμένη χώρα τον Ιανουάριο του 1828 έως και τη δολοφονία του το Σεπτέμβρη του 1831 στην πρωτεύουσα του νεοσύστατου κράτους, το Ναύπλιο. 

      Το 1827 ο Καποδίστριας βρίσκεται στο λιμάνι της Ανκόνας και αναμένει, για έναν ολόκληρο μήνα, την άφιξη αγγλικού πλοίου προκειμένου να τον  μεταφέρει  στην Ελλάδα και στα καθήκοντα που του ανατέθηκαν και που εκείνος δέχθηκες να αναλάβει με αίσθημα ευθύνης και αφοσίωσης προς την πολύπαθη πατρίδα. Τις μέρες της αναμονής δέχεται μια σκηνοθετημένη, όπως αποδείχθηκε αργότερα, δολοφονική επίθεση από όπου και βγήκε αλώβητος χάρις την σωτήρια παρέμβαση του βαλτού από τον Μέτερνιχ, Πέτρου Σκοτεινού. Έπειτα από αυτό το περιστατικό, ο Καποδίστριας εντάσσει τον Σκοτεινό, όνομα και πράγμα, στη προσωπική του φρουρά όπου εκείνος πλέον κινείται, με προστατευτικότατα και διακριτικότητα, ένα βήμα πίσω από τον Κυβερνήτη.  

      Η θέση του αυτή θα τον κάνει τον τέλειο αφηγητή αφού με το λόγο του στήνει το πορτρέτο του Κερκυραίου πολιτικού καθώς και το πολιτικοκοινωνικό σκηνικό κάτω από το οποίο βρέθηκε να κυβερνά ο Καποδίστριας. Για τρία χρόνια (1828-1831) ο Κυβερνήτης παραμελεί την προσωπική του ζωή και ρίχνεται ψυχή τε και σώματι στον αγώνα για την αναδιοργάνωση του κράτους. Εμφύλιοι σπαραγμοί, ανύπαρκτος στρατός, ένας Ιμπραήμ που καίει την Πελοπόννησο και απειλεί τον οχταετή αγώνα και την έκβασή του, ανέχεια, αμορφωσιά και πόνος είναι όσα βρίσκει ο Καποδιστρίας με τον ερχομό του και όσα μπαίνουν στο χαρτοφυλάκιο των υποχρεώσεών του.

     Οι ίντριγκες όμως, οι διχασμοί, τα συμφέροντα, οι κοτζαμπάσηδες, τα δάνεια και η απληστία στήνουν εμπόδια, βάζουν τρικλοποδιές και μετατρέπουν τον Σωτήρα του Έθνους ως την ‘’ευκαιρία που χάθηκε για πάντα’’ ώστε να γίνει η Ελλάδα μια ανεξάρτητη και λειτουργική χώρα. το Ωσσανά του λαού γρήγορα μετατρέπεται από τους πολιτικάντηδες κυρίως και τους κοτζαμπάσηδες σε «Σταύρωσων Αυτών»...

Ζευγάρια που έγραψαν την Ιστορία της Ελλάδας-Λένα Διβάνη

      «Ζευγάρια που έγραψαν την Ιστορία της Ελλάδας», το πρώτο βιβλίο της Λένας Διβάνη που διαβάζω μα σίγουρα όχι το τελευταίο καθώς η γραφή της είναι τόσο ενδιαφέρουσα που με παρακινεί να ψάξω την βιβλιογραφία της και να επιλέξω και κάποιο άλλο της έργο για ανάγνωση στο μέλλον. Ενδιαφέρουσα λοιπόν η γραφή της, πρωτότυπη, γρήγορη, μοντέρνα, με χιούμορ, ειδησεογραφική θα έλεγα καθώς διαβάζοντάς το είναι σαν να βλέπεις ένα άψογο ντοκιμαντέρ, λεπτομερειακό και απαλλαγμένο από λογοτεχνικές φιοριτούρες  μα συγχρόνως κατατοπιστικό και με πληροφορίες που σου μεταφέρουν το κλίμα της εκάστοτε εποχής, σε ξεναγούν στην Ιστορία.

     Η συγγραφέας επιλέγει 6 ερωτικά ζευγάρια, ένα ερωτικό τρίγωνο (Πηνελόπη Δέλτα- Ίων Δραγούμης- Μαρίκα Κοτοπούλη) και ένα αδερφικό ζευγάρι (Χαρίλαος και Σοφία Τρικούπη) για να μας σεργιανίσει μέσω των προσωπικών τους ιστοριών στην Ιστορία της Ελλάδας καλύπτοντας ένα χρονικό πλαίσιο που περιέχει την Επανάσταση του 1821 και την ίδρυση του κράτους (Δημήτριος Υψηλάντης-Μαντώ Μαυρογένους) έως και τα πρώτα χρόνια της Χούντας (Γεώργιος Παπανδρέου- Κυβέλη). 

      Η αφήγηση ξεκινά αντίστροφα, κάτι πολύ ιδιαίτερο μιας και ήδιστε να συναντάμε εμείς οι αναγνώστες αφηγήσεις με αρχή που να τοποθετείτε χρονικά στο μακρινό παρελθόν, μέση και τέλος να πλησιάζουν και να φτάνουν αντίστοιχα το παρόν. Η συγγραφέας λοιπόν τοποθετεί τα ζευγάρια και την ιστορία τους άρα και την Ιστορία της Ελλάδας ξεκινώντας από το πιο πρόσφατο από το παρελθόν ζευγάρι για να φτάσει σιγά σιγά στο μακρινό παρελθόν. Η επιλογή αυτή, της αντίστροφης δηλαδή τοποθέτησης των προσώπων και της Ιστορίας, είναι έξυπνο τέχνασμα, είναι σαν να υπαινίσσεται η συγγραφέας -τουλάχιστον εγώ έτσι το ερμηνεύω- πως τα νήματα της σύγχρονης Ιστορίας είναι αλληλένδετα με αυτά του παρελθόντος και πως δεν λειτουργεί ανεξάρτητα από αυτό. Υπάρχει συνέχεια. Το τώρα συνδέεται άμεσα με το χθες κι όταν γνωρίζουμε ποιος και κάτω από ποιες συνθήκες μας έδωσε την σκυτάλη κατανοούμε καλύτερα την Ιστορία και τα γεγονότα της. Ανακαλύπτουμε την πηγή της, 

     Παπανδρέου-Κυβέλη, Παύλος-Φρειδερίκη, Μπελογιάννης-Παππά, Δραγούμης- Δέλτα & Κοτοπούλη, Χαρίλαος & Σοφία Τρικούπη, Όθωνας-Αμαλία, Υψηλάντης-Μαυρογένους: ζευγάρια που τα ενώνει ο Έρωτας και ο ρομαντισμός, που τα οδηγεί η ανιδιοτέλεια, τα ιδανικά και  η πατρίδα, που ανάμεσά τους στέκει ο ναρκισσισμός, η αρχομανία και ο εγωισμός. Ζευγάρια που οι πόλεμοι, οι διχασμοί, οι εξορίες, τα συμφέροντα, οι θεσμοί και οι ίντριγκες τα δοκιμάζουν θυσιάζοντας άλλοτε συνειδητά κι άλλοτε πάλι όχι την ιστορία τους για την Ιστορία.  «Ζευγάρια που έγραψαν την Ιστορία της Ελλάδας», ζευγάρια που μας μαθαίνουν την Ιστορία της Ελλάδας!

Πικρό γάλα-Μένιος Σακελλαρόπουλος

     Το  «Πικρό γάλα» του Μένιου Σακελλαρόπουλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός είναι ένα συγκλονιστικό ανάγνωσμα, μια κατάθεση ψυχής μιας και στις σελίδες του φιλοξενείτε μια αληθινή ιστορία, μια ιστορία που με άγγιξε βαθιά, με έκανε να αφουγκραστώ την ψυχή του ήρωα και να ακολουθήσω νοερά και με όλο μου το είναι το κάθε του βήμα στον δύσκολο κι ανηφορικό δρόμο της ζωής του...

      Ο συγγραφέας με πένα δωρική και ρεαλιστική που όμως γεννά πολλά συναισθήματα διηγείται τη ζωή του αγριμιού της Ηπείρου, όπως τον ονόμασαν, του Φώτη Ραπακούση, του ιδρυτή και Διευθυντή του μουσείου Αλί Πασά στο Νησάκι της λίμνης των Ιωαννίνων, και ζωντανεύει γεγονότα και κατάστασης που σοκάρουν, συγκινούν, καθηλώνουν. Ζωντανεύει παράλληλα και μια ολόκληρη εποχή με τις παιδοπόλεις της Φρειδερίκης και τα πολιτικά σκαμπανεβάσματα: δικτατορίες, εξορίες, Βασιλεία και διχασμοί, να αποτελούν τις ψηφίδες της τοιχογραφίας που συναντάμε στο βιβλίο. 

      Μια εποχή, λοιπόν, ζωντανεύει... Μια ύπαρξη γεύεται το πικρό γάλα της ζωής...

      Ο Φώτης ορφανός από πατέρα μεγαλώνει με την μητέρα, τον αδερφό και τη γιαγιά του στο Αηδονοχώρι Ηπείρου. Φτώχεια, ανέχεια και πείνα τυλίγει τις ζωές τους. Η μητέρα του, μια άβουλη γυναίκα, επιλέγει ως έσχατη λύση λόγω των συνθηκών της μετεμφυλιακής Ελλάδας να στείλει τα παιδιά της στις παιδοπόλεις της Φρειδερίκης. Ο Φώτης αφήνει πίσω το χωριό του, τα ποταμιά και τις βουνοκορφές στις χαράδρες των οποίων γνώριμα μοιρολόγια μα και παραδοσιακοί σκοποί αντηχούν και μας ταξιδεύουν στον τόπο: ‘’Καίγομαι και σιγολιώνω και για σένα μαραζώνω, αχ, τι καημός.Μίλησέ μου, μίλησέ μου, δυο λογάκια χάρισέ μου,αχ, ο φτωχός’’ και εν αγνοία του αφήνεται στην παιδόπολη του Ζηρού. 

      Μόνος του καθώς ο αδερφό του στάλθηκε σε διαφορετική παιδόπολη αντιμετωπίζει το σκληρό περιβάλλον και προσπαθεί να καταλάβει τι έκανε και τον άφησαν εκεί. Μέσα στην παιδόπολη θυμώνει, οργίζεται, πονά. Οι αυστηροί επιτηρητές και οι σκληρές συνθήκες που συναντά τον βγάζουν βίαια από τον κόσμο της παιδικής αθωότητας και παίζουν ρόλο καταλυτικό στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του. 

      Μέσα στην παιδόπολη δυο φωτεινοί φάροι εκπέμπουν σωτήριο φως: η αδερφική φιλία που συναντά στο πρόσωπο του Διονύση καθώς και η αγάπη του για την Ιστορία και την συλλογή αντικείμενων η οποία και θα τον αναδείξει στο μέλλον ως έναν από τους μεγαλύτερους συλλέκτες της Ελλάδας. Ο Διονύσης θα γίνει αδερφοποιητός με τον Φώτη και οι δυο φίλοι θα τα ζήσουν όλα μες στο Ζηρό με την φιλία τους να γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα και να αποτελεί και για τους δυο αποκούμπι στον πόνο των ξυλοδαρμών, των εξευτελιστικών τιμωριών και της στέρησης της ελευθερίας που βιώνουν στο ίδρυμα.