.jpg)
Μετά το «Ανεμώλια», το βιβλίο με το οποίο πρωτογνώρισα συγγραφικά τον Ισίδωρο Ζουργό, το «Στη σκιά της πεταλούδας» είναι το δεύτερο του που πέφτει στα χέρια μου και αυτό που θα με κάνει να προσθέσω τον συγγραφέα στην λίστα μου με τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Για άλλη μια φορά εντυπωσιάστηκα από την γραφή του, που την βρήκα άκρως εκλεπτυσμένη-καλογραμμένη αλλά παράλληλα οικεία και γλαφυρή, απ’ την πλοκή του, η οποία μου γέννησε ήδη από τις πρώτες του σελίδες το ενδιαφέρον για τις ιστορίες των ηρώων του καθώς και από την αναδρομική αφήγηση, η γρήγορη ροή της οποία με κράτησε δέσμια, χωρίς να με κουράζει, σ’ όλη την υπόθεση του απολαυστικού αυτού βιβλίου, που αναπτύσσεται στις 648 σελίδες του (!). Είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο ιστορικού περιεχομένου, στο οποίο ο Ισίδωρος Ζουργός δεν σου γνωστοποιεί απλώς τα γεγονότα της Ιστορίας, που καλύπτουν μάλιστα έναν αιώνα, όπως υποδηλώνει και ο υπότιτλος(από την δράση των Κομιτατζήδων και τους Βαλκανικούς, στην Μικρασιατική Καταστροφή και στους Παγκόσμιους πολέμους έως τον Εμφύλιο, την Χούντα και την Μεταπολίτευση) αλλά σε εντάσσει σ’ αυτή μεταφέροντας σε νοερά μέσα από τις περιπέτειες και την ψυχοσύνθεση των ηρώων στο παλμό των γεγονότων. Περπατάς δίπλα στον Μάρκο, την Αννίκα, την Ζώικα και τον Ηλία (όλοι τους αγαπημένοι και άρτιοι ήρωες, ήρωες της διπλανής πόρτας!), νιώθεις τα συναισθήματά τους, μυρίζεις την γη που πατούν, μια γη γεμάτη ιδρώτα, αίμα και Ιστορία, αφουγκράζεσαι την εποχή και το κλίμα της. Δεν κοιτάς σαν απλός παρατηρητής-αναγνώστης αλλά γίνεσαι συμμέτοχος όλως όσων εξιστορεί.
Βρήκα δυο μείον στοιχεία τα οποία και φυσικά είναι αμελητέα μπροστά στο σύνολο του έργου. Το ένα είναι η ανισότητα στην εξιστόρηση της ζωής της Ελένης Πολύζου σε σύγκριση μ’ αυτή του Μάρκου Χατζίδη, μιας και θα ήθελα να εστιάσει λίγο ακόμα και σε εκείνης, και το άλλο είναι το τέλος της ιστορίας των σύγχρονων ηρώων και συγκεκριμένα αυτό που ζήτησε η Ελένη από τον Μάρκο, όπου το θεώρησα υπερβολικό.
Το συγγραφικό τέχνασμα του συγγραφέα με την πεταλούδα, η οποία εμφανιζόταν σαν προάγγελος κυρίως κακών μηνυμάτων, προσέδιδε στο κείμενο λυρισμό και ποιητική χροιά, κάτι που νομίζω χαρακτηρίζει την πένα του Ζουργού και που εμένα μ’ αρέσει πάρα πολύ. Η μελαγχολία, η συγκίνηση και η γνώση πως η μοίρα, το πεπρωμένο ή το κισμέτ -όπως θέλετε αποκαλέστε το- μάς ακολουθεί όπως η σκιά την πεταλούδα, η οποία όποια τερτίπια και αν επινοήσει προκειμένου να λοξοδρομήσει από αυτή και τις συμφορές της θα προϋπάρχει οδηγώντας έτσι την σκιά στα γραφόμενα, είναι διάχυτα στο κείμενο και συνοδεύουν τον αναγνώστη από την αρχή έως το τέλος του.
Το συγγραφικό τέχνασμα του συγγραφέα με την πεταλούδα, η οποία εμφανιζόταν σαν προάγγελος κυρίως κακών μηνυμάτων, προσέδιδε στο κείμενο λυρισμό και ποιητική χροιά, κάτι που νομίζω χαρακτηρίζει την πένα του Ζουργού και που εμένα μ’ αρέσει πάρα πολύ. Η μελαγχολία, η συγκίνηση και η γνώση πως η μοίρα, το πεπρωμένο ή το κισμέτ -όπως θέλετε αποκαλέστε το- μάς ακολουθεί όπως η σκιά την πεταλούδα, η οποία όποια τερτίπια και αν επινοήσει προκειμένου να λοξοδρομήσει από αυτή και τις συμφορές της θα προϋπάρχει οδηγώντας έτσι την σκιά στα γραφόμενα, είναι διάχυτα στο κείμενο και συνοδεύουν τον αναγνώστη από την αρχή έως το τέλος του.
Από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει! Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα! Διαβάστε το…..!
