Τι διαβάζει άραγε; - Το Βιβλίο στην Ζωγραφική

     Η σημερινή ανάρτηση είναι πολύ διαφορετική απ’ όσες μέχρι τώρα φιλοξενούνται σ’ αυτό το blog χωρίς βέβαια να χάσει το βιβλιοφιλικό ύφος των προηγούμενων αναρτήσεων, μιας και πάλι το βιβλίο θα πρωταγωνιστήσει!

     Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου το κεντημένο κάδρο της μαμάς στο τοίχο της τραπεζαρίας μού γεννούσε πάντα το ερώτημα : Τι διαβάζει άραγε; -ερώτηση που ακόμα και σήμερα την απευθύνω σε όλους όσους διαβάζουν με την προσμονή να αρχίσει ένας κύκλος λογοτεχνικής συζήτησης!- καθώς δεν απεικόνιζε άλλο από μια δεσποινίδα να κάθεται αναπαυτικά στην πολυθρόνα της και να διαβάζει το βιβλίο της. Ο πίνακας έχει τίτλο Young Girl Reading και είναι μια ελαιογραφία του 18ου αιώνα του Jean-Honoré Fragona !

     Σύμφωνα με το Wikipedia πρόκειται για πίνακα που απεικονίζει μια άγνωστη κοπέλα που φορά ένα κίτρινο λεμόνι φόρεμα με λευκό γιακά και μανσέτες και μωβ κορδέλες. Τα μαλλιά της είναι δεμένα σε σινιόν με μωβ κορδέλα. Απεικονίζεται σε προφίλ, να διαβάζει ένα μικρό βιβλίο που κρατά στο δεξί της χέρι με το κείμενο του βιβλίου να μην είναι ευανάγνωστο και να μην δίνεται υπόδειξη για το περιεχόμενο με την απορία μου, φυσικά, για το τι διαβάζει άραγε να μένει αναπάντητη ακόμα και σήμερα -υποθέτω πως κάτι κλασικό, ίσως Τζέιν Όστεν; Τέλος η φωτογραφία με ακτίνες Χ αποκάλυψε ότι ο καμβάς είχε αρχικά ένα διαφορετικό κεφάλι που κοιτούσε προς τον θεατή -καλύτερα που επέλεξε εν τέλει να την αποτυπώσει προφίλ, είναι προσηλωμένη στο βιβλίο της, σε ένα δικό της κόσμο!

Και έτσι το ''τι διαβάζει άραγε;'' μένει αναπάντητο...

Όπως και για το κορίτσι που διαβάζει στο πίνακα του Hermann von Kaulbach με τίτλο Before school!
Σίγουρα αγχωμένο ρίχνει μια τελευταία ματιά στο μάθημα της ημέρας, να είναι ανάγνωση, ορθογραφία ή μαθηματικά;

Το κορίτσι της στάχτης- Μένιος Σακελλαρόπουλος

     Το κορίτσι της στάχτης του Μένιου Σακελλαρόπουλου είναι η αληθινή ιστορία της Παρασκευούλας που 5 χρονών κοριτσάκι έζησε τη φρίκη του Ολοκαυτώματος των Καλαβρύτων από τους αιμοσταγείς Ναζί τον Δεκέμβριο του 1943. Ο συγγραφέας όταν συναντά σε μια παρουσίαση του βιβλίου του ΠΙΚΡΟ ΓΑΛΑ την 70χρονη Βίβιαν και ακούει την ιστορία της βρίσκει το θέμα του νέου του βιβλίου και καταθέτει στις σελίδες του μια συγκλονιστική ιστορία κοινωνικοιστορικού περιεχομένου γεμάτη συναισθήματα, ρεαλισμό και αντιπολεμικά μηνύματα.

     Η αφήγηση ξεκινά με την ηλικιωμένη Βίβιαν να βρίσκεται στο ανακαινισμένο πατρικό της στα Καλάβρυτα όπου και ανακαλύπτει στο υπόγειο του σπιτιού ένα αντικείμενο που θα την κάνει να γυρίσει για άλλη μια φορά νοητά πίσω στο Δεκέμβρη του 1943, τότε που η παράνοια του ναζισμού θέριζε κορμιά ποτίζοντας με αίμα τη γη των Καλαβρύτων.

‘’… έβαλε και το χέρι της στο τσουβάλι κι έβγαλε το κράνος με τρεμάμενα χέρια. Πλημμύρισε από συναισθήματα.

Το πιο μισητό κράνος που φόρεσε ποτέ στρατιώτης στην ιστορία της ανθρωπότητας. Υπήρξαν σκληροί στρατοί, αλλά τόσο βάρβαροι κι απάνθρωποι όσο αυτοί δεν ξαναπάτησαν το πόδι τους στη γη. Ούτε οι Ούννοι του Αττίλα δεν ήταν τέτοια αιμοβόρα κτήνη! Ή μήπως ήταν το ίδιο;

Κρατούσε ένα καλογυαλισμένο κράνος, απλώς σκονισμένο αλλά σε εξαιρετική κατάσταση έπειτα από τόσες δεκαετίες. Κι όπως το κρατούσε, το αίμα της πάγωσε ξανά. Πάνω αριστερά υπήρχε το σύμβολο των Ες Ες, της πιο φονικής μηχανής που πάτησε στη γη, έμπνευση του αιμοσταγούς Αδόλφου Χίτλερ όταν αποφυλακίστηκε μετά το αποτυχημένο πραξικόπημά του το 1923, αυτό που έμεινε στην Ιστορία ως το Πραξικόπημα της Μπιραρίας. Τότε τους είχε ονομάσει Schutzstaffel, δηλαδή ομάδα προστασίας, η επονομαζόμενη SS, που έφτασε να έχει περισσότερους από ένα εκατομμύριο άντρες κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου...’’ (σελ. 16-17)

Άγια Λευτεριά- Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη...

λαλεί πουλί πέφτει σπυρί και...

η Δόξα μελετά τα λαμπρά παλικάρια...

στο ενδοξότερον τούτο αλωνάκι...

ενώ στην κόμη της στεφάνι φορεί...

     Η τριλογία του Θοδωρή Παπαθεοδώρου για την Επανάσταση ολοκληρώνεται με το βιβλίο “Άγια Λευτεριά’’, στο οποίο οι ήρωες υμνούν και μάχονται για την Λευτεριά της πατρίδας αλλά και της ψυχής τους με πάθος, πίστη και ανιδιοτέλεια κόντρα στα τερτίπια των πολιτικάντηδων που οι προσωπικές τους βλέψεις οδήγησαν σε δύο αιματηρούς εμφυλίους (1824-1825) με τον Αγώνα να κινδυνεύει, ουκ ολίγες φορές, να χαθεί.

     Με κινηματογραφικό τρόπο, αναδρομικές, εγκιβωτισμένες αφηγήσεις, παραστατικότητα, ρεαλιστικούς διαλόγους και λυρισμό, ο συγγραφέας μας περνά μέσω των ηρώων του από γεγονότα και στιγμές που η Δόξα γράφει στα κιτάπια της υμνώντας τον ηρωισμό και την ιστορικότητα αυτών: Σφαγή της Χίου, καταστροφή των Ψαρών, ένδοξο Μεσολόγγι με την ηρωική του Έξοδο το 1826... Στιγμές φωτεινές που μάχονται μ’ αυτές τις βουτηγμένες στο σκοτάδι της προδοσίας και του αλληλοσπαραγμού. Έτσι οι Εμφύλιοι, το σπυρί του τόπου, το κυνήγι του Κολοκοτρώνη και η δίκη του Καραϊσκάκη, δε λείπουν δυστυχώς απ’ τις σελίδες Της.

     Βρισκόμαστε στο 1824, οι έριδες έχουν χωρίσει το κράτος που έχει στρέψει την προσοχή του στα εσωτερικά του θέματα υποτιμώντας την Υψηλή Πύλη που ανασυγκροτείται και στέλνει νέα, πολυάριθμα στρατεύματα για να καταπνίξει την Επανάσταση. Τα νησιά μένουν απροστάτευτα, τα κάστρα πέφτουν το ένα μετά το άλλο στα χέρια και πάλι των Οθωμανών.

     Μέσα σ’ αυτό το ιστορικό πλαίσιο, οι ήρωες των δυο προηγούμενων βιβλίων, η Αργυρώ, η Μαλαμή, ο Στέφανος, ο Νικόλας και η Δέσπω, ξετυλίγουν παράλληλα την δική τους πορεία με κάποιους απ’ αυτούς να δημιουργούν και να βρίσκουν το μερίδιο που τους αναλογεί στην αγάπη και στον έρωτα, ενώ, συγχρόνως, συμμετέχουν και αυτοί στα γεγονότα των τελευταίων χρόνων του Αγώνα. Ο Στέφανος βιώνει την καταστροφή των Ψαρών, ακούει, και μαζί του και εμείς, τη σπαρακτική αφήγηση της Μαρκέλλας που περιγράφει το βίωμα της σφαγής της Χίου, η Αργυρώ αντικρύζει τον καμένο και ερημωμένο εμφυλιακό Μοριά του 1824-1825, ο Νικόλας παρευρίσκεται στη δίκη του Καραϊσκάκη που κατηγορούνταν από τον υποκινητή της Μαυροκορδάτο για προδοσία, στέκεται στο πλευρό του Γέρου του Μοριά που η Διοίκηση κυνηγά να τον σκοτώσει ενώ η Δέσπω βρίσκεται στο Μεσολόγγι που ο Κιουταχή όλο και σφίγγει το κλοιό της πολιορκίας του και όλοι μαζί οδεύουν προς την λαμπρή Έξοδο: Φως δυνατό μαζί με το μπουμπουνητό της έκρηξης, αστραποβολάει ο νυχτερινός ουρανός, φωταψία γερή απάνω απ’ την πόλη, απ΄την μεριά του Άγιου Σπυρίδωνα και των Καψαλαίικων, σπίθες και ψυχές σκαρφαλώνουν ψηλά και λαμποκοπούν σαν πεφταστέρια, ο γερο- Καψάλης, η Μαλαμή, δεκάδες άλλοι μαζί τους, όλοι πετούν πια λεύτερα καταπώς το θέλησαν. (σελ. 549)

Νίκη- Χρήστος Χωμενίδης

‘’Τώρα που είμαι νεκρή, σαβανωμένη μες στο φέρετρο, ντυμένη με το καλό μου λευκό φόρεμα, τώρα που βρίσκομαι στο ψυγείο του νεκροθαλάμου και περιμένω να ξημερώσει η μέρα της κηδείας μου, τώρα που έχω πάρει την άγουσα για τον τόπο όπου δεν υπάρχει - όπως λένε- οδύνη, λύπη και στεναγμός, τώρα νιώθω πιο ελεύθερη από ποτέ. Ελεύθερη να τριγυρίσω τα εβδομήντα χρόνια της ζωής μου. Να πάω μπρος και πίσω, να σταθώ σε γεγονότα- σταθμούς, κρίσιμες αποφάσεις που πήρα εγώ ή που έλαβαν άλλοι για μένα, να τα αντικρίσω όλα σφαιρικά και πεντακάθαρα’’ (σελ.13)

     Αυτή είναι η Νίκη του Χρήστου Χωμενίδη, η ηρωίδα του ομότιτλου βιβλίου του που όπως αναφέρει ο συγγραφέας στο εισαγωγικό του σημείωμα πρόκειται για την μητέρα του, η οποία παίρνει μορφή στα χέρια του, γίνεται πνεύμα, αερικό και μας αφηγείται την ιστορία ζωής της σε α' πρόσωπο γυρίζοντας μας πίσω στην Ελλάδα της Κατοχής, των Δεκεμβριανών, του Εμφυλίου, των εξόριστων και της βαθιάς παρανομίας.

     Ο συγγραφέας παίρνει τα νήματα από το κουβάρι της μυθοπλασίας και από αυτό της ιστορικής ακρίβειας και τα ενώνει με τρόπο έντεχνο δημιουργώντας μια αφήγηση που μας παρασύρει με ύφος κινηματογραφικό τόσο στην ιστορία της Νίκης όσο και σ' αυτή της Ελλάδας ξεκινώντας από την Μικρασιατική Καταστροφή και φτάνοντας στην δεκαετία του '50.

Άγιες Ψυχές- Θοδωρής Παπαθεοδώρου

     Μετά το καθηλωτικό Άγιο Αίμα, οι Άγιες Ψυχές, το δεύτερο δηλαδή μέρος της τριλογίας του Θοδωρή Παπαθεοδώρου με θέμα την Ελληνική Επανάσταση, μας παρασέρνει με μεγαλύτερη ορμή στην ανάγνωση καθώς φωτίζει τα κακοτράχαλα μα συγχρόνως ένδοξα επαναστατημένα, πλέον, μονοπάτια της πατρίδας μας με την αφήγηση να στήνει το χώρο επιδέξια και να μεταφέρει τον αναγνώστη σε γεγονότα και ατμόσφαιρα βγαλμένη από την ίδια την Ιστορία, την Ιστορία μας.

     Στις Άγιες Ψυχές, λοιπόν, η Επανάσταση έχει κηρυχθεί, ο τόπος φλέγεται. Βρισκόμαστε στους πρώτους μήνες του 1821, καπεταναίοι, ήρωες και ο απλός λαός, ο καταπιεσμένος εδώ και αιώνες λαός, σηκώνουν το ανάστημά τους και με τα πενιχρά τους μέσα στέκουν για χάρη της Λευτεριάς, της Δικαιοσύνης και της Ισότητας, μπρος σε μια από τις πιο ισχυρές πολεμικές μηχανές της εποχής. Εγκαταλείπουν το εγώ και τα συμφέροντα -τουλάχιστον η πλειοψηφία γιατί πάντα θα υπάρχουν ραδιούργοι, πάντα θα υπάρχουν Εφιάλτες ...- και δίνονται σώμα και ψυχή στον Αγώνα, ξεπερνούν τις αδυναμίες, θυσιάζονται για την αναστήλωση της πατρίδας. Και είναι η θυσία αυτή που κάνει άγια την ψυχή τους.

     Μακεδονία, Τριπολιτσά, Ψαρά, Μεσολόγγι, Μοριάς, τόποι που πάλλονται υπό τις ιαχές του ξεσηκωμού.

Το δικό μου top βιβλίων για το 2021 !

Λεύκωμα 

(με θέμα το βιβλίο!)

Ψευδώνυμο: Mary Poppins (μ' αρέσει η ιπτάμενη ομπρέλα της!)

✔Ερώτηση 1η:

Τι εστί βιβλίο;

- Το βιβλίο είναι ταξίδι! Όνειρα και ελπίδα! Μέσα στις σελίδες του ένας νέος κόσμος φιλοξενείται, εξελίσσεται και εκπέμπει φως, συναισθήματα και μηνύματα ικανά να αλλάξουν την κοσμοθεωρία του αναγνώστη!

✔Ερώτηση 2η:

Τι σου προσφέρει το βιβλίο;

- Ακονίζει το πνεύμα μα και την ψυχή μου!

✔Ερώτηση 3η:

Αγαπημένος βιβλιοφιλικός χώρος;

- Μα φυσικά μια βιβλιοθήκη -για την ακρίβεια η δανειστική βιβλιοθήκη Εξαμιλίων- , ένα βιβλιοπωλείο!

✔Ερώτηση 4η:

Αγαπημένο βιβλιοφιλικό blog ;

- Μα τι ερώτηση! Οι ΒιβλιοΑναφορές, φυσικά!

Χριστουγεννιάτικη Ιστορία- Charles Dickens

  Χριστούγεννα χωρίς Charles Dickens και τον διάσημο ήρωά του, τον Εμπενιζέρ Σκρούτζ που τον συναντάμε στο διήγημα Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, δεν γίνονται. Το διήγημα γράφτηκε και εκδόθηκε το μακρινό 1843 με τις πωλήσεις μάλιστα να φτάνουν την πρώτη κιόλας εβδομάδα τις 6.000 και ακόμα και σήμερα το γεμάτο μηνύματα για την ουσία της ζωής, χιούμορ, φαντασία μα και χριστουγεννιάτικη μαγεία κείμενο συνεχίζει να προκαλεί το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού με τις αμέτρητες επανεκδόσεις καθώς και των δημιουργών μιας και θεατρικές παραστάσεις όπως και ταινίες εμπνέονται από την Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Dickens.

     Η ιστορία γνωστή. Ο Σκρούτζ είναι ένα τσιγκούνης επιχειρηματίας στο Λονδίνο του 19ου αιώνα. Στρυφνός, χωρίς ίχνος συναισθήματος. Ο κόσμος του όλος το χρήμα. Η αλληλεγγύη, η προσφορά και η ενσυναίσθηση είναι άγνωστοι ορισμοί για αυτόν. Και, φυσικά, απεχθάνεται τα Χριστούγεννα καθώς, κατά την γνώμη του πάντα, τα Χριστούγεννα είναι χάσιμο χρόνου.

     Μια παραμονή Χριστουγέννων όμως, ο Σκρούτζ δέχεται την επίσκεψη ενός φαντάσματος, ο φίλος και συνεργάτης του, που εν ζωή ήταν το ίδιο τσιγκούνης όπως ο Σκρουτζ, έρχεται για να τον προειδοποιήσει:

Το φάντασμα του Μάρλεϊ κάθισε στην αγαπημένη του πολυθρόνα. Ὁ Σκρούτζ, που κόντευε να λιποθυμήσει από το φόβο του, τον ρώτησε ικετευτικά: «Τζακ, πες μου, τι θέλεις;».

«Βλέπεις αυτές τις αλυσίδες;» τον ρώτησε το φάντασμα. «Κάθε κρίκος τους αντιπροσωπεύει και μία άσχημη κουβέντα της ζωής μου. Όσο για τα βαριά χρηματοκιβώτια που σέρνω; Είναι τα πλούτη που συγκέντρωσα και δεν τα χρησιμοποίησα σωστά. Όλα αυτά θέλω να τα σκεφτείς σοβαρά και να δεις και τη δική σου ζωή αλλιώς, Σκρούτζ!». Τὸ φάντασμα σώπασε για λίγο κι ὕστερα συνέχισε: « Ήρθα να σε προειδοποιήσω. Έχεις ακόμη μια ευκαιρία να γλιτώσεις από τη δική μου μοίρα, θα έρθουν τρία πνεύματα. Το πρώτο θα σε επισκεφθεί απόψε, στη μία μετά τα μεσάνυχτα. Το δεύτερο αύριο, την ίδια ώρα. Και το τρίτο μεθαύριο, μόλις χτυπήσει το ρολόι δώδεκα. Αυτή είναι ἡ τελευταία σου ελπίδα!..».