Κόκκινη μεταξωτή κορδέλα- Lucy Adlington

     Άουσβιτς 1943... και η σύζυγος του διοικητή του στρατοπέδου, η Χέντβιχ Ες, στήνει ένα εργαστήριο ραπτικής, ώστε να ράβουν τα συνολάκια τους οι γυναίκες των αξιωματικών και οι γυναίκες Φρουροί του στρατοπέδου. Τι κι αν σ’ αυτό το στρατόπεδο εκατομμύρια ψυχές θανατώνονται στη γκιλοτίνα της παράνοιας του Γ’ Ράιχ; Τι κι αν σκελετωμένες μορφές φορώντας τις ριγέ στολές τους ακροβατούν ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο; Για τους Ναζί η ζωή συνεχίζεται ανεπηρέαστη τόσο που, ακόμα και μέσα στο σφαγείο του Άουσβιτς, ο καλλωπισμός τους είναι ανώτερος και με αξία μεγαλύτερη από αυτή των ανθρώπων που έχουν βάλει στη λίστα του θανάτου: Εβραίων, πολιτικών αντιφρονούντων, ομοφυλόφιλων, ατόμων με αναπηρία.

     Στηριζόμενη σ’ αυτό το ιστορικό γεγονός, η Lucy Adlington πλάθει τη μυθοπλασία του νεανικού βιβλίου της «Κόκκινη μεταξωτή κορδέλα».
     Μέσα σ’αυτό το εργαστήρι λοιπόν, βάζει την ηρωίδα της, την Έλλα, η οποία και σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση μας μιλά για τον αγώνα επιβίωσης της στο σκληρό και απάνθρωπο Άουσβιτς. Η Έλλα είναι μια μικρή έφηβη Εβραϊκής καταγωγής, η οποία και συλλαμβάνεται και στέλνεται στο στρατόπεδο το 1944. Είναι ένα δυναμικό κορίτσι και χάρης αυτού του στοιχείου του χαρακτήρα της διεκδικεί μια θέση στο εργαστήρι Υψηλής Ραπτικής, όπως ονομάζεται το παράπηγμα. Και την κερδίζει αυτή τη θέση καθώς εκτός από δυναμισμό διαθέτει και ταλέντο στην κοπτοραπτική. Άλλωστε είχε την καλύτερη δασκάλα, την γιαγιά της, που την εντρύφησε στην τέχνη και της εμφύσησε την αγάπη για τα υφάσματα και την μετατροπή τους σε καλαίσθητα ρούχα. 

       Εκεί θα γνωρίσει τη Ρόουζ. Η Ρόουζ είναι πολιτική κρατούμενος, κόρη συγγραφέων, ευαίσθητη και ονειροπόλα. Πλάθει ιστορίες και χάνεται μέσα σ’ αυτές και είναι αυτές οι ιστορίες που την κρατούν όρθια στο ζόφο του στρατοπέδου. Η Ρόουζ είναι το ακριβώς αντίθετο από την Έλλα που την χαρακτηρίζει, εκτός από τον δυναμισμό που προανέφερα, ο ρεαλισμός και η αποφασιστικότητα. Τα δυο κορίτσια γίνονται φίλες και η μία στηρίζει την άλλη, η μία αλληλοσυμπληρώνεται από την άλλη. Η Έλλα, μέσω των διασυνδέσεων της, βρίσκει για τη Ρόουζ τρόφιμα και φάρμακα, όταν τα χρειάζεται, και η Ρόουζ της δίνει την ελπίδα για να αντέξει, ώστε να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα με την λήξη του πολέμου :

Η υπέροχη φίλη μου-Elena Ferrante

      Στην «Υπέροχη φίλη μου» η Elena Ferrante καταπιάνεται με την παιδική φιλία δυο κοριτσιών στη Νάπολη της δεκαετίας του ’50. Η συγγραφέας δίνει το λόγο στη μία εκ των δύο κεντρικών ηρωίδων της, στην Έλενα ή Λενού όπως την αποκαλούσε η φίλη της, η οποία και με πρωτοπρόσωπη αφήγηση μας μιλά για την φιλία της με την συνομήλική της, την Λίλα.

      Η Έλενα στα 65 της χρόνια και ύστερα από το τηλεφώνημα του γιου της φίλης της, ο οποίος και την ενημέρωσε πως η Λίλα εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει πίσω της κάτι που να τη θυμίζει, κάθεται μπρος στον υπολογιστή της και αρχίζει να γράφει όλα όσα έζησαν μαζί, αρχίζει να γράφει την δική τους ιστορία φιλίας. 

     Και έτσι μέσα από τα αφηγηματικά μάτια της Έλενας μαθαίνουμε όλα όσα έκαναν τα δύο κορίτσια φίλες: τον τρόπο που προσέγγισε η μία την άλλη, τα γεγονότα που δυνάμωσαν τη σχέση τους καθώς και την αλληλοεπίδραση-αλληλοεξάρτηση που είχε η μία στην διαμόρφωση του χαρακτήρα και της ψυχοσύνθεσης της άλλης, με την αφηγήτριά μας μάλιστα να δηλώνει: «Αποφάσισα ότι έπρεπε να ρυθμίσω τη ζωή μου σύμφωνα με τη δική της, να μην τη χάνω ποτέ από το βλέμμα μου, ακόμη κι αν εκνευριζόταν και μ’ έδιωχνε.». Το φόντο αυτής της σχέσης είναι γεμάτο αντιζηλία, ανταγωνισμό, αντιθέσεις με την μεγαλύτερη όλων τον ίδιο το χαρακτήρα τους, φιλοδοξίες μα και νοιάξιμο και αγάπη. 

     Το πιο ενδιαφέρον όμως φόντο είναι η Νάπολη του ’50(!) καθώς οι ήρωες και η ιστορία τους έχουν τοποθετηθεί από τη συγγραφέα με τρόπο που να ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή. Η φτωχογειτονιά που μεγαλώνουν τα κορίτσια, οι πολυάριθμες οικογένειες που στεγάζονταν σε μικρά και ανήλιαγα σπίτια, η φτώχεια και η ανέχεια στην οποία ζούσαν, η βία, τα κατάλοιπα του φασισμού και του ναζισμού του πολέμου καθώς και η παρακμή στήνουν το σκηνικό μέσα στο οποίο δρουν οι ήρωες και αναπτύσσεται η κοριτσίστικη φιλία κάνοντας, συγχρόνως, εμάς τους αναγνώστες να ταξιδέψουμε σε μια άλλη, όχι τόσο μακρινή, εποχή με τρόπο αληθοφανή και νοσταλγικό. 

Ροδανθός-Σόφη Θεοδωρίδου

     Ο «Ροδανθός», το νέο πόνημα της αγαπημένης Σόφης Θεοδωρίδου, είναι ένα βιβλίο στο οποίο η συγγραφέας συνυφαίνει τη μυθοπλασία με την Ιστορία της Σύμης και της Ρόδου με τρόπο που καθηλώνει τον αναγνώστη μιας και οι πληροφορίες για την ιστορική εξέλιξη των δύο νησιών, οι εικόνες, οι φορτωμένες λυρισμό και λεπτομέρειες που σε μεταφέρουν στο χωροχρόνο, καθώς και οι ήρωες με το συναισθηματικό τους κόσμο και τη δράση τους, είναι κάποια από τα στοιχεία που συνάντησα στο κείμενο και που με έκαναν, εν τέλει, να προσκολλήσω στην ανάγνωσή του.

     Στο Ροδανθό της, η Σόφη Θεοδωρίδου τοποθετεί τους ήρωες της σε ιστορικές στιγμές, τις κάνει βίωμα τους και ταυτόχρονα δικό μας βίωμα. Τόπος εξέλιξης, αυτή τη φορά, η Σύμη εκεί δηλαδή που η κεντρική ηρωίδα, η Σμαράγδα Κυριακού, φτάνει από την Κωνσταντινούπολη για να ζήσει με τον μοναδικό εν ζωή συγγενή της, τη θεία Ρηνιώ, και για να εργαστεί ως δασκάλα όπως της έταξε ο Μόσκοβος, ο άνθρωπος που την αντάμωσε στη Πόλη του 1874 και που με το καράβι του την μετέφερε στο μικρό νησί του Αιγαίου.
      Στη Σύμη των σφουγγαράδων η Σμαράγδα θα γίνει ένα με τον τόπο, τα έθιμα και την νοοτροπία των Σαμιακών, με τον αναγνώστη να μεταφέρεται έτσι στη Σύμη του 19ου αιώνα, να σεργιανά στα σοκάκια της, να βλέπει τον κάματο της συλλογής και επεξεργασίας του σπόγγου, να νιώθει την αγωνία και την επιθυμία των κατοίκων για την πολυπόθητη ένωση του νησιού τους με την Ελλάδα, να γεύεται την εθιμολογία και γενικότερα την καθημερινότητά τους.
     Στη Σύμη όμως η Σμαράγδα θα γνωρίσει και τον έρωτα. Ο μοναχογιός του Μόσχοβου, ο Μιχάλης, θα της γεμίσει την καρδιά συναισθήματα πρωτόγνωρα και αδιαμφισβήτητα. Σύντομα θα παντρευτούν και το ζευγάρι θα αναμένει τον ερχομό ενός απογόνου ώστε να ολοκληρωθεί η ευτυχία του. Δυστυχώς όμως, η τεκνοποίηση δε φαίνεται να έρχεται κάτι που θα γεμίσει θλίψη την ψυχή της Σμαράγδας με το μικρό κενό στον κόρφο της όλο και να γιγαντώνεται. Το κενό αυτό θα το καλύψει μετά από κάποια χρόνια, ο ερχομός του Γίοσεφ, ενός πεντάχρονου ορφανού που θα την κάνει να νιώσει και να φερθεί σαν μάνα.

Το δικό μου top βιβλίων για το 2020!

«Η ζωή, οποιαδήποτε ζωή, διαρκεί ελάχιστα. Αν καταφέρεις όμως να είσαι ευτυχής, έστω για μια στιγμή, άξιζε τον κόπο να τη ζεις.»

«Μια στιγμή! Τόσο λίγο;»

«Και λιγότερο. Φτάνει να είσαι ευτυχής όσο χρειάζεται να ανάψει ένα σπίρτο και να σβήσει.»

Η Ντίτα μένει σιωπηλή, λογαριάζει πόσα σπίρτα έχουν ανάψει και έχουν σβήσει στη δική της ζωή και συνειδητοποιεί ότι ήταν πολλά, δεν μπορεί καν να τα μετρήσει. Πολλές μικρές στιγμές φωτεινών αναλαμπών, ακόμα και μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Κάποιες από αυτές τις στιγμές τις βίωσε όταν, παρά τον απόλυτο πόνο της, άνοιξε ένα βιβλίο και μπήκε μέσα. Η μικρή της βιβλιοθήκη είναι ένα σπιρτόκουτο...

(απόσπασμα από το βιβλίο Η βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς)

     Κι η δική μου βιβλιοθήκη είναι ένα σπιρτόκουτο καθώς οι τίτλοι της, οι ιστορίες και οι ήρωες αυτών, έχουν φωτίσει τις στιγμές και αυτού του δύσκολου, λόγω πανδημίας, χρόνου! Τα βιβλία που μου χάρισαν ξεχωριστό φως για το 2020 είναι τα εξής:

1. Το ιστορικό-εποχής μυθιστόρημα είναι απ’τα αγαπημένα μου λογοτεχνικά είδη. Έτσι τα: «Φλόγα και άνεμος» του Στέφανου Δάνδολου, «Ερᾶν-Βυζαντινά αμαρτήματα» του Γιάννη Καλπούζου, «Πίστη και περηφάνια» του Δημήτρη Βαρβαρήγου και «Σμαρώ-Από τον Βόσπορο στον Συκουάνα» της Δέσποινας Χατζή, είναι αυτά που ξεχώρισα από την εγχώρια Λογοτεχνία ενώ από την Παγκόσμια το: «Η βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς»! 

2. Δύο κοινωνικά: «Πικρό γάλα» του Μένιου Σακελλαρόπουλου και «Παλίρροια» της Μαίρης Κωνσταντούρου -πολύ δυνατές ιστορίες!

3. «Ζευγάρια που έγραψαν την Ιστορία της Ελλάδας» της Λένας Διβάνη και «Εραστές του φωτός» της Κλαίρη Θεοδώρου -στις σελίδες τους πρόσωπα υπαρκτά φωτίζουν την Ιστορία και την εποχή τους, αντίστοιχα, με τρόπο άκρως ενδιαφέρον!

Συζητώντας με τον συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγο!

     Με ιδιαίτερη χαρά και τιμή, οι ΒιβλιοΑναφορές φιλοξενούν, μέσω της ακόλουθης συνέντευξη, τον αγαπημένο λογοτέχνη Δημήτρη Βαρβαρήγο! Η συζήτησή μας γίνεται επ’ αφορμή της κυκλοφορίας, από τις εκδόσεις 24 γράμματα, του νέου του μυθιστορήματος «Πίστη και Περηφάνια»! 

     Ευχαριστώ θερμά το συγγραφέα που παρά τις υποχρεώσεις του διέθεσε τον απαιτούμενο χρόνο ώστε να απαντηθεί το ερωτηματολόγιο μου. Όπως προανέφερα είναι χαρά και τιμή η παραχώρηση αυτής της συνέντευξης καθώς θαυμάζω την πένα και το έργο του συγγραφέα! Γι' αυτό και λίγο πριν σας παροτρύνω να διαβάσετε την συνέντευξη, θα σας παρακινήσω να αναζητήσετε και να διαβάσετε, όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη, κάποια από τα βιβλία του! 

     Διαβάστε όμως και την συζήτησή μας! Θα έρθετε λίγο πιο κοντά στο έργο και την προσωπικότητα του Δημήτρη Βααρβαρήγου! 

1. Στις αρχές του χρόνου το νέο σας πόνημα, το «Πίστη και Περηφάνια», απέκτησε μια θέση στις προθήκες των βιβλιοπωλείων! Αφού σας ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο, θα σας ζητήσω να μας το παρουσιάσετε με τον δικό σας μοναδικό τρόπο. 

Είναι ένα κοινωνικό-ιστορικό μυθιστόρημα έμπλεο συναισθημάτων. Αναφέρεται σε προσωπικά βιώματα των ηρώων, ότι έλεγαν ή έπρατταν ήταν μέσα από τη ζωή και τα γεγονότα που ζούσαν.Είναι ένα συναισθηματικό μυθιστόρημα με φαινομενικά ταπεινές σχέσεις που όμως κρύβουν μέσα τους την αληθινή έννοια της πίστης αγγίζοντας τα κορυφαία μεγέθη της αληθινής ζωής. Ένα έργο εποχής ανατρεπτικό όπως προβάλλεται από την ίδια τη ζωή. 

2. Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό σας την υπόθεση του νέου σας βιβλίου;

Μα φυσικά οι άνθρωποι που ζήσανε εκείνη την συγκεκριμένη εποχή που αναφέρεται το βιβλίο. Η ιστορία είναι βασισμένη σε αληθινούς χαρακτήρες -κάποιους από αυτούς μάλιστα τους γνώρισα. Αλλά και τα γεγονότα ήταν πολλά και δύσκολα εκείνη την ταραγμένη εποχή του μεσοπολέμου ως τον εμφύλιο που αναφέρεται το βιβλίο, εξασφαλίζουν το ενδιαφέρον, τονώνουν την αγωνία για την τύχη των ηρώων, τις επιδιώξεις και τις προσδοκίες τους. 

3. Η οικογενειακή σάγκα που φιλοξενείται στις σελίδες του βιβλίου σας βασίζεται, όπως μας πληροφορείτε στην αρχή του κειμένου, σε πραγματικά γεγονότα. Αλήθεια η ζωή ξεπερνά τη φαντασία;

Η ζωή προηγείται των πάντων. Όλα έχουν προυπάρξει στη ζωή για να τα γνωρίζουμε εμείς και να μπορούμε να τα σκεφτούμε και να τα αναπαράγουμε. Πως θα γνωρίζαμε λεπτομέρειες από γεγονότα, ποια συναισθήματα εγείρονται σε κάθε γλυκό ή άσχημο συμβάν; Η φαντασία είναι ένα καλό εργαλείο για τον δημιουργό, αλλά η γνώση, η εμπειρία που απορρέει από τη ζωή είναι ζωτικής σημασίας για την Τέχνη.

4. Διαβάζοντας ένα βιβλίο ψάχνω πάντα κάτω από τις λέξεις τα μηνύματα που ίσως θέλει ο συγγραφέας να μεταφέρει στους αναγνώστες του. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που οι ήρωές σας, θέλουν οπωσδήποτε εμείς οι αναγνώστες να το ''παραλάβουμε''; 

Ευγνωμοσύνη. Για εμένα η λέξη που αν την ενστερνίζονταν οι άνθρωποι, ο κόσμος μας θα ήτανε καλύτερος. Τίποτα στη ζωή μας δεν είναι δεδομένο. Τα πάντα αλλάζουν σε κάθε στιγμή. Αλλά η ζωή είναι όμορφη και γαλαντόμα, μάς χαρίζει απλόχερα τα καλά της παρ’ όλες τις δυσκολίες της. Γιατί δίχως αυτές -τις δοκιμασίες- δεν θα αποκτούσαμε εμπειρίες για να μεστώνουν οι χαρακτήρες μας και μέσα από τις αλήθειες της να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Οι ήρωες του βιβλίου πέρασαν από σαράντα κύματα -κι όμως κατάφεραν να κρατηθούν ζωντανοί, γιατί ο εσωτερικός τους κόσμος ήταν γεμάτος αγάπη και με αυτή την αγάπη, κρατήθηκαν νηφάλιοι, πιστοί και περήφανοι. 

Καλικαντζαρολογία- Καλικαντζαροδιωκτική-Στέλιος Πελασγός

     Χριστούγεννα! Κάλαντα, στολισμένα δέντρα, γλυκά, δώρα και χαρά... μα και ζαβολιές και ανατροπές από καλικαντζάρικες μορφές! 

     Σύμφωνα με την Καλικαντζαρολογία, οι καλικάντζαροι, οι οποίοι έχουν ελληνική καταγωγή, είναι μικρά κακανθρωπάκια που ζουν στον Κάτω Κόσμο και που όλο το χρόνο πριονίζουν με ένα μεγάλο πριόνι το δέντρο που κρατά στη θέση της τη Γη. Είναι κακόμορφα, μιλούν ψευδά και από όπου κι αν περνούν προκαλούν σαματά! Τα Χριστούγεννα, όταν οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα για την γέννηση του Θεανθρώπου, οι καλικάντζαροι παρατούν την δουλειά τους και ξεκινούν τις διακοπές τους! Τόπος διακοπών; Μα, φυσικά, ο πάνω κόσμος, ο κόσμος των ανθρώπων!

     Μέχρι να αγιαστούν τα νερά στις 6 Ιανουαρίου, οι καλικάντζαροι σουλατσάρουν στη Γη, μπαίνουν σε σπίτια ώρες σκοτεινές μιας και μισούν το φως του ήλιου και κάνουν μικροκαλικαντζαροζημιές: ξηλώνουν τα πουλόβερ, μουντζουρώνουν τις παιδικές κούκλες, καταστρέφουν τα μελομακάρονα, αντικαθιστούν τη ζάχαρη με αλάτι -πίνετε ο αλατισμένος καφές; ΔΕΝ ΠΙΝΕΤΕ!- και τόσες, και άλλες τόσες, ευφάνταστες σκανταλιές! 

    Για 12 μέρες, όσο κρατούν και οι διακοπές τους, ταλαιπωρούν με τον περιπαικτικό τους τρόπο τους νοικοκυραίους. Πώς θα αντιμετωπιστεί όλη αυτή η σκανταλιά, όλη αυτή η συμφορά; Μα φυσικά με την τέχνη της Καλικαντζαροδιωκτικής! (Τέχνη; Επιθτημη έγραπθε αλλά θιγά μη δεν κάναμε τη θαβολιά μαθ! Υγ.: Η γραφούθα χαμπάρι δεν πήρε! Χιχιχι)

     Καλικαντζαροεξοπλισμός, παρατήρηση ιχνών, τρόποι αντιμετώπισης και εξαφάνισής τους είναι αυτά που θα αποκτήσει όποιος εντρυφήσει στην Καλικαντζαροδιωκτική! Και τότε ένας νέος καλικαντζαροδιώκτης θα γεννηθεί και με τις γνώσεις του ίσως, ίσως λέω, κατορθώσει να σώσει τις γιορτές!

     Μήπως είσαι εσύ ένας από αυτούς; Ένας νέος καλικαντζαροδιώκτης; Θα το διαπιστώσεις διαβάζοντας το βιβλίο του μέγα καλικαντζαροδιώκτη Στέλιου Πελασγού, <<Καλικαντζαρολογία-Καλικαντζαροδιωκτική>>, το οποίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη! Και θα το διαπιστώσεις με τρόπο που θα σε κάνει να γελάσεις με την ξεκαρδιστική γραφή του συγγραφέα και να απολαύσεις μέσω των λαογραφικών πληροφοριών που παραθέτει στις σελίδες του τον κόσμο των καλικαντζάρων!

     Διαβάστε το! Και γίνετε οι νέοι καλικαντζαροδιώκτες! Κι όταν το διαβάσετε, κρύψτε το καλά: Οι καλικάντζαροι τρώνε κάθε βιβλίο που αναφέρεται σ' αυτούς.... 

     Συγχαρητήρια στο συγγραφέα και τους εικονογράφους! Εξαιρετική δουλειά! 

Καλά Χριστούγεννα!

(-Να γράπθουμε κακά;

-Έλα μη το παρακάνουμε... Αθε την να ευχηθεί! Εκθάλλου θα τηθ φάμε όλο το μπλοκ, όχι μόνο την ανάρτηθη τηθ για μαθ! Χιχιχι )

Βαθμολογία 5/5

Στοιχεία Βιβλίου :

Τίτλος: Καλικαντζαρολογία-Καλικαντζαροδιωκτική

Συγγραφέας: Στέλιος Πελασγός

Εικονογράφηση: Σπύρος Γούσης & Μαίρη Καρπέτα

Εκδ. : Πατάκη 

Ημερ. Εκδ. : Οκτώβριος 2020

Σελ.: 40

📖🎄🌟❄️☃️📖🎄🌟❄️☃️📖🎄🌟❄️☃️📖🎄🌟☃️❄️📖🎄🌟☃️❄️📖🎄🌟☃️📖🎄🌟❄️☃️📖🎄🌟❄️

Η βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς - Antonio Iturbe

    Έχω διαβάσει αρκετά μυθιστορήματα που αναφέρονται στο Ολοκαύτωμα είτε της εγχώριας είτε της παγκόσμιας λογοτεχνίας, κι όλα έχουν καταλάβει μια ξεχωριστή θέση στη βιβλιοθήκη μου καθώς η ιστορική αυτή στιγμή-συνθήκη πάντα με συγκινεί και με έλκει αναγνωστικά.

     Τώρα, αν θα έπρεπε να φτιάξω μια λίστα με τα πέντε, ας πούμε, καλύτερα-αγαπημένα μου από αυτά <<Η βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς >> -μαζί, φυσικά, με <<Το αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα>>- θα καταλάμβανε, χωρίς κανένα ενδοιασμό, την πρώτη θέση στη λίστα αυτή καθώς πρόκειται για ένα βιβλίο ντοκουμέντο-μαρτυρία στο οποίο ο συγγραφέας μάς παραθέτει με ρεαλισμό και ωμότητα τις συνθήκες που επικρατούσαν στο μεγαλύτερο σφαγείο της σύγχρονης Ιστορίας, στο διαβόητο Άουσβιτς-Μπιρκενάου. 

     Μέσω της τριτοπρόσωπης αφήγησης ο Antonio Iturbe μάς μιλά για την αληθινή ιστορία της Ντίτα Κράους, μια ιστορία που η ίδια διηγήθηκε στον συγγραφέα ούσα επιζήσασα του Ολοκαυτώματος. Η Ντίτα το 1944 είναι μια νεαρή Εβραιοπούλα, μια νεαρή κοπέλα που λατρεύει τα βιβλία και που όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο κείμενο τα βιβλία είναι για την ίδια σαν μια μπουκαπόρτα που σε οδηγεί σε ένα μυστικό δωμάτιο: μπορείς να την ανοίξεις και να μπεις μέσα. Και ο κόσμος σου είναι διαφορετικός...