Η Ιστορία και η ευφάνταστη μυθοπλασία σμίγουν, για άλλη μια φορά, και γοητεύουν, με την πένα του συγγραφέα να χρησιμοποιεί αφηγηματικούς τρόπους που ως αναγνώστρια με εντυπωσίασαν όπως λ.χ. το γεγονός ότι η αφήγηση είναι τα απομνημονεύματα ενός άγνωστου αγωνιστή όπως ακριβώς τα βίωσε, τα διηγήθηκε και τα έγραψε εν τέλει ο γραμματικός του κάτι που το βρήκα άκρως ενδιαφέρον καθώς η εναλλαγή του ύφους, από τον απαίδευτο Αγγελή στον γραμματικό και το αντίστροφο, προσέδιδε στο κείμενο ζωντάνια και ποικιλομορφία. Ο Αγγελής μιλά για όλα όσα τον έβαλαν στον Αγώνα και όλα όσα έζησε στις μέρες και στις νύχτες του με τρόπο που εκπέμπει αυθεντικότητα καθώς αυτά που μας διηγείται δεν είναι μόνο τα θετικά αλλά και τα αρνητικά που συμβαίνουν σε έναν πόλεμο και αφορούν και τις δύο μεριές και όχι μόνο αυτή του εχθρού... Αλήθειες και λεπτομέρειες της Ιστορίας που κάποιες μου ήταν εντελώς άγνωστες όπως λ.χ. η αντιμετώπιση των βιασμένων από το ασκέρι του Ιμπραήμ γυναικών περισσότερες από τις οποίες ακολούθησαν τους δημίους τους στην Αίγυπτο προκειμένου να γλιτώσουν τον κοινωνικό αποκλεισμό μιας και θεωρούνταν μιάσματα, βγαίνουν στην επιφάνεια και συμπληρώνουν την Ιστορία.
Επίσης, μέσα από το λόγο του Αγγελή, ο ήρωας, γνωστός ή άγνωστος στα κιτάπια της Ιστορίας, αποκτά και την ανθρώπινη διάσταση που του πρέπει και όχι μόνο την ηρωική κάτι που φυσικά τον εξυψώνει στα μάτια μας: «Δεν πήζει και δε ζυγιάζεται εύκολα στον νου σου πως σήμερα είσαι ζωντανός κι αύριο με τη θέλησή σου θα βρίσκεσαι κάτω απ’ τη γης ή θα σε τρώγουν τα όρνια. Σε βασανίζει το κρίμα για τους ιδικούς σου μα και για σένα τον ίδιο, για τη ζήση και τα νιάτα σου. Έρχονται στιγμές που κιοτεύεις, σε μαυλίζει ο ήλιος, τα πουλιά, τα λουλούδια, ο αέρας π’ ανασαίνεις, η αγκάλη που καρτεράς να σε σφίξει στη θέρμη της. Και μη γελαστεί κανένας και πιστέψει ότι γεννήθηκαν αντρειωμένοι όσοι τα έβαλαν με οχτρούς που φάνταζαν ανίκητοι κι ας είχαν κάποιοι αποκοτιά πιότερη απ’ των αλλωνών. Στου καθενός το γουδί χτυπιόνταν οι γλυκασμοί της ζωής με το σκοτάδι του θανάτου και μαζί τα κουσούρια κι όλα τα στραβά τους. Και τούτο τους κάμνει ακόμα πιο άξιους και σπουδαίους».
