Όσο αντέχει η ψυχή - Λένα Μαντά

       Το «Όσο αντέχει η ψυχή» είναι το πρώτο και μοναδικό βιβλίο της Λένας Μαντά που έχω διαβάσει μέχρι τώρα. Διαβάζοντάς το απωθήθηκα από το να προχωρήσω στην ανάγνωση και άλλων βιβλίων της συγγραφέως καθώς η υπόθεση της κεντρικής ηρωίδας, της Ηρώς, αλλά κυρίως η γραφή που την βρήκα απλή αναφορά γεγονότων και η πλοκή που ήταν προβλέψιμη, δεν κέντρισε το ενδιαφέρον μου. Το βρήκα υπερβολικό ως προς την υπόθεση -όλα τα έπαθε πια αυτή η Ηρώ και  όλα λύθηκαν με έναν μαγικό τρόπο- , άνευρο και επίπεδο ως προς το ύφος του μιας και η γραφή δεν μου δημιούργησε κανένα συναίσθημα, και επιφανειακό ως προς την ανάλυση-προσέγγιση των χαρακτήρων.
     Μαζί με την γρήγορη ροή, κάτι που έκανε ευκολοδιάβαστο το κείμενο, στο «Όσο αντέχει η ψυχή» αυτό που μ' άρεσε αρκετά ήταν η ιστορία της αδερφής της Ηρώς, η οποία, αν και θα ήθελα να αναλυθεί κι άλλο από την συγγραφέα εστιάζοντας κυρίως στη σχέση των δύο αδερφών, με άγγιξε με την  αλήθεια της.

Πολλοί φίλοι αλλά κυρίως η αδερφή μου που είναι fun της Λένας Μαντά, μού έχουν διευκρινίσει πως δεν έχω διαβάσει το πιο αντιπροσωπευτικό βιβλίο της. Εύχομαι να ξεπεράσω τους ενδοιασμούς που  μου δημιουργήθηκαν μετά την ανάγνωση του εν λόγω βιβλίου και να επιλέξω κάποιο από τα υπόλοιπα βιβλία της στο μέλλον όπως τα: Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι και Έρωτας σαν βροχή για τα οποία μου έχουν πει πολύ καλά λόγια!

Διαβάστε το….. είμαι σίγουρη πως όταν το κάνετε θα απορρίψετε το σχόλιο μου καθώς όπως έχω πει επανειλημμένα και πιστεύω ακράδαντα το βιβλίο είναι υποκειμενική υπόθεση^. έχει να κάνει με το γούστο του καθενός και το τί ζητάει από το κάθε βιβλίο που διαβάζει!

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Η Ηρώ είναι το πρώτο παιδί της οικογένειας. Γεννιέται το 1930 σε ένα ορεινό χωριό. Η μητέρα της, η Φιλιώ, φέρεται με σκληρότητα και αδιαφορία στα τρία της παιδιά ενώ αλέγκρα -το λιγότερο- από την φύση της απατά κατά συρροή τον σύζυγό της.

Το φως ανάμεσα στους ωκεανούς-M.L. Stedman

«Το φως ανάμεσα στους ωκεανούς» είναι ένα υπέροχο, συγκινητικό και ανθρώπινο βιβλίο στο οποίο η ανιδιοτελής αγάπη, η καλοσύνη, το συναίσθημα και όχι η λογική φωτίζονται από τον φάρο του νησιού που φιλοξενεί την ιστορία του Τομ, της Ίζαμπελ και του απρόσμενου επισκέπτη, του επισκέπτη που η άφιξή του τους γεμίζει με ευτυχία, με την πραγμάτωση των ονείρων τους αλλά και με ένα ψέμα που όπως όλα δείχνουν όταν αυτό θα αποκαλυφθεί θα ανατρέψει την ζωή που θέλησαν όσο τίποτε άλλο να δημιουργήσουν και να τη ζήσουν σε όλη της την έκταση. 

Από τις πρώτες κιόλας σελίδες του το ενδιαφέρον είναι αμείωτο ενώ τα συναισθήματα του αναγνώστη όλο και αυξάνονται παρασύροντας τον έτσι σε μια υπόθεση γεμάτη ανθρωπιά, γλυκύτητα και γοητεία τέτοια που μόνο ένας φάρος μπορεί να αντανακλάσει. Η ροή του είναι γρήγορη ενώ η αφήγησή του κινηματογραφική. με σκηνές απτές και χαρακτήρες που δεν μπορείς παρά να τους νιώσεις οικείους σου. Είναι ένα βιβλίο που δεν το αφήνεις εύκολα από τα χέρια σου καθώς οι πτυχές των χαρακτήρων των ηρώων, η ιστορία τους και τα διλήμματα με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι φωτίζονται σελίδα τη σελίδα εντέχνως. Ο Τομ, η Ίζαμπελ, η Χάννα και η Λούσυ είναι ήρωες που τους νιώθεις, που σε συγκινούν και σε κερδίζουν με την καθαρότητά τους. 

Οι περιγραφές του φάρου, του νησιού που τον φιλοξενεί και των καιρικών συνθηκών που τον ‘’συντροφεύουν’’ είναι ειδυλλιακές, αυτές του αποχωρισμού του Τομ και της Ίζαμπελ από τη Λούσυ έντονες και σκληρές, ενώ η συνάντηση του ζευγαριού στο αστυνομικό τμήμα και του θανάτου της Ίζαμπελ φορτισμένες με συναισθήματα πραγματικής αγάπης και ερωτισμού. 

«Το φως ανάμεσα στους ωκεανούς» έχει αποσπάσει τέσσερα βραβεία, έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 35 γλώσσες ενώ πρόκειται να μεταφερθεί και στον κινηματογράφο! Είναι ένα μυθιστόρημα που θα σας συγκινήσει και που θα σας κρατήσει δέσμιους των μηνυμάτων που εκπέμπει για την μητρότητα και την ανιδιοτελή αγάπη!
Διαβάστε το…! Σας το προτείνω!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Ο Τομ Σέρμπουρν μετά την επιστροφή του από το Α’ Παγκόσμιο πόλεμο διορίζεται ως φαροφύλακας σε έναν από τους πολλούς φάρους της Αυστραλίας. Μαζί με την γυναίκα του την Ίζαμπελ ζει τον έρωτα και την αγάπη αφήνοντας πίσω του τις ζοφερές μέρες του πολέμου. Το νησί τους θα φιλοξενήσει την αγάπη τους και τις ελπίδες για ένα μέλλον γεμάτο ευτυχία και πολλές πολλές οικογενειακές στιγμές……

Μακρινοί ορίζοντας - Γιώργος Πολυράκης

Οι «Μακρινοί ορίζοντες» του Γιώργου Πολυράκη είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα με πολλά κι ενδιαφέροντα ιστορικά στοιχεία, τα οποία μάλιστα καλύπτουν σχεδόν όλη την σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, ξεκινώντας από το αγροτικό ζήτημα και τον ατυχή πόλεμο του 1897, φτάνοντας στους Βαλκανικούς, στην Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή, στον διχασμό και στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο και καταλήγοντας στον Β’ Παγκόσμιο και την Κατοχή, καθώς και με μια ρομαντική ιστορία, αυτή των δυο πρωταγωνιστών, του Κωστή και της Μπονιφάθειας. 

Διαβάζοντας το αντιλαμβάνεσαι πως η έρευνα που έχει κάνει ο συγγραφέας είναι μεγάλη, όπως δείχνουν άλλωστε και οι πηγές στο τέλος του κειμένου, και αξιόλογη. Μέσα από τις σελίδες του φωτίστηκε μπροστά μου όλη η Ιστορία με τρόπο αντικειμενικό και τεκμηριωμένο, κάτι που φυσικά μ’ άρεσε ως λάτρης του ιστορικού μυθιστορήματος^. θεωρώ όμως πως εδώ η συνύφανση της μυθοπλασίας με τα ιστορικά στοιχεία που παράθετε ο συγγραφέας δεν ήταν πάντα επιτυχής καθώς αρκετές φορές διαπίστωνα πως το δεύτερο υπερίσχυε του πρώτου. Πολλές φορές δηλαδή το ιστορικό στοιχείο ξεπερνούσε σε έκταση την μυθοπλασία η οποία και έμενε στάσιμη και ‘’ξεχασμένη’’ κάμποσες σελίδες πίσω. Θα ήθελα να υπήρχε επομένως μια ισομετρία του μύθου με την Ιστορία κάτι που όπως πιστεύω θα βοηθούσε στο να μην επισκιαζόταν η υπόθεση των δυο κεντρικών ηρώων του.

Η γραφή του ήταν μεστή και καλοδουλεμένη ενώ η ροή γρήγορη -αν εξαιρέσω κάποιες λεπτομέρειες ιστορικού περιεχομένου, οι οποίες αν απουσίαζαν θεωρώ πως δεν θα έχανε κάτι η αφήγηση. Η αρχή του μ’ άρεσε πάρα πολύ καθώς ο θεσσαλικός κάμπος με την ατμόσφαιρα αλλά και την σκληράδα του με παρέσυρε και με μετέφερε νοερά σε εκείνη την δύσκολη αλλά και ρομαντική εποχή.

Οι  «Μακρινοί ορίζοντες» λοιπόν είναι ένα καλό βιβλίο με το οποίο συγκινήθηκα από τον πλατωνικό έρωτα των ηρώων αλλά κυρίως πληροφορήθηκα για την νεότερη ελληνική Ιστορία!

Διαβάστε το…..!

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

Τα σταφύλια της οργής - John Steinbeck

«Τα σταφύλια της οργής» του John Steinbeck είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά βιβλία που έχω διαβάσει έως τώρα! Έχει βραβευτεί το 1940 με το βραβείο Pulitzer, έχει μεταφραστεί στις περισσότερες γλώσσες ενώ έχει μεταφερθεί και στον κινηματογράφο. Ο Νομπελίστας συγγραφέας (έχει κατακτήσει το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1962 για τα έργα του: Τα σταφύλια της οργής και το Άνθρωποι και ποντίκια), μέσα από την ιστορία της οικογένειας Τζόουντ, αποτυπώνει τον πόνο της προσφυγιάς, της πείνας και της ανεργίας καθώς και τον αγώνα των απανταχού προσφύγων για την επιβίωση τους σε συνθήκες άθλιες και ψυχοφθόρες. Οι αλήθειες που ξεπηδούν από το αριστουργηματικό και κλασσικό αυτό βιβλίο για τον ρόλο των Τραπεζών και του χρήματος που κυριαρχεί τον κόσμο μας, στο βωμό του οποίου θυσιάζονται έννοιες όπως η Αλληλεγγύη, ο Άνθρωπος και η Αρετή, είναι ολοφάνερες και ουσιώδεις. Ο αναγνώστης διαβάζοντας το προβληματίζεται, νουθετείται και αφυπνίζεται για αγώνες διεκδίκησης των δικαιωμάτων, που θα εξασφαλίσουν τον αυτοσεβασμό, την αξιοπρεπή διαβίωση και την κατάργηση της εργασιακής εκμετάλλευσης. Είναι ένα κείμενο στο οποίο η Αλληλεγγύη πρωταγωνιστεί προβάλλοντας έτσι το ‘’εμείς’’ και καταβαραθρώνοντας το ‘’εγώ’’ που περιορίζει και αφανίζει  τον ανθρωπισμό.

Οι χαρακτήρες των ηρώων μού γέννησαν θαυμασμό για την δυναμική του να αντέξουν όλη αυτή την υποβίβαση, την εξαπάτηση, τον ρατσισμό και την εξαθλίωση που υπέστησαν από τους μεγαλοτσιφλικάδες. Οι περιγραφές του ήταν έντονες και μεταδοτικές καταφέρνοντας έτσι να μου δώσουν το αίσθημα της εποχής και των κοινωνικών συνθηκών της. Κάποιες σκηνές θα μου μείνουν χαραγμένες στο μυαλό για την σκληρότητα τους, την ευαισθησία και τον ρεαλισμό τους, με μεγαλύτερη όλων αυτή της τελευταίας σελίδας -όσοι το έχουν διαβάσει καταλαβαίνουν σε ποια αναφέρομαι, όσοι πάλι όχι δεν θα την αναφέρω περαιτέρω γιατί θα ήταν κρίμα να την αποκαλύψω!- που με συγκλόνισε και που με έκανε να επιβεβαιώσω την άποψη πως στον απλό άνθρωπο, στον άνθρωπο του λαού, στον άνθρωπο του μόχθου βρίσκεται το μεγαλείο ψυχής, η ευαισθησία και η ανθρωπιά. Σε εκείνον και μόνο σε εκείνον φωλιάζει η προσφορά, η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός και η αλληλεγγύη.

Στα χρόνια της χρηματοοικονομικής Κρίσης, «Τα σταφύλια της οργής» είναι επίκαιρα όσο ποτέ καθώς τα κατακτημένα εδώ και χρόνια δικαιώματα και ο σεβασμός στον Άνθρωπο έχουν δυστυχώς καταπατηθεί, όσο ποτέ άλλοτε, από τους ανθρώπους που κρατούν στα χέρια τους τον πλούτο και την εξουσία.

Διαβάστε το! Πρόκειται για ένα κοινωνικοπολιτικό δράμα στο οποίο πρωταγωνιστούν οι διαχρονικές αλήθειες που αφορούν τον Άνθρωπο, την Οικογένεια, τον Σεβασμό και την Αλληλεγγύη!

Η πείνα - Hamsun Knut

        «Η πείνα» του Hamsun Knut είναι ένα δυνατό, ρεαλιστικό και ωμό κείμενο που με έκανε να νιώσω έντονα την κάθε του λέξη. Στις σελίδες του βρίσκουμε έναν ήρωα χωρίς όνομα που βιώνει την πείνα. Το στοιχειό αυτό θερίζει το κορμί του και διαβρώνει το χαρακτήρα και τις πνευματικές του ισορροπίες. Ο ανώνυμος ήρωας μας - η εισαγωγή αναφέρει πως ίσως να είναι ο ίδιος ο H.Knut- είναι ένας άνεργος συγγραφέας που περιπλανιέται στους δρόμους της πόλης Χριστιανίας (σημερινό Όσλο) το έτος 1890, ο οποίος, όποτε η πείνα τον αφήνει, γράφει άρθρα για τοπική εφημερίδα προκειμένου να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις του ενοικίου του-όποτε έχει στέγη- και της τροφή του. Τα κείμενα του άλλοτε απορρίπτονται από τον εκδότη άλλοτε δεν φτάνουν καν σ’ αυτόν καθώς ο ήρωας δεν μπορεί να τα ολοκληρώσει λόγο της εξαθλίωσης στην οποία έχει περιέλθει από την πείνα. Η εξυπνάδα, η πονηριά, οι συγκυρίες μα κυρίως η ανάγκη του για τροφή γεννούν στο μυαλό του κάθε λογής τρόπους προκειμένου να αποκτήσει λίγα κέρματα που θα τα χρησιμοποιήσει για να δαμάσει το θηρίο που βρίσκεται στο στομάχι του και που του τρώει σιγά σιγά και ανελέητα τη σάρκα και το πνεύμα του. Πουλά τα λίγα υπάρχοντά του, παραπλανά, εξαπατά….. Όλη αυτή η προσπάθεια τον αλλοιώνει σαν χαρακτήρα, του δημιουργεί ψυχολογικές μεταπτώσεις, τον κάνει να υποβιβάζει τον ίδιο του τον εαυτό, να χάνει την αξιοπιστία και τον αυτοσεβασμό του και να οδηγείται στην παράνοια. άλλες φορές πάλι η περηφάνια του και οι τύψεις που γεννιούνται για κάποιες του ενέργειες αναβλύζουν και κατορθώνουν να υπερνικήσουν την πείνα κάνοντάς τον έτσι να νιώσει και πάλι άνθρωπος με αξίες. Τότε προσπαθεί να διορθώσει τις πρότερες ενέργειες κάτι που τον βοηθά να φέρει στο προσκήνιο ένα κομμάτι του παλιού του εαυτού. Το μόνο θετικό στοιχείο που τον περιτριγυρίζει είναι το φλερτ του με την Υλαγιάλη, όπως την αποκαλεί, αλλά και αυτό εν τέλει συνθλίβεται από την αδηφάγα πείνα……

            Ένα βιβλίο γροθιά στο στομάχι στο οποίο η πείνα και η εξαθλίωση σώματος και ψυχής που την συνοδεύει πρωταγωνιστούν. Η γραφή είναι ρεαλιστική ενώ η δύναμη της πρωτοπρόσωπης αφήγησης είναι τόση που με έκανε να γίνω εγώ ο άνεργος, άστεγος και πεινασμένος μέχρι θανάτου ήρωας του H.Knut. Κάποιες σκηνές ήταν τόσο έντονες που θα μείνουν χαραγμένες στο μυαλό μου για πάντα. Η ακόλουθη είναι μια από αυτές:

Τότε, ξαφνικά, μου έρχεται η ιδέα να κατέβω σε ένα από τα μαγαζιά της αγοράς και να ζητήσω ένα κομμάτι ωμό κρέας. Σηκώνομαι, περνάω απέναντι, φτάνω μέχρι την άκρη της αγοράς και κατεβαίνω τα σκαλιά. Όταν βρέθηκα σχεδόν μπροστά σε ένα χασάπικο, γύρισα και έβαλα τις φωνές προς τις άδειες σκάλες, κουνώντας απειλητικά τη γροθιά μου σαν να μιλούσα σε κάποιο σκυλί εκεί πάνω, και ύστερα απευθύνθηκα στον πρώτο χασάπη που είδα.

«Κάντε μου την χάρη να μου δώσετε ένα κόκαλο για το σκυλί μου!» είπα. «Μόνον ένα κόκαλο, δεν χρειάζεται να έχει τίποτα πάνω· θέλει μόνο να έχει κάτι στο στόμα του να γλείφει.»

Ματωμένα χώματα - Διδώ Σωτηρίου

Το βιβλίο «Ματωμένα χώματα» της Διδώς Σωτηρίου εκδόθηκε το 1962, θεωρείτε ένα από τα καλύτερα ελληνικά best seller καθώς έχει ξεπεράσει σε αντίτυπα τα 400.000 και έχει μεταφραστεί και κυκλοφορήσει σε πολλές χώρες, ανάμεσα στις οποίες και στην Τουρκία. Είναι ένα βιβλίο που το διαβάζω για δεύτερη φορά - η πρώτη ήταν πριν από οχτώ χρόνια- και η μόνη λέξη που μπορώ να βρω για να το χαρακτηρίσω είναι η λέξη Αριστούργημα!

Χωρίς βαρύγδουπες εκφράσεις αλλά με τρόπο ουσιώδες και ρεαλιστικό η συγγραφέας σκύβοντας, όπως αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου, στις μνήμες των ζωντανών κατορθώνει να αποτυπώσει την Ιστορία των χωμάτων της Μικρασιατικής γης, των χωμάτων που ποτίστηκαν με τον ιδρώτα και το αίμα του ελληνικού πληθυσμού, των χωμάτων που συνδέονται με τις μελανότερες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας....... Μέσα από τις σημειώσεις του Μικρασιάτη, Μανώλη Αξιώτη, του κεντρικού ήρωα και αφηγητή, τις οποίες και παρέδωσε ο ίδιος στην συγγραφέα, παρακολουθούμε στις τέσσερις ενότητες την πορεία ζωής του, η οποία και ξεκινά από τα ειρηνικά χρόνια στο χωριό του, στο Κιρκιντζέ όπου περιγράφεται η ανεμελιά των παιδικών του χρόνων, η αδελφική φιλία του με ένα τουρκόπουλο, τον Σεφκιέτ, καθώς και η ομαλή συμβίωση των Ρωμιών και των Τούρκων (1^η ενότητα), περνάει ως την υποχρεωτική θητεία στα Αμελέ Ταμπουρου, όπου η απανθρωπιά και η φρικαλεότητα σοκάρουν (2^η ενότητα), κοντοστέκεται στην λήξη του Α’ Παγκοσμίου πολέμου και στην έλευση του ελληνικού στρατού το Μάιο του ’19 (3^η ενότητα) και καταλήγει έως το Μέτωπο και στην Καταστροφή του ’22 με τον εκτοπισμό του ελληνικού πληθυσμού από τα προαιώνια χώματα (4^η ενότητα).

Διαβάζοντάς τις ενότητες τα συναισθήματα μου άλλαζαν όπως και αυτές με τρόπο ραγδαίο^. από την ανεμελιά και την ηρεμία του 1^ου κεφαλαίου, στην φρίκη και στην απέχθεια για τα ζοφερά μυαλά των βασανιστών του 2^ου κεφαλαίου, και από εκεί στην προσωρινή γαλήνη και ανακούφιση της αποβίβασης του ελληνικού στρατού το ‘19 του 3^ου κεφαλαίου έως στην αγωνία της Καταστροφής του ’22 στο 4^ο και τελευταίο κεφάλαιο. Οι σκηνές στα Αμελέ Ταμπουρού (=τάγματα εργασίας), των πληγωμένων-ακροτηριασμένων φαντάρων στο στρατιωτικό νοσοκομείων καθώς και των σφαγών του '22 σοκάρουν με τον ρεαλισμό τους. 

        Τα «Ματωμένα χώματα» -τι εύστοχος τίτλος! ποιο άλλο επίθετο θα μπορούσε να προσδιορίσει τα μικρασιατικά χώματα από το εν λόγω!- είναι ένα κλασικό βιβλίο στο οποίο λέγονται αλήθειες για την Ιστορία της Μικρασιατικής Εκστρατείας, τους συμμάχους και την ιμπεριαλιστική πολιτική τους, στο βωμό της οποίας χύθηκε τόσο αθώο αίμα, καθώς και για τα ολέθρια λάθη των Ελλήνων ηγετών. Όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη, διαβάστε το!!
Είναι απ' τα βιβλία που πρέπει να διαβαστούν από ΟΛΟΥΣ!!

Βαθμολογία 5/5 

Βιογραφία Συγγραφέως

Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Ματωμένα χώματα

Συγγραφέας: Διδώ Σωτηρίου

Εκδ.: Κέδρος

Ημερ.Εκδ.: 1962

Σελ.: 340

Δήμητρα Κωλέτη

******

αποσπάσματα για την Καταστροφή (σελ. 311-14, 340):

-Φωτιά!

-Φωτιά !

-Βάλαν φωτιά στη Σμύρνη!
         Πεταχτήκαμε ορθοί. Κοκκινόμαυρες φλόγες τινάζονταν στον ουρανό, χοροπηδηχτές.

-Είναι κατά την Αρμενογειτονιά.

- Κατά κει φαίνεται νά 'ναι.

- Πάλι οι Αρμεναίοι θα τα πλερώσουνε!

-Αποκλείεται να κάψουνε ολόκληρη τη Σμύρνη. Ποιό συμφέρον έχουνε; Αφού έγινε πια δική τους... 

 Ποιο συμφέρον είχαμε μεις που καίγαμε τα τουρκοχώρια στην υποχώρηση;

      Η φωτιά απλωνόταν παντού. Ντουμάνιασε ο ουρανός. Μαύρα σύγνεφα ανηφορίζανε και μπερδευότανε το 'να με τ' άλλο. Κόσμος, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος, τρελός από φόβο, αρχίνησε νά τρέχει απ' όλα τα στενοσόκακα και τούς βερχανέδες και να ξεχύνεται στην παραλία σαν μαύρο ποτάμι.

-Σφαγή ! Σφαγή !

-Παναγιά, βοήθα!

-Προφτάστε.

- Σώστε μας!

Ζωές του φθινοπώρου - Θοδωρής Παπαθεοδώρου

        Μετά την τετραλογία Οι κόρες της λησμονιάς, την οποία και θεωρώ ένα λογοτεχνικό αριστούργημα, το «Ζωές του φθινοπώρου», που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο από τις εκδόσεις Ψυχογιός, είναι το επόμενο βιβλίο του κυρίου Θοδωρή Παπαθεοδώρου που διαβάζω και που απόλαυσα πραγματικά καθώς η υπόθεση, η ατμόσφαιρά, η γραφή και οι χαρακτήρες με κέρδισαν από την πρώτη κιόλας σελίδα του, καθηλώνοντάς με έτσι στην ανάγνωσή του. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο, στο οποίο ο αναγνώστης τυλίγεται από το αίσθημα της νοσταλγίας μιας και η αναδρομική αφήγηση του ετοιμοθάνατου Πολυχρόνη μάς γυρίζει σε μια άλλη ξεχασμένη εποχή, σε μια εποχή που, αν και οι δυσκολίες στο βιοποριστικό κομμάτι δεν λείπουν, η γειτονιά παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο και οι σχέσεις που αναπτύσσονται σ’ αυτήν είναι πιο ανθρώπινες και ουσιώδεις. 

         Μπορώ να πω ότι μου θύμισε «Το 10» του Καραγάτση –και αυτό φυσικά δεν το λέω ως μομφή- καθώς, ενώ οι σελίδες όλο και προχωρούν, πολλά και διαφορετικά πρόσωπα, τα οποία κουβαλούν τις δικές τους πονεμένες ιστορίες, περνούν από μπροστά μας συνθέτοντας έτσι μια καθηλωτική, ατμοσφαιρική και έντονη υπόθεση. Η Φρόσω, ο Βλάσης, ο Λουκάς, ο Κόμης, ο Στρατηγός, η Αργυρώ, η Άννα, ο Σπύρος και ο Αλέκος, μερικά από όλα αυτά τα πρόσωπα που συναντούμε, έχουν ως κοινό σημείο αναφοράς το κτίριο Δουρούτη. Όπως στο 10 έτσι και εδώ το κτίριο θα στεγάσει την φτώχεια, την ανέχεια, την ηθική και την ανηθικότητα, τον φόβο που φέρουν οι πολιτικές αναταραχές του 1966, τον έρωτα και την ανιδιοτελή αγάπη. 

          Οι ήρωες του είναι οικείοι και απτοί, άνθρωποι της διπλανής πόρτας μερικοί ενώ κάποιοι άλλοι παρακμιακοί, η ροή γρήγορη ενώ το κόψιμο των κεφαλαίων τέτοιο που να γεννά το ενδιαφέρον του αναγνώστη για την συνέχεια. Η υπόθεση δεν δίνετε έτσι εύκολα, μας βάζει να σκεφτούμε πολλά ενδεχόμενα για την εξέλιξη της. Η πένα του με γέμισε με νοσταλγία, συγκίνηση και αγωνία.

             Οι «Ζωές του φθινοπώρου» δεν είναι ένα απλό μυθιστόρημα αλλά ένα κοινωνικό γράφημα στο οποίο ο αναγνώστης περπατά στην μετεμφυλιακή Ελλάδα και γίνετε επιτυχώς κοινωνός των συνθηκών που επικρατούσαν σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο την δεκαετία του ’60 και συγκεκριμένα το έτος ’66, ένα χρόνο δηλαδή πριν την επιβολή της Χούντας των Συνταγματαρχών, ένα χρόνο πριν το φθινόπωρο δώσει την θέση του στον ζοφερό χειμώνα του 1967-74.

Διαβάστε το…..! Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα! 

Πολλά συγχαρητήρια στον συγγραφέα! Εύχομαι να είναι καλοτάξιδες οι «Ζωές του φθινοπώρου»!

Θα περιμένω με ανυπομονησία το δεύτερο και τελευταίο μέρος που θα κυκλοφορήσει το 2015 από τις εκδόσεις Ψυχογιός, όπως και προαναγγέλλει ο συγγραφέας στο τέλος του βιβλίου, με τίτλο «Ζωές του ανέμου». 

Λίγα λόγια για την υπόθεση: