Ο Γερμανός γιατρός-Σόφη Θεοδωρίδου

    Στο «Γερμανό γιατρό» η αγαπημένη συγγραφέας Σόφη Θεοδωρίδου εμπνέεται, όπως αναφέρει στο εισαγωγικό σημείωμα της, από την ζωή και το έργο του Γερμανού γιατρού Χάνς Λέμπερ και γράφει ένα ιστορικό μυθιστόρημα το οποίο όμως απέχει κατά πολύ από τα κλισέ ιστορικά μυθιστορήματα καθώς στις σελίδες του επιλέγει να εστιάσει, όχι μόνο στα ιστορικά γεγονότα και στις συνθήκες που επικρατούσαν στην κατεχόμενη Ελλάδα, αλλά στο φως που, μέσα στο ζόφο του πολέμου, εκπέμπει ο ανθρωπισμός, η προσφορά και η ανιδιοτέλεια που φέρει ο άνθρωπος, χαρακτηριστικά που εδώ εντείνονται, συγκινούν και αγγίζουν καθώς πρεσβεύονται και εφαρμόζονται από εναν άνθρωπο που βρισκόταν από την πλευρά των κατακτητών. 

     Ο Χανς Λέμπερ, πρόσωπο υπαρκτό -πόσο παρήγορο!- ήταν επίατρος του γερμανικού ναυτικού και οι ανάγκες του πολέμου τον έστειλαν στην κατεχόμενη Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Μήλο. Στο νησί ακόμα και σήμερα μιλούν για αυτόν χαρακτηρίζοντάς τον «ο καλός γιατρός» καθώς τα χρόνια που βρισκόταν στη Μήλο, αν και ερχόμενος ως ‘’κατακτητής’’, εφάρμοσε τον όρκο του Ιπποκράτη ακόμα και στους ντόπιους σώζοντας τις ζωές τους με τις ιατρικές του ικανότητες και την αμέριστη φροντίδα που τους προσέφερε.

    Ο Κρίστιαν Μίλερ, ο ήρωας της συγγραφέως, επίατρος του γερμανικού ναυτικού, φτάνει σε ένα νησί της κατεχόμενης Ελλάδας έχοντας αφήσει πίσω του την αρραβωνιαστικιά του Μάρεν σε ένα Βερολίνο που οι βόμβες των Συμμάχων το ξεκοιλιάζουν σωρηδόν. Το γαλάζιο του ουρανού και η άγρια ομορφιά του τόπου τον μαγεύουν με την πρώτη ματιά. Γρήγορα αναλαμβάνει το στρατιωτικό νοσοκομείο που στεγάζεται στο σχολείο του νησιού, εξασφαλίζει φαρμακευτικό υλικό και στήνει στο υπόγειο χειρουργείο. Οι ασθενείς του βρίσκουν ίαση. Όλοι οι ασθενείς. Και οι Γερμανοί στρατιώτες και οι ντόπιοι, γιατί ο Κρίστιαν Μίλερ είναι απ’ τους γιατρούς που τιμά τον ιατρικό του όρκο και εφαρμόζει τις γνώσεις του σε όποιον ασθενή έχει απέναντί του. Είναι ανθρωπιστής κι ο μόνος πόλεμος που τον αφορά πραγματικά είναι αυτός ενάντια στο Θάνατο και στον ανθρώπινο πόνο. 

     Φτάνει σε ένα νησί που τα κοινωνικά στερεότυπα έχουν στήσει πόλεμο στη Λήδα, την νεαρή χήρα και την κόρη της Αφροδίτη που η κοινωνία τις έχει στιγματίσει και αποξενώσει. Η Λήδα είναι, για τον μικρό τόπο καθώς και για την ίδια την οικογένειά της, η πρόστυχη που έκανε παιδί ενώ ήταν χήρα και η Αφροδίτη το μπαστάρδι της. Όλοι τις περιφρονούν.
     Μόνο στήριγμα ο Παππούς που τις αγκαλιάζει, τις κάνει μέλη της δικής του οικογένεια και τις προσφέρει ασφάλεια, μα και η Ρίτα με τον γιο της τον Μάριο που μετακομίζουν στο απέναντι σπίτι κουβαλώντας τα δικά τους μυστικά. Κοντά τους με τον δικό του στωικό τρόπο και ο χειροδύναμος και ευαίσθητος συνάμα Μάρκος...

     Στα μέρες του πολέμου η Λήδα, η Αφροδίτη, η Ρίτα, ο Μάριος, ο Πάππους, ο Μάρκος, ο Κρίστιαν, η Μάρεν κι όλοι οι κάτοικοι  του νησιού, κατακτημένοι και κατακτητές, θα βιώσουν πάθη, έρωτες, φόβους, απώλειες, ενέργειες που θα τους κάνουν, θα μας κάνουν!, να αναθεωρήσουν την άποψή τους για τον κόσμο διαπιστώνοντας πως μέσα στις μαύρες μέρες ενός πολέμου, μιας παρακμιακής εποχής, ο ανθρωπισμός, η ανιδιοτέλεια και η προσφορά που φέρει ο άνθρωπος είναι προνόμιο όλων των ευαίσθητων ανθρώπων ακόμα κι όσων θεωρούμε εχθρούς...  

Όταν παίζαμε για τη νίκη, Καραγκιόζη μου-Γιώτα Αλεξάνδρου

    «Διαβατάρικες σκιές στο σεντόνι της ζωής είμαστε» έλεγε ο πατέρας του Λευτέρη, του 12χρονου ήρωα της Γιώτας Αλεξάνδρου που στο «Όταν παίζαμε για τη νίκη, Καραγκιόζη μου» η Ιστορία τον συναντά κι εκείνος μαζί με τις φιγούρες του Θεάτρου Σκιών επιλέγει να μας την αφηγηθεί χρησιμοποιώντας εικόνες, ήχους, ρεαλισμό και λυρισμό κάτι που, αυθόρμητα, με κάνει να χαρακτηρίσω το κείμενο ως ένα Λογοτεχνικό διαμαντάκι που επιβάλλεται τελικά να κατέχει μια θέση στο ράφι της βιβλιοθήκης των παιδιών σας.

      Καραγκιοζοπαίχτης ο πατέρας του Λευτέρη, χαρίζει γέλιο και ξέγνοιαστες στιγμές στην Ελλάδα του 1940 έχοντας δίπλα του πολύτιμο βοηθό τον γιο του. Οι φιγούρες χορεύουν στο ρυθμό του, οι σκιές ζωντανεύουν στο μπερντέ με τον Καραγκιόζη, τα Κολλητηράκια του και την υπόλοιπη παρέα του να αποτελούν την λαϊκή διασκέδαση της εποχής. 
     Το σκοτάδι της Ιστορίας όμως πλησιάζει. Όταν τον Οκτώβρη του 1940 άγνωστες κι απειλητικές σκιές κάνουν την εμφάνισή τους, η ζωή του Λευτέρη θα αλλάξει. Η ζωή στην Ελλάδα θα αλλάξει.  
     Ο πατέρας αρπάζει τον Καραγκιόζη και μαζί ανεβαίνουν στα βουνά, θα ζήσουν το Έπος του ’40. Ο Λευτέρης και τα Κολλητηράκια, οι γιοι των εκάστοτε οικογενειών, θα μείνουν πίσω και θα βιώσουν την χαρά των νικών του ελληνοϊταλικού πολέμου, την πίκρα της ήττας, και την μεταστροφή του κλίματος ύστερα από την εισβολή των Γερμανών το 1941 στην έρημη Αθήνα. 
     Στις επόμενες σελίδες η Κατοχή, η πείνα, τα συσσίτια, οι σαλταδόροι,  η αντίσταση καθώς και ο ρόλος της Τέχνης κατά την διάρκεια του πολέμου και της Κατοχής θα τοποθετούν από την συγγραφέα στο χαρτί με τέτοιο τρόπο που να προσφέρουν στον μικρό αναγνώστη πληροφορίες, συναισθήματα, εικόνες και ατμόσφαιρα της ιστορικής αυτής περιόδου καθώς και την επίγνωση πως η ιστορική μνήμη είναι παιδευτική και χρήσιμη (Αγγελική Βαρελά, από την εισαγωγή του βιβλίου).

Συζητώντας με τη συγγραφέα Δέσποινα Χατζή!

     Η συγγραφέας Δέσποινα Χατζή απαντά στο ερωτηματολόγιο των ΒιβλιοΑναφορών και μας παρουσιάζει με τον δικό της μοναδικό τρόπο το νέο της βιβλίο, «Οι Αλεξανδρινές-Η ζωή στη Νειλοχώρα», το οποίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.

     Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να συναντήσω τη συγγραφέα και να παρακολουθήσω την υπέροχη παρουσίαση του βιβλίου της στη Δανειστική Βιβλιοθήκη του Π.Σ. Εξαμιλίων. Στη συνάντηση αυτή μπόρεσα να έρθω λίγο πιο κοντά στον άνθρωπο και δημιουργό Δέσποινα Χατζή, όποτε  όπως καταλαβαίνετε η παραχώρηση αυτής της συνέντευξης μόνο ως τιμή και απέραντη χαρά, τόσο για εμένα όσο και για το blog, μπορεί να χαρακτηριστεί!

    Διαβάστε την παρούσα συνέντευξη και ελάτε και εσείς λίγο πιο κοντά στη προσωπικότητα και στο σπουδαίο έργο της συγγραφέως Δέσποινας Χατζή.

1. Το νέο σας πόνημα, «Οι Αλεξανδρινές»,  πρόσφατα, απέκτησε μια θέση στις προθήκες των βιβλιοπωλείων! Αφού σας ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο, θα σας ζητήσω να μας το παρουσιάσετε με τον δικό σας μοναδικό τρόπο.

Απ.: Το μυθιστόρημα «Οι Αλεξανδρινές» δημιουργήθηκε μέσα από  ένα αρχειακό υλικό και αφορά  την ιστορία της ελληνικής κοινότητας της Αλεξανδρείας στην Αίγυπτο από το 1905 μέχρι τις μέρες μας, καθώς και την ιστορία  άλλων πόλεων  της Αιγύπτου όπου υπήρχε ή υπάρχει ελληνισμός. 

2. Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό σας την υπόθεση του νέου σας βιβλίου;

Απ.: Η ιδέα του βιβλίου γεννήθηκε κατά τη διάρκεια μιας προσωπικής έρευνας γύρω από   την παροικία της Αλεξάνδρειας  με αφορμή τις ρίζες μου. 

3. Ποιος από τους ήρωες του νέου σας βιβλίου είναι ο αγαπημένος σας; Ποιος σας ταλαιπώρησε να τον αποτυπώσετε στο χαρτί; Και ποιος σας έκανε να κλάψετε μαζί του;

Απ.: Δεν  θα μπορούσα να  χαρακτηρίσω κάποιον ήρωα ως «αγαπημένο»  γιατί όπως συμβαίνει και στη ζωή ο κάθε άνθρωπος επιτελεί κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, κατά συνέπεια είναι χρήσιμος. Έτσι και στη μυθιστορία κάποιοι ήρωες είναι περισσότερο χρήσιμοι από κάποιους άλλους. 

Μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας ως προς την αποτύπωση τους στο χαρτί  έχουν οι ήρωες με σύνθετη  ιδιοσυγκρασία, εσωτερικές συγκρούσεις και αδιευκρίνιστα κίνητρα, όπως για παράδειγμα η Κλειώ Αντύπα. 

Ένιωσα κάμποσες  θλίψη με  την εξέλιξη των ιστορικών γεγονότων,  όχι με τους ήρωες. 

4. Διαβάζοντας ένα βιβλίο ψάχνω πάντα κάτω από τις λέξεις τα μηνύματα που ίσως θέλει ο συγγραφέας να μεταφέρει στους αναγνώστες του. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που οι κεντρικοί ήρωες του νέου βιβλίου σας, θέλουν οπωσδήποτε εμείς οι αναγνώστες να το ''παραλάβουμε'';

Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου-Hiro Arikawa

      «Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου» της Hiro Arikawa είναι, όπως προϊδεάζει και ο τίτλος του, ένα πρωτότυπο μυθιστόρημα στις σελίδες του οποίου φιλοξενείται μια ιδιαίτερη ιστορία με την αφήγηση να οδηγεί τον αναγνώστη σε μονοπάτια συγκινητικά, τρυφερά, ανθρώπινα. μονοπάτια στρωμένα με αξίες διαχρονικές όπως η συντροφικότητα, η φιλία κι η αφοσίωση.

    Το κείμενο χωρίζεται σε δύο χρόνους, στο συγγραφικό παρόν και, με τη χρήση των αναδρομών, στο παρελθόν, ενώ η αφήγηση εναλλάσσεται, κι αυτή, από τριτοπρόσωπη σε πρωτοπρόσωπη με τον Νάνα τον πανέμορφο, χνουδωτό και έξυπνο γάτο να μας μιλά για τα γεγονότα της ζωής του. 

    Ο Νάνα, πέντε χρόνια πριν, ήταν ένας αδέσποτος γάτος στους πολυσύχναστους δρόμους του Τόκυο. Ήταν ανεξάρτητος, κυνηγός και περήφανος. Για τίποτα δε θα χαλάλιζε την ανεξαρτησία αυτή ούτε καν για την ασφάλεια και την ζεστασιά ενός σπιτιού. Ο δρόμος και οι περιπέτειές του ήταν ότι πιο πρέπον για τον ανεξάρτητο χαρακτήρα του.  Μόνο μια αδυναμία είχε, το ασημί βαν του Σατόρο όπου και κούρνιαζε στις ρόδες του και τις κροκέτες κοτόπουλου που του σέρβιρε στην πιλοτή της πολυκατοικίας του ο τριανταπεντάχρονος άντρας. Για χάρη αυτών των εδεσμάτων μάλιστα άφηνε, πού και πού, τον Σατόρο να τον χαϊδεύει.

     Ένα ατύχημα όμως θα δώσει στον Σατόρο το ρόλου του αφεντικού για τον γάτο της ιστορίας μας. Το ποδαράκι του χνουδωτού φίλου μας τραυματίζεται σοβαρά από ένα αυτοκίνητο κι ο Σατόρο αναλαμβάνει την περίθαλψη του, τον πηγαίνει στο κτηνίατρο και τον κρατά στο σπίτι του για να τον φροντίσει. Η κοινή τους ζωή ξεκινά. Ο αδέσποτος γάτος δέχτηκε λόγω της κατάστασής του τις φροντίδες του Σατόρο, δέχτηκε και τον ίδιο τον Σατόρο, δέχτηκε και το σπιτικό και το νέο του όνομα, αφού πλέον έγινε ο Νάνα, ο Νάνα του Σατόρου.

Τα βράδια ονειρεύομαι ότι είμαι σπίτι μου-Βαγγέλης Ηλιόπουλος

     Ένα μάρμαρο σμιλεύεται. Στα χέρια του δημιουργού του παίρνει μορφή. Το καλέμι χτυπά και κάθε χτύπος δίνει μορφή στο άμορφο μέχρι τότε υλικό. Μόνο μορφή; Ποιος είπε πώς τα γλυπτά, τα αγάλματα και γενικότερα τα έργα τέχνης έχουν μόνο μορφή; Το καλέμι χτυπά... τακ, τακ, τακ, κι είναι ο κάθε χτύπος μια νέα βελονιά στο κεντίδι της ψυχής του δημιουργήματος. Γιατί, ΝΑΙ !, κάθε έργο τέχνης έχει ψυχή! Και μια τέτοια ψυχή μάς μιλά στο βιβλίο του Βαγγέλη Ηλιόπουλου «Τα βράδια ονειρεύομαι ότι είμαι σπίτι μου».

     Η ψυχή της αρπαγμένης Καρυάτιδας μάς μιλά και, με πρωτοπρόσωπη αφήγηση, μας διηγείται την ιστορία της. Μας μιλά και θυμάται!
     Θυμάται τον τόπο καταγωγής, το σπιτικό, την οικογένειά της, τον αττικό ουρανό και το φως του. Θυμάται την βίαιη αρπαγή της απ’ το ζεστό σπιτικό της, την πώληση της -αλήθεια, πώς πουλάς κάτι που έχει ψυχή;- και την ξενιτιά που βιώνει ‘’φιλοξενούμενη’’ στο Βρετανικό Μουσείο.  Κι είναι οι θύμησές της γεμάτες καημό, παράπονο, μελαγχολία μα και ελπίδα. Ελπίδα... Ελπίδα πως κάποτε θα γυρίσει και θα γεμίσει την κενή θέση του σπιτιού της. Μέχρι να γίνει αυτό, όπως η ίδια εξομολογείται: «Τα βράδια ονειρεύομαι ότι είμαι σπίτι μου»...

     Ένα υπέροχο κείμενο στο οποίο ο συγγραφέας κοινωνεί την ιστορία της κλεμμένης Καρυάτιδας με σκοπό να αποκτήσει ο μικρός αναγνώστης γνώση και σεβασμό της πολιτιστικής ταυτότητας του τόπου μας. Ο μονόλογος της Καρυάτιδας γίνεται με λόγια απλά και προτάσεις κοφτές που δηλώνουν τα γεγονότα (Με άρπαξαν. Με πούλησαν.) και τα συναισθήματα (Μοναξιά κι υπομονή. Ελπίζω.) που βιώνει με τρόπο που τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει και να μη τα νιώσει αντίστοιχα.  

     Το κείμενο συνοδεύεται από μια εξαιρετική εικονογράφηση! Κάθε σελίδα του αποτελεί έναν μοναδικό πίνακα ζωγραφικής! Ο εικαστικός Χαρίτων Μπεκιάρης παρουσιάζει στις πρώτες σελίδες την ψυχή του δημιουργήματος ως πουλί, το οποίο είναι φυλακισμένο σε ένα σιδερένιο γκρίζο κλουβί. Όσο η αφήγηση προχωρά το πουλί-ψυχή βιώνει την αρπαγή και τον πόνο με την αποκάλυψη της ταυτότητας της Καρυάτιδας να γίνεται σταδιακά. Συγκλονιστικό στοιχείο είναι η κόκκινη κλωστή που κρατά το πουλί-ψυχή από την στιγμή της αρπαγής του έως και το τέλος της αφήγησης, η οποία και κόκκινη κλωστή συνδέει το ακρωτηριασμένο μνημείο με την αρπαγμένη-ξενιτεμένη Καρυάτιδα. 

     Την τελευταία σελίδα θέλω -πραγματικά!- να την κάνω κάδρο! Μ' άγγιξε... Είναι συγκλονιστική! 

      Συγχαρητήρια στους δημιουργούς!

      Διαβάστε το βιβλίο! Επιβάλλεται να κατέχει μια θέση στα ράφια της βιβλιοθήκης των παιδιών σας!

Βαθμολογία 5/5

Στοιχεία Βιβλίου:

Συγγραφέας: Βαγγέλης Ηλιόπουλος

Εικονογράφηση: Χαρίτων Μπεκιάρης

Εκδ.: Παιδική Νομική Βιβλιοθήκη

Σειρά: Μικρά Βήματα-Μεγάλοι Δρόμοι

Ημερ.Εκδ.: Φεβρουάριος του 2019 

Σελ.; 32

Μια βδομάδα το χειμώνα-Marcia Willet

     Κάποιες φορές χρειάζεσαι ένα βιβλίο για να χαλαρώσεις, να αφήσεις στην άκρη τις σκέψεις και να χαθείς στον ήρεμο και χωρίς πολλούς προβληματισμούς κόσμο του, ένα τέτοιο βιβλίο είναι και το «Μια βδομάδα το χειμώνα» της Marcia Willet που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Βιβλίο τρυφερό, ατμοσφαιρικό, ευχάριστο μα και ρομαντικό με τις περιγραφές της φύσης να αποτελούν το πιο δυνατό κομμάτι της αφήγησης καθώς η συγγραφέας μεταφέρει τον αναγνώστη μέσω αυτών στη Κορνουάλη και στους ρεικότοπους της περιοχής με απόλυτη επιτυχία.

"Η Μελίσσα έκανε το γύρω του σπιτιού κι όταν έστριψε τη γωνιά, απόμεινε να κοιτάζει άφωνη. Ως εκεί που έφτανε το μάτι, ο ρεικότοπος έζωνε το σπίτι σαν απέραντος ωκεανός. Το δρομάκι κατέληγε σ' ένα σκαμμένο, περιφραγμένο χώρο. Λίγο παρακάτω, σ' ένα ξέφωτο, μερικά πόνι. Μέσα απ' τα ρείκια ξεπηδούσαν γρανίτινες κορφούλες, ενώ κάπου στο βάθος κελάρυζαν νερά. (205-6)''

    Με λόγο απλό η συγγραφέας μάς οδηγεί στην Κορνουάλη και σ’ ένα λόφο απόμερο στην κορυφή του οποίου δεσπόζει ένα έρημο αρχοντικό. Η πώληση του αγροτόσπιτου θα αποτελέσει την αρχή της αφήγησης της μυθοπλασίας μιας και γύρω από αυτό οι ήρωες θα ξεδιπλώσουν την γεμάτη πάθη, έρωτες, προδοσία και μυστικά ιστορία των ιδιοκτητών του. 

      Η Μόντι λοιπόν, η χήρα του Έκτωρ, αποφασίζει να πουλήσει το σπίτι στο λόφο, το Μουργκέιτ όπως το ονομάζουν, καθώς δε μπορεί να το συντηρήσει. Η κόρη του άντρα της, η Σελίνα, αντιδρά, είναι το σπίτι των παιδικών καλοκαιρινών διακοπών της οικογένειάς της. Το σπίτι τής θυμίζει την μητέρα της που πέθανε όταν ήταν δώδεκα χρονών και έτσι δε δέχεται να πουληθεί και μάλιστα από την μητριά της που ανέκαθεν είχαν μια σχέση μίσους. Η μόνη σύμμαχος της Μόντι είναι η εγγονή του Έκτωρ, η Πόζι, που  αγαπά τη Μόντι σα γιαγιά της και έχει αναπτύξει μαζί της μια σχέση βασισμένη στην εμπιστοσύνη και την αγάπη, καθώς και ο Πάτρικ, ο σύζυγος της Σελίνας, που η ουδέτερη στάση του ίσως και να οδηγήσει την σχέση του με την εγωκεντρική και απόλυτη Σελίνα σε ρήξη.

     Πριν πουληθεί όμως το Μουργκέιτ πρέπει πρώτα να ανακαινιστεί. Ο Ρομπ αναλαμβάνει τις επισκευές και... ερωτεύεται το σπίτι. Μέσα σ’ αυτό το σπίτι ο Ρομπ και η Μελίσσα, που φτάνει για να δει το Μουργκέιτ με σκοπό την αγορά του, θα ζήσουν μια βδομάδα το χειμώνα, μια βδομάδα μαζί με τον έρωτα, το πάθος, τη μοίρα. Μια βδομάδα που μυστικά και ανατροπές θα αλλάξουν τη ζωή του Ρομπ, της Μελίσσσας, της Πόζι και της Μόντι. Μια βδομάδα! Μια βδομάδα το χειμώνα...

     Διαβάστε το! Είναι ένα ρομαντικό βιβλίο που στις σελίδες του κυριαρχεί ο έρωτας, η φιλία και η συγχώρηση.  Οι περιγραφές της Κορνουάλης ήταν μαγευτικές!

Βαθμολογία 5/5
Βιογραφία συγγραφέως

Στοιχεία Βιβλιου:

Τίτλος: Μια βδομάδα το χειμώνα

Συγγραφέας: Willet Marcia

Μετάφραση: Πόλυ Μοσχοπούλου

Εκδ.: Ωκεανίδα

Ημερ.Εκδ.: Φεβρουάριος 2002

Σελ.: 476

Δήμητρα Κωλέτη

Κλεμμένες λιακάδες-Μαρία Παναγοπούλου

     Οι «Κλεμμένες λιακάδες» της Μαρίας Παναγοπούλου κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ωκεανός, είναι βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα και όπως διαπίστωσα στις σημειώσεις τις συγγραφέως αποτελούν την συνέχεια του βιβλίου «Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου». Για όσους δεν έχουν διαβάσει το πρώτο βιβλίο, όπως εγώ, οι Λιακάδες διαβάζονται αυτοτελώς καθώς στις σελίδες του συναντάμε τα εξάχρονα τότε κορίτσια, την Αέλια και τη Νεκταρία, δεκαέξι χρόνια μετά να συνεχίζουν την ζωή τους με τα γεγονότα της παιδικής τους ηλικίας να έχουν διαμορφώσει την ψυχοσύνθεσή τους και να καθοδηγούν τα βήματά τους.

     Η αφήγηση ξεκινά με την ταυτόχρονη αποστολή μιας ανώνυμης επιστολής στην Αέλια και στην Νεκταρία, μια επιστολή που ξυπνά τα αναπάντητα ερωτήματα που σμίλεψαν το είναι τους και που τις οδηγεί στο Φισκάρδο εκεί όπου το παρελθόν θα ξαναζωντανέψει και θα εγκλωβίσει τις δυο κοπέλες στο σκοτεινό και μυστηριώδες σχέδιο του αποστολέα της. 

     Αέλια και Νεκταρία. Δύο τόσο αντίθετες κοπέλες που όμως τις ενώνει τόσο σφικτά το αόρατο νήμα του παρελθόντος. Η Αέλια, που στα έξι της αποκόβεται βίαια από την αγκαλιά της μητέρα της, της Μάικα, και οδηγείται από τον πατέρα της τον Νικήτα στον Καναδά όπου και μεγαλώνει με το αίσθημα της εγκατάλειψης να σκιάζει την αθωότητα των παιδικών της χρόνων, φτάνει στο νησί την ίδια μέρα με την πολυτάραχη Νεκταρία για να λύσει η καθεμιά τα αινίγματα της ζωής της αγνοώντας όμως και οι δυο πως η μοίρα,  η αρρωστημένη εμμονή, το μυστήριο μα και ο έρωτας τις καιροφυλακτούν προκειμένου να παίξουν το δικό τους ρόλο στην ιστορία...