Πέμπτη 2 Μαρτίου 2017

Συζητώντας με την συγγραφέα Πένυ Παπαδάκη!

         Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου η συγγραφέας Πένυ Παπαδάκη απαντά στο ερωτηματολόγιο των ΒιβλιοΑναφορών και μεταξύ άλλων μας παρουσιάζει το «Αντίπαλοι στην αγάπη»!
    Την ευχαριστώ από καρδιάς γι’ αυτή την συνέντευξη και εύχομαι ολόψυχα το νέο της πόνημα που κυκλοφορεί σήμερα σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Ψυχογιός να είναι καλοτάξιδο! 
        Διαβάστε λοιπόν την συνέντευξη και ελάτε πιο κοντά στο έργο και στην προσωπικότητα της συγγραφέως Πένυ Παπαδάκη!

1. Το «Αντίπαλοι στην αγάπη» σήμερα αποκτά μια θέση στις προθήκες των βιβλιοπωλείων! Αφού σας ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο, θα σας ζητήσω να μας το παρουσιάσετε με τον δικό σας μοναδικό τρόπο. 

Κυρία Κωλέττη σας ευχαριστώ για τις ευχές σας και κυρίως για το βήμα που μου δίνετε να μιλήσω για το νέο μου βιβλίο.

Το θέμα του βιβλίου ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ είναι λίγο τολμηρό για μία γυναίκα συγγραφέα και είναι αλήθεια πως δυσκολεύτηκα να «βουτήξω την πένα στο μελάνι». Με το που ξεκίνησα όμως, το απόλαυσα πολύ κι ελπίζω να το απολαύσουν και οι αναγνώστες.
Οι ρόλοι αλλάζουν σε αυτό το πόνημά μου και γίνεται η γυναίκα ο θύτης κι ο άντρας το θύμα. Ένα θύμα που καταπιέζεται κι ενίοτε κακοποιείται από τη γυναίκα σε όποιο ρόλο της αναλογεί (μητέρα, αδερφή, σύζυγο, κόρη, ερωμένη, προϊσταμένη κ.λ.π) με διαφορετικό τρόπο. Κοινωνικά, λεκτικά, οικονομικά, συναισθηματικά… Όπως αντιλαμβάνεστε το όλο εγχείρημα ενέχει ένα ρίσκο, αλλά γενικώς ρισκάρω και τολμώ να θίγω δύσκολα θέματα.

2. Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό σας την υπόθεση του νέου σας βιβλίου;

Το ερέθισμα ήταν μία ερώτηση ενός άντρα σε μία παρουσίασή μου. «Γιατί πρέπει πάντα στα βιβλία να είναι η γυναίκα το θύμα;» Αυτό ήταν. Όργωσε το χωράφι του μυαλού μου, έβαλε τον σπόρο του κι ιδού ο καρπός της ερώτησής του. Καμιά φορά αρκεί μια λέξη, μια εικόνα, μια πρόταση, μια ερώτηση για να γεννηθεί ένα βιβλίο. 

3. Ποιος από τους ήρωες του νέου σας βιβλίου είναι ο αγαπημένος σας; Ποιος σας ταλαιπώρησε να τον αποτυπώσετε στο χαρτί; Και ποιος σας έκανε να κλάψετε μαζί του;

Όλους τους ήρωες μου τους αγάπησα πολύ, μα αυτός που με έκανε να κλάψω είναι ο Άγγελος. Του έδωσα, τιμής ένεκεν, το όνομα του άντρα που με ενέπνευσε να γράψω το βιβλίο.

4. Διαβάζοντας ένα βιβλίο ψάχνω πάντα κάτω από τις λέξεις τα μηνύματα που ίσως θέλει ο συγγραφέας να μεταφέρει στους αναγνώστες του. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που η ιστορία των ηρώων σας και οι ίδιοι σας οι ήρωες θέλουν οπωσδήποτε εμείς οι αναγνώστες να το ''παραλάβουμε'';

Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2017

Το απέναντι νησί-Ελένη Γεωργοστάθη

     Μέσα στις χαρές του να είσαι θεία είναι και αυτή της ανάγνωσης εξαιρετικών παιδικών βιβλίων! Ένα από αυτά είναι και το βιβλίο της Ελένης Γεωργοστάθη, «Το απέναντι νησί»!

   Τα ζωάκια του βαλτότοπου μεγαλώνουν με τις φήμες πως το απέναντι νησί κατοικείται από απαίσια και τρομακτικά πλάσματα. Ο φόβος και η απέχθεια για το απέναντι κομμάτι γης και για όσους το κατοικούν γιγαντώνεται και διαδίδεται από γενιά σε γενιά...
      Υπάρχει όμως ένα λαγουδάκι που θέλει να βγει από τα σύνορα του βαλτότοπου και να ανακαλύψει τον κόσμο αγνοώντας τις φήμες και τους φόβους που έχουν ριζώσει στον τόπο του. Ένας πελαργός θα τον βάλει στη ράχη του και τότε το ταξίδι θα ξεκινήσει! Μια απρόσμενη όμως θύελλα θα τον πετάξει από το φτερωτό κάθισμα του και θα τον ρίξει στο τρομερό νησί. Όταν ο λαγουδάκος μας θα βρεθεί στο «απέναντι νησί» οι φήμες θα καταρρεύσουν την ίδια στιγμή. 
    Πίσω στο βαλτότοπο, όταν ο πελαργός θα ανακοινώσει πως το λαγουδάκι βρίσκεται στο «απέναντι νησί», τα υπόλοιπα ζώα θα κηρύξουν τον πόλεμο και θα κινηθούν ώστε να απελευθερώσουν τον αιχμάλωτο όπως πιστεύουν φίλο τους. Όταν η εκστρατεία τελειώσει  ΟΛΟΙ θα ανακαλύψουν την αλήθεια του νησιού, την αλήθεια του κόσμου...

     Διαβάστε το στα παιδιά σας.... νομίζω πως οι προκαταλήψεις και ο φόβος για το άγνωστο αποτυπώνονται και απεικονίζονται αλλά κυρίως απομυθοποιούνται άψογα από την πένα της συγγραφέως! Διαβάστε το στα παιδιά σας....  η ιστορία του θα τους μάθει να εξερευνούν την αλήθεια των πραγμάτων, να μην εφησυχάζονται και εστερνίζονται ότι έχει καθιερώσει ο χρόνος και οι κουλτούρες των λαών.

     Η εικονογράφηση του είναι εξαιρετική με ζωντανά χρώματα και όμορφες αντιπροσωπευτικές της ιστορίας εικόνες!

Βαθμολογία 5/5

Στοιχεία Βιβλίου:
Τίτλος: Το απέναντι νησί
Συγγραφέας: Ελένη Γεωργοστάθη
Εικονογράφηση: Ελίζα Βαβούρη
Εκδ.: Ψυχογιός
Ηλικία: 5-6 ετών (σειρά Φραουλίτσα)
Ημερ.Εκδ.: 17/03/2016
Σελ.: 56



Δήμητρα Κωλέτη

Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2017

Τα όνειρα μυρίζουν ταμπάκο-Σωτηρία Περβανά

     «Τα όνειρα μυρίζουν ταμπάκο» για την Κορνηλία, την Πολύμνια, την Ζαφειρώ και τους υπόλοιπους ήρωες του βιβλίου της Σωτηρίας Περβανά. όνειρα που βοηθούν τους ήρωες να αποδράσουν από την σκληρή, και γεμάτη κακουχίες και βιοπάλη Θρακική γη του 20ου αιώνα.

1922... 

     Η Πολύμνια φτάνει στη Θράκη έχοντας στην αγκαλιά της το ασαράντιστο μωρό της. Λίγες μέρες πριν την άφιξη της, στις στάχτες της πολυαγαπημένης της Σμύρνης είχαν χαθεί για πάντα ο πατέρας της κόρης της, η πολυτελής και άνετη ζωή της καθώς και η ασφάλεια που της εξασφάλιζε ο σύζυγός της. Όσοι από τους κάτοικους της κακοτράχαλης Θράκης έριχναν το βλέμμα τους πάνω της εκείνους τους πρώτους μήνες της εγκατάστασης της, διαπίστωναν πως μπροστά τους έστεκε ένα πλάσμα που οι δυσκολίες και οι απώλειες που την στιγμάτισαν δεν της στέρησαν ικμάδα από την περήφανη και αρχοντική της φύση. 
     Περήφανη λοιπόν και με ανάστημα αγέρωχο προσπάθησε να σταθεί στα πόδια της και να αναθρέψει την κόρη της. Η Αρχόντω, η μαμή του χωριού που εγκαταστάθηκε, της ανοίγει τις αγκάλες της και την βοηθά με αλτρουισμό και πηγαία αγάπη. Της δίνει μια στέγη, ένα πιάτο φαΐ και δουλειά στο σπίτι του μεγαλοκτηματία της περιοχής. Ο Παντελής τότε θα γοητευτεί από την καλλονή Σμυρνιά και θα την κάνει γυναίκα του. Θα φτιάξουν την οικογένεια τους, αποκτώντας δυο παιδιά ακόμα, τον Δημήτρη και την Ζαφείρω κι όλη μαζί θα ζήσουν στον κάμπο της Θράκης ζαλισμένοι από την ευδαιμονία της οικογενειακής νηνεμίας. 
     Η Κορνηλία θα μεγαλώσει θεωρώντας και νιώθοντας τον Παντελή πραγματικό της πατέρα καθώς εκείνος δεν θα την ξεχωρίσει ποτέ από τα δικά του παιδιά. Η Πολύμνια θα αποκτήσει ξανά ένα κομμάτι από την αίγλη της ακριβής ζωής που έκανε στην Σμύρνη. Οι ζωές τους πλέον κυλούν ήρεμα. Μυρίζουν όνειρα!
    Όλα αυτά όμως μέχρι που ο Β’Παγκόσμιος Πόλεμος ρίχνει τη Θράκη στα χέρια των Βούλγαρων και οι κάτοικοι της βιώνουν στο πετσί τους την σκληρή κατοχή, τις εκτελέσεις, τα βασανιστήρια, μέχρι που ο εμφύλιος ξεσπά, μέχρι που η Ιστορία παίρνει το πάνω χέρι, μέχρι που ο Παντελής δολοφονείται, μέχρι που ο φιλάργυρος Φώτης γίνεται άντρας της Κορνηλίας και κάνει τη ζωή της ίδιας και της οικογένειάς της κόλαση. Η μάνα όμως είναι εκεί. Και θα βρει την λύση. Και θα αναστήσει τα όνειρα των παιδιών της και θα τα κάνει να μυρίσουν και πάλι ταμπάκο....

Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2017

Συζητώντας με τον συγγραφέα Βαγγέλη Μπέκα!


     Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου, ο συγγραφέας Βαγγέλης Μπέκας απαντά στο ερωτηματολόγιο των ΒιβλιοΑναφορών και μας παρουσιάζει μεταξύ άλλων το «Μαύρο φυλαχτό»!
    Τον ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο που διέθεσε ώστε να πραγματοποιηθεί η παρούσα συνέντευξη.
     Διαβάστε την λοιπόν και ελάτε λίγο πιο κοντά στο έργο και στην προσωπικότητα του συγγραφέα Βαγγέλη Μπέκα!



1.Το νέο σας πόνημα, το «Μαύρο φυλαχτό», κυκλοφόρησε αρχές του μήνα από τις εκδόσεις Ψυχογιός! Αφού σας ευχηθώ να συνεχίσει ανεμπόδιστα το αναγνωστικό του ταξίδι, θα σας ζητήσω να μας το παρουσιάσετε με τον δικό σας μοναδικό τρόπο.

Ο Βοναπάρτης βάζει φωτιά στα φουστάνια των γαλαζοαίματων της Ευρώπης, οι ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης εφαρμόζονται στην Κέρκυρα, κι εγώ έγραψα την μυθιστορία του Μάρκου. Έγραψα για εκείνον, τον αθώο άνθρωπο σε φοβερές εποχές, που η ευστροφία και η μουσική τον γλιτώνουν από τα δεινά, αλλά ώς πότε. Που του παίρνει τα μυαλά ο έρωτας για μια όμορφη Κερκυραία και το χρέος της δολοφονημένης αδερφής τον κατατρέχει. Και τότε ξεσπά ο τελευταίος πόλεμος με τον Αλή πασά. Δέκα χρόνια από τη ζωή του Μάρκου, ντελικάτου εραστή και μουσικάντη. Κάλπικος Σουλιώτης σε ηρωικές εποχές. Τότε που ιδρύθηκε και το πρώτο ελληνικό κρατίδιο έπειτα από αιώνες, η περίφημη Επτάνησος Πολιτεία.

2. Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό σας την υπόθεση του νέου σας βιβλίου;

Η ιδιαιτερότητα της σουλιώτικης βεντέτας. Όταν κάποιος σκότωνε γυναίκα στο Σούλι, όφειλες για εκδίκηση να σκοτώσεις τέσσερις άντρες από τη φάρα του φονιά. Το γεγονός αυτό θα μου έδινε την ευκαιρία να γράψω ένα ιστορικό μυθιστόρημα με πλούσια αστυνομική πλοκή, για μια εποχή που θεωρώ σπουδαία.

3. Ποιος από τους ήρωες του νέου σας βιβλίου είναι ο αγαπημένος σας; Και ποιος σας ''ταλαιπώρησε'', είτε ψυχολογικά, αφού απείχε πολύ από τον δικό σας ψυχισμό, είτε τεχνικά, να τον αποτυπώσετε στο χαρτί;

Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, οπότε με απασχόλησε και με προβλημάτισε πρωτίστως ο κεντρικός ήρωας. Όταν δεν περιγράφεις απλώς έναν ήρωα, αλλά ζεις μέσα από αυτόν μια άλλη εποχή, είναι μια πολύ ιδιαίτερη διαδικασία. Για να το πετύχω χρησιμοποίησα τεχνικές Στανισλάφσκι.

Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2017

Όταν έφυγαν τ'αγάλματα-Αγγελική Δαρλάση

    Στο «Όταν έφυγαν τ’ αγάλματα» ο  Τίκο, ο μοναδικός ‘’ανθρώπινος’’ φίλος της μικρής μας ηρωίδας-πρωταγωνίστριας, της Αγγελίνας, όταν κηρύσσεται ο ελληνοϊταλικός πόλεμος του ’40 επιδίδεται σε μια ιδιαίτερη ασχολία, μια ασχολία που προέκυψε από τα λόγια που κάποτε του είχε πει η φίλη του: Πως όταν οι άνθρωποι αναγκάζονταν να φύγουν από τα σπίτια τους επειδή ο πόλεμος πλησίαζε έκρυβαν πολλές φορές ό,τι αγαπημένο είχαν από το φόβο μήπως τυχόν και το χάσουν στο δρόμο της προσφυγιάς. Το έθαβαν με την ελπίδα πως κάποτε θα γυρνούσαν πίσω στο σπίτι τους και θα το ξέθαβαν άθικτο. Κι ήταν εκείνος ο θησαυρός τους από τα προσωπικά τους αντικείμενα ό,τι θα τους ένωνε με το παρελθόν τους. 
     Έτσι λοιπόν ο Τίκο, άλλοτε μόνος κι άλλοτε με την βοήθεια της Αγγελίνας, θάβει στο λόφο της γειτονιάς του μικρά αντικείμενα που για άλλους μπορεί να θεωρηθούν ευτελούς αξίας για τον ίδιο όμως αντιπροσωπεύουν το όμορφο, αν και δύσκολο, παρελθόν του ίδιου και της πόλης που ζει. Ο θησαυρός του αποτελείται από ένα κουτί μπισκότων γεμάτο με προσωπικά μικροαντικείμενα καθώς και ακροκέραμα και μικρά διακοσμητικά αγάλματα που αφαιρεί από τις στέγες και τους κήπους των Αθηναϊκών σπιτιών ώστε να τα προστατεύσει από τους Γερμανούς που όλα δείχνουν πως θα πατήσουν τελικά την αττική γη.... Και την πατούν. Και οι Ναζί φτάνουν στην Αθήνα. Και το έργο του Τίκο μένει ημιτελές. Το τελευταίο ακροκέραμο που ήθελε να προσθέσει στον θησαυρό του παραμένει στην στέγη του σπιτιού, παραμένει βοράς στα χέρια του εχθρού. Δεν μπορεί όμως να το αφήσει εκεί και έτσι παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας και την συσκότιση πάει για να το γλιτώσει. Μια συμπλοκή θα σταθεί εμπόδιο. Και τότε η Αγγελίνα για να νικήσει τον φόβο του τραυματισμένου φίλου της θα του πει ένα παραμύθι, όπως της ζητά.

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα κορίτσι. Ένα κορίτσι που είχε φίλους τα αγάλματα... 

     Η Αγγελίνα μεγαλώνει μέσα στο μουσείο. Οι γονείς της εργάζονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο και από τα μικράτα της αλωνίζει τους χώρους του. Σ’ αυτούς τους χώρους ο Δίας θα κατεβάσει το οργισμένο χέρι του και θα αποθέσει ένα τρυφερό χάδι στο μάγουλο της, οι Νεράιδες θα τις χαρίσουν τους πρώτους της χορούς, ο Κούρος του Σουνίου θα της προσφέρει προστασία και τα πιο λαμπερά άστρα του ουρανού και οι Σειρήνες θα της τονίσουν πως η αναπηρία που έχει στο χεράκι της δεν πρέπει να την κάνει να αισθάνεται άβολα καθώς όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί μεταξύ τους... Τα χρόνια περνούν. Τα παιδιά της γειτονιάς της την φωνάζουν κουλή. Ο Τίκο και τα αγάλματα είναι για εκείνη οι μοναδική της φίλοι! 
     Τα αγάλματα όμως έκτος από φίλοι της μικρής μας
ηρωίδας είναι και το παρελθόν της κάθε πατρίδας του κάθε λαού. Έτσι όταν οι σάλπιγγες του πολέμου  ηχούν, τα αγάλματα πρέπει να προστατευτούν, επιβάλλεται να προστατευτούν καθώς αποτελούν την ένωση με το παρελθόν και την Ιστορία μας. Αποτελούν την ταυτότητα των σύγχρονων και των μελλοντικών γενιών. 
     Ένα παρόμοιο έργο μ’αυτό του Τίκο λοιπόν συντελείτε και λίγο πιο κάτω από το σπίτι της Αγγελίνας. Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρχαιολόγοι, φοιτητές, τεχνίτες και υπάλληλοι κάθε ειδικότητας εργάζονται ώστε να αποκρύψουν τα εκθέματα από το φασισμό του εχθρού.  Από την πρώτη κιόλας μέρα που κηρύχτηκε ο πόλεμος το Μουσείο είναι ένα μελίσσι στο οποίο οι εργάτες δουλεύουν ασταμάτητα. Ο χρόνος τους πιέζει. Ο καθένας από το δικό του μετερίζι αγωνίζεται για την απόκρουση του φασισμού. Πάνω στα βουνά οι στρατιώτες με τα όπλα. Μέσα στο Μουσείο οι εργάτες με ξύλινα κιβώτια, σκαπάνες, τροχαλίες. Οι μεν χάνουν την μάχηπώς να νικήσεις άλλωστε την κρεατομηχανή του Γ’ Ράιχ; Οι δε κερδίζουν! Η απόκρυψη των αγαλμάτων στέφθηκε με επιτυχία. Το παρελθόν και η Ιστορία της ράτσας μας είναι πλέον προστατευμένα από τον σκοταδισμό του φασισμού.

Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2017

Δυο φορές Έλληνας-Μένης Κουμανταρέας

     Ο αείμνηστος και αδικοχαμένος Μένης Κουμανταρέας στο «Δυο φορές Έλληνας» μας παρουσιάζει, μέσα από την ιστορία των ηρώων του, τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν στην Ελλάδα από την δεκαετία του 40 έως και την δεκαετία του 90, καλύπτοντας έτσι μια πεντηκονταετία γεμάτη Ιστορία, κυνηγητό, ανατροπές και αλλοιώσεις στον κοινωνικό ιστό, στα ήθη και στα έθιμα του τόπου.

     Το κείμενο χωρίζεται σε τρεις μεγάλες ενότητες, στην καθεμία από τις οποίες οι δεκαετίες μας περιδιαβαίνουν στην χώρα και κυρίως στην Αθήνα με κοινό σημείο αναφοράς, εκτός από την πόλη, την ημερομηνία που ο συγγραφέας τοποθετεί την αφήγηση, αυτή της 17ης Μαΐου, την ημέρα δηλαδή των γενεθλίων του ενός εκ των πρωταγωνιστών του κειμένου, του διορθωτή Ευγένιου.

     14 Μαΐου του 1949. Τρεις μέρες πριν από τα γενέθλια του Ευγένιου Ζαφειρίδη και από το χέρια του περνούν ειδήσεις που για να προωθηθούν στο τυπογραφείο πρέπει πρώτα να διορθωθούν από τον ίδιο με προσοχή. Έτσι μαζί με τον Ευγένιο πληροφορούμαστε πως:
Αὔριον Κυριακή 15 Μαΐου, τό  Ἀστεροσκοπεῑον Ἀθηνῶν προβλέπει ὂτι ἡ θερμοκρασία εἰς τάς Ἀθήνας θά εἶναι 28 βαθμοί Κελσίου ἡ μεγίστη και 15 η ελαχίστη... 
Αὔριον Κυριακή 15 Μαΐου, στο γήπεδο τοῡ Παναθηναικοῡ ἐπί τῆς λεωφόρου Ἀλεξάνδρας, εἰς τά πλαίσια τοῡ Κυπέλου Φιλίας Ἀνατολικής Μεσογείου, ἡ Ἐθνική μας Ὁμάδα Ποδοσφαίρου ἀντιμετωπίζει τήν ἀντίστοιχη Τούρκικη ὁμάδα...
...Τήν μεσηβρίαν αὔριον κυβερνητικόν καί στρατιωτικόν κλιμάκιον θα ἐπισκεφθῇ τάς στρατιωτικάς ἐγκατστάσεις Μακρονήσου, ὃπου θα λάβει χώραν παράσταση ἀπό τους στρατευμένους νέους, πααρουσία τῆς τραγωδοῡ κας Μαρίκας Κοτοπούλη....  
     15 Μαΐου του 1949. Μεταφερόμαστε στην Μακρόνησο, εκεί που οι φαντάροι προετοιμάζονται για την παράσταση που θα δώσουν στο εκλεκτό κοινό τους. Ανάμεσα στους φαντάρους και ο κουνιάδος του Ευγένιου, ο Άγγελος, ο τραγικός Παναγιώτης Λεκές, ο αλφαμίτης  Αντρέας. Ήρωες που η πορεία τους θα μας ξετυλίξουν τις δεκαετίες που θα ακολουθήσουν στις επόμενες σελίδες. Δεκαετίες σκληρές και ρομαντικές, ζωώδεις αλλά και ανθρώπινες.

Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2017

Κλειδωμένο συρτάρι - Πασχαλία Τραυλού

    Στο «Κλειδωμένο συρτάρι» της, η Πασχαλία Τραυλού κατάφερε για άλλη μια φορά να με συνεπάρει στα συναισθήματα που η υπόθεση των ηρώων του βιβλίου της απέπνεαν με τις πράξεις και τους άψογα σκιαγραφημένους χαρακτήρες τους.  Συναισθήματα που ήταν διάσπαρτα στην κάθε λέξη, στην κάθε φράση κάνοντας το κείμενο ατμοσφαιρικό, συγκινητικό και νοσταλγικό.
  
      Μέσα στο κλειδωμένο συρτάρι του κεντρικού ήρωα, του Έκτορα Χρυσολωρά, φυλάσσονται αντικείμενα και γραπτά που συνθέτουν την οικογενειακή και προσωπική του ιστορία, μια ιστορία που θα μας συστήσει την αρχέγονη-γοητευτική Μάνη με τα ήθη και τα έθιμά της και κυρίως την βεντέτα της, την Αθήνα των Συνταγματαρχών με την λογοκρισία στην τέχνη και στην σκέψη καθώς και την τραγωδία της Κύπρου. Όλα αυτά θα παραμείνουν κλειδωμένα μέχρι την στιγμή που η αφηγήτρια, την οποία θα σας αφήσω να την ανακαλύψετε μόνη σας, θα ξεκλειδώσει και θα αφήσει να πάρουν μορφή στις 580 σελίδες του βιβλίου...
  
     «Πάνω κι από την αγάπη είναι το χρέος», λέει ο Στεφανής Χρυσολωράς, ο πατέρας του Έκτορα, η μάνα του, οι πρόγονοί του, ο κάθε Μανιάτης που είναι γαλουχημένος με την βεντέτα και τον γδικιωμό της. Για τον Έκτορα όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Διαφέρει από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, του τόπου του, καθώς πρόκειται για ένα ευαίσθητο παιδί που το μόνο που τον γοητεύει είναι τα γράμματα και η λογοτεχνία. Η βία, το αίμα και τα όπλα δεν είναι γι’ αυτόν, όπως χαρακτηριστικά λέει, όταν έρχεται τελικά και δική του σειρά να πάρει εκδίκηση για το ξεκλήρισμα της οικογένειας του. Όσο και να τον πιέζει με την στάση της η μάνα του, ο Έκτορας δεν μπορεί και δεν θέλει να σκοτώσει τον φονιά του αδερφού του, τον Μάρκο Μάντακα, τον φίλο και αδερφοποιητό του. Έτσι η μόνη λύση σ’ αυτή την μάχη της συνείδησης και του χρέους, της αγάπης και του καθήκοντος είναι η φυγή..... 
     Ο Έκτορας τότε θα αφήσει την Μάνη και την σταθερή στις απόψεις της μάνα του και θα καταλήξει στην Αθήνα έχοντας την πληγή της προδοσίας στην ψυχή του, μια πληγή που συχνά θα αιμορραγεί και θα τον συνοδεύει στις σπουδές του, στον έρωτά του για την Νιόβη -τι τραγική ηρωίδα.... Πόσο με πόνεσε...-, στον στρατό, στο κολαστήριο της οδός Μπουμπουλίνας και στον όλεθρο της Κύπρου... Θα τον συνοδεύει σε κάθε το βήμα...
     Είκοσι χρόνια μετά θα επιστρέψει στον τόπο του και θα λύσει με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο την βεντέτα προσφέροντάς μας ένα απρόσμενο τέλος...