Οι ελαιώνες του Βερολίνου-Ιφιγένεια Βουρδούνη

     Στους ελαιώνες του Βερολίνου ο εφτάχρονος Αργύρης, ο αφηγητής του βιβλίου της Ιφιγένειας Βουρδούνη, μας εξιστορεί με τρόπο μεταδοτικό και καθηλωτικό την ιστορία της οικογένειάς του, μια ιστορία που μας περνά μέσα από την δίνη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και του Ναζισμού καθώς και απ’τον όλεθρο της ζήλιας και της παράνοιας του αδερφού του, του Άρη, από το πάθος και τον έρωτα της Ασπασίας με τον αξιωματικό των Ες Ες, Αλόις, και γενικότερα μέσα από καταστάσεις που είναι απόρροια του εσώτερου κόσμου του κάθε ήρωα. 

     Η ιστορία ξεκινά την 1η Νοέμβρη του 1940, την στιγμή δηλαδή που η Κέρκυρα σφυροκοπείται από τους βομβαρδισμούς των Ιταλών κατακτητών. Όλοι στο νησί τρέχουν να καλυφθούν από τον αδηφάγο θάνατο, ανάμεσα σ’αυτούς και η οικογένεια του Αργύρη. 

     Ο Ιάκωβος, ο πατέρας της οικογένειας, μαζί με την μεγάλη κόρη του, την Ασπασία, βρίσκονται στο νοσοκομείο του νησιού όντες γιατροί στο επάγγελμα, όταν η Θεοδώρα βγαίνει πανικόβλητη στα καντούνια της Κέρκυρας για να βρει το μόνο από τα παιδιά της, που δεν βρίσκεται κάτω από τις προστατευτικές της φτερούγες, τον μεγάλο της γιο, τον Άρη, που ακόμα και εκείνη την κρίσιμη στιγμή επιλέγει να δείξει τον σκληρό και άπονο χαρακτήρα του. Σαν άλλος θεός του πολέμου θα κηρύξει ή μάλλον θα ενισχύσει τον πόλεμο με την οικογένειά του και θα βάλει τα μέλη της σε μια νέα δίνη όμοια –αν όχι ανώτερη- μ’αυτή του πολέμου που κήρυξε το Γ’Ράιχ στην ανθρωπότητα.

     Η ταπεινή καταγωγή της Θεοδώρας ήταν αυτή που πάντα μεγάλωνε το μένος του Άρη για την οικογένειά του και θα είναι αυτή που μπρος στην απάνθρωπη κοσμοθεωρία των ναζιστών θα αναγκάσει τον Ιάκωβο, προκειμένου να προστατεύσει τα παιδιά του, να πάρει κάποιες αποφάσεις που οι συνέπειες θα πλήξουν το κάθε μέλος ανεπανόρθωτα. Η Ασπασία θα σταλεί στο Βερολίνο κοντά στον αδερφικό φίλο του Ιάκωβου, τον Μαξ, όπου μαζί του θα πολεμήσει τον ναζισμό προσπαθώντας  να σώσει Εβραιόπουλα που προορίζονταν για τα στρατόπεδα συγκεντρώσεων, θα γνωρίσει το πάθος αλλά και την προδοσία στο πρόσωπο του Αλόις για τον οποίο θα συγκρουστεί με τον ίδιο της τον εαυτό και τις αρχές της. Τα δίδυμα αδέρφια, ο Σάββας και ο Βαλάντης, ακολουθούν το δρόμο της λευτεριάς, το δρόμο της Αντίστασης και ο Άρης κόντρα σ’ όλα και σ’ όλους θα μπει στη στράτα του εχθρού, με την δύναμη του οποίου θα βρει την ευκαιρία να τιμωρήσει τους ανθρώπους που η αλαζονεία του τους έχει κατατάξει στους πλέον μισητούς αντιπάλους του. Ο Αργύρης τότε θα τραβήξει το νήμα της διήγησής του και θα μας συνεπάρει σε μια καθηλωτική ιστορία με φόντο την ναζιστική Ευρώπη και τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως...

Συζητώντας με την συγγραφέα Βασιλική Τσούνη!

     Η συγγραφέας Βασιλική Τσούνη απαντά στο ερωτηματολόγιο των ΒιβλιοΑναφορών και μέσα από τις περιληπτικές απαντήσεις της μας παρουσιάζει, μεταξύ άλλων, τις «Νύμφες της Εροιβιάς», το νέο της βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΑΤΙ. Την ευχαριστώ θερμά που παρά το γεμάτο πρόγραμμά της λόγω των πρώτων παρουσιάσεων του βιβλίου της κατάφερε να ξεκλέψει τον απαιτούμενο χρόνο ώστε να πραγματοποιηθεί η παρούσα συνέντευξη! Για το blog και για εμένα προσωπικά είναι μέγιστη τιμή!

     Διαβάστε λοιπόν την συνέντευξη κι ελάτε λίγο πιο κοντά στο έργο και στην προσωπικότητα της συγγραφέως Βασιλικής Τσούνη!

1. Από τις 3 Απριλίου το δεύτερο βιβλίο σας, το «Οι νύμφες της Εροιβιάς» θα αποκτήσει μια θέση στις προθήκες των βιβλιοπωλείων! Αφού σας ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο, θα σας ζητήσω να μας το παρουσιάσετε με τον δικό σας μοναδικό τρόπο.

Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για την τιμή και την τόση χαρά για ετούτη την συνέντευξη μα και για τις ευχές σου. Αισθάνομαι τόσο χαρούμενη που εδώ και λίγες μέρες, το νέο μου βιβλίο, οι Νύμφες της Εροιβιάς κυκλοφόρησαν  από τις εκδόσεις Μάτι και πλέον βρίσκεται σε κάθε βιβλιοπωλείο. 

Είναι ένα βιβλίο που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και παίρνει μέρος στον τόπο καταγωγής μου. Τρεις εποχές, τρεις έρωτες, τρεις γυναίκες ανοίγουν το σεντούκι με τα μυστικά και ένας τραγικός και τόσο δυνατός χείμαρρος μας παρασέρνει στα σταυροδρόμια των ψυχών τους. Μια ιστορία που ξεκινά το 1943 στην παλιά Πόλη και στο Εβραϊκό γκέτο, συνεχίζει στην πανέμορφη Μυροδάφνη το 1960 και τελειώνει στα Ιωάννινα το 2014. Ένα μυθιστόρημα με κυρίαρχο φόντο την λίμνη Παμβώτιδα και το Κάστρο.

2. Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό σας την υπόθεση του νέου σας βιβλίου;

Ένα άσχημος γεγονός που συνέβηκε στην ζωή μου εδώ και τέσσερα χρόνια περίπου. Ο θάνατος ενός αγαπημένου μου ανθρώπου που είναι βέβαια και ένας από τους ήρωες του βιβλίου μου. Με βάση αυτό και έπειτα από πολλές συζητήσεις και εκμυστηρεύσεις οικείων προσώπων, δημιουργηθήκαν οι Νύμφες της Εροιβιάς.

3. Ποιος από τους ήρωες του νέου σας βιβλίου είναι ο αγαπημένος σας; Ποιος σας ταλαιπώρησε να τον αποτυπώσετε στο χαρτί; Και ποιος σας έκανε να κλάψετε μαζί του;

Οι δρόμοι της καταιγίδας #1 ΘΥΣΙΑ - Άννα Γαλανού

     Στη «Θυσία» της Άννας Γαλανού, στο πρώτο βιβλίο της τριλογίας της με τίτλο «Οι δρόμοι της καταιγίδας», οι αναγνώστες ξεναγούνται στον 16ο αιώνα και στην ενετοκρατούμενη Κρήτη. Η Ρούσα, η κεντρική ηρωίδα του εξαιρετικού ιστορικού αυτού μυθιστορήματος, μέσα απ’ την περιπετειώδη ιστορία της μας μεταφέρει στον Χάνδακα των Ενετών, στον σκληρό κόσμο των πειρατών που κουρσεύουν τις ακτές της Μεσογείου, στην Θράκη των Οθωμανών και στην Πόλη, σε τόπους δηλαδή που η θυσία της θα συνδεθεί σιγά σιγά και θα πραγματοποιηθεί εν τέλει με τον πλέον καθηλωτικό τρόπο.

     Η Ρούσα, η κόρη του άρχοντα Μανουήλ Βενιέρη, μεγαλώνει στον Χάνδακα του 1551. Όλα, μέχρι εκείνη την χρονική στιγμή, κυλούσαν ήρεμα στην ζωή της καθώς απολάμβανε την άνετη ζωή που της προσέφερε ο κύρης της: ευμάρεια, αγάπη και ασφάλεια από τους γονείς, φροντίδα από την Ερασμία, την νενέ της, καθώς και μόρφωση και συμβουλές από την αξιοσέβαστη μοναχή Θεονύμφη. Η φτώχεια, η σκληράδα των Ενετών προς σ’όσους δεν αποδέχονται την κυριαρχία τους και επαναστατούν αλλά και η βαρβαρότητα των πειρατών που δρουν στις ακτές της Μεσογείου δεν είχαν θέση στον προστατευμένο κόσμο της αρχοντοπούλας Ρούσας Βενιέρη. 

     Το 1551 όμως η ζωή της θα αλλάξει άρδην. Οι κινήσεις του κύρης της που ετοίμαζε επανάσταση κατά της άδικης ενετικής διοίκησης προδίδονται και ο ίδιος συλλαμβάνετε και καταδικάζετε σε θάνατο με την κατηγορία του προδότη. Τότε η Ρούσα και η μητέρα της Φαίδρα θα βρεθούν ανάμεσα σε ένα δίλλημα: να αποκηρύξουν τον σύζυγο και πατέρα αντίστοιχα ώστε να συνεχίσουν τις ζωές τους στην Κρήτη ή αν αρνηθούν να ακολουθήσουν τον δρόμο της εξορίας; Η μητέρα της ακολουθεί τον άντρα της στον θάνατο και η Ρούσα χωρίς δεύτερη σκέψη μπαίνει στην στράτα της εξορίας, άλλωστε δεν την κρατά τίποτα στην Κρήτη. Λίγο πριν μπει στην γαλέρα που θα την εξορίσει στο άγονο νησί της Άνδρου η μοναχή Θεόνυμφη θα της μιλήσει για τους κινδύνους του έξω κόσμου και θα την προμηθεύσει με υλικά που θα την βοηθήσουν στην μεταμφίεση της. Το όμορφο ροδαλό και αλαβάστρινο πρόσωπο της δεν πρέπει να γίνει αντιληπτό από κανέναν. Οι πομάδες θα γίνουν ένα με την εμφάνισή της και θα είναι αυτές που θα την σώσουν από τα χειρότερα.   

     Όταν θα στοιβάζεται στο σκοτεινό και γεμάτο απ’τις μυρωδιές του θανάτου αμπάρι, η Ρούσα θα ορκιστεί πως κάποτε θα επιστρέψει στην πατρίδα της και θα εκδικηθεί τον προδότη του πατέρα της αγνοώντας πως αυτό το ενετικό σκαρί την οδηγεί στα χέρια των πειρατών, στα σκλαβοπάζαρα της Πόλης, στο ρόλο της δούλας στο καραβανσαράι του Ρουστέμ πασά στην οθωμανοκρατούμενη Θράκη... στη νέα της ζωή με τον Σεκίρ...

Το κορίτσι με το κόκκινο παλτό-Roma Ligocka

     Κάποιοι άνθρωποι όταν το παρελθόν τους είναι διανθισμένο με σκληρές και επίπονες αναμνήσεις, επιλέγουν να το κρύψουν στο ποιο σκοτεινό σημείο της ψυχής τους απαγορεύοντας σε εκείνο το κομμάτι να έρθει στην επιφάνεια της μνήμης τους προκειμένου να μην πληγωθούν γι’ άλλη μια φορά, προκειμένου να μην λειτουργήσει σαν τροχοπέδη στο παρόν και στις μελλοντικές του ενέργειες.

     Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και η Ρόμα Λίγκοτσκα, η συγγραφέας του αυτοβιογραφικού βιβλίου «Το κορίτσι με το κόκκινο παλτό», η οποία πάντα έτρεχε μακριά από την παιδική της ηλικία, πάντα έτρεχε μακριά από τις πικρές θύμησες. Το 1994 όμως ‘’Η λίστα του Σίντλερ’’, η ταινία του Σπίλμπεργκ, θα την σοκάρει καθώς σε κάθε ρόλο θα δει αγαπημένα πρόσωπα της οικογένειας της και θα ‘ναι αυτή που τελικά θα την βάλει στην διαδικασία να βγάλει από την σκοτεινή γωνιά της ψυχής της το παρελθόν. Το πλάνο που δείχνει ένα μικρό κοριτσάκι που φορά ένα κόκκινο παλτό είναι η ίδια, είναι αυτή που βρίσκεται ακόμη στην σκοτεινή γωνιά του είναι της περιμένοντας πότε η ενήλικη γυναίκα θα την βγάλει ξανά στο φως, πότε θα την αποδεχθεί...

     Αφού ακούσει την συμβουλή της γιαγιάς της που την επισκέπτεται στον ύπνο: Ξέρεις τι λέγαμε τότε στο γκέτο; λέει τότε σιγανά. ‘’Μην κοιτάς. Μη γυρίζεις το κεφάλι. Μη το σκέφτεσαι...’’

Ναι, το ξέρω καλά.

‘’Τώρα όμως είναι ο καιρός’’ ψιθυρίζει. ‘’Κοίτα. Γύρισε το κεφάλι. Σκέψου το. Διηγήσου...’’ (σελ. 335) θα αρχίσει την διήγηση, μια διήγηση που θα μας πάει στο γκέτο της Κρακοβίας εκεί όπου χιλιάδες Εβραίοι, ανάμεσα σ’ αυτούς και η τετράχρονη Ρόμα και η οικογένειά της, θα βιώσουν την παράνοια του Ναζισμού, το Ολοκαύτωμα και τον ξεπεσμό του ανθρώπινου είδους...

     «Το κορίτσι με το κόκκινο παλτό» της Ρόμα Λίγκοτσκα είναι ένα βιβλίο που πρέπει κάθε αναγνώστης να το διαβάσει. Σοκάρει με την θεματολογία και την γραφή του. Διαβάστε το! Θα το κουβαλάτε για καιρό στο μυαλό σας...

Βαθμολογία 5/5

Στοιχεία Βιβλίου:

Τίτλος: Το κορίτσι με το κόκκινο παλτό

Συγγραφέας: Ρόμα Λίγκοτσκα

Μετάφραση: Πόλα Φίλια

Εκδ.: Εμπειρία Εκδοτική

Ημερ.Εκδ.: 2002 για την ελληνική γλώσσα

Σελ.: 335

Πορφυρό Ποτάμι - Σόφη Θεοδωρίδου

     «Πορφυρό ποτάμι», το νέο βιβλίο της Σόφης Θεοδωρίδου στο οποίο οι ήρωές του μας μεταφέρουν στα πορφυρά μονοπάτια της Καππαδοκίας και της Ιστορίας του 20ου αιώνα, μας μεταφέρουν στις αρχέγονες πατρίδες ζωντανεύοντας μέσα από τις παραστατικότατες περιγραφές της συγγραφέως τις κοινωνίες, τις σχέσεις, τα ήθη και τα έθιμα που μοιράζονταν οι Ρωμιοί και οι Τούρκοι της Ανατολής.

  Η ιστορία του αρχίζει να ξεδιπλώνεται σε έναν οικισμό τοποθετημένο δίπλα στις όχθες του μεγαλύτερου ποταμού της Καππαδοκίας, του ποταμού Αλύ, το 1902, την χρονιά δηλαδή που γεννιέται η Νιόβη, το τρίτο παιδί του Δημητρού του καϊκτσή και της Φεβρωνίας. Την στιγμή που η Νιόβη θα ‘ρθει στον κόσμο το ποτάμι θα αποκαλύψει στον Δημητρό την μοίρα της κόρης του καθώς με έναν τρόπο μεταφυσικό τα νερά του θα βαφτούν πορφυρά προμηνύοντας έτσι τα μελλούμενα για το νεογέννητο αλλά και για την Ανατολή των Ρωμιών. 

      Η Νιόβη λοιπόν θα γεννηθεί ασθενική κι όλοι τότε θα πιστέψουν πως δεν θα κατορθώσει να κρατηθεί στην ζωή, έχουν άλλωστε για τρανταχτή απόδειξη τον οιωνό που φανερώθηκε στον ίδιο τον πατέρα της. Οι συγχωριανοί της τής κολλούν το παρωνύμιο κιρκ παστί (ατροφικό, μελλοθάνατο) και την αντιμετωπίζουν ως κάτι εφήμερο. Ακόμα και η μάνα της, η ρεαλίστρια Φεβρωνία, παραιτείται από την όποια προσπάθεια και περιμένει το τέλος.

       Το ποτάμι δίπλα τους κυλά μεταφέροντας στα νερά του τις φουρτούνες της Ιστορίας, μιας Ιστορίας που οι πόλεμοι και η αρμονική συμβίωση των δύο λαών συγκρούονται ανελλιπώς για το ποια κατάσταση θα βγει στην επιφάνειά του... Οι μέρες της Νιόβης κυλούν κι αυτές όπως και του ποταμού... άλλοτε ζωηρά και με αισιοδοξία και άλλοτε νωχελικά γεμάτα αγωνία για το αβέβαιο μέλλον... Η ασθενική της φύση δεν την εγκαταλείπει ποτέ και ενώ για άλλους μπορεί να λειτουργούσε ως τροχοπέδη για την ίδια είναι το μέσο που της προσφέρει πολλά προνόμια, προνόμια που για μια γυναίκα της εποχής είναι αδιανόητα. Ένα από αυτά είναι και το να παρακολουθήσει τα μαθήματα που διεξάγονται στην εκκλησία του χωριού. Σε πείσμα λοιπόν όσων πίστευαν στον χαμό της η Νιόβη ζει! Ονειρεύεται! Βιώνει την παιδική αγάπη στο πρόσωπο του Φιλίπ! 

       Και ο καιρός περνά... και τα νερά ανακατεύονται... και η ηρεμία χάνεται... Η Νιόβη το 1914 αρρωσταίνει βαριά. Όλα δείχνουν πως ο οιωνός θα βγει τελικά αληθινός. Ένα νέο όμως σημάδι θα βγάλει από τον λήθαργο τον Δημητρό, τον μόνο που πιστεύει στην δύναμη της κόρης του, και θα τον βάλει στην διαδικασία να κάνει την ύστατη και υπεράνθρωπη για την εποχή προσπάθεια να την σώσει. Την μεταφέρει στην Καισάρεια και την αποθέτει στα χέρια του γιατρού Εμόν όπου και θα κάνει τα πάντα για να την βγάλει από την μέγγενη του θανάτου. Το ποτάμι της Ιστορίας κυλλά και στην επιφάνειά του θα βγει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος... έως το 1950 που θα φτάσει η διήγηση την επιφάνειά του θα καταλάβει πότε η νηνεμία και πότε η αντάρα της Καταστροφής, της Ανταλλαγής, της αδυσώπητης Μοίρας...

Το άγαλμα που κρύωνε-Χρίστος Μπουλώτης

     Ένα μικρό άγαλμα, το οποίο βρίσκεται στην κεντρική αίθουσα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου των Αθηνών, κρυώνει από νοσταλγία. Το όνομα του ‘’Προσφυγάκι’’, όνομα που του έδωσε η διευθύντρια του Μουσείου Σέμνη Καρούζου το 1922, την χρονιά δηλαδή που έφτασε στην Αθήνα μαζί με τους υπόλοιπους πρόσφυγες της Μικρασιατικής γης.  Το προσφυγάκι στεναχωριέται, νιώθει μοναξιά και νοσταλγεί. Νοσταλγεί την πατρίδα του, νοσταλγεί τις ακρογιαλιές της, νοσταλγεί τις μυρωδιές της, νοσταλγεί το χώμα της, νοσταλγεί τη Σμύρνη. Η κάπα που τον τυλίγει και η ζεστή γούνα κι ανάσα του κουταβιού που κρατά στην αγκαλιά του δεν αρκούν για να ζεστάνουν την ψυχή του. Θέλει με κάποιο τρόπο να γυρίσει πίσω, έστω και για μια μέρα. 

     Η σχέση που θα αναπτύξει με την καθαρίστρια του Μουσείου, την κυρία Γαλάτεια, και τον γιο του νυχτοφύλακα, τον Λάμπη,  θα αλλάξουν το κλίμα για το μικρό μας αγαλματάκι. Η συντροφικότητα και το παιχνίδι που του προσφέρουν οι δυο νέοι φίλοι του τον ευχαριστούν ως ένα βέβαια σημείο καθώς το μεγάλο όνειρο της επιστροφής δεν τον εγκαταλείπει ποτέ. 

     Με ένα παραμυθένιο τρόπο το προσφυγάκι και οι νέοι του φίλοι θα κατορθώσουν να μεταφερθούν στα πατρογονικά μέρη και θα γευτούν για κάποιες ώρες τις ομορφιές που πάντα αιχμαλωτίζονται στους γενέθλιους τόπους της κάθε ύπαρξης...

     «Το άγαλμα που κρύωνε» του Χρίστου Μπουλώτη έχει κερδίσει το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου και είναι ένα πολύ καλό βιβλίο στο οποίο ο συγγραφέας μας συστήνει το «Προσφυγάκι», το άγαλμα δηλαδή που εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο των Αθηνών ενώ παράλληλα μας μιλά για την δύναμη της φιλίας, την πίστη στο όνειρο καθώς και για τον πόνο της προσφυγιάς. 

     Η εικονογράφηση του ήταν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ!

     Διαβάστε το...!

Βαθμολογία 5/5

Βιογραφία Συγγραφέως

Ο συγγραφέας μας μιλά για το βιβλίο του!

Στοιχεία Βιβλίου: 

Τίτλος: Το άγαλμα που κρύωνε

Συγγραφέας: Χρίστος Μπουλώτης

Εικονογράφος : Φωτεινή Στεφανίδη

Εκδ.: Πατάκη

Ημερ. Εκδ.: Απρίλης 1999

Σελ.: 32

Βραβείο: ΚΡΑΤΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ

ΒΡΑΒΕΙΟ Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου - Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ

ΒΡΑΒΕΙΟ Λογοτεχνικού περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ

Σάσενκα-Simon Montefiore

     Το «Σάσενκα» του Simon Montefiore είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο ιστορικού περιεχομένου στις σελίδες του οποίου η ιστορία ζωής της ηρωίδας του και της οικογενείας της μας μεταφέρει στα ταραγμένα χρόνια της Ρωσίας των Τσάρων και των μπολσεβίκων, του Στάλιν και των μυστικών υπηρεσιών, μας μεταφέρει στα ταραγμένα χρόνια του 20ου αιώνα.

     Η Σάσενκα, όταν το 1916 η Ρωσία βράζει στον μπολσεβικισμό και στην Επανάσταση, παρά την αριστοκρατική της καταγωγή, μιας και είναι γόνος τραπεζίτη, ακολουθεί το ρεύμα της εποχής και γίνετε μια γνήσια μπολσεβίκα. Αν και μόλις δεκαεφτά χρονών, μυείτε από τον θείο της Μέντελ στο Κόμμα, για χάρη του οποίου κουβαλά όπλα, μεταφέρει μηνύματα προσεγγίζει πράκτορες του εχθρού.

     Όλα αυτά στο πρώτο κεφάλαιο γιατί σ’ αυτό που ακολουθεί θα συναντήσουμε την Σάσενκα το 1939, μια ολόκληρη εικοσαετία μετά, κατά την διάρκεια της οποίας η ηρωίδα μας παντρεύεται με τον Βάνια, μεγαλοστέλεχο του Κόμματος και της μυστικής του υπηρεσίας, αποκτά δυο παιδιά ενώ αποτελεί υπόδειγμα συζύγου, μητέρας και εργοδότριας, μιας και είναι διευθύντρια-συντάκτρια γυναικείου περιοδικού, στην Κουμουνιστική Ρωσία. Χαίρει την εκτίμηση των πάντων, ακόμα και του ίδιου του Στάλιν...

     Η ζωή της όμως θα αλλάξει άρδην μόλις γνωρίσει τον συγγραφέα Μπένια, η σχέση της με τον οποίο θα την φέρει πρόσωπο με πρόσωπο με την κρεατομηχανή του Στάλιν. Τα ίχνη της Σάσενκα και της οικογένειά της θα χαθούν στο πέρασμα των χρόνων, θα χαθούν στο πέρασμα της σαρωτικής Ιστορίας...

     Πενήντα χρόνια μετά η φοιτήτρια Ιστορίας Κατίνκα θα κληθεί να ακολουθήσει αυτά τα ίχνη και να μας δώσει την ολοκληρωμένη ιστορία της Σάσενκα, αφού πρώτα μας πάρει από τα χέρι και μας βουτήξει στα άδυτα του σταλινικού καθεστώτος...

    Ένα αξιόλογο ιστορικό μυθιστόρημα, με γραφή και περιγραφές που σε μεταφέρουν σε μια εποχή τόσο σκληρή, τόσο παράλογη. Είναι γραμμένο με κινηματογραφικό τρόπο ενώ η υπόθεσή του δεν σου δίνεται εύκολα, την ανακαλύπτουμε  σιγά σιγά μαζί με την Κάτινκα.