Η παρέα των έξι που έγιναν οκτώ-Νικόλας Ανδρικόπουλος

     

     Αν αναζητάτε ένα βιβλίο στο οποίο να πρωταγωνιστεί η δύναμη των Τεχνών και το πώς αυτές τελικά διαμορφώνουν και ομορφαίνουν την ψυχοσύνθεση και την ζωή του ανθρώπου αντίστοιχα τότε το εικονογραφημένο παραμύθι του Νικόλα Ανδρικόπουλου, «Η παρέα των έξι που έγιναν οκτώ», είναι το κατάλληλο ανάγνωσμα μιας και η ιστορία του θα σας συστήσει τον κόσμο των Τεχνών με τρόπο εμπνευσμένο και τόσο παραμυθένιο. 

     Η πένα του συγγραφέα προσωποποιεί τις Τέχνες επιλέγοντας για την καθεμιά έναν χαρακτηριστικό και άξιο εκπρόσωπό της ο οποίος όπως στην πραγματικότητα έτσι και μέσα στο κείμενο έχει σκοπό να διαδώσει την τέχνη του και τα μυστικά της ώστε να γίνει μέσω αυτής καλύτερος και ομορφότερος ο κόσμος μας. 

    Η παρέα των Τεχνών ξεκινά με τον καθένα από τους ήρωες να αφήνει την χώρα του και να αναζητά άλλη προκειμένου να μεταλαμπαδεύσει τις ομορφιές της Τέχνης που υπηρετεί. Έτσι ο Φράνσις, ο πρώτος της παρέας, αφήνει τη χώρα του, τη χώρα της Ζωγραφικής και περιπλανιέται στον κόσμο. Λίγο αργότερα στο διάβα του συναντά τον Κλωντ που έρχεται από την χώρα της Μουσικής και που τελικά έχει κι αυτός τον ίδιο σκοπό με τον Φράνσις: να κάνουν με την Τέχνη τους τον κόσμο καλύτερο! 

     Οι δύο ήρωες συνεχίζουν την αναζήτηση ακολουθώντας διαφορετικά μονοπάτια με τον Κλωντ να φτάνει στην χώρα της Λογοτεχνίας και να συναντά τον Αλέξανδρο, ο οποίος του μιλά για την όμορφη χώρα του και για την επιθυμία του να κάνει με μέσο τις Λέξεις τον κόσμο καλύτερο... Όπως διαπιστώνετε ο Κλωντ και ο Αλέξανδρος έχουν κοινό σκοπό κι έτσι συντρόφια πλέον συνεχίζουν την περιπλάνηση τους. 

     Κάποια στιγμή μπαίνουν σε μια παράξενη χώρα, σε μια χώρα που όλα είναι γκρίζα. Οι άνθρωποί της γκρίζοι κι αυτοί. Μοιάζουν με μαριονέτες. Το μόνο που κάνουν είναι να μιμούνται τις κινήσεις των μικροσκοπικών πλασμάτων που είναι μέσα στο κουτί που κρέμεται από το λαιμό τους... (Μοιάζει ουτοπική; Θα έλεγα πως όχι. Δε σας θυμίζει τις σύγχρονες κοινωνίες και τους ανθρώπους ...; Με τις οθόνες κολλημένες στα πρόσωπά μας να δεχόμαστε χωρίς κριτική σκέψη ότι αυτές εκπέμπουν...;)

Στα μονοπάτια της Κριμαίας-Εύη Ρούτουλα

      «Στα μονοπάτια της Κριμαίας» η συγγραφέας Εύη Ρούτουλα επιλέγει να μας μιλήσει μέσω των ηρώων της για ένα όχι και τόσο ευρέως γνωστό ιστορικό γεγονός, την συμμετοχή της Ελλάδας στην εκστρατεία της Κριμαίας το 1919.

    Ο Μεγάλος Πόλεμος έχει τελειώσει με την Ελλάδα και τον Ελευθέριο Βενιζέλο να βρίσκεται, λόγω του Διχασμού, στο παρά πέντε από την πλευρά των νικητών. Ο Βενιζέλος οραματίζεται τη Μεγάλη Ελλάδα με την προσάρτηση της Μικράς Ασίας και της Κωνσταντινούπολης να αποτελούν τα επόμενα βήματά του. Η Οκτωβριανή Επανάσταση και η επικράτηση των Μπολσεβίκων έχει αλλάξει άρδην την πολιτική σκηνή, σύνορα αλλάζουν, κράτη διαμορφώνονται, συμφέροντα πλήττονται. Οι οικονομικές συναναστροφές της Γαλλίας με την τσαρική Ρωσία παγώνουν, τα δάνεια των Τσάρων παύουν να αποπληρώνονται. Έτσι ο Κλεμανσώ οργανώνει εκστρατεία για την ανατροπή των Μπολσεβίκων με την Ελλάδα να είναι από τους σύμμαχους που ανταποκρίνεται άμεσα στο κάλεσμα των Γάλλων καθώς επιδιώκει την στήριξη τους στο μικρασιατικό ζήτημα.

      Συμφέροντα και προσδοκίες στέλνουν 23.000 Έλληνες στρατιώτες στην Οδησσό, ανάμεσα σ’ αυτούς και οι χάρτινοι ήρωες της συγγραφέως: ο Μενέλαος Παρασκευόπουλος με καταγωγή από το Ναύπλιο, γιατρός, ιδεαλιστής, πήρε μέρος στον Α’Παγκόσμιο πόλεμο έχοντας για όπλο το νυστέρι, το ανύπαρκτο αναισθητικό και τις ιατρικές του γνώσεις, καλείται να υπηρετήσει, για άλλη μια φορά, από το δικό του μετερίζι την πατρίδα καθώς και ο λοχαγός Κωνσταντίνος Μιχαηλίδης, με καταγωγή από τον Πόντο, ευθυτενής, καλοσυνάτος και ταγμένος απόλυτα στο στράτευμα και στην πολιτική του Βενιζέλου. Οι δύο άντρες γνωρίζονται στο πλοίο που τους μεταφέρει στην Οδησσό και, αν και αντιπροσωπεύουν τους δύο διαφορετικούς κόσμους που εκείνη την περίοδο αντιμάχονται προκειμένου να επικρατήσει ο ένας του άλλου, γίνονται αμέσως φίλοι. 

      Ο Μενέλαος, απ’ την μία, αμφισβητεί τους λόγους της εκστρατείας και γενικότερα τον πόλεμο και την εμπλοκή μιας χώρας στα εσωτερικά της άλλης και ο Μιλτιάδης : Το ύφασμα της χλαίνης του ήταν τριμμένο, το γκρίζο χρώμα της είχε ξεθωριάσει, παρόλα αυτά το ρούχο στεκόταν πάνω στους ώμους του με χάρη. Ίσως επειδή ο ίδιος ένιωθε χαρά και τιμή που το φορούσε. Υπήρχε και αυτό το είδος αντρών, που ντύνονταν στα χακί και που πήγαιναν στις μάχες νιώθοντας πως εκπληρώνουν το μέγιστο καθήκον, την πιο ιερή υποχρέωση προς τα συμφέροντα της πατρίδας.  

    Μέσα από την πορεία τους θα γνωρίσουμε τα ιστορικά γεγονότα, τις συνθήκες της εποχής, τους χειρισμούς της εκστρατείας και την κατάληξη της με την φιλία τους να στέκει πάνω απ' όλους κι απ' όλα...(;)

Η ραπτομηχανή-Natalie Fergia

     Ραπτομηχανή: για κάποιους, ανάμνηση των παιδικών τους χρόνων...
     Μαύρη, σιδερένια με χρυσά γράμματα να τη στολίζουν και με έναν μοχλό στα δεξιά, που χέρια επιδέξια έστριβαν δίνοντας στα μασούρια με όλων των λογιών τα χρώματα και στις μυτερές βελόνες κίνηση πάνω σε άμορφα υφάσματα με τα γαζιά να δίνουν εν τέλει σχήμα δημιουργώντας ρούχα για πρόσωπα αγαπημένα, ρούχα που φτιάχτηκαν με αγάπη και ζέσταναν σώμα και ψυχή. 

     Ποιος δεν έχει για ανάμνηση μια γιαγιά, μια θεία που, με μια τέτοια ραπτομηχανή, πάνω σε ένα τραπέζι, γέμιζε το χώρο με το μεταλλικό γουργουρητό της όταν τα χέρια της εκάστοτε αγαπημένης ράφτρας έδιναν ζωή στη σιδερένια αυτή συσκευή; Εγώ έχω! 

     Βλέποντας λοιπόν το εξώφυλλο της «Ραπτομηχανής» της Natalie Fergia πήγα πίσω νοερά και θυμήθηκα εκείνο το γουργουρητό που συνόδευε κάποια απογεύματα της παιδικής μου ηλικίας καθώς και εκείνες τις γυναίκες (τις δυο γιαγιάδες μου) που η μηχανή κατείχε περίοπτη θέση στο νοικοκυριό και στην ζωή τους. 

     Η ραπτομηχανή της Natalie Fergia κατασκευάστηκε το 1911 στη Σκωτία εν μέσω μιας μεγάλης απεργίας στο εργοστάσιο της Singer. Στον τελευταίο έλεγχο της, η Τζιν, η ηρωίδα του κειμένου, τοποθετεί με επιδέξιο τρόπο στη μασουρίστρα ένα αποχαιρετιστήριο μήνυμα. Είναι η τελευταία της μέρα στη δουλειά καθώς η συμμετοχή της στην απεργία έχει σαν συνέπεια την απόλυσή της. Μ’ αυτό το μήνυμα αποχαιρετά τη μέχρι τώρα ζωή της και φεύγει με το μνηστήρα της, τον Ντόναλτ όπου και εγκαθίστανται στο Εδιμβούργο. Η κοινή τους ζωή μόλις ξεκινά.

     Η ραπτομηχανή και το μήνυμά της ξεκινούν, κι αυτά, το ταξίδι τους. Αλλάζουν χέρια και εποχές με τον πόλεμο, τον έρωτα, τις απώλειες, τα πάθη, την προσφορά, την άδολη αγάπη καθώς και τα οικογενειακά μυστικά να συντροφεύουν τους κατόχους της για έναν και πλέον αιώνα. Ο Φρέντυ, ο απόγονος της πρώτης ιδιοκτήτριας της μηχανής, κληρονομεί το 2016 το διαμέρισμα του παππού του και αποφασίζει να πουλήσει όλη την οικοσκευή. Για εκείνον όλα έχουν μια τιμή και όλα πουλιούνται.

Το δικό μου top βιβλιων για το 2019!

     Λίγο πριν η νέα χρονιά έρθει βάζοντας μας στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα είπα να θυμηθώ, όπως συνηθίζω άλλωστε, τα αγαπημένα μου αναγνώσματα για το 2019 και να τα τοποθετήσω στη λίστα με τα top αναγνώσματα μου για τη χρονιά που αφήνουμε πίσω μας! 

     Και φέτος το Βιβλίο ήταν Αναφορά στη ζωή μου καθώς συντρόφευε τις στιγμές της καθημερινότητας μου προσφέροντας μου κόσμους γεμάτους συναισθήματα, πληροφορίες, ψυχική ανακούφιση, ξεγνοιασιά καθώς και χαλάρωση.

     Αν και κάθε βιβλίο άφησε και από ένα κομμάτι, άλλοτε μικρό άλλοτε μεγαλύτερο - τι σημασία έχει; -, στο νου και στην ψυχή μου ανεξίτηλο, θα βάλω κάποια από αυτά στη λίστα των top αναγνωσμάτων για το 2019. Και είναι τα εξής :

6. Από την Ξένη Λογοτεχνία: Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου της Hiro Arikawa

5. Δυο κοινωνικά-αισθηματικά: ΣΑΣΜόΣ του Σπύρου Πετρουλάκη και Η κληρονόμος του ποταμού της Δήμητρας Ιωάννου

4. Δυο βιβλία για το Ολοκαύτωμα: Κασετίνα της Θάλειας Κουνούνη και Για την Ελίζα της Τζένης Μανάκη

3. Το δεύτερο βιβλίο της σειράς Οι κόρες της Ελλάδας της αγαπημένης Φιλομήλας Λαπατα, Ο διχασμός. Υπέροχο! Περιμένω με ανυπομονησία την συνέχεια!

2. Ο Γερμανός γιατρός της αγαπημένης μου Σόφης Θεοδωρίδου και Το κορίτσι της ντροπής  της Σοφίας Βόικου, δύο βιβλία που προσεγγίζουν το Β'Παγκόσμιο πόλεμο από μια άλλη, πρωτότυπη και ανθρώπινη οπτική γωνιά....! 

1. Η ανάγνωση της τριλογίας για τον Μακεδονικό Αγώνα Θοδωρή Παπαθεοδώρου ολοκληρώθηκε με τα Λιανοκέρια της Μικρής Πατρίδας και Συναξάρια της Μικρής Πατρίδας! Εξαιρετική, καθηλωτική!

      Διάβασα πολλά βιβλία κι από την Παιδική Λογοτεχνία! Ξεχωρίζω με πολύ προσπάθεια, γιατί πραγματικά μ'άρεσε το καθένα για τους δικούς του λόγους πάρα πολύ, τα εξής: 

4. Το καπλάνι της βιτρίνας της Άλκης Ζέη

3. Το αγόρι στο θεωρείο και Το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο στολίδι  της Αγγελικής Δαρλάση 

2. Όταν παίζαμε για τη νίκη, Καραγκιόζη μου της Γιώτας Αλεξάνδρου

1. Τα βράδια ονειρεύομαι ότι είμαι σπίτι μου του υπέροχου και πολυβραβευμένου Βαγγέλη Ηλιόπουλου

*Πατώντας διπλό κλικ πάνω στους τίτλους μπορείτε να διαβάσετε την άποψή μου για το κάθε βιβλίο!

Καλή Χρονιαααααααα

Με υγεία! 
Όμορφες στιγμές! 
Και πολλά βιβλία! 

Δήμητρα Κωλέτη 

Ο γάτος των Χριστουγέννων- Lucy Rowland

      Ο Αϊ-Βασίλης στο σπίτι του στο Βόρειο Πόλο έχει για κατοικίδιο ένα γάτο, ένα γάτο τριχωτό, φουντωτό, παιχνιδιάρη και χαδιάρη. Είναι όμως και... τεμπέλης και μέγας υπναράς. Το όνομά του Αφράτος! 

        Η μεγαλύτερή επιθυμία του Αφράτου δεν είναι άλλη απ’ το να κάτσει στο έλκηθρο, δίπλα στον Αϊ-Βασίλη, και να βοηθήσει τον αγαπημένο όλων των παιδιών να μοιράσει τα δώρα. Έτσι λίγο πριν κοιμηθεί κοιτά το ημερολόγιο και διαπιστώνοντας πως αύριο είναι παραμονή Χριστουγέννων υπόσχεται στον εαυτό του πως θα ξυπνήσει έγκαιρα για να βοηθήσει τα ξωτικά στο πακετάρισμα και τον Αϊ-Βασίλη στο μοίρασμα των δώρων των παιδιών όλου του κόσμου. 

     Ξυπνά! Σαν υπναράς όμως που είναι, ξυπνά πολύ αργά... Και τότε τρέχει με φόρα στο εργαστήρι, με τέτοια όμως φόρα που προκαλεί πολλές ζημιές... 

    Ο Αφράτος πολύ στεναχωρημένος επιδίδεται στην αγαπημένη του συνήθεια: στον ύπνο. Μόνο που αυτή τη φορά επέλεξε να κοιμηθεί σε ένα κουτί δώρου. Όταν θα ξυπνήσει θα διαπιστώσει πως έχει πακεταριστεί και πως βρίσκεται μέσα στον κόκκινο σάκο μαζί με τα υπόλοιπα δώρα που εκείνη τη στιγμή ο Αϊ-Βασίλης μοιράζει. Όσο κι αν νιαουρίζει κι αν γδέρνει με τα νύχια του το κουτί κανείς δεν τον ακούει: οι τάρανδοι οδηγούν το έλκηθρο προσηλωμένοι και ο Αϊ-Βασίλης έχει πολλή δουλειά, σταματά σε χώρες και χωριά, κατεβαίνει και ανεβαίνει καμινάδες...

    Κάποια στιγμή που ο Αϊ-Βασίλης έχει αφήσει αφύλακτο το έλκηθρο σε μια στέγη, δυο κλέφτες πονηροί πλησιάζουν με σκοπό να αρπάξουν όλα τα δώρα αγνοώντας όμως πως ο Αφράτος στέκει εκεί φρουρός και προστάτης των Χριστουγέννων και της χαράς των παιδιών... ! Ο γάτος λοιπόν χαλάει τα σχέδια των λωποδυτών και σώζει τελικά τα Χριστούγεννα! Ο Αϊ-Βασίλης για να του δείξει την ευγνωμοσύνη του πραγματοποιεί την μεγαλύτερη όλων επιθυμία του ήρωά μας: τον βάζει δίπλα του στο έλκηθρο και συνεχίζουν μαζί το ταξίδι και το μοίρασμα των δώρων! Κι έτσι ο Αφράτος γίνεται «Ο γάτος των Χριστουγέννων» ! 

Το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο στολίδι-Αγγελική Δαρλάση

    «Το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο στολίδι» της Αγγελικής Δαρλάση είναι το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο βιβλίο που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια καθώς στις εικονογραφημένες από την Αλεξία Οθωναίου σελίδες του, η ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων, ένα άγνωστο στο ευρύ κοινό ιστορικό γεγονός που έλαβε χώρα στα χαρακώματα του Δυτικού Μετώπου τα Χριστούγεννα του 1914 καθώς και το πανανθρώπινο μήνυμα της Αδελφοσύνης και της Ειρήνης επί Γης με μάγεψαν, με συγκίνησαν και με καθήλωσαν προσφέροντας μου μοναδικές αναγνωστικές στιγμές. 

      Η συγγραφέας μέσω των ηρώων της παρουσιάζει μια ιστορία Χριστουγέννων που όμως απέχει παρασάγγας από τις κοινότυπες χριστουγεννιάτικες ιστορίες, ιστορίες που ίσως και να μένουν στην επιφάνεια των γιορτών, με τα λαμπιόνια και το έντονο φως τους να επισκιάζουν την ουσία τους.

     Είναι παραμονή Χριστουγέννων, στα σπίτια έχουν τοποθετηθεί από τους νοικοκυραίους δέντρα στολισμένα με εκτυφλωτικά λαμπάκια και χρωματιστά στολίδια. Σε ένα τέτοιο σπίτι, σε κάποιο σημείο της Γης, η συγγραφέας καλεί τον αναγνώστη να στρέψει το βλέμμα του και να δει από το παράθυρο στο ψηλότερο κλαρί του χριστουγεννιάτικου δέντρου «Το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο στολίδι». Και το στρέφει... και βλέπει ένα στολίδι παραφωνία μες στα πολύχρωμα στολίδια που υπάρχουν πάνω του. βλέπει ένα καφέ τσαλακωμένο σακουλάκι με το μόνο που να το εγκλιματίζει με την λάμψη των Χριστουγέννων να είναι η κόκκινη κορδέλα με την οποία κρέμεται από το κλαρί. Το βλέπει... και η αφήγηση μόλις ξεκινά. 

Ο χιονάνθρωπος και το κορίτσι-Ευγένιος Τριβιζάς

     Είναι χειμώνας. Έξω χιονίζει! Στην πλατεία της πολιτείας με τους Χίλιους Κόκορες Ανεμοδείχτες τα παιδιά παίζουν χιονοπόλεμο και φτιάχνουν χιονάνθρωπους. 

      Η Μαριάννα μαζί με τα δίδυμα αδελφάκια της φτιάχνει κι εκείνη έναν όμορφο κι αφράτο χιονάνθρωπο. Του βάζει φουντούκια για κουμπιά, φασόλια μαυρομάτικα για μάτια, στο στόμα την ξύλινη πίπα του πατέρα της και τον ονομάζει Τουρτούρι. Του δίνει ένα τρυφερό φιλί και του ζητά να μην λιώσει ΠΟΤΕ. Ο Τουρτούρι ζωντανεύει -όλα ζωντανεύουν στον κόσμο του Τριβιζά!- και της υπόσχεται πως για χάρη της δε θα λιώσει ΠΟΤΕ, θα ζήσει για ΠΑΝΤΑ! 

     Για να κρατήσει την υπόσχεσή του ένας μόνο τρόπος υπάρχει: να πάει στο Βόρειο Πόλο! Κι έτσι ο Τουρτούρι ξεκινά το μεγάλο ταξίδι για το τόπο που θα του διασφαλίσει την αιωνιότητα. Στο δρόμο για το Βόρειο Πόλο συναντά κινδύνους, ξεκαρδίστηκες ανατροπές και εμπόδια που όμως δε θα τον κάνουν ΠΟΤΕ να τα παρατήσει και να ξεχάσει τον σκοπό του... Προχωρά! Και...

‘’ Aν καμιά χειμωνιάτικη νύχτα, την ώρα που κοιτάς απ’ το θαμπό τζάμι του παράθυρου, δεις ένα χιονάνθρωπο να στρίβει τη γωνιά του δρόμου, μπορεί να κάνεις λάθος, μπορεί να μην είδες καλά, αλλά πάλι – ποιος ξέρει – μπορεί να είδες... ‘’ τον Τουρτούρι!